ซอมพอ✿

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านนิยายเรื่องนี้มากๆนะคะ แอบอ่านทุกคอมเม้นท์อยู่นะยู รักทุกคนน้า กิ้กิ้

ชื่อตอน : บทที่ 11 (5/?) บอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2561 23:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 (5/?) บอก
แบบอักษร

​11


“คู่หมั้น!”

คุณกรองแก้วเผลอลืมตัวกับความจริงที่ได้รับทราบ นัยน์ตาเบิกกว้างมองคู่หนุ่มสาวสลับไปมา เพราะติดนิสัยสามีแท้ๆถึงทำให้เธอแทบไม่รู้เรื่องในแวดวงสังคมเลย ตอนนั้นที่รู้ว่าจักภัทรเป็นลูกชายเจ้าสัวก็หลังจากที่ริสาเรียนจบไปหลายปีแล้วเพราะบังเอิญเห็นข่าว ส่วนเรื่องหนูเนตรก็เพิ่งได้ทราบเมื่อสักครู่ที่สามีเอ่ยขึ้น นี่เธอยังไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเป็นคนที่เนตรนภาเล่าถึง


“ใช่ค่ะ พี่ภัทรคือคู่หมั้นของเนตรเอง”

ใบหน้าหวานที่แต้มไปด้วยรอยยิ้มยามนี้กลับดูอันตราย


“น้า...น้าไม่อยากเชื่อเลย”

คุณกรองแก้วรู้สึกมึนหัวเพราะตั้งรับไม่ค่อยทันเสียเท่าไหร่ ทั้งเรื่องที่จักภัทรมีคู่หมั้นเป็นดาราสาวไฮโซและนิสัยใจคอที่ได้ฟังมาจากเนตรนภาค่อนไปทางลบกับชายหนุ่ม


“เรื่องจริงค่ะแม่ เขาสองคน...เป็นคู่หมั้นกัน”

น้ำเสียงของริสาเฉยชาจนเหมือนกับย้ำเตือนตัวเองเสียมากกว่า สบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่มองเธอไม่วางตาเช่นกัน


“ริสา อย่าพูดแบบนั้น”

เขาออกปากห้าม ไม่อยากได้ยินสถานะบ้าบอจากหล่อน


“ทำไมล่ะคะ? ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่นา...”

นางเอกสาวยิ้มหวานอย่างชอบใจกับท่าทีของริสา นัยน์ตาของแม่นั่นเจ็บปวดจนเธอดูออก ดี...หล่อนอยากให้แม่นั่นเจ็บจนกระอักไปเลย


“เธอก็รู้ว่าเราสองคนไม่...”


“พี่ภัทร! อย่าพูดมันออกมานะ!”

เนตรนภาขึ้นเสียง นัยน์ตาวาววับถือดีออกคำสั่ง


“เธอสั่งฉันหรอ?”

หากแต่จักภัทรกลับถามย้ำ รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มดูร้ายกาจ เขาทำท่าไม่รับรู้คำขู่ของเธอ มือแกร่งเอื้อมมือบิดมือเธอออกจากแขน


“อื้อ...”

ความเจ็บนั้นทำเอาเนตรนภานิ่วหน้า นัยน์ตาของจักภัทรที่มองมาแข็งกระด้าง ไม่กล้าส่งเสียงร้องดังเพราะยากเกินการรับมือ


“อย่ามาสั่งฉันอีก”

จักภัทรก้าวประชิดร่างบางของเนตรนภาเอ่ยกระซิบถ้อยคำที่ได้ยินเพียงสองคนก่อนจะขยับตัวออกห่าง สองมือดึงปกเสื้อสูทจัดให้เรียบร้อย ปรายตามองดาราสาวที่ก้มหน้านิ่ง


“มันจะมากไปแล้วนะ...นายภัทร”

เสียงของนายหัวไม่สบอารมณ์ในขณะที่จักภัทรเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน สิ่งที่เนตรนภาทำคือการตั้งใจก่อสงครามขนาดย่อม


“ไม่มากไปหรอกครับกับสิ่งที่ลูกสาวนายหัวทำ”จักภัทรเน้นย้ำ


“ทำอะไร? ลูกสาวฉันไปทำอะไรให้นายนักหนา ถึงจะต้องสร้างความอับอายให้กันมากขนาดนี้”

ร่างหนาสั่นเทิ้ม ถ้าไม่ติดว่าหมอนี่เป็นลูกชายของเจ้าสัวยักษ์ใหญ่คงได้ไปลอยอยู่ก้นทะเลเป็นแน่แท้ ตัวเขาเองก็ไม่ถูกชะตาตั้งแต่รู้ว่ามีเรื่องบัดสีเกิดขึ้น ลูกสาวเขาก็หลงหัวปักหัวปำทั้งที่มองก็รู้ว่าเจ้าชู้ประตูดินขนาดไหน นึกแล้วก็แค้นเหลือเกิน


“ทำอะไรงั้นหรอครับ...คำถามนี้ควรถามลูกสาวนายหัวมากกว่า”


“เนตร...เนตรก็แค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง พี่ภัทรเป็นคู่หมั้นเนตร”

เนตรนภาเน้นย้ำ หล่อนจ้องมองใบหน้าคมคายที่เกลียดชังหล่อนด้วยหัวใจปวดร้าว


“เคยเป็น”

นัยน์ตาของจักภัทรเหมือนมีประกายเพลิงเล็กๆแฝงอยู่ ท่าทางของเขาที่แม้จะดูสงบแต่ก็คล้ายกับมีกระแสอะไรบางอย่างที่เตือนถึงอันตราย


“พี่ภัทร! พี่ภัทรสัญญาแล้วนะว่าจะไม่พูด”

เนตรนภาทวงถ้อยคำนั้น


“ใช่ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีสิทธิ์โกหกคนอื่นไปทั่ว โดยเฉพาะกับ...สา”


“...”


“ที่ฉันหมั้นกับเธอโดยไม่ปริปากมาตลอดก็เพราะฉันไม่เคยรักใคร ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะต้องไปผูกติดกับใครอีกถึงได้ยอมรับผิดชอบเธอ แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว...ฉันรักริสา และไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรฉันก็จะไม่ยอมเสียสาไป”


“พะ...พี่ภัทร”

เนตรนภาเสียงสั่น หล่อนไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดมันออกมาแบบนี้ น้ำเสียงบางเบาแต่กลับทำลายหัวใจเธอเสียย่อยยับ


“และที่ฉันยินยอมไม่พูดเรื่องที่ถอนหมั้นก็เพราะพ่อฉันกลัวเธอจะเสียชื่อเสียง กลัวลูกสาวเพื่อนสนิทจะเสียหาย ไม่ได้กลัวว่าจะจ่ายค่าชดเชยไม่ไหว แต่ถ้าหากคิดว่าพวกฉันกลัวหัวหดกับค่าปิดปากจนไม่มีเงินจ่ายมากนักล่ะก็...ไปฟ้องเอา!”

ชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวานที่สั่นไปหมดของเนตรนภา หล่อนเผลอก้าวถอยหลังอย่างลืมตัวเพราะรับมือกับท่าทางคุกคามที่เขามีให้ไม่ได้ คิดมาตลอดว่าตัวเองเหนือกว่ามีหนทางบีบรัดเขามากมาย แต่ความจริงแล้วคนตรงหน้ากลับไม่เคยรู้สึกเสียเปรียบเลย


เป็นเขาต่างหากที่ได้เปรียบมาตลอด...


“มะ...ไม่จริง พี่ภัทรก็แค่หลงมัน”


“ไม่ใช่”จักภัทรเอ่ยปฏิเสธแทบจะในทันที เขามั่นใจในความรู้สึกของตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “มันไม่ใช่ความหลง สิ่งที่ฉันรู้สึกกับริสามันเป็นจริงมาตลอด...เป็นมาตั้งนานแล้ว”


“พี่ภัทรโกหก พี่ภัทรหลงมันแต่พี่ไม่รู้ตัว เชื่อเนตรสิ เนตรอยู่กับพี่มาตลอด ยัยนั่นก็เหมือนคนอื่นที่แค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แต่เนตร...เนตรคือคนที่รับพี่ได้ คือคนที่จะอยู่กับพี่”

เนตรนภาทุบหน้าอกตัวเอาเบาๆเพื่อย้ำถึงสถานะ นัยน์ตาที่มองเขาพร่ามัว เสียงเพลงที่ดังกึกก้องกับแสงไฟที่ริบหรี่จากฟลอร์เต้นรำไม่ได้ทำให้เห็นหน้าของชายที่รักพร่ามัวลงเลย


“ใช่ เธออาจจะรับฉันได้ในวันที่ฉันเจ้าชู้ แต่เธอ...จะไม่ใช่คนที่ฉันทำให้หยุดในวันที่ฉันต้องการจะรักใคร”


“...”


“อย่าพยายามอีกเลย เธอพยายามมามากไปแล้ว เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์มานานเกินรอว่าต่อให้นานกว่านี้...ฉันก็ไม่มีวันรักเธอ”


“...”


“ฉันรักริสา”


“ภัทร...”

คุณกรองแก้วแทบไม่อยากเชื่อบทสนทนาที่ได้ยินตรงหน้า นี่ชายหนุ่มกับลูกสาวของหล่อน...มีความสัมพันธ์ยังไงกันแน่ ริสาไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังและที่เธอทราบก็เพียงแค่ชายหนุ่มเป็นพี่รหัสคนสำคัญเท่านั้น


“ขอโทษครับคุณน้า ขอโทษจริงๆ”

จักภัทรเอ่ยปาก เขาไม่ได้อยากให้ทุกอย่างเป็นไปในรูปแบบนี้เลย มือแกร่งเอื้อมไปจับมือเล็กของริสาไว้ก่อนที่จะพาร่างบางเดินออกมาอย่างถือวิสาสะ


“...!”

ริสาไม่ทันได้ตั้งตัวกับสัมผัสร้อนระอุจากฝ่ามือของคนตรงหน้า รู้ตัวอีกทีก็เดินตามมาอย่างว่าง่าย ครั้งนี้มือของชายหนุ่มประคองแน่นราวกับจะไม่ยอมปล่อยออก ได้ยินเสียงแม่ที่ตะโกนเรียกชื่อเธอแต่พ่อห้ามไว้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพ่อถึงตัดสินใจแบบนั้น แต่ทุกสิ่งทุกอย่างมันเบาไปหมดเลยเมื่อเทียบกับ...เสียงหัวใจของเธอเอง


*********************************************

บทนี้เขียนยากมากเลยอ่ะ เอาตรงๆคือเนตรก็น่าสงสารนะ

เราเหมือนโรคจิตอ่ะ ชอบเขียนนิยายให้เทามากเลย

คืออยากให้ตัวละครทุกตัวมีแบบในตัวของตัวเอง เอาจริงๆคือทุกคนเทาหมดเลยนะ

พี่ภัทรเองก็ไม่ใช่พระเอกที่ดีมีข้อเสียด่างมาก เพราะตอนนั้นรักสนุกถึงต้องมานั่งรับผิดชอบการกระทำ

คิดว่าตัวเองอกหักจากเปมิกาเลยทำตัวนอกลู่นอกทางประชดความซื่อสัตย์ของตัวเองมาตลอด

เม้นท์+ไลค์ = กำลังใจ

ปล.อย่าเพิ่งไปไหนเลยนะ ต่อจากนี้จะมีความสุข วะฮะฮ่าาาาาาา


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น