นักเขียนไร้เสียง

1เม้นเท่ากับ100ล้านกำลังใจ

ตอนที่4.ขังกรงทอง

ชื่อตอน : ตอนที่4.ขังกรงทอง

คำค้น : 3P โรแมนติก หวานแหว่ว น่ารัก ฝาแฝด สองคน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 764

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2561 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4.ขังกรงทอง
แบบอักษร

(Special!!!นฤมนต์Talk)

จนได้สิเรานะโดนบังคับมาจนได้ จากญี่ปุ่นมาฮ่องกงใช้เวลาประมาณ5ชั่วโมง ตอนนี้เราเดินตามต้าตงอยู่ไม่สิเราโดนลากไปต่างหาก “นี้นายไม่ต้องลากก็ได้ ขาฉันสั้น” ไม่รู้ว่าจะรีบอะไรกันมากมาย ทำไมไม่วิ่ง4X100กันเลยล่ะ พวกตัวสูงๆนี่ก็สบายเลยส่วนพวกขาสั้นๆล่ะ “เฮียเรารีบกันหน่อยเถอะถ้าไม่ดีแล้วสิ” ต้าเหว่ยที่ประกบทางขวา ต้าตงที่ประกบทางซ้าย แล้วก็มีพวกที่คล้ายๆบอดี้การ์ดมาล้อมพวกเราไว้ ต้าเหว่ยใช้วงแขนโอบเราเอาไว้ส่วนต้าตงมาเดินตรงหน้าเราราวกับว่าจะบังเอาไว้ เรามองไปรอบๆทุกคนรวมถึงแม่นมกิมดูกระสับกระส่ายเป็นพิเศษ พวกเราเดินมาจนถึงลานจอดรถ ปังงงงงง เสียงปืนดังลั่นผู้คนวุ่นวายกันใหญ่ “เห้ยๆใครมายิงใครแถวนี้” เรามองไปรอบๆก็ปรากฏผู้ชายน่ากลัวๆกลุ่มหนึ่งกำลังเร่งปืนมาที่เรา พรึบ!!! “มานี่ เดี๋ยวก็ตายหรอก” ต้าเหว่ยตะคอกให้เราแล้วดึงเราไปกอดไว้ ยิงกันไปมาอยู่นานจนเสียงเงียบไป ฮ่าฮ่าฮ่า กระสุนคงหมดสมน้ำหน้า แต่พวกนั้นดันไปต่อยกันซ่ะนี่ “ชอบเจ็บตัวกันจริง” เราพรึมพรำเบาๆ “ไม่ได้ชอบเจ็บตัวหรอกนะมนต์” เราหันไปตามเสียงแปลกๆด้านหลังก็พบคนแปลกหน้ารูปหล่อยืนอยู่ “นายเป็นใครนะเรารู้จักกันหรอ”นายหน้าแปลกก็ยิ้มให้ “รู้สิสนิทกันมากด้วย” เราได้ยินเสียงเรียกของสองคนที่อยู่ด้านหลังว่าให้วิ่งไปหาตัวเอง แต่ตอนนี้เราสนใจไอ้คนตรงหน้าที่บอกสนิทกันมากๆ มากกว่า “อืม นึกไม่ออก บอกชื่อมาเลย” นายหน้าแปลกก้มลงมากระซิบที่หูเราก่อนจากไป “หมิงหรอ ไม่จริง” เราที่กำลังช็อคยืนนิ่งอยู่ที่เดิม “มานี่” ต้าตงโกรธมากมาอุ้มเราเดินฉับๆไป ในขณะที่ต้าเหว่ยมองตาขว้างๆใส่ “มันพูดอะไรกับเธอ” แฝดสยองสองพี่น้องพร้อมใจกันพูดในขณะที่เราอยู่ในรถคันหรูที่กำลังออกวิ่งไปตามทางถนน “เปล่านี้” เราพยามแกะมือที่เลื้อยไปมาบนตัวเรา “ถ้าไม่ตอบเราจะได้เล่นบทรักกันบนรถให้ทุกคนเห็นกันไปเลย” ต้าเหว่ยพูดพร้อมโน้มตัวเข้ามาไกล้เรื่อยๆ “ทรยศผัวแบบนี้ไม่น่ารักหรอกนะ”ต้าตงซุกไซร้อยู่ตรงคอ การกระทำของทั่งสองอยู่ในสายตาของพวกลูกน้องและแม่นมกิมทั้งหมด ทุกคนนั่งก้มหน้างุดใหญ่ “ยอมๆๆ หยุดๆ แค่บอกชื่อเห็นว่าชื่อหมิงแค่นี้จริงๆ” เราพยามหนีให้พ้นจากสองหื่นแต่ พรึบ!!! ต้าตงดึงเราที่นั่งตักต้าเหว่ยอยู่ๆไปนั่นอยู่ที่ตักของตัวเอง “ไม่เชื่อ” คำพูดสั้นๆของต้าตงพร้อมดึงเสื้อเราขึ้นจนเกือบเห็นชั้นใน “อ่ะ อย่าๆๆ พอๆๆ เพื่อนเป็นเพื่อน” เราพูดอย่างร้อนรนจนในที่สุดต้าตงก็จัดเสื้อให้เราใหม่ แล้วกอดไว้ ใช้เวลาเกือบชั่วโมงในรถกับแฝดหื่น ตอนนี้เรามาอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งที่ไม่แน่ใจว่าบ้านหรือวังกันแน่ “เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ต้าเหว่ยลากเราไปที่ชั้นสองของบ้าน ตุ๊บ “รู้จักมันได้ไง อธิบายมา” ต้าเหว่ยพลักเราล้นตุ๊บไปที่เตียงใหญ่ ที่จริงเรากับหมิงสนิทกันเพราะเคยเรียนพิเศษห้องเรียนเดียวกันเท่านั้น แต่อยู่ๆก็ไม่มาเรียนอีกจากนั้นก็ไม่เจอกันอีกเลย เราที่บอกเรื่องราวกับต้าเหว่ยก็ดูจะยิ้มพอใจไม่น้อย “ของทุกอย่างเตรียมอยู่ในห้องนี้พร้อมแล้ว อาหารการกินนมกิมจะจัดการให้” ปังงงง เจ้าบ้านั้นพูดยาวแล้วจากไป แต่พอเราสำรวจห้องดูดีๆแล้วมันก็สวยนะ กว้างมากด้วย ดูจากบ้านที่หรูห้องที่กว้างถ้าทางจะรวยมาก เราเดินสำรวจห้องอยู่ดีๆตาก็ไปสะดุดที่หน้าต่างห้องมันเป็นลูกกรงทุกบานเลย เราไปจับที่หน้าต่างห้องหวังจะเปิดแต่ว่ามันล็อคอยู่ทุกบานเลย เราใจคอไม่ดีเลยวิ่งไปเปิดประตูดู“พระเจ้า” มันล็อคอยู่ด้วย “นี่ๆเปิดๆ พวกบ้าเปิดนะ” เราร้องโว้ยวายใหญ่โตลั่นบ้านจนเหนื่อย เราเลยไม่ร้องเรียกใครอีก เรียกไปก็เปลืองน้ำลายไม่มีใครตอบรับหรอก “หิวจัง” เราหิวมากเพราะตั้งแต่มาถึงก็ยังไม่ได้กินอะไรออกไปก็ไม่ได้แถมไม่มีใครยกอะไรมาให้ทุกคนหายไปกันหมด เราเลยไปอาบน้ำนอนซ่ะเลย

(Special!!!ต้าเหว่ยTalk)

ผมนั่งอยู่ที่ห้องทำงาน ได้ยินเสียงตะโกนโวยวายจากร่างเล็กอยู่นานสองนาน ผมตกใจนะที่รู้ว่าดอกเหม่ยน้อยสนิทกับไอ้เลวนั่น ไอ้เลวที่เป็นต้นเหตุทำให้ดอกเหม่ยต้องตาย ผมเกลียดมัน และดอกเหม่ยน้อยก็ต้องเกลียดมันด้วย และเรื่องที่ทำผมกับต้าตงกังวลก็คือคำพูดของไอ้หมิง มันบอกพวกผมว่าจะแย่งเธอไปจากพวกผมเพราะมันเจอเธอก่อนพวกผม ผมจะไม่มีวันยอมเสียเธอไปอีกเป็นครั้งที่สอง ถึงต้องขังก็ยอม แต่ดอกเหม่ยน้อยต้องอยู่กับผม

(Special!!!ต้าตงTalk)

ผมคุยกับพี่แล้วว่าจะขังเธอเอาไว้ เพราะไอ้หมิงจะมาเอาเธอไป ซึ่งผมไม่ยอม ถึงจะถูกเกลียดก็ชั่งมัน แต่ดอกเหม่ยน้อยต้องอยู่กับผมเท่านั้น ไม่ยกให้ใครเด็ดขาด ผมเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องของดอกเหม่ยน้อย ห้องนี่เคยเป็นห้องของผมมาก่อนผมติดกรงเหล็กเอาไว้ทั่งหน้าต่างและประตูเพราะผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับห้องรกๆของผม ห้องนี้เป็นห้องเดียวที่ติดกรงเหล็กไว้ แต่ตอนนี้ผมต้องใช้มันเพื่อขังเธอ ผมจะขังเธอไว้จนกว่าไอ้หมิงจะตายเลยคอยดู “คุณหนูคะ ข้าวค่ะหนูมนต์ยังไม่ได้กินข้าวเพราะป้าไม่มีกุญแจคะ” นมกิมที่เดินเข้ามาทักเงียบๆทำผมสะดุง กุญแจห้องนี้จะมีแค่ผมกับพี่เท่านั้นเพื่อป้องกันไม่ให้ใครใจดีปล่อยเธอไป แกร็ก “มาครับผมเอาไปให้เอง” ปัง ผมเดินเข้ามานั่งข้างๆเธอที่กำลังหลับ ผมนั่งมองหน้าเธออยู่นานสองนาน “อืม นะนาย” ผมจึงจับเธอมานั่งตัก “กินข้าวสิครับ” เธอส่ายหน้าแล้วก็พลุดลุกไปแล้วตรงดิ่งไปที่ประตูทันที ผมตามไปคว้าตัวเธอไว้แล้วเหวี่ยงลงบนที่นอน เธอต้องเกลียดผมแน่ๆอีกไม่นานหรอก

(Special!!!นฤมนต์Talk)

เราที่กลั่นน้ำตาไว้พยามไม่ร้องไห้ออกมา “ฉันจะกลับบ้าน” เราพูดด้วยเสียงสั่นๆ น้ำตาเองก็ไกลจะไหลเต็มที มันเกิดอะไรขึ้นกับเรา เราที่เคยเป็นแค่เด็กสาวธรรมดา ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ “ต้าตงฉันอยากกลับบ้าน” ต้าตงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ได้ เธอนะต้องอยู่ที่นี้ ในห้องนี้ จะไม่ได้ออกไปไหนทั้งสิ้น เพราะเธอคือนกน้อยๆที่มีหน้าที่รอเจ้านายอยู่ในกรงเท่านั้น” ต้าตงพูดจบก็เดินออกไป เราวิ่งตามไปแต่ไม่ทัน เรามองดูประตูบานใหญ่ถูกปิดล็อคทันทีที่ต้าตงหายลับไป เราทรุดตัวลงร้องไห้อยู่ที่หน้าประตู ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่น้ำตาไหลมาไม่ขาดสาย “แม่คะมนต์คิดถึงแม่ค่ะ”

ช่วยเม้นให้เราด้วยนะค่ะ ติมาได้เยอะๆเลยไรท์อ่านตอบทุกเม้นนะค่ะ คำติชมของทุกคนไรท์จะนำมาปรับปรุงคะ ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมานะที่นี้ด้วยนะค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น