จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พยศ 43 (1)

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2561 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
พยศ 43 (1)
แบบอักษร

​พยศ 43 (1)







กาเซียเดินตามร่างสูงมายังรถยนต์ซึ่งจอดรออยู่หน้าโรงพยาบาล เขามองถุงยาที่เขาเพิ่งได้มาซึ่งอยู่ในมือของเรม็องด้วยความกลัว ตั้งแต่ออกจากห้องตรวจของคุณหมอแล้วที่ระหว่างพวกเขามีแต่ความเงียบ…

เรม็องไม่พูดอะไรเลย

ตอนไปรับยาก็ลุกไปรับให้เขาโดยไม่พูดอะไรออกมา

กาเซียคิดว่าเขารู้ว่าทำไมมันถึงเกิดบรรยากาศน่ากระอักกระอ่วนแบบนี้

...ก็เพราะอีกฝ่ายรู้ว่าเขาแอบกินยาคุมกำเนิดตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา…

กาเซียเม้มปากเงียบๆตอนเข้ามานั่งข้างในตัวรถยนต์ เขาไม่กล้าเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆเลย หูก็ได้ยินเสียงเรียบนิ่งออกมาจากปากเรม็องซึ่งสั่งคนขับรถ

“ไปบริษัท”

หลังจากจบคำพูดนั้นแล้ว บรรยากาศก็กลับมาเงียบงันชวนน่าอึดอัดเหมือนเดิม

“..”

“...”

ทำยังไงดี? เรม็องจะจัดการอะไรกับเขาไหม?

ยังไงเขาก็ไม่มีวันลืมเรื่องราวที่แสนโหดร้ายที่อีกฝ่ายทำกับเขาหรอกนะ…

ไม่ลืม...ไม่มีวันลืม…

แล้วไหนจะเรื่องลูกในท้องนี่อีก

แฝดสาม...แฝดสามเชียวนะ!

เขาจะเป็นยังไงต่อไป?

จะต้องดูแลยังไง?

ลำพังแค่คิดว่าท้องก็ลำบากแล้ว แต่นี่มีถึงสามคน!

เขาควรต้องทำอะไรต่อไปดี?

“กลางวันจะกินอะไร?”

หรือเขาควรต้องนั่งเงียบๆทำตามที่เรม็องสั่งทุกอย่าง? “กาเซีย...”

แต่ถ้าอีกฝ่ายบังคับเขามากเกินไป เขาก็ไม่ชอบอีก

“กาเซีย!”

“อะ...อะไร?”

กาเซียสะดุ้งตกใจกับเสียงตวาดที่เรียกชื่อตัวเอง เขาหันไปมองก็พบใบหน้าเรียบนิ่งของเรม็องกำลังมองมาอยู่

“นายเป็นอะไร? ฉันถามทำไมไม่ตอบ?”

“คุณถามว่าอะไรนะครับ?”

“ฉันถามว่าตอนกลางวันจะกินอะไร?”

ถ้าเป็นตอนที่อีกฝ่ายยังไม่รู้ว่าเขาแอบกินยาคุมกำเนิดแล้วล่ะก็เขาก็คงตอบไปอย่างเอาแต่ใจ แต่นี่...ในเมื่อตอนนี้เขามีความผิดติดตัวอยู่ ..

แถมยังเป็นความผิดร้ายแรงเสียด้วยสิ

“เอ่อ...อะไรก็ได้ครับ แต่ขอผักกับผลไม้เยอะๆ เอ่อ...แล้วก็เนื้อปลาด้วยก็ได้...”

เรม็องเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคคำตอบนั้น เขาหันไปสบตาของร่างที่เล็กกว่าก็เห็นว่าในนั้นมีความสำนึกผิดกับความกลัวอยู่เต็มเปี่ยม

ท่าทางที่ไม่ได้มีความโกรธหรือขี้วีนเหมือนอย่างที่เคยเป็นทำเอาต้องนึกแอบขำอยู่ในใจ

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกคนเปลี่ยนแปลงท่าทีแบบนี้ไปเพราะอะไร…

มันคงคิดว่าเขาโกรธที่มันแอบใช้วิธีโกงโดยการกินยาคุมกำเนิด มันคงคิดว่าเขาเพิ่งรู้!

เขารู้มาตั้งนานแล้ว!

แต่เป็นแบบนี้ก็ดี ว่าง่ายดี!

“อืม”

ถ้าอย่างนั้นก็แกล้งทำสีหน้าบึ้งตึงไว้สักพักก็แล้วกัน!











“ถึงแล้วครับ”

เสียงพูดของคนขับรถทำให้กาเซียที่เอาแต่มองนอกหน้าต่างต้องรู้สึกตัว เขาหันไปมองร่างสูงที่นั่งข้างๆก็พบว่าอีกฝ่ายยังคงทำใบหน้าเรียบนิ่ง ความกลัวในจิตใจของเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้นทวีคูณ

“แกร๊ก!”

เรม็องเปิดประตูรถออกมาเป็นคนแรก ขายาวก้าวลงอยู่ตรงหน้าบริษัทขนาดใหญ่ ภายในมีความหรูหราจนกาเซียที่มองอยู่จากด้านนอกต้องอ้าปากค้างเบาๆ

“ตามฉันมา”

กาเซียเดินลงจากรถตามหลังของเรม็องที่ยังคงทำสีหน้าเย็นชาอยู่ เขาอึดอัดจนอยากกลับบ้าน แต่เพราะประโยคคำสั่งที่ได้ยินก็ต้องทำตาม

เพียงแค่ก้าวเข้ามาในบริษัท คนตัวเล็กก็เหลือบมองสิ่งที่อยู่รอบกายไปมา เขามองสบกับสายตาของผู้คนมากมายที่มองมาอย่างสนใจแล้วก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก บางคนก็มองมาอย่างสนใจ บางคนก็มองมาด้วยแววตาเหยียดปนดูถูก บางคนก็แค่จ้องมานิ่งๆแต่ก็ทำเอารู้สึกไม่ค่อยดี

ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ถึงสายตาแย่ๆพวกนั้นว่ามีสาเหตุมาจากอะไร

ก็เขาเป็น “โอเมก้า”

แน่นอนอยู่แล้วว่านี่เป็นเหตุผลสำคัญของเรื่องทั้งหมดนี้ เวลาที่มีโอเมก้าคนไหน “โชคชะตาดี” ถึงขึ้นได้แต่งงานก็จะยิ่งโดยดูถูกว่าใช้ร่างกายเข้าแลกเพื่อทำให้ตัวเองสบาย...ซึ่งกาเซียเองก็รู้...เพราะเรื่องนี้มีมานานแล้ว…

ถึงเขาจะไม่เต็มใจมาอยู่ในจุดนี้ แต่ใครเล่าจะเชื่อว่าโอเมก้าอย่างเขาจะไม่เต็มใจ?

ทุกคนกดขี่ความเป็นโอเมก้าเสียจนเขารู้สึกไร้ค่า

ความเครียดที่เพิ่มขึ้นมาจากเดิมยิ่งทำให้กาเซียรู้สึกแย่...รู้สึกแย่เอามากๆ…

เรื่องของเรม็องก็ทั้งเครียดทั้งหวาดกลัวว่าจะโดนทำอะไรอีก ยังต้องมาเจอกับสายตาพวกนี้อีกก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่

เขาหายใจไม่ออก… อาจจะเพราะไม่ได้เจอผู้คนมากมายมาสักพักแล้ว ก่อนหน้านั้นวันๆเขาก็ได้อยู่แต่ในบ้าน ดังนั้นพอมาอยู่ในที่แห่งนี้แล้วก็เหมือนมีความอึดอัดมาโอบกอดรอบกายไว้จนหายใจไม่ถนัด และอยากจะอาเจียนออกมา

กาเซียเอามือปิดปากตัวเอง อาหารมื้อเช้าที่กินมาหลายชั่วโมงกำลังจะพุ่งขึ้นมา

“...”

ไม่...เขาจะต้องไม่อ้วกออกมา…

กาเซียเอามือปิดปากพลางสาวเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเพราะไม่ได้มองทางข้างหน้าเอาแต่ก้มมองพื้นจึงไม่รู้เลยว่าตอนนี้เรม็องได้หยุดเดินแล้ว และกำลังหันหน้ามามองคนตัวเล็กอยู่

“ปึก!”

“โอ๊ย!”

เขาร้องออกมาเมื่อทั้งตัวกระแทกเข้ากับอะไรหนาๆ เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปก็พบกับสายตาที่กำลังมองมาของเรม็อง

“เป็นอะไร?”

เพียงแค่ได้ยินคำถามนั้นก็ทำเอาน้ำตาคลอ

กาเซียส่ายหัวไปมา มือก็ปิดปากปิดจมูกแน่นจนหายใจไม่ออก

“เป็นอะไร?! เอามือปิดจมูกแบบนั้นทำไมเดี๋ยวก็หายใจไม่ออกหรอก!”

เขายังคงส่ายหัว ไม่ยอมพูดอะไร แต่น้ำตาก็เหมือนจะไหลลงมาเรื่อยๆ รู้สึกได้ถึงสายตาที่ทิ่มแทงมายังร่างกาย ยิ่งเรม็องพูดตะโกนเสียงดังก็ยิ่งเป็นเป้าหมายของทุกคนในบริษัท

“กาเซีย!”

“...”

เรม็องโอบไหล่ของคนที่เอาแต่ส่ายหน้าไปมาด้วยความรู้สึก “เป็นห่วง” เขาสัมผัสได้ถึงความอึดอัดที่แสดงออกมาทางดวงตาของกาเซียได้เป็นอย่างดี ไหนจะท่าทางแปลกๆนี่อีก

ใบหน้าที่ซีดผิดปกติของร่างเล็กทำให้เขายิ่งกังวลใจ ทันใดนั้นเมื่อนึกถึงสถานะที่กาเซียเป็นก็พลันเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดอยู่...

ร่างสูงเงยหน้าไปมองรอบๆก็พบว่ามีดวงตามากมายจ้องมองมายังพวกเขา เห็นดังนั้นก็อดที่จะโมโหไม่ได้ เขาเลือกที่จะตวาดเสียงดังลั่น

“ไม่อยากมีงานทำกันแล้วใช่ไหม ถึงได้มาสนใจฉันกับเมียของฉัน!”

เพียงเท่านี้สายตาทุกคู่ก็ไม่หันมาทางนี้อีกเลย

พูดได้ว่าไม่มีใครกล้าหันมามองกับคำขู่ของเขาเลยมากกว่า

เรม็องทำท่าจะช้อนตัวกาเซียขึ้นมาอุ้ม แต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นว่ากาเซียส่ายหน้าแรงๆเร็วๆพลางถอยหนี

ดวงตากลมโตนั้นมองมาทางเขาด้วยสีหน้าขอร้อง

“เราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ”

เรม็องเปลี่ยนมาโอบไหล่ของกาเซียแทน พลางดึงให้เข้ามาชิดร่างกายให้มากที่สุด ก่อนจะค่อยๆเดินไปยังลิฟต์ที่มีไว้ใช้สำหรับผู้บริหารโดยเฉพาะ

_____________________________________________________________________

หวานนิดๆ (หรือเปล่า?) กาเซียยังต้องเจออะไรอีกเย้อออ ตอนนี้ก็หวานๆกันก่อนเนอะ!

พน.มาต่ออีกค่ะ

ปล.ขยาดรักกะลังปั่นเน้ออ ดึกๆจะอัพจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}