blackhearttt
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : ไอ้นี่ใคร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2561 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอ้นี่ใคร
แบบอักษร

“พี่ป๋อ ไอ้นี่มันคือไรอะ” ฉันมองไปยังสิ่งที่พี่ป๋อช่างที่สนามกำลังเช็คอยู่ที่ฝากระโปงรถ

”เขาเรียกว่าเทอร์โบ” พี่ป๋อหันมาบอกยิ้มๆแล้วหันไปทำงานต่อ

”อ๋ออ เคยได้ยินแต่ไม่เคยเห็นสักที”

“อยากลองซ่อมดูมั้ยล่ะ” เตเดินถือท่อรถมาถาม ท่าถืออย่างกับจะมารุมตีฉันนะนั่นน่ะ

”อย่าเลย เดี๋ยวฉันหนี้จะท้วมหัวเอา แค่นี้ก็ยาจกพอแรงละ”

“แน่เหร้อออ ไม่ใช่พี่เซนยกหนี้ให้หมดแล้วเหรอ” เตทำหน้าทำตาอ้อนตีนฉันมาก

“ยกเยิกอะไร ขี้งกขนาดนั้น”

“วันนั้นเกิดอะไรขึ้นกับแกและพี่เซน ยังไม่เล่าเลยนะเว้ย” พูดเฉยๆไม่พอ ยังเอาศอกมาสะกิดๆไหล่ฉันอีก

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ เมาเว้ย”

“แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยวะ” ฉันเดินหนีเสียงหัวเราะของเตมาหยิบไขควงให้พี่มิ่ง นึกอยากเอาทิ่มปากไอ้เตเลยจริงๆ


วันนั้นหลังจากที่ฉันทำอะไรไม่ถูกเพราะพี่เซนจูบ ก็เลยแกล้งเมาเดินหนีทำท่าทางเป็นคนเมาเดินไปตรง พี่เซนเลยพยุงไปที่โต๊ะ แต่พอถึงโต๊ะฉันก็เลยบอกว่าจะกลับหอ เขาเลยบอกจะไปส่งเห็นเมา ปฏิเสธหลายรอบจนพี่ๆที่โต๊ะบอกให้พี่เซนไปส่งแหละดีแล้ว เมาแถมยังเป็นผู้หญิงอีกมันอันตราย ฉันก็เลยต้องยอมให้พี่เซนมาส่ง ตลอดทางที่นั่งอยู่บนรถฉันก็แกล้งหลับไม่รู้เรื่องสิจะรออะไร แต่พี่เซนเองก็เงียบไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้น และนับตั้งแต่นั้นมาฉันก็คอยหลบหน้าพี่เซนที่อู่หรือแม้แต่ที่สนามแข่งตลอด ตอนนี้ก็ด้วย

“จะไปไหน” เสียงพี่เซนด้านหลังที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆทำให้หัวใจฉันเต้บตุบๆ

“ไปเอาน้ำให้พี่คิน“

“หืออ พี่ดื่มแค่นี้ก็พอแล้วเว้ยเพ้นท์ ขืนเอามาให้อีกจุกตายห่าพอดี” ฉันหันไปมองก็เห็นพี่คินกำลังกระดกน้ำขวดสองลิตรอึกๆเกือบหมด ให้ตายสิ! อุตส่าห์หาเรื่องหลบหน้าพี่เซน

“หลบหน้าพี่ทำไม” ฉันหันไปหาเขาที่กำลังยืนกอดอกจ้องหน้าฉันนิ่ง ฉันนี่ทำอะไรไม่ถูกเลยจ้า

“ใครหลบ เปล่าซะหน่อย เพ้นท์งานยุ่ง“

“ยุ่งอะไร”

”นี่ไง ต้องไปเอาไขควงให้ไอ้เตมันอีก” ฉันบุ่ยหน้าไปทางเต พอมันได้ยินถึงกับหันมาทำหน้าเหวอ ฉันเลยขยิบตาส่งซิกยิกๆไปให้

“ตาแกเป็นไรไอ้เพ้นท์” โว้ยไอ้เตไอ้บ้าไอ้ไม่รู้เรื่อง! ฉันถลึงตาใส่มันทันที เหมือนเตจะนึกได้เลยรีบพยักหน้าหงึกหงัก

”เอ่อ เออๆ เอาไขควงมาหน่อยดิ๊”

“แล้วที่มือมึงเขาเรียกว่าไร” พี่เซนหันไปจ้องไอ้เตแทน

“อุ่ย อยู่นี่เองเหรอวะ แหะๆ” ยังมายิ้มแหะๆใส่อีกนะไอ้เต ไอ้เพื่อนอกตัญญู

”งั้นเพ้นท์ไปช่วยพี่ไนซ์ทางนั้นดีกว่า”

“ไม่ต้องช่วย” ขาที่กำลังเดินชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงแหบต่ำติดหงุดหงิดส่งมา

”แต่..”

“มานี่” พี่เซนดึงข้อมือฉันให้เดินตามไปข้างหลังอาคารเช็คสภาพรถที่เงียบสงบ บรรยากาศน่ากลัวชะมัด แต่คนตรงหน้าฉันนี่สิน่ากลัวกว่า

“พี่เซนมีไรกับเพ้นท์เหรอ” ฉันถามก้มหน้างุดๆ มองมือตัวเองไปมา

”วันนั้นแกล้งเมาใช่มั้ย” คำถามที่พูดออกมาแบบไม่ให้ตั้งตัว ทำฉันไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“วะ..วันไหนอะ”

“...” เงียบ พอฉันลองเงยหน้าขึ้นไปมองพี่เซน ก็เห็นเขากำลังทำหน้าตึงใส่ ฉันนี่รีบก้มหน้ามองเล็บตัวเองทันที จะโหดไปไหนเนี่ย

”อะ..อ๋อออ ที่ผับพี่ไนซ์อะเหรอ เพ้นท์ไม่เห็นได้แกล้งอะไรเลย” พูดเองถามเองตอบเองก็ได้วะถ้าจะกดดันขนาดนี้

”จำได้มั้ยว่าเราทำอะไรกัน”

“ก็ดื่มเหล้ากันไง ทำไมคะ” แกล้งตีหน้าซื่อจำไม่ได้ซะเลย

”แล้วจำไม่ได้เหรอว่าเพ้นท์ไปตบหัวไอ้เดย์”

“ห้ะ?! จะบ้าเหรอพี่เซน เพ้นท์ไม่เคยทำแบบนั้นหรอก“ ฉันไปตบหัวพี่เดย์ตอนไหนวะ เอาอะไรมาพูดเนี่ย บ้าไปแล้ว เขาเมาอยู่ปะเนี่ย

“หึ ไหนเมาจำอะไรไม่ได้ไง” พี่เซนหลี่ตาจับผิด แล้วยังจะมายิ้มมุมปากแบบรู้ทันอีก ชิบ! เผลอจนได้ ทำไมพี่เซนเจ้าเล่ห์แบบนี้วะ ขี้โกงอะ

“ก็”

“ตกลงจำได้ใช่มั้ย ตอบ” นี่ประโยคคำถามหรือบังคับ

“จะ..จำได้”

“ก็แค่นั้น“

“พี่ก็พูดง่ายหนิ พี่ไม่ใช่เพ้นท์” ฉันมุ่ยหน้า หมั่นไส้เขาชะมัด หน้าร้อนหมดแล้วโว้ยย

”ย้อนเหรอ”

เป๊าะ!

“มันเจ็บนะ!” ฉันกุมหน้าผากตัวเอง ดีดมาทำไมก็ไม่รู้ ซาดิสห์หรือไง

“หึ ก็ไม่อยากให้ลืม” ฉันหันขวับขึ้นไปมองหน้าพี่เซนทันที เขารู้ตัวปะว่าพูดอะไรออกมา ใครก็ได้เอาน้ำแข็งมาประคบหน้าฉันที ร้อนไปหมดแล้วกลัวหน้าระเบิดเป็นโกโก้ครั้น

”เพ้นท์” เสียงบุคคลที่สามดังขึ้น ฉันหันไปมองด้านข้างตามเสียงเรียก แล้วก็ต้องกรอกตาเมื่อเห็นว่าใครกำลังเดินมาหา

”มีไรเหรอโฟร์“

“คือ อยากคุยด้วยหน่อย” โฟร์มองหน้าฉันสลับกับพี่เซนไปมา

“มีธุระอะไรพูดตรงนี้ก็ได้”

“แปปเดียวเองน่า”

“ไอ้หน้าอ่อนนี่ใคร” พี่เซนชี้หน้าโฟร์แล้วหันมาถามฉันเสียงเข้มจนฉันสะดุ้งเล็กน้อย

”เพื่อนที่มหาลัย ชื่อโฟร์ค่ะ“

“ตามจีบตั้งนานไม่ใจอ่อนเลยเหรอ” โฟร์ทำสีหน้าหงอยนิดๆ จะมาหงอยเอาอะไรยะ ไม่สงสารบอกเลย

“โฟร์นี่พี่เซน เป็น..”

พรึ่บ!

“ตามจีบเพ้นเหรอวะ” พูดยังไม่ทันจบพี่เซนก็พูดขึ้นแถมยังเอามือมาโอบไหล่ฉันดึงเข้าไปใกล้ตัวอีก เขาเคยเรียนมารยาทปะว่าเวลาคนอื่นพูดห้ามพูดแทรกน่ะ

“ใช่ แล้วนี่พี่เป็นไรกับเพ้นท์” โฟร์จ้องแขนที่โอบไหล่ฉัน แล้วหันไปมองหน้าพี่เซน

”คิดเอาเอง”

“พี่กวนผมเหรอวะ”

“ถ้าใช่แล้วมึงจะทำไม” พี่เซนเสียงแข็งขึ้นทันที ทำไมบรรยากาศตรงนี้มันอึมครึมแปลกๆ รู้สึกไม่ค่อยดีแล้วสิ

“พี่เซนเอาแขนออกก่อน เพ้นท์ไปคุยธุระแปปนึง” ฉันพูดตัดปัญหา รีบคุยๆไปจะได้จบๆ

“ไม่ปล่อย”

”พี่เซน” ทำไมวันนี้เขาดูเหมือนเด็กเอาแต่ใจจังวะ

“ทำไม”

“ปล่อยเพ้นท์ก่อน“

“เพ้นท์บอกให้ปล่อยพี่ก็ปล่อยดิ” โฟร์ที่มองอยู่นานพูดเสียงเคืองๆ

”เสือก” โฟร์ถึงกับมองตาขวางในความเถื่อนของพี่เซน แต่ฉันนี่อยู่มาหลายอาทิตย์เริ่มจะชินละ

“พี่เซนอย่าดื้อดิ จะคุยอะไรก็รีบคุยโฟร์“ ฉันเอาแขนเขาออกแล้วรีบเดินมาอีกทาง สักครู่โฟร์ก็เดินตามมา ไม่กล้าหันไปมองพี่เซนด้านหลังเลยอะ เขาต้องโมโหจนควันออกหูอยู่แน่เลย




ความคิดเห็น