YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 21.2]

คำค้น : [สมิธ,ลูคัส,มิทตี้,คนโปรด]

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 76

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2561 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 21.2]
แบบอักษร

คนโปรด 21.2

"ทำกูต้องพูดแบบนั้นด้วย?"ใจผมกระตุกไปเล็กน้อยกับคำพูดของมัน แต่ก็ยังถามมันกลับไปด้วยน้ำเสียงยียวน

"ก็มันเป็นความจริง...แล้วมิทตี้อยากบอกเพื่อนว่าไงล่ะ"

"ไม่อยากบอก เพราะกูไม่อยากให้ใครรู้ว่ากูเป็นแค่คนโปรด...หรือเมียน้อยของคนอื่น"มุมปากผมกระตุกยิ้มหยัน แต่สีหน้าของลูคัสมืดครึ้มลงเรื่อยๆ

"อย่าพูดแบบนี้ มิทตี้ไม่ใช่เมียน้อย"มันเอ่ยเสียงเข้มลึก

"หึ! กูไม่ได้โง่นะ"ผมกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย นี่มันยังคิดว่าผมใสซื่อเหมือนตอนอายุสิบสองหรือไง

"กับคนอื่นพี่ไม่เคยสนใจ"

"แล้วคู่หมั้นมึงล่ะ มึงเอาเขาไปไว้ไหน? เลิกเห็นแก่ตัวสักทีเถอะลุค"ผมพูดออกไปอย่างสุดจะทน

"กับคาร่าพี่มีเหตุผลในการหมั้น พี่ขอเวลาอีกหน่อยแล้วพี่จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย"

"มึงจะทำอะไรก็เรื่องของมึง ไม่ต้องมาบอกกู"ว่าจบผมก็ก้มหน้าก้มตาทานข้าวต่อ แต่มันกลับยื่นมือเรียวมาขยี้เส้นผมของผมเบาๆ

"ไม่ใช่ว่ากำลังหึงพี่อยู่หรือไง?"

"อย่าฝัน!"ผมเงยหน้าตอบโต้ทั้งๆที่มีข้าวอยู่ในปาก เลยถูกมันมองดุๆเรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหาร

ลืมไปว่ามันคุณชาย เรื่องเยอะที่หนึ่ง

หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างทานอาหารไปเงียบๆ มันชวนคุยบ้างเป็นบางครั้ง ผมก็ตอบมันบ้างไม่ตอบบ้างแล้วแต่อารมณ์

จนกระทั่งทานอาหารเสร็จ ในที่สุดมันก็จะพาผมไปเอาเสื้อพร้อมลายเซ็นต์ของโรเวลสักที

ผมอารมณ์ดีมาก รู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าสาวน้อยจะออกเดทครั้งแรกซะอีก

ไอ้เหี้ยลุคก็เหลือบสายตามองท่าทางผมนิดๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เมื่อถึงห้องมัน ผมก็เดินนำลิ่วเจ้าของห้องเข้าไปก่อน สายตาสอดส่องหาของไปทั่ว

"อยู่ไหนอ่ะ"ผมถามหาเสื้อ มันไม่ตอบแต่เดินนำเข้าไปในห้องนอนตัวเองแทน

ผมเดินตามลูคัสเข้าไปติดๆเห็นมันหยิบถุงที่วางโดดใบเดียวขึ้นมาแล้ฝยื่นให้ผม

ผมรับมาถืออย่างรวดเร็ว เปิดถุงดูด้านในมีเสื้อกีฬาสีฟ้าครามประจำสโมสร ผมหยิบมันออกมาอย่างตื่นเต้นแล้วคลี่เสื้อออก

มันเป็นเสื้อเบอร์ของโรเวลด้วยมีลายเซ็นต์ที่โคตรหายากของเขาตวัดอยู่ตรงอกด้านขวาของเสื้อ อย่างเท่เลยโว้ย!

"เจ้าของลายเซ็นต์เขาบอกว่าถ้าไม่รังเกียจว่าเป็นเสื้อที่เขาเคยใส่แล้ว..."

"ไม่รังเกียจ!กูชอบมากๆ จะหาได้จากไหนอีก นี่เป็นเสื้อที่เขาเคยใส่เชียวนะ!"

"อืม"

"กูใส่แล้วถ่ายรูปอัพลงไอจีดีกว่า"เอาจริงๆคือโคตรอยากอวดเพื่อนเลยตอนนี้

ผมทำท่าจะถอดเสื้อที่ใส่อยู่ออกเพื่อเปลี่ยนมาใส่เสื้อของนักบอลที่ชอบ แต่ไอ้คนที่ไปขอมาให้กลับเอ่ยขัดเสียงเข้ม

"อย่าเพิ่งใส่เลย เดี๋ยวพี่ให้คนเอาไปซักให้ก่อน"

"มันไม่สกปรกหรอก นี่ยังหอมๆอยู่เลย"ผมยกเสื้อขึ้นมาดมพิสูจน์ให้มันดู แต่หน้ามันกลับตึงยิ่งกว่าเดิมซะอีก สายตาที่มองเสื้อเหมือนพร้อมจะจุดไฟเผาได้ทุกเมื่อถ้าผมเผลอ ทำให้ผมเผลอกอดเสื้อแน่นด้วยความหวงเข้าไปอีก

"อย่าให้มันเยอะไปนัก ทีเสื้อพี่ไม่เห็นเคยหอม"ประโยคหลังมันพูดเสียงพึมพำในลำคอทำให้ผมได้ยินไม่ชัด

"เมื่อกี้มึงพูดว่าไงนะ?"

"ไม่มีอะไร แต่อย่าเพิ่งใส่เลยเอาไปซักลบกลิ่-...ทำความสะอาดก่อนดีกว่า"เหมือนว่ามันจะเปลี่ยนคำพูดกระทันหันนะ

"ใส่ถ่ายรูปแปบเดียวเอง"มันไม่พูดแต่มองผมนิ่งๆแบบกดดันแทน ผมถอนหายใจเบาๆแล้วก้าวขยับตัวเข้าไปใกล้มัน ก่อนยื่นหน้าไปทำจมูกฟุดฟิดดมแถวคอเสื้อเชิ๊ตมัน

"จริงๆเสื้อมึงหอมกว่าของโรเวลอีก"ดมเสร็จผมจึงเงยหน้าขึ้นพูดกับมัน ลูคัสยังคงทำหน้านิ่งๆต่อไปไม่กี่วินาที มันก็หลุดยิ้มออกมาก่อนจะเหนี่ยวต้นคอผมเข้าไปกอดแล้วจูบปากกันอีกเป็นนาที

"อ่ะ ถ่ายรูปให้หน่อย"ผมยื่นโทรศัพท์ให้มันหลังจากที่ริมฝีปากได้รูปถอนจูบออกไปแล้ว มันรับไปถือไว้แบบไม่อิดออด

ผมถอดเสื้อตัวเองออกแล้วใส่เสื้อบอลของโรเวลแทน แอ็คท่าทางที่คิดว่าเท่ห์  ที่สุดให้มันถ่ายให้ พามันเดินไปทั่วห้องเพื่อหาฉากสวยๆถ่ายรูปให้ตัวเองด้วย

เวลาผ่านไปสิบห้านาทีผมก็ได้รูปไปประมาณ7หมื่น4พันรูป(เว่อร์)

ก่อนที่ไอ้ลุคจะคืนโทรศัพท์คืนให้ ผมก็เห็นมันกดโทรศัพท์ยุกยิกอยู่นาน

"ทำไร?"

"ส่งรูปมิทตี้เข้าเครื่องพี่"มันตอบแบบหน้าตาเฉยมาก ผมชะโงกหน้าเข้าไปดูคือมันเอาทุกรูปอ่ะ ขนาดรูปมัวๆไม่ชัดมันยังเอา

"รูปละ5000"ผมแกล้งว่า

"อืม เดี๋ยวพี่โอนให้"มันพยักหน้ารับโดยไม่ต่อรองสักบาท

"เหอะ"ผมแค่นเสียงในลำคอเบาๆ แล้วทิ้งตัวนอนลงโซฟารอมัน ไอ้หัวทองก็หย่อนก้นจะนั่งลงโซฟาตัวเดียวกับผมแต่โซฟามันไม่ได้ยาวพออยู่แล้วไง มันเลยยกขาผมขึ้นก่อนจะนั่งลงแล้วเอาขาผมพาดตักตัวเองไว้แทน

"มานั่งเบียดกูทำไมเนี่ย"ผมบ่น มันไม่ตอบแต่หันมายักคิ้วซ้ายให้

คิดว่าหล่อมากมั้ง...นิดนึงเท่านั้นแหละ

โยที่เดินมาจากไหนไม่รู้ก้มกระซิบพูดกับมันและยื่นโทรศัพท์ให้ ไอ้ลุคก็รับไปคุยแล้วยื่นโทรศัพท์ผมคืนให้

ผมรับโทรศัพท์ตัวเองมากดเลือกรูปจะอัพลงไอ้จี ไอ้หัวทองก็นั่งคุยงานอยู่ที่เดิมไม่ได้ลุกออกไปไหน

ผมกดเลือกรูปที่ถ่ายอยู่ริมสระน้ำ ในรูปผมฉีกยิ้มกว้างแล้วทำมือชี้ไปที่ลายเซ็นต์บนอกเสื้อแบบไม่ค่อยจะอวดเลยครับ

ผมเขียนแคปชั่นใต้รูปพอให้คนหมั่นไส้เล็กน้อย

Smith_jaja เสื้อของคุณผมจะเก็บไว้อย่างดีเลยคร้าบโรเวล <3

ไม่กี่วินาทีหลังอัพก็มีคนมากดหัวใจให้ผมหลักร้อยแล้ว ไอ้เซนท์ก็เข้ามาเสือกอย่างไว

Zent_LJD จริง?

Napamont44 พี่สมิธหล่อมากค่า

KOY.panna พี่ยิ้มทีไร ใจหนูละลายทุกที

Jomtup_Ch ของโรเวลนักเตะสโมสรGG คนนั้นหรอพี่

Smith_jaja @ Zent_LJD คนอย่างกูตอแหลเป็น?

Smith_jaja @ Jomtup_Ch จะโรเวลคนไหนอีกวะไอ้เหี้ยทัพ

Jomtup_Ch @ Smith_jaja โห่!!!โคตรอิจฉาเลยเว้ย คืนนี้เลี้ยงเหล้าปลอบใจผมเลย

Zent_LJD @ Smith_jaja ถ้ามึงตอแหลไม่เป็นคนทั้งโลกคงใบ้แดกอ่ะ

Kevin_Midnight ไอ้เหี้ยสมิธมึงไปหามาได้ไงไอ้สาสสส

Smith_jaja @ Kevin_Midnight กูเก่งไงไอ้เหี้ยขาดวิ่น

ตอนนี้ทั้งหัวใจและคอมเม้นท์ก็หลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย โดยเฉพาะไอ้พวกผู้ชายที่คอมเมนท์ด่าผมบ้าง อิจฉาผมบ้างกันอย่างถ้วนหน้า(บรรลุจุดประสงค์) แต่ผมก็เลือกตอบบางคนที่สนิทๆกัน

"ดูอะไรยิ้มน้อยยิ้มใหญ่?"ไอ้ลุคที่วางโทรศัพท์ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้เอ่ยถาม

"ไอจี เพื่อนกูอิจฉาเรื่องเสื้อกันใหญ่ ฮ่าๆๆ"ผมหัวเราะตอบมันไปอย่างอารมณ์ดี

"ขนาดนั้นเลย"

"ใช่! มึงไม่รู้หรอกว่ามันหายากแค่ไหน"

"ก็ไม่เห็นยากเท่าไหร่นี่"มันยักไหล่ประกอบคำพูดตัว

"หึ!"ผมแค่นเสียงใส่มันแต่ไม่เถียง มันก็ก้มอ่านเอกสารที่โยเอามาให้ต่อ มืออีกข้างก็นวดขาให้ผมไปด้วย

เออดี...ถึงยังไงเมื่อเช้ามันก็ทำผมเมื่อยไม่น้อย

เราต่างจมอยู่ในโลกของใครของมัน ผมเล่นโซเชียลมีเดีย ส่วนมันก็ทำงานอ่านเอกสาร มีบ้างที่ผมจะชี้บอกว่าเมื่อยตรงไหน มันก็จะย้ายมือเรียวสวยไปนวดให้

ผมทักไอ้ดีกับไอ้เซนต์ไปเข้าเกม เล่นกันอยู่นานจนกระทั่งไอ้คนที่นั่งให้ผมพาดขาอยู่เริ่มขยับตัวและยกขาผมออกจากตัก ผมเลิกคิ้วมองมันนิดหน่อยแล้วเบนสายตากลับมาที่หน้าจอต่อ

"พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อน"ผมพยักหน้าไม่ได้พูดอะไร ไม่นานมันก็เดินกลับมานั่งที่เดิม ผมได้ยินมันคุยโทรศัพท์สั่งงานสลับกับอ่านเอกสารไม่หยุด ดูมันงานยุ่งมากแต่ชอบทำตัวเหมือนว่างไง

"หิว"ผมบอก มันยกโทรศัพท์ออกจากหูก่อนจะเรียกลูกน้องให้เอาน้ำกับขนมมาให้ผมทานแล้วกลับไปคุยงานต่อ

ผมนอนเล่นเกมไปกินขนมไปอย่างกับพระราชา โดยมีทาสผมสีทองคอยรับใช้อยู่ข้างตัว ฮ่าๆๆ(หัวเราะแบบสะใจ)

จนกระทั่งประมาณ6โมงเย็น มันก็ถามผมว่าอยากกินอะไร ผมก็นั่งนึกอยู่นานก็คิดไม่ออก มันเลยลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำรอผมคิด จังหวะนั้นไอ้เซนท์ก็ทักแชทผมมาพอดี

Z_zent : ไปแดกบุฟเฟ่ต์ไหม?

สะมุดสะมิด : บุฟเฟ่ต์ไร

Z_zent : อาหารญี่ปุ่น

สะมุดสะมิด : ไม่อยากแดก

Z_zent : แล้วจะกินอะไร?

สะมุดสะมิด : ไม่รู้ คิดม่ายออก

Z_zent : งั้นไม่ต้องแดก!!!

สะมุดสะมิด : เกรี้ยวกราดนะมึง

สะมุดสะมิด : ผัวไม่ตามใจอ๋อ?

Z_zent : มันกวนตีนกู

Z_zent : กูเลยไม่อยากไปแดกข้าวด้วยแล้ว

สะมุดสะมิด : อ้ออออ

สะมุดสะมิด : งอนผัวละเห็นหัวเพื่อน

Z_zent : ไอ้สัส!!!จะไปไม่ไป

Z_zent : กูเลี้ยง!

พอเห็นข้อความสุดท้ายจากมันผม ผมก็รีบกดข้อความตอบไปแบบไม่ต้องคิด

สะมุดสะมิด : ไป!

คนงกอย่างไอ้เหี้ยเซนท์เนี่ยนะจะยอมเลี้ยงใครง่ายๆ แสดงว่ามันงอนผัวจริงจัง

Z_zent : ทุ่มครึ่งเจอกันแถว nn

สะมุดสะมิด : K

"สรุปคิดออกรึยังว่าจะทานอะไรมิทตี้?"เสียงทุ้มที่ดังขึ้นเหนือศีรษะทำผมสะดุ้งนิดๆ แต่ยังไม่เท่าประโยคที่มันถามผมเมื่อกี้

ฉิบหาย!แล้วไอ้ตัวบงการชีวิตผมคนนี้จะเอาไงดีวะครับ

"กูจะไปกินกับเพื่อน...ได้ไหมอ่ะ"ผมลุกขึ้นนั่งคุยกับมันดีๆแล้วขอออกไปตรงๆ มันก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆผม

"แล้วพี่ล่ะ?"ผมจับอารมณ์ในน้ำเสียงมันไม่ได้ แต่มันก็จ้องผมอย่างไม่วางตา

"ก็ค่อยกินด้วยกันวันหลัง"

"กับเพื่อนก็ค่อยทานด้วยกันวันหลังก็ได้"มันย้อนเสียงเรียบ

"ก็วันนี้มันทะเลาะกับผัว"

"มิทตี้ก็เลยทิ้งผัวไปหาเพื่อน?"มันยกมือขึ้นลูบผมของผมเบาๆผมไม่ได้ปัดมือมันออกแต่ทำหน้าหงิก

"มึงก็อยู่อีกตั้งหลายวันป่ะ ค่อยไปพรุ่งนี้ก็ได้ กูหนีมึงไม่ได้อยู่แล้ว"

"แล้วรู้ได้ไงว่าพี่อยู่อีกหลายวัน"

เออนั่นสิ มันก็ไม่ได้บอก

"ไม่รู้แหละ เย็นนี้กูจะไปกินกับเพื่อน"ผมบอกอย่างเอาแต่ใจ

"ถ้าอย่างนั้นพี่จะไปด้วย"

"ไม่ได้!!!"

"ทำไม"มันเลิกคิ้วถาม

"ก็ไม่ได้อ่ะ"ผมตอบแบบกำปั้นทุบดิน

"งั้นพี่ยิ่งต้องไป"

"ลุค!"

"ครับ?"

"Shit! มึงไม่เคยตามใจกูเลย"

"แน่ใจนะที่บอกว่าพี่ไม่ตามใจ?"มันหรี่ตาลงนิดๆแล้วย้อนถาม

"..."ผมไม่ตอบเพราะเถียงไม่ออกเลยหันหน้าหนีมันแล้วก้มหน้าลงพิมพ์ข้อความส่งไปหาไอ้เซนท์แทน

สะมุดสะมิด : กูไปไม่ได้ละ

Z_zent : ได้ไงวะสมิธ

Z_zent : กูออกจากบ้านแล้วเนี่ย

Z_zent : *สติกเกอร์โกรธ

สะมุดสะมิด : กูขอโทษว่ะ ไปไม่ได้แล้วจริงๆ

Z_zent : มึงแม่ง!

Z_zent : เออ ตามใจ

ผมเห็นข้อความไอ้เซนท์ก็รู้ว่ามันคงนอยด์ไปแล้ว โคตรรู้สึกผิดเลยตอนนี้และผมก็เริ่มพาลโกรธไอ้เหี้ยลุคแล้วด้วย

​​​

"ช่างเถอะ ถ้าอยากไปเดี๋ยวพี่ให้คนไปส่งก็แล้วกัน"มันขยี้ผมสีเข้มผมเบาๆแล้วลุกขึ้นก่อนจะเรียกโยให้หาคนไปส่งผมแล้วมันก็เดินเข้าห้องไปโดยไม่พูดอะไรกับผมสักคำ

ผมมองตามลูคัสเดินเข้าห้องตาปริบๆ นี่มันคงไม่ได้กำลังงอนผมอยู่หรอกใช่ไหมครับ?

แต่ถึงจะงอนหรือโกรธหรืออะไรก็เรื่องของมันอ่ะ ไม่เกี่ยวกับผมอยู่แล้ว

"จะไปเลยไหมครับสมิธ?"โยเอ่ยถาม ผมจึงลุกขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

"อืม"

ผมกดส่งข้อความไปบอกไอ้เซนท์ว่าไปได้แล้ว มันก็ส่งสติกเกอร์ดีใจกลับมา

+++++++++++

"ค่อยๆแดกก็ได้มั้ง"ผมเตือนไอ้คนที่นั่งจ้วงซาชิมิเอาๆ แถมยังมาแย่งฟัวกราส์ของผมไปอีกตั้งหลายคำ

"ก็กูหิว"มันพูดทั้งๆที่แซลมอนยังเต็มปาก

"หิวมึงก็แดก อารมณ์ดีก็แดก งอนผัวมึงก็แดกไอ้อ้วนนน"ผมแกล้งยื่นมือไปดึงแก้มมันแกล้งๆ เลยโดนมันตวัดสายตาใส่ทันที

"หึ!ใช่สิกูมันอ้วน ใครจะมารักกู"พูดจบก็คีบโอโทโร่เข้าปากไปอีกคำ

"พวกมึงทะเลาะอะไรกัน?"

"ไม่ได้ทะเลาะ"

"ไม่ได้ทะเลาะมึงจะเสนอหน้าออกมาหากูคนเดียวไหม?"

"เฮ้อ จริงๆกูก็คงงี่เง่าไปหน่อย"มันยอมวางตะเกียบแล้วยกน้ำขึ้นดื่ม

"ยังไง?"

"มันไปดูตัว"มันของไอ้เซนท์ก็หมายถึงไอ้ดีนะครับ

"แล้วไง?นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนี่"

"ก็ใช่ แต่ครั้งนี้มันไม่ยอมบอกกู"

"อือฮึ แค่เนี้ย? แล้วมึงรู้ได้ไงว่ามันไปดูตัวมา"

"อืม เจ้กูเห็นแล้วถ่ายรูปส่งมาให้ดู"

"มันไม่อยากให้มึงคิดมากรึเปล่า ไอ้ดีคงไม่ได้คิดอะไรหรอกมั้ง"ผมบอกไปตามคิด

"มั้ง แต่กูว่าผู้หญิงคนนี้มันอาจจะต้องแต่งงานด้วยก็ได้"

"เฮ้ย!ไม่มั้ง"ผมร้องอย่างตกใจ

"กูไปสืบดูแล้ว คนนี้แม่มันหมายมั่นจะเอามาเป็นสะใภ้ให้ได้เลยว่ะ"ไอ้เซนท์พูดเสียงซึมๆแล้วคีบซูชิใส่ปาก(เศร้าแค่ไหนก็แดกได้จริงๆ)

"มึงอย่าเพิ่งคิดไปเองดิวะ มันไม่ทิ้งมึงหรอก แล้วมึงคุยกับไอ้ดีรึยัง?" เซนท์ส่ายหน้า

"คุยกันก่อนเถอะ เฮ้ยๆอย่าร้องนะมึง"ผมทำตัวไม่ถูกเมื่อไอ้เซนท์ตาแดงๆเหมือนจะร้องไห้(ผมทำตัวไม่ถูก)

"ไม่ร้องๆ"มันยกมือขยี้ตาแดงๆของตัวเองแล้วฉีกยิ้มเหมือนพยายามทำตัวเข้มแข็ง แล้วก้มหน้าก้มตากินอาหารบนโต๊ะต่อ

ผมก็มองเพื่อนและเริ่มลงมือกินอาหารตัวเองไปเงียบๆ คือผมเข้าใจนะว่าตอนนี้มันรู้สึกยังไง โคตรสงสารเพื่อนเลยว่ะ

แต่ผมไม่รู้จะพูดยังไงผมปลอบใจคนไม่เก่ง สิ่งที่ผมทำได้คงมีเพียงอยู่ข้างๆคอยให้กำลังใจมัน

หลังจากที่กินไปได้สักพัก ไอ้เซนท์ก็เอ่ยถามทำลายความเงียบขึ้น แต่มันเป็นคำถามที่ผมไม่อยากจะตอบเลยจริงๆ

"ว่าแต่มึงเถอะ ก่อนหน้านี้บอกว่าออกมาไม่ได้ แต่อยู่ๆก็บอกว่ามาได้ แสดงว่าต้องมีคนไม่ยอมให้มึงออกมาแต่สุดท้ายก็ยอมให้ถูกมะ?" ไอ้เซนท์เดาเกือบจะถูกหมด แร่ที่ไม่ยอมออกมาเป็นผมไม่อยากออกมาพร้อมกับลูคัส

"..."

"ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร"ไอ้เซนท์ยักไหล่นิดๆแล้วก้มหน้าลงกินต่อ เพียงแต่ผมจะไม่รู้สึกผิดเลยถ้าไม่ได้ยินน้ำเสียงและเห็นใบหน้าเศร้าๆของมัน

"เออก็มีปัญหานิดหน่อย"ผมตอบแบบไม่เจาะจง

"ใช่คนเดียวกับที่มาคอยรับคอยส่งมึงไหม?"ผมพยักบอกว่าใช่

"คนเดียวกับที่ให้แบล็กการ์ดมึงใช้?"ผมพยักหน้าให้มันอีกรอบ

"เป็นคนที่ทำรอยบนคอมึง"นิ้วเรียวชี้มาที่ต้นคอผมแถวๆที่ไอ้เหี้ยนั่นทำรอยไว้จริงๆ ผมจึงพยักหน้าให้เพื่อนไปอย่างเถียงไม่ได้

"และคนๆนั้นก็คือลูคัส คนที่กูเจอเมื่อตอนกลางวัน"ประโยคนี้ของมันน็อคเอาท์ผมแล้ว

"..."

"..."

"ใช่"ผมยอมรับออกไปในที่สุด

"มึงเป็นอะไรกับเขา"ดวงตาตี่ๆของมันเบิกกว้างขึ้นแล้วเอ่ยคาดคั้นผมเสียงเข้ม

"กูไม่รู้"

"ห๊ะ!?"

"เออ"

"ไอ้เหี้ย!กูนึกว่ามึงเกลียดเกย์ มึงดูไม่ชอบใจทุกครั้งที่ผู้ชายเข้าใกล้ตัวมึง"มันสบถเสียงดังลั่น

"กูไม่ได้เกลียด แต่ที่กูไม่ชอบอ่ะมันมีสาเหตุเรื่องมันยาว"

"ยาวแค่ไหนกูก็จะฟัง กูมีเวลาให้มึงทั้งคืนเลยเพื่อน"ความเสือกนี่ทำให้ลืมเศร้าได้เหรอครับ?

"มึงนี่มัน...เออๆเล่าก็เล่า..."ตอาแรกว่าจะด่า แต่พอเห็นหน้ามันแล้วด่าไม่ลง ก็เลยตัดสินใจเล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผมกับลูคัสให้มันฟังตั้งแต่ต้นแบบคร่าวๆ(แต่กินเวลาไปเป็นชั่วโมง)

" Oh my gosh!"ไอ้เหี้ยเซนท์อุทานออกมารอบที่ล้าน

"ก็ประมาณนั้นแหละ"ผมยักไหล่นิดๆ

"กูโคตรไม่อยากเชื่อว่าหุ่นอย่างมึงจะถูกกดลงได้"

"แล้วมึงจะให้กูทำไง มันเป็นไปแล้ว อีกอย่างแต่ก่อนก็ก็ตัวเล็กๆน่ารักจะตาย"ผมแสยะยิ้ม ไอ้เซนท์นี่ทำหน้าเหมือนเห็นผี

"กูขนลึกพรึ่บเลยอ่ะมึงดู นึกภาพมึงตอนนั้นแล้วสยอง"มันยื่นแขนที่ขนมันตั้งจริงๆ

"ไอ้สัส"ผมถีบขามันใต้โต๊ะอย่างหมั่นไส้

"งั้นที่มึงเคยบอกกูว่าผัวเก่านี่ก็เรื่องจริงดิ"

"กูเคยพูดเหรอ?"ผมเลิกคิ้วถามมันเหมือนจำไม่ได้

"เหอะ!ตอนนั้นผัวเก่าแต่ตอนนี้ผัวเก่ามาเป็นผัวปัจจุบันเลยสิมึง"ไอ้เซนท์เบ้ปากใส่ผมแบบเยาะๆที่เห็นหน้าหงุดหงิดจากผม

"อย่าเรียกผัว ให้เรียกคนแก้เงี่ย_ชั่วคราว"ผมส่ายหน้าตอบมันไป

"เหอๆอยู่ต่อหน้าเฮียก็พูดให้มันได้อย่างนี้ละกัน"

"มึงจะไปเรียกมันเฮียทำไม"ผมถามเพื่อนอย่างไม่ชอบใจ

"ก็เขาแก่กว่าแล้วยังเป็นผัวมึงด้วย"

"กูบอกว่าไม่ใช่ไง!"

"หรา กูจะรอดู"

"ไม่มีอะไรให้มึงดูทั้งนั้นแหละ"

"ขากที่มึงเล่าอนนี้มึงก็ไม่ได้ตัวเล็กเหมือนเมื่อก่อนอย่างที่เฮียชอบแล้วนี่ ทำไมเขายังเอามึงอยู่วะ"

"กูจะไปรู้กับมันหรอ"ผมทำหน้าเซ็งๆ ไอ้เซนท์ก็เงียบไปก่อนจะพูดขึ้น

"บอกตรงๆว่าพอได้ฟังเรื่องของมึงแล้ว เรื่องกูดูเล็กน้อยไปเลย"

"แต่ละคนก็มีเรื่องราวในชีวิตไม่เหมือนกัน เรื่องความรู้สึกมันเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้หรอกว่ะ ว่าเรื่องของใครเล็กหรือว่าใหญ่กว่ากัน"

"อือ ก็จริงอย่างที่มึงว่า"

"ถ้าเสือกสบายใจแล้วก็รีบแดกให้อิ่มซะ"ผมยื่มือข้ามโต๊ะไปยีผมไอ้ต๋ปลอบๆ

"ขอบใจนะมึง"

"เออ กูเพื่อนมึงนิ"

เวลาผ่านไปอีกเกือบๆหนึ่งชั่วโมง ไอ้เซนท์ก็แดกอิ่มสักที ผมรู้สึกสงสารเจ้าของร้านเหมือนกันนะ ไอ้เซนท์เขมือบเจ้าท้องไปเยอะมากและผมก็กินไปไม่ใช่น้อยเหมือนกัน

"แล้วนี่มึงกลับไง"ผมเอ่ยถามขณะที่เรากำลังเดินออกจากร้าน

"ให้มึงไปส่ง"

"ละตอนมามึงมาไง?"

"คนขับรถที่บ้านมาส่ง"

"อ้อ งั้นมึงก็ยืนรออยู่ตรงนี้ก่อน"

"ทำไมวะ?"ไอ้เซนท์ทำหน้างงๆอย่างไม่เข้าใจ

ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยปากตอบมัน รถสปอร์ตสัญชาติอิตาลีสีดำก็ขับมาเทียบที่พวกผมยืนอยู่พอดี ไอ้เซนท์มองรถคันนั้นอึ้งๆเพราะจำได้ว่าเป็นรถใคร

ไม่กี่วินาทีต่อมาไอ้ดีก็เปิดประตูลงจากรถเดินตรงเข้ามาทางเราด้วยสีหน้าเย็นชาดูน่ากลัวกว่าปกติ

"โทรหาทำไมไม่รับ?"มันถามไอ้เซนท์เสียงกดต่ำ ฟังดูก็รู้ว่าพยายามระงับอารมณ์คุกรุ่นมากแค่ไหน

"ไม่อยากรับ"ไอ้เซนท์ก็ตอบนิ่งๆหน้าตึงไม่แพ้กัน

"เซนท์!"

"ป่ะมึงกลับ"ไอ้เซนท์หันมาหาผมแล้วพยายามดึงมือผมให้เดินไปอีกทาง แต่ไอ้ดีก็จับแขนไอ้ตี๋ไว้ก่อนไม่ให้ขยับไปไหนได้

"ปล่อย!"ไอ้เซนท์พยายามสะบัดแขนให้หลุดจากไอ้ดี แต่อีกคนก็จับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"อย่าให้ดีโมโหนะป่อง"พอได้ยินชื่อที่ไอ้ดีเรียกไอ้เซนท์กันสองคนแล้วกูออกล้วงคออ้วกมากถ้าไม่ติดว่าเสียดายข้าวที่เพิ่งกินเข้าไปนะมึง

"มึงโมโหได้คนเดียวหรือไงล่ะ!"ไอ้เซนท์เริ่มเดือดขึ้นบ้างแล้ว

"เอ่อ กูว่ามึงกลับไปเคลียร์กับมันตรงๆเหอะว่ะ"ผมเอ่ยห้ามทัพออกมาเมื่อรู้สึดว่ามันชักไปกันใหซ่ บางคนที่เดินออกจากร้านมาก็พากันมองเราด้วย

"ไม่ใช่ตอนนี้!"

"จริงๆกูเป็นคนเรียกไอ้ดีมาเองแหละ"ผมสารภาพออกไป

"ไอ้เหี้ยสมิธ มึงไม่ใช่เพื่อนกู"ไอ้เซนท์ตาแดงก่ำเหมือนใกล้จะร้องไห้เต็มที และคงกำลังโกรธผมไปแล้ว

แต่ผมทนเห็นเพื่อนทุกข์ใจไม่ได้จริงๆว่ะ

"กูก็เพื่อนมึงทั้งคู่นั่นแหละ ไปๆไปคุยกัน"ผมช่วยไอ้ดีพาไอ้เซนท์ขึ้นเพราะมันดิ้นมาก ยังดีที่มันตัวเล็กกว่าพวกผมอยู่

"ใช้เหตุผลคุยกันล่ะ อย่างี่เง่าให้มันมากนะมึง"ผมชี้หน้าบอกไอ้เซนท์ มันไม่ตอบแต่เช็ดน้ำตาแล้วทำหน้างอนใส่

"กูก็อย่าทำอะไรมันรุนแรงล่ะ ไม่อย่างนั้นกูไม่ยอมแน่"ผมหันไปบอกไอ้ดีก่อนมันจะขึ้นรถ

"กูจะไปทำอะไรทันได้ล่ะ ไปละขอบใจมากมึง"มันโบกมือให้แล้วเข้าไปในรถจากนั้นก็ขับรถออกไป

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมๆกับที่รถคันหรูมาหยุดจอดอยู่ตรงหน้า

ผมก้าวขึ้นรถอย่างรู้หน้าที่ น่าแปลกที่ครั้งนี้มันไม่ได้นั่งมารับผมด้วยตัวเอง

ทั้งๆที่คิดว่าดีแล้วล่ะ แต่ในใจมันกลับวูบโหวงแปลกๆ

+++++++++++++

เอ๊ะ!มีคนกล้างอนเมียด้วย จะเป็นยังไงต้องติดตามกันต่อไปน้า

ป.ล.เค้าโอเคแล้วนะทุกคน ขอบคุณมากๆนะคะสำหรับทุกกำลังใจ ทุกๆคอมเม้น์ที่ได้อ่านทำให้เปรมมีใจที่อยากจะแต่งนิยายต่อจริงๆ รักทู้กคน จุ๊ฟๆ❤

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น