แมลงหวี่

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์น๊าาา อาจไม่ได้ตอบแต่ได้อ่านทุกคอมเม้นท์ค่ะ : )

บทเีเรียนที่ 21 You’re mine

ชื่อตอน : บทเีเรียนที่ 21 You’re mine

คำค้น : บทที่ 21 You’re mine

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.2k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2561 12:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทเีเรียนที่ 21 You’re mine
แบบอักษร

บทที่ 21 You’re mine

[Miki’s said]

“น้องมิกิ”

“.....”

“มิกิจ๊ะ” เสียงเรียกของโบตั๋นทำให้มิกิตื่นจากภวังค์ มิกิยิ้มฝืดๆให้กับโบตั๋นเล็กน้อยและเหมือนว่าเจ้าตัวจะรู้ว่ามิกิกำลังมีเรื่องอะไรให้คิดจึงนั่งลงข้างๆ “มิกิไม่สบายหรือเปล่า”

“มิกิขอถามอะไรได้ไหมคะ” มิกิยิ้มเจื่อนๆให้โบตั๋น

“อื้อ… อยากถามอะไรจ๊ะ” โบตั๋นยิ้ม

“สร้อยน่ะค่ะ… พี่โบตั๋นสั่งซื้อมาจากที่ไหนเหรอคะ มิกิอยากได้บ้างจัง” มิกิแอบหยิกขาตัวเองเล็กน้อยเพื่อเป็นการเรียกสติตัวเองคืนมา เธอถามอะไรออกไปมิกิ!! นี่เธอยากรู้เรื่องคนอื่นมากขนาดนั้นเลยเหรอไง (T^T)

“อ่อ… สร้อยพี่งั้นเหรอ” โบตั๋นพูดพลางเอื้อมมือไปปลดสร้อยพระจัทร์เสี้ยวของเธอออกมาถือไว้ในมือ “สร้อยนี้มีแค่สองคู่ในโลกเท่านั้นจ๊ะ แฟนพี่เป็นคนสั่งทำขึ้นมาเอง”

“ขอมิกิดูหน่อยได้หมคะ” มิกิถามพลางรับสร้อยพระจันทร์เสี้ยวมาจากโบตั๋น มันคือแบบเดียวกันกับของพี่ชิน แต่เธอจะไม่คิดมากกว่านี้ถ้าเกิดมันเป็นเสี้ยวเดียวกัน… แต่มันกลับเป็นคนละเสี้ยวกัน ซึ่งหมายความว่า ถ้าเอามาประกอบกันมันถึงจะกลายเป็นดวงเดียวกันทันที

ความคิดต่างๆพรั่งพรูเข้ามาในสมองมิกิมากขึ้น นี่มันหมายความว่าอะไรกันแน่? ทั้งสองคนเคยคบกันงั้นเหรอ? แล้วที่ทั้งสองเคยบอกว่าเป็นเพื่อนเก่ากันล่ะ? หรือว่าเธอคิดมากเกินไป

“เอ๊ะ..” มิกิอุทานออกมาเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะด้านหลังพระจันทร์เสี้ยวมีคำสลักเอาไว้ ถ้ามันสลักเอาไว้แบบนี้เธอก็สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ว่าทุกอย่างหมายความว่ายังไงสินะ

“นั่นเป็นคำที่แฟนพี่สลักเอาไว้” โบตั๋นยิ้ม “ของพี่เป็นคำว่า ‘mine’ ของแฟนพี่เป็น ‘You’re ’”

“.....”

“ถ้าเอามารวมกันจะเป็น ‘You’re mine’ ”

“นะ...น่ารักดีนะคะ” มิกิฝืนยิ้มให้กับหญิงสาวสวยตรงหน้า ทำไมเธอถึงกลายเป็นคนแบบนี้กันนะ… ทำไมเธอถึงได้รู้สึกอิจฉาโบตั๋นขึ้นมา ทั้งๆที่เธอได้อยู่กับชินทุกวันทุกคืน

เราสองคนเดินลงมาที่ลานจอดรถด้วยกันเหมือนเคย ซึ่งวันนี้มิกิไม่ได้เอารถส่วนตัวมานั่นแสดงว่าคนที่มารับเธอก็คือ ‘ชิน’ นั่นเอง พอเดินลงมาถึงด้านล่าง ชายหนุ่มร่างสูงกำลังยืนพิงรถหันมาโบกมือให้เราสองคนซึ่งกำลังเดินออกมาจากตัวอาคาร

โบตั๋นยิ้มกว้างให้กับชินอย่างสนิทสนม ส่วนมิกิรีบแสดงความเป็นเจ้าของโดยการเดินเข้าไปแนบข้างและออดอ้อนชายหนุ่มโดยที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เรียนสนุกไหมเรา” ชินถามด้วยความอ่อนโยนพลางเอามือใหญ่ลูบผมนุ่มของหญิงสาวตรงหน้า

“สนุกมากค่ะ” มิกิตอบเสียงสดใส

“ขอบใจมากนะตั๋น ที่ช่วยดูแลมิกิให้” ชินหันไปขอบคุณเพื่อนเก่าของเขาอย่างจริงใจ

“ไม่เป็นอะไรหรอกชิน ตั๋นก็จอดรถไว้แถวนี้เหมือนกัน” โบตั๋นยิ้มหวานและพยายามแสร้งทำเป็นไม่สนใจกับภาพตรงหน้า ภาพชายหญิงที่กำลังมองตากันด้วยความหวานเยิ้ม มันหวานซะจนเธอรู้สึกฝืดคอจนหายใจไม่ออก

“เดินทางกลับบ้านดีๆนะ” ชินโบกมือให้โบตั๋นก่อนเดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับรถ

“แล้วเจอกันนะคะพี่โบตั๋น” มิกิยิ้มกว้างพลางเดินไปอีกฟากเช่นกัน โบตั๋นโบกมือให้ทั้งสองคนด้วยความเป็นมิตรและเดินออกมา แต่ไม่ช้าร่างบางของโบตั๋นก็ล้มกองบนพื้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางความแตกตื่นของผู้พบเห็น

“ตั๋น!” ชินอุทานออกมาด้วยความตกใจพลางวิ่งลงมาจากรถเพื่อเข้าดูอาการ ชินประคองโบตั๋นไว้ในอ้อมแขนพลางเรียกชื่อให้เธอมีสติขึ้นมาแต่ก็ไร้ผล

“เดี๋ยวมิกิโทร.ตามรถพยาบาลนะคะ”

ทุกอย่างในโรงพยาบาลดูวุ่นวายไปหมดทุกอย่าง ผู้คนเข้าออกห้องฉุกเฉินตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงโดยไม่มีเวลาพักเลยสักนิด ตอนนี้โบตั๋นนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยซึ่งตอนนี้ชินได้เข้าไปในห้องเพื่อฟังอาการของโบตั๋นและกำลังเดินกลับเข้ามาด้วยใบหน้าอ่อนล้า

“พี่โบตั๋นเป็นยังไงบ้างคะ” มิกิถามด้วยความรู้สึกผิดที่คิดไม่ดีกับโบตั๋น

“ตั๋นแค่เป็นลม ไม่เป็นอะไรมาก” มิกิถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ ชินนั่งลงข้างเตียงพร้อมกับจับมือของมิกิเอาไว้ “มิกิกลับบ้านก่อนเลยนะ”

“พี่ชินไม่กลับพร้อมมิกิเหรอคะ” มิกิถาม

“พี่ต้องอยู่เฝ้าตั๋นจนกว่าเจ้าตัวจะฟื้นน่ะ” ชินตอบเสียงจริงจัง “เดี๋ยวเราค่อยคุยกันที่บ้านนะ”

“ค่ะ...” มิกิพยักหน้าพลางคว้าเอาโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ชินเดินออกมาส่งมิกิที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลเพราะเขาก็เป็นห่วงมิกิเหมือนกันเลยต้องเดินออกมาส่งแบบนี้

ไออุ่นจากมือใหญ่ของชินไม่ได้ทำให้มิกิรู้สึกอบอุ่นใจเลยสักนิด จิตใจเธอกำลังเต็มไปด้วยความสับสนและความหวั่นใจ เธอไม่ควรรู้สึกแบบนี้…

“กลับบ้านดีๆนะคะ” ชินพูด มิกิโน้มคอชายหนุ่มลงมาก่อนจะมอบจูบแสนหวานให้ชายหนุ่มเพื่อย้ำว่าเขาเป็นของเธอเพียงคนเดียว เธอไม่อยากให้เขารู้สึกอ่อนไหวกับอะไรนอกเหนือจากเธออีก ชินผละริมฝีปากออกจากคนตัวเล็กก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด

“มิกิรักพี่ชินนะคะ” มิกิพูดพลางกอดตอบชายหนุ่ม

“พี่ก็รักมิกิค่ะ” ชินจุมพิตลงที่หน้าผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาก่อนจะผละออกจากอ้อมกอด “ถึงบ้านแล้วโทร.มาหาพี่ด้วยนะ”

“ค่ะ… แล้วเจอกันนะคะ”


____________________________________________________________________


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น