หารัก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จุดเริ่มต้น 😊100%😉

ชื่อตอน : จุดเริ่มต้น 😊100%😉

คำค้น : แทน,แสบ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2561 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จุดเริ่มต้น 😊100%😉
แบบอักษร






"อืม.."แสบขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นที่อยู่ด้านข้างแต่มันกลับว่างเปล่า ดวงตาคู่สวยค่อยๆขยับลืมขึ้นมาอย่างช้าๆเมื่อแสงแดดเริ่มส่องเข้ามาผ่านม่าน แสบขยับตัวลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะย่อนเท้าลงแตะพื้นเสื้อผ้าของเขาถูกเปลี่ยนหลังจากเมื่อคืน แสบมองหาอีกคนที่ควรจะอยู่ในห้องแต่กลับไม่มีแสบลุกขึ้นไปอาบน้ำก่อนที่จะเดินลงมาด้านล่างเพราะนี่ก็ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้ว แสบมองไปยังไคที่กำลังเตรียมอาหารอยู่ที่โต๊ะก่อนจะเอ่ยถามหาคนที่เขาตามหาตั้งแต่ตื่นขึ้นมา

"พี่แทนล่ะครับ"แสบถามไคขณะที่กำลังนั่งลงที่เก้าอี้

"นายออกไปตั้งแต่เช้าแล้วครับ นายให้ผมไปส่งคุณแสบที่มหาลัยส่วนตอนเย.."

"เรื่องนั้นรู้แล้วล่ะ"แสบพูดขัดขึ้นก่อนที่ไคจะพูดจบเพราะเรื่องนี้แทนบอกไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ไหนบอกว่าจะไปส่งไงล่ะ ไคที่เห็นสีหน้าของเจ้านายอีกคนก็อดที่จะยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้คงจะน้อยใจนายแน่ๆ แสบกินข้าวไปได้นิดเดียวก็อิ่มแทบจะไม่ยุบเลยด้วยซ้ำแสบลุกและเดินไปขึ้นรถทันทีโดยที่ไม่ได้พูดคุยกับไคอย่างเช่นทุกครั้ง

!!ตี๊ดดๆๆๆๆ!!แสบล้วงหยิบโทรศัพท์ที่ดังอยู่ขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็กดรับทันที ลึกๆในใจเขาก็อดดีใจไม่ได้ที่แทนโทรหาแต่ก็ยังเคืองอยู่นิดๆ

"ถึงมหาลัยรึยัง"เสียงทุ้มพูดถามปลายสายที่กำลังทำหน้างออยู่ตอนนี้

(ยัง)แสบตอบกลับไปสั้นๆคิดจะมาง้อรึไงไม่ง่ายหรอกนะ

"ทำไมถึงไม่กินข้าว"แสบขมวดคิ้วขึ้นมาก่อนจะหันไปมองไคผ่านกระจกหลังไคหลบสายตาของแสบทันที

(กินแล้ว)แสบพูดออกไปตามความจริงแต่แค่นิดเดียวเท่านั้น

"กินแค่นั้นมันอิ่มรึไง "

(อิ่ม)

"พูดดีๆ"แทนพูดออกมาเสียงนิ่งเมื่อรู้ว่าอีกคนเป็นอะไร

(ไหนบอกว่าจะมาส่ง)เเสบพูดออกมา ทั้งที่ตั้งใจจะโกรธให้มากกว่านี้แต่เขาก็โกรธแทนได้ไม่นานอยู่ดี

"หึ..แค่ผัวไม่ไปส่งต้องงอนด้วยรึไง"

( ไม่ได้งอนสักหน่อย) แสบทำเสียงฮึดฮัดอย่างขัดใจ เมื่อแทนรู้ทัน

"มีธุระ..เอาไว้กลับไปจะชดเชยให้ก็เเล้วกัน..จะกกมึงทั้งวันทั้งคืนเลยดีไหม"ซันแกล้งพูดออกมาทำให้ได้ยินเสียงหายใจฝึดฝัดของอีกคน

(บอกว่าไม่ได้งอนไงเล่า)แสบพูดออกมาเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน

"หึ..เลิกเรียนแล้วก็กลับบ้าน ห้ามไปไหนโดยที่กูไม่รู้แล้วถ้ากูรู้ทีหลังมึงเตรียมตัวตายคาเตียงได้เลย"แทนพูดเสร็จก็ตัดสายทิ้งไปทันที แสบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆเขาไม่ได้กลัวตายแต่กลัวอย่างหลังซะมากกว่า





"นายครับตอนนี้คุณไอดะลงจากเครื่องแล้วครับ"เคนเดินเข้ามาบอกกับเจ้านายตนเอง วันนี้แทนต้องมารับลูกชายของลูกค้าคนสำคัญอันที่จริงเขาไม่อยากสนใจเลยด้วยซ้ำถ้าไม่ติดที่ว่าทางนั้นยังพอมีประโยชน์ต่อธุรกิจของเขาอยู่

"อืม" แทนขยับตัวลุกขึ้นทุกสายตาจับจ้องมาที่แทนด้วยรูปร่างและหน้าตาของแทนทำให้แทนเป็นจุดสนใจได้ไม่ยาก แทนจ้องมองบุคคลที่กำลังเดินตรงมาทางเขานิ่ง ผู้ชายรูปร่างบางใบหน้าที่หวานจัดผมที่ถูกรวบเอาไว้ด้านหลังมองผิวเผินอาจจะนึกว่าเป็นผู้หญิงซะด้วยซ้ำ แต่แทนมองแค่แวบเดี๋ยวก็พอจะรู้แล้วว่าแสบใช่เล่น

"สวัดดีครับผมไอดะ..คุณ..แทนใช่ไหมครับ"ไอดะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของแทนพร้อมกับรอยยิ้มที่สามารถทำให้ใครหลายคนหลงแต่สำหรับแทนมันไม่ใช่

"..เคน.."แทนไม่ได้ตอบรับไอดะก่อนจะหันไปสั่งเคนให้เข้าไปยกกระเป๋าไปที่รถ  ไอดะหน้าหวอไปนิดไม่คิดว่าแทนจะเฉยใส่ตนเองแบบนี้ แม่ของเขาก็เคยพูดและเล่าให้ฟังมาบ้างแล้วแต่ก็ไม่คิดว่าจะเย็นชาขนาดนี้ทั้งที่เขาเองก็เป็นลูกชายของลูกค้าแต่เขากลับไม่สนใจ

"ไม่ไปรึไง"แทนที่กำลังจะเดินไปก็หันมาถามไอดะที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ไอดะรู้สึกตัวขึ้นมานี่เขาคุยกับเรางั้นเหรอ

"คะ..ครับ.."ไอดะเดินตามหลังแทนไปจนถึงรถไม่กล้าพูดหรือถามอะไรอีกกลัวว่าจะหน้าแตกเหมือนเมื่อกี้อีก เคนเปิดประตูให้ก่อนที่แทนจะขึ้นไปนั่งแต่ไอดะกลับยืนนิ่งไม่ขยับ

"จะให้ลงไปเชิญไหม"แทนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มหงุดหงิด

"เอ่อ..คือ..ให้ผมนั่งตรงไหนครับ.."ไอดะถามออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ ไม่ใช่ว่าเขากวนแต่เขากลัวว่าถ้านั่งผิดที่แล้วจะทำให้แทนไม่พอใจ น่าตาก็ดีแต่ดุเป็นบ้า

"เฮ้อ..ขึ้นมานั่งข้างฉัน"แทนถอนหายใจก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงนิ่ง ถ้าขืนเขาไม่พูดอะไรวันนี้คงไม่ต้องได้ทำอะไรแน่

"ครับ"ไอดะขึ้นมานั่งข้างแทน ทันทีที่รถออกไอดะก็เอาแต่จ้องใบหน้าของแทนอย่างสำรวจ ผู้ชายคนนี้ดูดีชมัดไม่ว่าตรงไหนก็ไม่มีที่ติเลยจริงๆ

"ฉันจะให้เคนไปส่งที่โรงแรมแล้วพรุ่งนี้เคนจะมารับไปที่บริษัท"แทนพูดโดยที่ไม่มองหน้าไอดะ

"แล้วผมต้องอยู่ที่นั่นคนเดียวเหรอครับ" ไอดะไม่ชอบอยู่คนเดียวเพราะเป็นคนขี้กลัวยิ่งถ้าอยู่ต่างบ้านแล้วล่ะก็ยิ่งทำให้เขากลัวเขาไปใหญ่

"มีอะไรน่ากลัวรึไง"แทนถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจอะไร

"ปะ..เปล่าครับผมแค่ไม่ชอบอยู่คนเดียว" ไอดะบอกออกไปเสียงอ่อยเพราะว่ากลัวจริงๆ

"เฮ้อ..ฉันจะให้คนมาเฝ้าที่หน้าห้องโอเครไหม"แทนถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สองของวัน

"แต่ว่าผมไม่ชอบอยู่กับคนที่ไม่รู้จัก"แทนจากที่ไม่สนใจกลับต้องเอียงคอแล้วหันไปมองคนที่กำลังทำให้เขาเริ่มจะปวดหัว 

"แล้วยังไง..จะกลับประเทศเลยไหม หรือจะให้ฉันไปนอนเฝ้าดี"แทนพูดออกมาเสียงเข้ม

"จริงเหรอคุณจะไปนอนเป็นเพื่อนผมใช่ไหม ดีเลย"ไอดะพูดออกมาอย่างดีใจเพราะคิดว่าแทนจะไปอยู่ด้วยจริงๆ แทนเสยผมไปด้านหลังอย่างข่มอารมณ์เคนมองหน้านายตนเองผ่านกระจกหลังอย่างหวาดๆ

"เคน"แทนเรียกเคนเสียงดังจนไอดะถึงกลับสะดุ้งดันตัวเองจนชิดกระจก

"ครับ"เคนตอบรับไอดะมองอย่างงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น เคนตีไฟเลี้ยวเข้าจอดข้างทางทันที

"ไปส่งคุณไอดะ"แทนเปิดประตูลงไปโดยที่ไม่พูดอะไรกับไอดะสักคำ

"นั่นเขาจะไปไหน"ไอดะมองตามหลังแทนที่เดินเข้าไปด้านในตึกแห่งหนึ่ง

"คุณไอดะต้องการอะไรอีกไหมครับ เพราะอีกสักพักก็ถึงโรงแรมแล้ว"เคนไม่ได้ตอบคำถามอะไรแค่เคลื่อนรถออกไปเท่านั้น

"ไม่ครับ.."ไอดะพูดออกมาเสียงอ่อยจนเคนอดจะสงสารไม่ได้ แต่ถ้าจะให้นายของเขามาสนใจล่ะก็นั่นน่ะเรื่องยากเลยละ ตลอดทางไอดะเอาแต่เงียบรอบตัวเขามีแต่คนไม่รู้จักเขาไม่ชอบเลยจริงๆ

"ถึงแล้วครับ"ไอดะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเคนเดินลงมาเปิดประตูให้

"ขอบคุณ.."

"เดี๋ยวผมขึ้นไปส่งครับ"ไอดะพยักหน้ารับช้าๆ

"เขาจะมาไหม"ไอดะถามขึ้นขณะที่อยู่ในลิฟ

"นายน่ะเหรอครับ"

"อืม"

"นายติดธุระนะครับ เอาไว้พรุ่งนี้ผมจะมารับนะครับ คุณแทนให้คนมาดูแลคุณไอดะถ้าอยากได้อะไรบอกพวกเขาได้เลยนะครับ"เคนยกของไอดะไปไว้ในห้องก่อนที่จะขอตัวกลับ  ไอดะเดินไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้องที่สามารถมองวิวได้อย่างชัดเจนและมันสวยมากจริงๆ

"จริงสิ..มีเบอร์ของเขานี่นา" รอยยิ้มเล็กเผยออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าแม่ของเขาให้เบอร์ของแทนเอาไว้ แต่ยังไม่ทันทีไอดะจะกดโทรออกเสียงเคาะประตูก็ดังขัดขึ้นสะก่อน

"คุณไอดะครับอาหารมาส่งแล้วนะครับ"ไอดะเปิดประตูออกไปก่อนที่จะเห็นว่าอาหารประมาณสามสี่อย่างถูกยกเอามาวางไว้ด้านใน

"คุณไอดะต้องการอะไรอีกรึเปล่าครับ"

"ไม่เป็นไรครับขอบคุณมาก..เออเดี๋ยว.."ไอดะเรียกคนของแทนเอาไว้ก่อนที่จะเดินออกไปนอกห้อง

"ครับ..คุณไอดะต้องการอะไรครับ"

"คือว่า..โทรหาเจ้านายของคุณ...ให้หน่อยสิ.."



ต่อนะ....

"เห็นทีจะไม่ได้หรอกครับ" เจ้านายของเขาซึ่งเขาเองต้องรู้จักนิสัยดีเป็นที่สุดเรื่องแบบนี้ขืนเข้าไปยุ่งก็เหมือนเอาชีวิตไปทิ้งนั่นแหละ

"ทำไมล่ะ เขาดุมากเลยเหรอ"ไอดะถามด้วยความอยากรู้ ทำไมไม่ว่าลูกน้องหรือคนรู้จักต่างเกรงกลัวผู้ชายคนนี้นัก

"ทานข้าวเถอะครับถ้าต้องการอะไรเรียกผมได้ทันทีเลยนะครับ"ชายดังกล่าวไม่ตอบคำถามของไอดะ แต่กลับเดินออกไปนอกห้องทันที

"เฮ้อ..นิสัยเหมือนกันตั้งแต่เจ้านายยันลูกน้อง ประหยัดคำพูดกันเสียจริง ฉันไม่อยากรู้ก็ได้ถึงยังไงพรุ่งนี้ก็เจอเขาอยู่ดี" ไอดะเลิกคิดฟุ่งซานหมุนตัวเดินหยิบผ้าเช็ดตัวตรงเข้าไปอาบน้ำทันที อากาศเมืองไทยทำเขาไม่สบายตัวเอาเสียเลย


มหาลัย×××××

"ไหนบอกว่ามารับไม่ได้ไง"แสบเปิดประตูรถคันหรูเข้าไปนั่งโดยมีอีกคนเอนเบาะนอนอยู่ วันนี้เขาคิดว่าแทนมารับไม่ได้จึงไม่ได้รีบร้อนอะไรมากแต่พอลงมาก็เห็นรถของแทนจอดรออยู่จึงรีบเดินเข้ามาหา แทนขยับเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ

"ก็ไม่ทำไม จะพาไปกินข้าวข้างนอกแล้วค่อยกลับบ้าน"แทนตอบกลับพร้อมกับปรับเบาะขึ้น แสบเผยรอยยิ้มออกมาจนอีกคนอดจะจับมาบดขยี้ไม่ได้ ริมฝีปากร้อนอุ่นทาบทับลงพร้อมกับสอดริ้นเข้าไปหยอกล้อเล็กน้อยก่อนจะผละออก ทำให้แสบที่ตั้งตัวไม่ติดได้แต่นั่งหน้าแดงเถือก

" หึ..อยากกินอะไร" แทนถามออกมาเพราะยังเห็นว่าแสบยังคงเขินมือก็บีบเข้าหากันไปมาดูแล้วหน้าหมันเขี้ยวจริงๆ

"ถ้าบอกจะพาไปกินรึไง"แสบถามออกมาหลังจากควบคุมตัวเองได้แล้ว

"ถามเพื่ออะไร "แทนขยับเคลื่อนตัวรถออก

" ก็บอกทีไรก็ไม่เห็นจะตามใจสักครั้ง" แสบพูดออกมาอย่างที่คิดทุกครั้งที่ออกความคิดเห็นแทนก็มักจะขัดเขาไปเสียทุกที

"งั้นก็ไม่ต้องกิน"แทนพูดตัดบทก็แต่ล่ะที่ที่แสบอยากไปทำเขาแทบเป็นบ้า ครั้งที่แล้วอากาศร้อนจนติดลบแต่มันกับอยากกินก๋วยเตี๋ยวเขาไม่ได้ติดหรูอะไรแต่แค่ไม่ชอบอากาศที่ร้อนจัดกับคนที่แออัดก็เท่านั้น

"ไม่เอา ก็บอกแล้วว่าจะพาไปกินข้าวข้างนอกไงเล่า"แสบพูดสวนออกมาทันทีก่อนที่แทนจะเปลี่ยนใจพากลับบ้านจริงๆ

"แล้วจะกินอะไรถ้าอีกห้านาทียังนึกไม่ออก กูจะพากลับไปกินที่บ้าน"

"บ้าอำนาจเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง"แสบบ่นอุบออกมาเบาๆแต่มันก็ยังทำให้แทนได้ยินอยู่ดี

"เข้าบ้านเลยแล้วกัน" แทนว่าออกมาไม่จริงจังนัก ปากดีแบบนี้จะกัดให้พูดไม่ออกเลย

"ไม่นะ ไปที่ห้างก่อนได้ไหมตอนนี้ยังคิดไม่ออก" แสบพูดออกมาเสียงอ้อมแอ้มก็เขายังคิดไม่ออกจริงๆนี่ เขาต้องรีบฉวยโอกาศเอาไว้นานๆทีแทนจะมีเวลาพาเขาออกมาข้างนอก

"ไม่ล่ะ อยากพักมากกว่า"แทนพูดก่อนจะเหล่ตามองอีกคนที่นั่งทำหน้ามุ่ยเห็นแล้วนึกอยากขำจริงๆ

!!จุ๊บ!! แสบโน้นตัวเข้าไปจูบที่แก้มของแทนเร็วๆแล้วผละออก

"พาไปหน่อยนะ..นะ.แสบอยากไปนี่..."แสบพูดอ้อนออกมาแต่แทนก็ยังเงียบอยู่ดีเหมือนไม่รู้สึกอะไรจนรถติดไฟแดง แสบหันซ้ายหันขวาก่อนที่จะประกบปากลงทาบทับที่ริมฝีปากหนาของแทนแสบพยามจะสอดลิ้นเข้าไปแต่แทนกับนิ่งเฉยไม่ให้ความรวมมือ แสบขมวดคิ้มเล็กน้อยและกำลังจะผละออกแต่แทนกลับรั้งต้นคอและเป็นฝ่ายจูบเสียเอง

!!ปรี๊นนนน!!

"อืม.."แสบพยายามดันแผงอกของแทนออกเพราะตอนนี้มันไฟเขียวแล้วรถคันหลังก็บีบแตรไล่แล้วด้วย แทนถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดายก่อนจะเคลื่อนรถออก แสบจับไปที่ริมฝีปากตนเองมันต้องบวมจนแดงแน่ๆ แสบหันหน้าไปมองถนนไม่กล้าที่จะมองหน้าแทนก็เขาเพิ่งจะทำเรื่องน่าอายไปเองแค่นี้ก็อายจนหน้าจะระเบิดอยู่แล้ว แต่เพียงไม่นานใบหน้าที่ขึ้นสีก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มทันทีก็แทนเลี้ยวรถเข้ามายังตัวห้างน่ะสิ

"ไปกันเลยนะ"ทันทีที่รถจอดแสบก็เปิดประตูรถลงไปทันที แทนมองแสบที่มีอาการดีใจเหมือนเด็กๆก็อดจะยิ้มออกมาไม่ได้ แทนเดินตามหลังอีกคนที่เข้าร้านโน้นออกร้านนี้แต่กลับไม่ซื้ออะไรสักอย่างตอนนี้คงลืมความหิวไปแล้วมั้ง

"พี่แทนดูนั่นสิ มีร้านขายสร้อยด้วยล่ะ"แสบชี้ไปยังร้านที่เขารับทำสร้อยที่สลักชื่อแล้วแต่ว่าลูกค้าอยากจะได้ชื่อไหนหรือระบุข้อความอะไรลงไปเขาก็สามารถทำได้หมด ยังไม่ทันที่แทนจะตอบรับอะไรแสบก็ตรงไปยังร้านนั้นแล้ว แทนส่ายหัวไปมาแต่พอจะเดินตามไปก็มีโทรศัพท์เข้ามาซะก่อน

"เลือกดูก่อนนะครับ "แสบเลือกดูสร้อยที่แขวนไว้อย่างสนใจ แต่สายตากลับไปสะดุดเข้ากับสร้อยคู่ที่เป็นรูปหัวใจแต่ที่มันน่าสนใจก็คือเมื่อสร้อยสองเส้นนี้ประกบเข้าหากันถึงจะเป็นรูปหัวใจที่เต็มดวง

"สนใจเหรอครับ เป็นสร้อยคู่น่ะครับเหลือคู่เดียวด้วยจะรับไหมครับ" 

"ครับ "แสบตอบรับทันทีเพราะรู้สึกชอบ

"งั้นรอสักครูนะครับต้องการที่จะสลักชื่อแฟนลงไปด้วยไหมครับ" 

"เอ่อ..ครับ.." แสบยิ้มออกมาแบบเขินๆทำเอาพ่อค้าหัวเราะชอบใจไปด้วย

​สร้อยคู่รูปหัวใจตอนยังไม่สลักชื่อ

​ไม่นานพ่อค้าก็นำสร้อยมายื่นให้กับแสบหลังจากทำเสร็จแล้ว เมื่อจ่ายเงินเสร็จแล้วแสบก็เดินเข้ามาหาแทนที่คุยโทรศัพท์เสร็จพอดีแทนหันมามองแสบที่ยิ้มจนแก้มจะฉีกอยู่แล้วไม่รู้ว่าถูกใจอะไรนักหนา

"หิวรึยัง"แทนใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ลงมาปกตาของแสบออก

"อืม"แสบตอบรับในลำคอพร้อมกับพยักหน้า

" จะกินอะไร" แสบทำหน้าคิดก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

"อยากกิน mk ได้ไหม" 

"หึ..พามาขนาดนี้บอกไม่ ได้ด้วยรึไง"

"ก็ไม่ได้น่ะสิ" แทนขยี้หัวแสบไปมาก่อนจะจับมือแสบให้เดินตาม แสบมองที่มือของเราที่สอดประสานกัน ด้วยรอยยิ้มไม่รู้ว่าวันนี้เขายิ้มออกมารอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ แต่เขารู้สึกมีความสุขทุกวันที่ได้อยู่ด้วยกัน หลังจากที่ทั้งคู่กินเสร็จก็กลับมาบ้านทันที แสบที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็มองหาร่างสูงก็ไม่เห็นว่าอยู่ในห้อง สายตาก็หันไปเห็นแทนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง แสบเดินไปหยิบสร้อยที่อยู่ในกระเป๋าก่อนจะเดินเข้าไปหาแทน

!! กริ้ง !! เสียงสร้อยกระทบกันดังขึ้นด้านหน้าของแทน ร่างสูงมองสร้อยนิ่งก่อนจะดับบุหรี่แล้วหันไปมองอีกคนที่ยื่นสร้อยมาตรงหน้าเขา

"อะไร"

"ก็..สร้อยไง"แสบตอบกลับไป

"รู้แล้วว่าสร้อย เอามาให้กูดูทำไม" แทนถามกลับไปทั้งที่รู้ความหมายแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ 

"ก็มัน..มัน..มันคือคู่สร้อยคู่นะ.." 

"อืม" แทนตอบรับในลำคอพร้อมกับจ้องใบหน้าหวานที่ตอนนี้ดูจะทำอะไรไม่ถูก

" สร้อยคู่ไง " แสบพูดย้ำคำเดิมพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆ เขารู้ว่าแทนต้องไม่ยอมใส่อะไรแบบนี้แน่ๆ แต่เขาก็ยังจะซื้อมา

"แล้วยังไง" 

" เอ่อ...มันสวยมากเลยนะ มันประกบเข้าหากันได้ด้วยดูสิ" แสบประกบสร้อยเข้าหากันและยื่นไปให้แทนดู แทนเหลือบตาลงมาดูก็เห็นว่าสร้อยเส้นนี้ถูกสลักด้วยชื้อของเขาและแสบเอาไว้คนล่ะเส้นคงอยากให้เขาเห็นตรงนี้มากกว่าล่ะมั้ง

"อืม..สวยดี.."

"ใช่ไหมล่ะ..แล้ว..แล้ว..เราจะใส่ด้วยกันไหม" แสบตัดสิ้นใจถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่แทนกลับนิ่งไม่พูดอะไรสักคำแสบก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะลดมือลงมาเขารู้อยู่แล้วว่าแทนไม่ยอมใส่แน่ๆอยู่แล้ว แต่แสบก็ต้องชะงักไปเมื่อแทนแบมือมาต่อหน้าเขาแสบค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าคม หมายความว่าเขายอมใส่ใช่ไหม

"เส้นไหน" แทนถามออกมา แสบอึ้งไปก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ติดสั่นนิดๆ

"ห๊ะ"

"เส้นไหนที่จะให้กูใส่น่ะ" แสบเผยยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้รับคำตอบ ก่อนจะหยิบสร้อยอีกเส้นที่เป็นของแทนแล้วยื่นไปให้

"เส้นนี้เหรอ" แทนจับสร้อยพลิกดูซึ่งมันเป็นชื่อของแสบไม่ใช่ของเขา แสบเม้นปากเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา

"..ก็..ก็..แสบใส่สร้อยที่สลักชื่อพี่แทนส่วนพี่แทนก็ใส่สร้อยที่สลักชื่อของแสบไง..แบบนี้..ทุกคนก็จะได้รู้ไงว่าพี่แทนเป็นของแสบน่ะ" แสบพูดเสียงเบาในตอนท้าย

"งั้นเหรอ..ความคิดดีนี่" แทนมองแสบที่เอาแต่ก้มหน้า เขาเองไม่ชอบใส่เครื่องประดับสักเท่าไรแต่ดูจากความตั้งใจของแสบแล้วเขาจะยอมใส่ให้ก็ได้

"แน่นอนอยู่แล้วล่ะ" แสบพูดตอบพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ

"ใส่ให้หน่อยสิ"

"..ห๊ะ..เอ่อ..อืม.."แสบเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงที่ยื่นแขนมาคล่อมตัวเขาไว้โดยที่เเสบเองหันหลังพิงระเบียงเอาไว้ แสบเอาสร้อยคล้องไปที่ลำคอของแทนพร้อมกับปลดตะขอ แทนโน้นตัวลงมาอีกนิดเพื่อที่แสบจะใส่ได้ถนัดทำให้ใบหน้าของทั้งคู่ชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อน แสบก้มหน้างุดลงอย่างเขินอายทำให้ใส่ตะขอไม่ได้สักทีจนแทนอดจะขำไม่ได้

"คืนนี้จะใส่เสร็จไหม"

"ก็..อย่ามองสิหันหน้าไปทางอื่นเลย" แสบพูดขึ้นอย่างแก้เขิน

"ก็กูอยากมองจะทำไม.."

"..อื้ม.."แทนประกบปากลงทาบทับริมฝีปากนุ่มทันทีแต่ก็ไม่ได้ทำมากกว่านั้นเพียงแค่ปากประกบกันก็ผละออก

"เสร็จรึยัง" แทนพูดพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าแสบเขินจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

"มันไม่เสร็จก็เพราะพี่แทนนั่นแหละ..หันไปเลย "แสบดันหน้าอีกฝ่ายให้หันไป ขืนจ้องแบบนี้เขาคงใส่ไม่เสร็จจริงๆนั่นแหละ แทนได้แต่ยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ

"เสร็จแล้วล่ะ" แสบมองสร้อยที่อยู่บนคอของแทนนิ่ง ดวงตาคู่สวยตอนนี้กลับคลอไปด้วยน้ำตาเขาไม่คิดว่าแทนจะยอมใส่ให้ง่ายๆแบบนี้

"หันหลังไปสิกูจะใส่ให้" แทนพูดขึ้น

"อืม" แสบตอบรับก่อนจะหันหลังให้แทน นิ้วเรียวหยิบสร้อยขึ้นมาสวมใส่ไปที่คอของแสบพร้อมกับปลดตะขอและใส่ให้เรียบร้อยริมฝีปากอุ่นกดลงไปที่ลำคอขาวของแสบอย่างนุ่มนวล แสบยกมือขึ้นมาจับที่สร้อยพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มใส แทนโอบกอดเอวของแสบแน่นขึ้นพร้อมกับพรมจูบไปที่แก้มใสของคนร่างเล็กด้วยความรัก ที่เขาคงจะไม่มีวันมอบมันให้กับใครนอกจากคนในอ้อมกอดของเขาตอนนี้

//พรึบ // แสบพลิกตัวกลับมาก่อนจะกอดที่เอวหนาของแทนโดยที่ใบหน้ากดลงกับอกของแทนแน่น

"...อึก..แสบรักพี่แทนมากมาก..รัก..รักที่สุดเลย.."แสบพึมพำออกมาแทนไม่ได้ตอบกลับอะไรแค่กอดรัดคนในอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขาอาจจะไม่ใช้คนรักที่ดีแต่เขาจะปกป้องหัวใจดวงนี้เท่าชีวิต




🙄🙄มาลงให้อีกนิดหน่อยเช่นเคย555หายไปนานอย่าเพิ่งลืมกันนะ..เขาไม่วางจริงๆแต่ก็ยังอยากเขียนอาจจะมาลงช้าหน่อยไม่ว่ากันนะค่ะ..อย่าหายกันไปหมดนะ...ขอร้อง...ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเด้อ..5555😮😮😮



ความคิดเห็น