email-icon

นิยายน่ารักๆ ฟินๆ เชิญทางนี้จ้าาาา

ชื่อตอน : โกรธ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2561 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โกรธ
แบบอักษร

“อ้าว เข้าไปนั่งสิ นั่งรอเลย” ป้าเห็นฉันยังไม่เข้าไปนั่งก็ทักอีก และไม่ทักธรรมดาด้วยแต่ทักเสียงดังมาก แล้วมีหรือที่คนในร้านจะไม่หันมาสนใจ

เราสองคนสบตากันอยู่ชั่วครู่และฉันเลือกที่จะยิ้มให้เขานิดหน่อย แต่เลือกที่จะไม่เข้าไปนั่งด้วย ฉันนั่งอีกโต๊ะ

ฉันยังสงสัยอยู่ว่าเขามากินข้าวที่นี่ได้ยังไง ไหนบอกว่าคอนโดอยู่ไกล

“ได้แล้วจ้ะสุดหล่อ เมนูโปรดวันนี้ป้าแถมไข่ดาวให้นะ” เมนูโปรดแถมไข่ดาวให้ พูดเหมือนสนิทกัน ถ้าเป็นอย่างนั้นแสดงว่าเขามาทานที่นี้บ่อยงั้นสิ

“สั่งข้าวครับป้า พวกมึงเอาอะไรกันบ้างวะ” เสียงตะโกนสั่งข้าวทำให้ฉันหันไปมอง ก็เห็นวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งอยู่หน้าร้าน

“โต๊ะนั่งไม่พอวะ” วัยรุ่นกลุ่มนั้นพอสั่งข้าวเสร็จก็เดินเข้ามานั่งในร้าน ร้านป้ามีแค่สี่โต๊ะเป็นร้านเล็กๆ แต่ล่ะโต๊ะนั่งได้สี่คน

“นั่งหนู ป้ารบกวนให้หนูไปนั่งกับพ่อหนุ่มนั้นได้ไหม” ป้าเดินเข้ามาหาฉัน ฉันทำหน้างงๆ

“ไม่ต้องกลัวหรอก พ่อหนุ่มนั้นไว้ใจร้านมาทานร้านป้าประจำอีกอย่างคอนโดก็อยู่ตรงนี้นี่เอง นะ ถือว่าป้าขอ” ฉันยังประมวลผลกับคำพูดของบ้าอยู่แต่ร่างกายก็ยอมลุกไปนั่งตามที่ป้าขอ

มองคนตรงหน้าที่นั่งกินข้าวอย่างสบายใจโดยไม่สนใจอะไร เขาโกหกฉันเรื่องคอนโด

“สบายใจไหมคะ ที่โกหกคนอื่น” แล้วปากฉันมันก็พลั้งว่าเขา แต่แล้วไงตอนนี้ฉันรู้สึกโกรธ

แต่เขากลับทำหน้าเฉยๆ เคี้ยวข้าวเหมือนเคี้ยวเอื้องเงยหน้าขึ้นมองฉัน

“เดี๋ยวจะเอาชุดไปคืน” ฉันเม้มปากกับคำพูดของเขา

“โกหกทำไมคะ” ฉันยังไม่หยุดที่จะจี้เขา ฉันไม่เข้าใจเขาจะโกหกทำไม อยากขึ้นไปบนห้องฉันทำไม

“มาแล้วจ้า” ป้ามาเสิร์ฟข้าวพอดีฉันเลยหยุดจ้องเขา

“หนูถามว่าพี่โกหกทำไมว่าคอนโดตัวเองอยู่ไกล” ฉันเป็นพวกที่พออยากรู้จริงๆ ก็ต้องรู้

“ก็ไกล แต่ไม่ไกลมาก”

“ไม่ไกลมาก อยู่แค่นี้เนี่ยนะ” ฉันหายใจเข้าลึกๆ แล้วลดเสียงลงเมื่อคิดว่ามันดังไป

“แล้วเป็นอะไรถึงขึ้นเสียง” เขายังจะถามว่าเป็นอะไร

“ก็พี่โกหกหนู” ฉันสวนกลับ

“ไม่ใช่ เป็นอะไรกันถึงกล้าขึ้นเสียงใส่” คำพูดของเขาทำให้ฉันสะอึก ฉันพยายามระงับอารมณ์ของตัวเองที่จะไม่ข่วนหน้าเขา ใช่ เป็นอะไรกัน ทำไมคำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกแปลบๆ ในใจ แต่ไม่หรอก

“โอเค” ฉันกัดปากตัวเองให้รู้สึกเจ็บจะได้มีสติ เงยหน้าขึ้นหายใจเข้าลึกๆ หมดอารมณ์จะกินข้าว ฉันไม่อยากจะนั่งอยู่ตรงนี้แม้แต่วินาทีเดียว

ตัดสินใจลุกขึ้นแล้วถือจานแล้วไปหาป้าที่หน้าร้าน

“ใส่กล่องให้หนูหน่อยค่ะป้า หนูจะกลับไปกินที่ห้อง”

“อ้าวทำไมล่ะ”

“หนูอยากกลับกินที่ห้องมากกว่า”

“ก็ได้ๆ” พอเอาข้าวใส่กล่องเสร็จฉันก็จ่ายเงินแล้วเดินปึงบังออกมาจากร้านไม่แม้แต่จะปรายตามองคนที่ทำให้เสียอารมณ์แม้แต่เสี้ยวเดียว

เสียอารมณ์ คนบ้าอะไร หาเรื่องคนอื่นกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง

ฉันกลับขั้นมาที่ห้องอย่างอารมณ์เสีย เป็นอะไรกันถึงกล้าขึ้นเสียงใส่ เหอะ ใครอยากเป็นอะไรกับเขาไม่ทราบ ฉันขอเอาความรู้สึกดีๆ ที่มีให้เขาก่อนหน้านี้กลับมา ฉันไม่น่าชื่นชมเขาที่หน้าตาเลย

กับข้าวนี้อีกพอใส่กล่องมันก็ไม่อร่อยไหม

กินข้าวเสร็จฉันก็จัดการอาบน้ำแล้วคิดว่าจะหาหนังดูเพื่อลดความหงุดหงิด ถ้าเราจดจ่ออยู่กับอย่างอื่นเราก็จะเลิกคิดเรื่องที่มันกำลังวนเวียนอยู่ในสมองตอนนี้ได้

ฉันคิดอย่างนั้น และมันก็ได้ผลสำหรับฉันมาก

ดูซีรีย์เกาหลีดีกว่า พระเอกหล่อๆ ฟินๆ เมื่อได้เรื่องที่ต้องการฉันก็เอาผ้าห่มมานอนตรงโซฟาเสียบลำโพงเล็กเข้ากับโน้ตบุก

ติ๊ง ต๊อง ๆ

เสียงออดดังขึ้นหน้าห้องทำให้ฉันขมวดคิ้ว ใครมา ฉันจำได้ว่าไม่ได้นัดใครไว้สะหน่อย หรือบางทีอาจจะกดผิด ฉันไม่สนใจหันมาสนใจซีรีย์ต่อ

ติ๊ง ต๊องๆ

“ใครเนี่ย” เสียงออดดังอีกครั้งทำให้ฉันต้องลุกขึ้นไปดู ส่องดูตาแมวก็ต้องตกใจ พี่เวย์ เขามาทำไม

ฉันหันหลังพิงประตูแล้วพยายามคิดว่าเขามาหาฉันทำไม

ติ๊ง ต๊องๆ ไม่เคยกดรึไง

ฉันหันไปส่องเขาอีกรอบคราวนี้เขายกถุงขึ้นมาให้ฉันเห็น ฉันก็ร้องอ่อทันทีเสื้อผ้า ฉันตัดสินใจเปิดประตู

“เอาชุดมาคืนเหรอคะ รอแป๊บ” ฉันพูดแค่นั้นก็ปิดประตูใส่เขา วิ่งเข้าไปเก็บเสื้อผ้าเขาใส่ถุง แล้วก็วิ่งกลับมาที่หน้าประตู

เปิดประตูแล้วยื่นถุงให้เขาเหมือนกัน

“นี่ค่ะ” แต่เขากลับไม่รับแถมยังเล่นจ้องหน้าฉันตาไม่กะพริบ

“เอาไปสิคะ” ฉันเร่งเขา

“ขอเข้าไปหน่อย” เหอะ

“เข้าทำไมค่ะ เอาของคุณไปแล้วเอาของฉันมาก็จบ” ฉันไม่จำเป็นต้องพูดหนูอย่างนั้นหนูอย่างนี้กับเขาอีกแล้ว

“เหอะ ทำอะไรอยู่” เขาหัวเราะกวนประสาท

“นี่” ฉันอ้าปากเหวอเมื่อคนตัวโตเบียดตัวเข้ามาในห้องฉันโดยที่ฉันขัดขวางอะไรเขาไม่ได้เลย ฉันวิ่งตามเขาที่นั่งลงบนโซฟาเรียบร้อย แถมตอนนี้ยังจ้องที่ซีรีย์ฉันไม่วางตา

“เป็นอะไร” ฉันถามเขาอย่างอารมณ์เสีย ไม่รู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไรถึงทำแบบนี้

เขาเงยขึ้นเลิกคิ้วมองฉันแล้วยักไหล่ให้

“เป็นอะไรกันไม่ทราบถึงทำแบบนี้” เอาสิ ทำไมฉันรู้สึกว่าชีวิตฉันจะไม่สงบสุขอีกต่อไป

“อยากเป็นไหมล่ะ” คำพูดง่ายๆ ท่าทางธรรมดาของเขาทำให้ฉันจ้องเขาเขม็ง เหอะ แล้วก็หันหน้าหนีหายใจเข้าลึกๆ

“พี่กลับไปดีกว่าค่ะ เราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว” เขาช่วยฉัน ฉันช่วยเขา ถือว่าหายใจ ฉันจะไม่ถือโทษโกรธเขาเรื่องที่เขาโกหก ฉันคงต้องพักเรื่องผู้ชายจริงๆ น่าเบื่อชะมัด

ตอนนี้เขากับฉันเล่นเกมจ้องตากันอยู่ เขาไม่พูดอะไรเอาแต่มองหน้าฉัน และฉันกำลังจะอ้าปากไล่เขาอีกรอบแต่โทรศัพท์กลับดังขึ้นสะก่อน ฉันจึงต้องรับเพราะวินเนอร์โทรมา

“อะไร” ตอบเสียงห้วนแม่งเลย อารมณ์เสีย

(มารับหน่อยที่รัก เขาเมา) ฉันกลอกตาขึ้นอย่างเบื่อหน่าย

“วินอย่ามา สาวๆ ของมึงไปไหนหมด”

(ไม่มี วันนี้งด แต่เมา มารับหน่อยไอ้รามมันก็ไม่ว่าง กีกี้มันก็อยู่บ้าน เหลือมึงคนเดียว จะใจร้ายปล่อยให้กูนอนข้างทาง)

“กูจะได้อะไร” ฉันเหลือบตาคนที่นั่งอยู่

(ก็ได้คนหล่ออย่างกูไปนอนด้วย) มันก็เป็นสะแบบนี้ วันนี้ฉันรู้ได้เลยว่าวินเนอร์มันต้องมานอนที่คอนโดฉัน ก็ฉันไปคนไปรับมันนิและมันก็จะหาข้ออ้างต่างๆ นานา เมาแล้วเป็นอย่างนี้แหละ อยู่คนเดียวไม่ได้ ไม่รู้ว่ามีปมอะไรในใจรึเปล่า แต่ก็ชอบนักดื่มเหล้าเนี่ย

มันถึงต้องหาผู้หญิงนอนด้วยทุกวันไง แล้ววันนี้ทำไมถึงงดได้

“เออ ที่ไหนเดี๋ยวออกไป” ฉันว่าออกไปก็ดีเหมือนกันคนที่นั่งอยู่จะได้กลับสักที

(ที่..) ฉันวางสายเมื่อได้ชื่อร้านแล้วหันไปมองพี่เวย์

“กลับไปได้แล้วค่ะ ฉันจะออกไปหาเพื่อน” ฉันพูดแค่นั้นแล้วเดินเข้าไปหากุญแจรถ แล้วหยิบเสื้อแขนยาวมาหนึ่งตัว ลืมไปเลย บ้าไปแล้ว ฉันใส่ชุดนอนแบบนี้ไปยืนต่อหน้าเขาได้ยังไง ฉันยืนทึ่งหัวตัวเองแรงๆ อยู่หน้ากระจก ชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซีทรูกับกางเกงขาสั้นเนื้อผ้าเดียวกันสีชมพูหวานแห๋ว

ให้ตายเถอะ ก็ฉันชอบใส่แบบนี้นิ

ฉันรูดซิปเสื้อแขนยาวแล้วเดินออกจากห้อง คิดว่าพี่เวย์คงกลับมาแล้ว แต่ไม่ เขายังไม่กลับ ทำไมพูดยากพูดเย็นนัก

“พี่คะ” ฉันเรียกเขาอีกรอบ เขาหันมามองฉันเขาก็ยอมลุกขึ้น จะเฉื่อยไปไหนพ่อคุณไม่รู้รึไงว่าคนอื่นรีบ

“ไปสิ”

เออ ให้มันได้อย่างนี้สิ ฉันจัดการปิดประตูห้องเมื่อเขาออกมายืนข้างนอกแล้ว ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเขาเข้ามาได้ยังไงเพราะคอนโดนี่ความปลอดภัยสูงมาก แต่ฉันไม่ถามหรอกนะ

จนกระทั่งมาถึงรถฉันก็จัดการเปิดประตูเข้าไปนั่งแต่ก็ต้องหันไปมองที่นั่งข้างๆ เมื่อมีคนเข้ามาด้วย

“อะไรของพี่เนี่ย”

“จะไปด้วย” ฉันกำลังจะบ้าตายเพราะเขา

“จะไปทำไม ฉันพูดจริงๆ เลยนะ พี่ต้องการอะไรจากฉัน มาปั่นหัวฉันสนุกมากรึไง” ความอ่อนหวานที่ฉันมีให้เขาก่อนหน้านี้ไม่มีอีกแล้ว

“แล้วเธอปั่นหัวผู้ชายเล่นสนุกมากรึไง” ฉันเม้มปากมองคนที่หันมาพูดกับประโยคยาวๆ ที่นานๆ ครั้งจะเห็น

“ฉันไปปั่นหัวใคร ถ้าหมายถึงคนที่ฉันคุยด้วย อันนี้ฉันไม่ได้ปั่นพวกเขาสมัครใจคุยกับฉันเอง แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องของพี่ หรือว่าฉันไปคุยกับญาติฝ่ายไหนของพี่งั้นเหรอ” บอกเลยตอนนี้อารมณ์ฉันระเบิดเต็มที่

อิพี่เราจะลุกแล้วนะ แต่น้องดันโกรธสะก่อน 

เม้นให้กำลังใจด้วยน๊าาา  มีให้อีกตอนจ้าาาาาา ฝนตกไรท์เลยคึก ฮ่าๆๆๆๆๆ

ความคิดเห็น