waywie

อย่าลืมคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจแก่นักเขียน:)

วางแผนแล้วลงมือ [คีย์xโซ่]

ชื่อตอน : วางแผนแล้วลงมือ [คีย์xโซ่]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2561 22:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วางแผนแล้วลงมือ [คีย์xโซ่]
แบบอักษร

Part: So


กว่าจะเปิดเรียนก็อีกตั้งครึ่งเดือน ตอนนี้ผมออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ร่างกายก็หายเป็นปกติทุกอย่างเหลือแค่ความทรงจำที่ยังไม่กลับมาแค่นั้น หมอแนะนำแค่ว่าค่อยๆรื้อฟื้นความทรงจำดีกว่า โดยมีไอ้พีชช่วยเหลืออีกที และผมเริ่มหางานพาสทามทำที่ร้านอาหาร ถึงแม้ผมจะได้ทุนเรียน แต่ผมต้องกินต้องใช้ ไหนจะค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าชีทอีก ส่วนเรื่องหอไม่ต้องห่วงผมพักหอใน ได้เมทเรียบร้อยแล้วชื่อต้นน้ำเรียนเศรษฐศาสตร์อินเตอร์ ไอ้เกรทเรียนวิศวะ ไอ้ตี๋เรียนวิศวะ สองตัวนี้ต้องรอเลือกภาคตอนปีสอง ในเมทผมเฟียตติ๋มสุดเลยต้องสุภาพกับเขาหน่อย เจอกันวันจับฉลากเมทก็เผยธาตุแท้ออกมา ผมเลยพอเดาๆได้ว่าเมทนรกคงไม่พ้นพวกมันสองตัวแน่นอน ส่วนเมทเทวดาคงเป็นต้นน้ำเพราะนิสัยดีมากน่าตาน่ารักมากๆ


"น้องโซ่ พี่รบกวนไปรับลูกค้าโต๊ะสามได้ไหม ลูกค้าคนเดิมที่ขอให้แค่โซ่ไปรับเมนูเหมือนทุกครั้งแหล่ะ"


"มันอีกแล้วเหรอพี่"ผมถอนหายใจออกมา ผมทำงานที่นี่ได้เป็นอาทิตย์แล้ว มีลูกค้าผู้ชายมาวอแวให้แค่ผมไปรับเมนูตลอด ผมเป็นชายแมนๆธรรมดา ไอ้นั่นก็แมนๆเหมือนกัน คิดยังไงมาหยอดผมที่ร้านทุกวัน จะเมินก็ไม่ได้ในเมื่อวันเป็นลูกค้าผู้จัดการสั่งก็ต้องทำ


"เรียกดีๆเขาเป็นลูกค้านะ"พี่เฟิร์นผู้จัดการร้านดุผมไม่จริงจังนัก พี่เขาคงเข้าใจผม ผมเป็นผู้ชายแท้ๆสนใจแต่ผู้หญิง อยู่ดีๆมีผู้ชายที่แมนๆเหมือนกันมาตามจีบขนลุกๆยังไงไม่รู้ ผมเลยต้องทำตามหน้าที่เดินครงไปที่โต๊ะสามทันที


"รับอะไรดีครับ"


"อ่า งั้นรับหัวใจน้องได้มั้ยครับ"พี่มึงนี่กวนส้นตีนมาก มุขโครตเก่า พี่มึงขายมุขเท่าไหร่กูจะซื้อไปทิ้งลงชักโครก


"จะสั่งไหมครับอาหาร ถ้าไม่สั่งผมจะไปโต๊ะอื่น ลูกค้าเต็มร้านผมไม่มีเวลารอคุณทั้งวันนะครับ"ผมถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด


"หืม เกรี้ยวกราดเก่ง งั้นเอาบลาๆๆๆ"พี่มันแขวะผม และสั่งอาหารต่อ ผมจดเมนูและทวนให้ฟัง ก่อนจะเดินเมนูเอาไปเสียบไว้ที่หลังเคาเตอร์ ผ่านมาเป็นอาทิตย์ที่พี่มันมายุ่งกับผม ผมรู้แต่พี่มันชื่อเปอร์ แต่มันรู้เกี่ยวกับผมทุกอย่างอย่างกับทะเบียนราษฎร์ เคยถามมันว่ารู้มากจากในมันก็จะหยอดผมไปเลื่อยเลี่ยงที่จะบอกผมอย่างเช่น


"ไม่ต้องรู้หรอกว่าพี่เอามาจากไหน แค่รู้ว่าพี่ทำมากใจพอ"เชี่ยมุขอะไรของพี่มัน รู้ไม่รู้มันเกี่ยวอะไรกับทำมาจากใจ พี่แม่งเข้าถึงยากมาก ไม่ใช่นิสัยพี่มันแต่คำพูดพี่มันเนี่ยกูเข้าถึงโครตยาก


ผมถอนหายใจออกมา ก่อนจะมองคนที่มากับพี่เปอร์ประจำ ผมไม่รู้ว่าเป็นใคร มาทุกวันจริงๆจากที่ผมสังเกตเห็นวันไหนที่พี่เปอร์มาหรือไม่มาผมก็เห็นพี่คนนี้ตลอดสงสัยลูกค้าประจำร้าน ผมสะบัดหัวทันทีผมติดนิสัยช่างสังเกตเพราะตอนนอนโรงพยาบาลผมดูซีรี่แก้เบื่อ พวกเชอร์ล็อก โฮมส์ การ์ตูนโคนัน พวกนักสืบอะไรแบบนี้เลยติดมา แต่ผมคงจะสังเกตมากไปมั้งพี่คนนี้มักมองมาที่ผมบ่อยๆแต่ไม่พูดอะไร สั่งอาหารก็สั่งกับพนักงานปกติ มีแต่พี่เปอร์กี่วอแวผม







Part: Key


ตอนนี้ผมมานั่งร้านอาหารที่ไอ้โซ่ทำอยู่ โดยมีไอ้เปอร์เพื่อนผมในกลุ่มตามมาอีกคน ถึงผมจะไม่ได้บอกใครเรื่องแผนการในหัว แต่มันคิดว่าผมจะจัดการไอ้โซ่แน่นอนมันมั่นใจมากๆถึงมากที่สุด ใครๆกูรู้ว่าไอ้โซ่หักพวงมาลัยจนชนไอ้เจตาย ทุกคนปักใจเชื่อว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่ผมไม่


#ก่อนหน้านี้


ผมนัดเจอเพื่อนๆในกลุ่มมารวมตัวกันเพื่อดื่มเหล้าในผับดัง ผมนึกถึงไอ้เจที่ซดเหล้าด้วยกันประจำ ขาดมันไปก็ไม่คบแก๊ง นึกไปนึกมายิ่งคิดถึงมันผมก็ยกแก้วรวดเดียวหมด ผมมันพวกคอแข็งอยู่แล้ว


"พอแล้วไอ้คีย์ ค่อยๆแดก"เสียงไอ้ทิม


"เออ กูไม่เป็นไรหรอก กูขอแข็งจะตาย"ผมตอบออกไป


"มึงว่าไอ้โซ่จะเป็นคนทำจริงเหรอวะ"เสียงไอ้เปอร์


"เออก็เพื่อนมันบอกอย่างนั้น"


"มึงไม่คิดว่าเพื่อนไอ้โซ่จะโกหกเหรอวะ ไอ้โซ่มันก็ความจำเสื่อมชั่วคราว มันจะรู้ได้ไงมันจำไม่ได้ เพื่อนมันอาจจะใส่ความมันก็ได้เพราะเพื่อนมันเป็นคนขับ ไอ้โซ่นั่งอยู่ข้างๆด้วยซ้ำ"ไอ้เปอร์พูดยาวเหยียด


"ทีแรกกูก็คิดแบบมึง แต่พอเห็นแชทที่มันคุยกับไอ้เจมึงจะคิดแบบกู"ผมยื่นโทรศัพท์พวกมันดู เป็นรูปแชทที่ทางตำรวจส่งมาให้หลักจากกู้ข้อความคืนมาได้ มีเฉพาะข้อความที่คุยก่อนเกิดเหตุ


#ห้องแชท Jay Phuri


ผมไม่ได้ชอบพี่ พี่เลิกมายุ่งกับผมซักที

ผมลำบากใจที่ต้องคุยกับพี่ สนิทกับพี่

: So Sirawat


โซ่ ให้กูทำใจก่อนกูจะไปของกูเอง

กูรู้ว่ามึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับกู

แต่กูไม่คิดว่ามึงจะบอกกูตรงๆแบบนี้

ขอเวลากูหน่อย

: Jay Phuri


เออ

อย่าทำให้ผมต้องทำให้พี่ออกไป

จากชีวิตของผมด้วยตัวเอง

รีบๆออกไปหน่อยละกัน

: So Sirawat

อ่านแล้ว


"ก็แค่คุยแชทมั้ย มึงคิดว่ามันจะทำจริงๆเหรอวะ"เปอร์


"มึงไม่เห็นเหรอว่ามันพูดว่า 'อย่าทำให้ผมต้องทำให้พี่ออกไป จากชีวิตของผมด้วยตัวเอง รีบๆออกไปหน่อยละกัน' กูเห็นประโยคนี่กูเลยคิด อีกอย่างเพื่อนมันก็ไม่เห็นมีอะไรเกี่ยวข้องกับไอ้เจ จะเป็นเพื่อนมันได้ยังไง"


"ก็ไม่แน่ เออไอ้คีย์ออกไปห้องน้ำเป็นเพื่อนกูหน่อย"ไอ้เปอร์พูดแปลกๆแล้วชวนผมไปคุยข้างนอก


"อืม"พอเดินมาถึงห้องน้ำมันก็เปิดประเด็นขึ้นมา


"ฟังนะไอ้คีย์ กูมาจากโรงเรียนเดียวกับไอ้โซ่และไอ้พีช ถึงกูจะไม่ได้สนิทกับพวกมัน แต่กูพอรู้ว่าไอ้โซ่มันเป็นยังไงมันน่าสงสารนะมันไม่มีใครมีแต่ไอ้พีช ถ้ามึงทำอะไรมัน แล้ววันนึงมึงรู้ว่ามันไม่ได้ผิดอะไร มึงจะทำยังไง ส่วนไอ้พีชมึงก็อย่าประมาทมันแล้วกันกูไม่ไว้ใจมัน ในเมื่อไอ้โซ่มันจำอะไรไม่ได้มันจะพูดแบบไหนก็ได้มึงอย่าลืม"ไอ้เปอร์พูดประโยคยาวเหยียดกับผมครั้งแรก


"แต่แชทมันก็บอกอยู่แล้ว อีกอย่างเพื่อนมันก็ไม่ได้อะไรกับไอ้เจ"ผมตอบ


"ก็ไม่แน่ แล้วอีกอย่างกูจะขัดขวางทุกวิถีทางที่มึงทำเกี่ยวกับเรื่องนี้"


"มึงชอบไอ้โซ่สินะ"


"กูไม่ได้ชอบ กูไม่อยากให้มึงทำร้ายใครทั้งมึงต้องรอข้อมูลหลักฐานจากตำรวจดีกว่า แล้วค่อยเป็นไปตามกฎหมาย"


"แต่เพื่อนเราตายซักคนนะเว้ย"


"ก็เพื่อนพวกเราเหมือนกัน เพื่อคนอื่นๆก็สงสัยเหมือนมึง เขารอหลักฐานอะไรให้ชัดเจนก่อน มีแต่มึงที่ใจร้อนคิดอะไรเหี้ยๆ"


"มึงรู้เหรอว่ากูคิดอะไร"


"กูเดา แต่กูคิดว่ากูเดาไม่ผิด"


"เพื่อนที่กูเคยเล่นมาด้วยกันแต่เด็ก มาตายไปแบบนี้กูไม่สบายใจ กูอยากให้มันทรมานบ้าง"


"มึงชอบไอ้เจรึป่าว"


"..."


"ถ้าไม่ชอบมึงก็ปล่อยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ"


"..."


"หึ"ไอ้เปอร์หัวเราะก่อนจะเดินออกไป ที่ผมไม่ตอบอะไรมัน เพราะผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}