blackhearttt
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : ก็ห้าม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2561 20:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ก็ห้าม
แบบอักษร

”แล้วเจ็บมั้ย” พี่เซนถามสีหน้าจริงจัง จนฉันไม่รู้จะบอกว่าอะไร ผู้ชายที่ไหนเขาถามแบบนั้นกับผู้หญิงบ้างอะ

“ก็..ก็เจ็บอยู่” ฉันตอบตะกุกตะกัก หน้าคงแดงไปแล้วแน่ๆไม่ต้องห่วง

“ไหน เดี๋ยวพี่ดูให้” คนอย่างพี่เซนไม่เคยพูดเฉยๆค่ะ ดึงผ้าห่มออกจากตัวฉันอย่างรวดเร็ว จนฉันต้องรีบตะครุบไว้แน่น

”พี่เซน!”

“ทำไม ก็จะดูให้ว่าเป็นไรมากมั้ย”

“ไม่ต้อง! พี่ไปแต่งตัวไป พูดอะไรก็ไม่รู้” ฉันปัดมือไล่

”หึ หน้าแดงหมดแล้ว”เขาลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ฉันได้แต่เอามือมากุมแก้มตัวเองทั้งสองข้างไว้

”คนบ้าอะไร อยากพูดอะไรก็พูด เถื่อนชะมัด”

“วันนี้มีเรียนมั้ย” เสียงทุ้มต่ำในห้องแต่งตัวดังขึ้นจนฉันสะดุ้งคิดว่าพี่เซนจะได้ยินที่ฉันบ่นเบาๆเมื่อกี้ แล้วก็โล่งใจที่เขาคงจะไม่ได้ยินอะไร

”วันนี้เพ้นท์ไม่มีเรียนค่ะ”

“งั้นไปอาบน้ำ จะได้ไปหาอะไรกินกัน”

“เอ่อ พี่เซน” ฉันอึกอักไม่แน่ใจว่าจะพูดเรื่องนี้ดีมั้ย

“อะไร”

“คือเรื่องที่เราคบกัน พี่อย่าเพิ่งบอกเพื่อนพี่กับคนที่อู่ได้มั้ยอะ”

“ทำไม” เสียงแหบต่ำดังขึ้นแล้วตามมาด้วยพี่เซนที่ใส่กางเกงยีนขายาวสีเข้ม เสื้อยืดสีดำพาดอยูที่ไหล่กำลังเดินมาพิงขอบประตูห้องนอน แล้วกอดอกจ้องหน้าฉันเขม่น ทำไมน่ากลัวแบบนั้นอะ ถึงจะดูเท่ดูหล่อมากแต่สายตาน่ากลัวเกินไปแล้วนะ

”ก็เพ้นท์ยังเป็นลูกหนี้พี่อยู่ไง ถ้าเกินจู่ๆไปบอกว่าเราคบกันพวกเขาจะคิดยังไงอะ”

”แล้วสนใจทำไมว่าใครจะคิดยังไง” พี่เซนพูดด้วยท่าทางโนสนโนแคร์อะไรทั้งสิ้น ถึงอีกใจฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันก็เถอะ แต่อีกใจก็กลัวคนที่อู่แซวแล้วก็พี่เซนจะดูไม่ดีด้วยสิ หรือฉันคิดมากไปเอง

“เพ้นท์กลัวพี่ที่อู่แซวไง เพ้นท์ทำตัวไม่ถูก”

“ไร้สาระ”

“นะพี่เซนนะ ให้เพ้นท์ใช้หนี้พี่หมดก่อนนะ” ฉันพยายามโน้มน้าวทำตัวอ้อนอย่างกับลูกหมาใส่พี่เซน แต่เขาก็ยังนิ่งเหมือนเดิม

“หนี้อะไรนั่นไม่เอาแล้ว ทีนี้มีปัญหาอะไรอีก” โอ้โห ป๋าไปอีก นี่มันพี่เซนสายเปย์นี่หว่า

“ได้ไงอะ ยังไงเพ้นท์ก็จะใช้หนี้พี่ให้หมด” ฉันจ้องเขาสายตาจริงจัง พี่เซนถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินมาใกล้ๆข้างเตียงที่ฉันนั่งอยู่

”ตามใจ แต่ตอนนี้ไปอาบน้ำได้แล้ว หรือจะให้อาบให้” แขนแข็งแรงทั้งสองข้างกำลังจะอุ้มฉันขึ้นจากเตียง ฉันเลยรีบลุกขึ้นวิ่งไปเข้าห้องน้ำด้วยความเร็วแสง คนอะไรมือไวชะมัด!





@Zero Club

หลังจากที่ฉันและพี่เซนกินข้าวเสร็จ เขาก็พาฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หอแล้วมาทำงานที่อู่พร้อมกับฉัน ดีนะที่คนที่อยู่ยังไม่มา ไม่งั้นพวกนั้นสงสัยชัวร์ ยิ่งไอ้เตชอบสอดรู้สอดเห็นอยู่มันต้องแซวฉันยันลูกบวชแน่ๆ

”คือ ผมเอารถมาซ่อมน่ะครับ” ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงทุ้มด้านหน้า ก็เจอกับผู้ชายร่างสูงใส่สูทสีดำ ท่าทางเหมือนจะเป็นนักธุรกิจเลย หน้าตาก็ดูเป็นลูกครึ่งด้วย

“สวัสดีค่ะ เชิญนั่งรอก่อนค่ะ คุณลูกค้าชื่ออะไรคะ” ฉันลุกขึ้นเดินไปบอกลูกค้าหน้าหล่อ เขาส่งยิ้มมาให้แล้วเดินเข้ามานั่งที่โซฟาห้องรับแขก

“ชื่อเอิร์ทครับ เป็นพนักงานใหม่เหรอครับ มาครั้งก่อนยังไม่เห็นเลย”

“อ๋อใช่ค่ะ เพ้นท์เพิ่งมาทำงานที่นี่ได้แค่เดือนกว่าๆเอง”

“ชื่อเพ้นท์ น่ารักดีนะครับ” ฉันยิ้มบางๆส่งไปให้คุณเอิร์ท เขาส่งยิ้มดอกไม้บานมาให้

“งั้นเดี๋ยวเพ้นท์ให้พี่ที่อู่เอารถไปซ่อมให้ค่ะ”

“อ้อ ครับ”

“รอสักครู่นะคะ” คุณเอิร์ทยื่นกุญแจรถมาให้ ฉันรีบหยิบแล้วเดินไปหาพี่เจ๋งที่โลงซ่อมรถ

”พี่เจ๋งคะ ลูกค้าเอารถมาซ่อมค่ะ”

“วางไว้บนเก้าอี้นั่นเลยเพ้นท์ เดี๋ยวพี่ไปเอารถมา แปปนึงๆ” ฉันพยักหน้าแล้ววางกุญแจรถไว้ที่เก้าอี้ใกล้ๆกับที่พี่เจ๋งนั่งล้างมืออยู่

“เห็นนะเว้ย ลูกค้านั่นยิ้มให้แกซะตาเยิ้มเชียว” เตเดินมาเอาศอกสะกิดแขนฉันยิกๆ แล้วเดินไปทำงานของมันต่อ ฉันหันไปมองทางพี่เซนที่กำลังนอนซ่อมรถอยู่ แล้วเราก็สบตากันโดยมิได้นัดหมาย ตายแล้ว! ไอ้เต ไอ้ปากเสีย ดูสิพี่เซนต้องได้ยินที่มันพูดแน่ๆ สายตาที่เขามองมาเหมือนมีไฟลุกพรึบๆออกมาเลยอะ ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งยองๆข้างๆพี่เซน

”เอ่อ พี่เซนหิวน้ำมั้ย”

“หิว” เขาพูดแล้วหันไปซ่อมรถต่อ

“เอาน้ำอะไรดี เดี๋ยวเพ้นท์ไปเอาให้”

“หิวเพ้นท์”

“พี่เซน!” ฉันกระพริบตาแล้วพูดใส่เขาเสียงหนัก พี่เซนก็ยังคงเป็นพี่เซน ซ่อมรถต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าเกิดไอ้เตมันได้ยินขึ้นมาจะว่าไง ฉันหันซ้ายหันขวามองดูว่ามีใครได้ยินหรือเปล่า แต่ทุกคนก็กำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง ไม่มีใครอยู่ใกล้เราขนาดนั้นด้วยสิ คงไม่มีใครได้ยินหรอกมั้ง

“อะไร”

”เราคุยกันแล้วไง”

“คุยอะไร ยังไม่ได้รับปากเลย” เขาตอบหน้าตาย ทำเหมือนไม่เข้าใจที่ฉันพูด ทำไมรู้สึกหมั่นไส้พี่เซนแบบนี้วะ

“ไหนคุยกันว่าจะไม่ให้คนที่อู่รู้เรื่องเราตอนนี้ไง”

“พี่ยังไม่ได้รับปาก” ยังจะมาทำท่าขยันซ่อมรถตอนนี้อีก ประสาทจะกิน!

”พี่เซน” ฉันพูดเสียงต่ำลง พี่เซนหยุดซ่อมรถแล้วหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาดุๆ

”ไปทำงานไป แต่อย่าไปยิ้มให้ผู้ชายที่ไหนอีก”

“แล้วถ้าลูกค้าเป็นผู้ชายล่ะ”

“ก็ห้าม”

“พี่บ้าปะเนี่ย”

“เข้าใจที่พูดมั้ย”

“ไม่เข้าใจ เพ้นท์ทำงานต้อนรับก็ต้องยิ้มให้ลูกค้าทุกคนสิ” ฉันทำหน้ามุ่ย คิ้วขมวดใส่พี่เซน เขาเป็นเจ้าของอู่จริงมั้ยอะ ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้

“หึ สงสัยคืนนี้จะไม่อยากนอน” พี่เซนหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วส่งสายตาคาดโทษมาให้ ฉันกลืนน้ำลายดังอึกแล้วเม้มริมฝีปากไว้แน่น อยากจะด่าก็ด่าไม่ได้ อยากจะข่วนหน้าสักทีก็ทำไม่ได้ ไม่แฟร์เลยอะ

“พี่อย่ามาขู่เพ้นท์“

”ไม่เคยขู่”

“ไม่คุยกับพี่แล้ว” พูดจบฉันก็หันหลังรีบเดินไปที่ห้องทำงานตัวเองทันที น้ำเนิ้มก็ไม่เอาไปให้พี่เซนแล้ว หากินเอาเองก็แล้วกันกวนประสาทขนาดนั้นคงมีแรงไปหยิบกินเองอยู่หรอก แต่ทำไมฉันจะต้องมาใจเต้นหน้าแดงกับคำพูดของพี่เซนด้วยเนี่ย ฉันนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ไปพบจิตแพทย์สักทีดีมั้ยวะ






ความคิดเห็น