email-icon

นิยายน่ารักๆ ฟินๆ เชิญทางนี้จ้าาาา

ชื่อตอน : โลกกลม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2561 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลกกลม
แบบอักษร

“ชะนี ไปไหนมาย่ะ อาจารย์ปล่อยแล้ว ดีนะที่อาจารย์ไม่เช็คชื่อ” ฉันว่าแล้วว่าต้องมาไม่ทันเรียนคราบบ่าย แต่ก็ยังดีที่อาจารย์ไม่เช็คชื่อ

**“ทำธุระหน่ะ เลิกแล้วใช่ป่ะกูกลับก่อนนะ ง่วงอ่ะ” เมื่อไม่มีเรียนฉันก็อยากกลับไปนอน ฉันง่วงนอนบ้าง

“เออ วันนี้มึงขับรถมาใช่ไหม”

“อืมขับมา ไปก่อนนะ”

“หมวย ไปส่งด้วยดิ รถกูส่งซ่อม”

“เอ้า ให้วินไปส่งดิกูขี้เกียจ” ฉันบอกรามสูรที่ขอกลับด้วย

“กูไม่ว่างเหมือนกันไปรับสาว” วินเนอร์รีบโต้กลับ ไวเชียวนะมึง

“เออ กูกลับเองก็ได้” ดูเหมือนจะมีคนน้อยใจ

“กูก็อยากไปส่งนะแต่ที่บ้านโทรมาบอกให้กูรีบกลับถ้าเลิกเรียนแล้ว” กีกี้รีบออกตัว พวกมันนี่กำลังทำให้ฉันรู้สึกผิดใช่ไหม

“เออๆ กูไปส่งก็ได้ ทำสะกูเป็นเพื่อนเลวเลยพวกมึง มึงนี่ก็ แค่ไม่ไปส่งแค่นี้ทำหน้าเป็นหมาหงอย ขี้งอนไปได้”

“ใครขี้งอน” รามสูรสะบัดใส่ฉันแล้วก็เดินออกไปเลย เออ มึงไม่งอนกูเลย

“กูไปก่อนนะพวกมึง” ฉันต้องรีบเดินตามมันไป บ้างครั้งมันก็เป็นจอมดุประจำกลุ่ม บางครั้งก็แบบนี้แหละ ขี้งอนเป็นที่หนึ่ง

“รามรถกูอยู่ทางโน้น รีบไปตามควายรึไง” ฉันตะโกนตามหลังมันเมื่อมันจะเดินไปอีกทาง

“เห็นมึงบอกง่วง” ประชดประชันเป็นที่หนึ่ง

“กูไม่ง่วงแล้ว”

ฉันขับรถไปส่งรามสูรที่คอนโดดีที่คอนโดมันกับคอนโดฉันอยู่ทางเดียวกัน พอส่งมันเสร็จฉันก็กลับมานอน ฉันอดคิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันไม่ได้

ฉันสรุปเอาเองง่ายๆ แล้วกันว่าได้ตอบแทนเขาแล้ว ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องไปเจอเขาหรือทักไลน์ไปหาเขาอีก ผู้ชายที่เฉื่อยชาและไม่สนใจอะไรแบบนั้น ตามตื๊อไปก็เสียเวลาเปล่า ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงแบบไหนนะที่เขาจะสนใจ

ฉันนอนคิดอะไรเพลินๆ แล้วก็หลับไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงโทรศัพท์เข้า เป็นกีกี้ที่โทรเข้ามา

“อืม ว่าไง”

(ชะนี วันนี้อากาศปลอดโปร่งไปเที่ยวกันไหม ล่าผู้) ไม่พ้นเรื่องนี้จริงๆ

“เบื่อ” ฉันเบื่อจริงๆ ตามที่พูด นี่ก็ว่าจะไล่ลบไลน์ลบเบอร์ผู้ชายที่คุยด้วยทิ้ง อยากลองอยู่เงียบๆ ดู

(เบื่อ กูไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากชะนีแรดอย่างมึง)

“มึงก็ได้ยินเป็นบุญหูแล้วนิ”

“ไหนบอกกลับบ้าน”

(ก็กลับมาแล้วไง ไปเหอะ)

“ขี้เกียจ”

(งั้นไม่ไปล่าผู้ก็ได้ ไปนั่งชิวๆ จิบเบียร์เย็นๆ ดีไหม ชวนไอ้สองคนนั้นไปด้วย) วันไหนไม่ได้ออกจากห้องมันคงลงแดงตาย

“เออๆ ก็ได้ เลือกร้านอาหารอร่อยๆ หน่อยกูหิว”

(เค ตามนั้นส่งชื่อร้านให้ทางไลน์)

พอวางสายไม่เกินห้านาทีมันก็ส่งชื่อร้านมาให้ในไลน์กลุ่ม สองหนุ่มหล่อประจำกลุ่มก็ตอบตกลงว่าไป รามสูรมันก็บอกให้ฉันไปรับมันด้วย เหตุผลว่ารถมันยังซ่อมไม่เสร็จถ้าอยากให้ไปด้วยต้องมารับ

ต้องไปฉันสินะ

หมวยคนสวย : ไปเร็วๆ หน่อยนะกูหิวแล้ว

กีกี้ : ตามนั้นจ้า แต่งตัวออกมาเลยก็ได้ ร้านมันเปิดแล้ว

หมวยคนสวย : เค แต่งตัวเลยนะราม

รามสูร : เค

วินเนอร์ : กูไปช้าหน่อยนะ ยังไม่เสร็จธุระ

ธุระของมันมีเรื่องเดียวเรื่องผู้หญิง ฉันวางโทรศัพท์แล้วก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัว จะไม่อาบก็ได้ แต่นอนพึ่งตื่น อยากสดชื่นหน่อยก็ต้องอาบ วันนี้ไม่ได้เข้าผับก็แต่งธรรมดาแล้วกัน ช่วงนี้ฝนตกบ่อยอากาศก็จะเย็นๆ หน่อยใส่เสื้อแขนยาวกับกางเกงขาสั้นรองเท้าผ้าใบแล้วกัน ชิวๆ แต่งหน้าบางๆ ผมก็ปล่อย

เวย์

“พวกมึงออกไปกินข้าวกัน หิว”

“ไปสิกูก็หิวเหมือนกัน ไปร้านชิวๆ นะ อยากฟังเพลงชิวๆ จิบเบียร์ด้วย”

“มึงหิวข้าวหรือมึงหิวเบียร์”

“ก็กินข้าวเสร็จแล้วก็กินเบียร์ไง”

“เออๆ เร็วไอ้เฉื่อย ลุก”

ผมมองมันสองคนทะเลาะกันอย่างเบื่อหน่าย แล้วไอ้ฉายาที่เรียกผมว่าไอ้เฉื่อยนี่เมื่อไหร่มันจะเลิกเรียก อย่างผมเขาไม่เรียกว่าเฉื่อยเหรอ ก็แค่ทำอะไรช้าบ้าง ขี้เกียจบ้างเลยไม่อยากทำ พอไม่ได้ดั่งใจพวกมันก็ว่าผมว่าผมเฉื่อยผมช้าบ้างล่ะ

ที่จริงผมไม่ได้เป็นคนพูดน้อยนะ แต่ขี้เกียจพูด เพราะมันมีแต่เรื่องไร้สาระ อันไหนที่จริงจังจริงๆ ผมก็พูดยาวๆ ได้

และผมก็คิดตลอดว่าตัวเองไม่ได้เฉื่อย

“มึงต้องบอกมันล่วงหน้าสักสามสิบนาทีไอ้เวย์มันถึงขยับตัวได้” ดูมัน

“มึงอย่าเวอร์” ผมลุกขึ้นแล้วเดินนำหน้ามันออกไป เบื่อพวกมัน

“ไอ้เฉื่อยมันโมโหแล้วเว้ย” พวกมันสองคนนี่พูดมากเป็นที่หนึ่ง แค่นี้ผมก็ปวดหัวแล้ว ถ้าผมพูดมากอีกคน จะเป็นยังไง แค่นี้เสียงพวกมันก็ได้ยินไกลเป็นกิโลแล้ว

“เฉื่อย เอารถมึงไปนะ”

“กูขับเฟอร์รารี่ไป”

“อะไรวะ”

พวกมันจะรู้ว่าถ้าผมขับคันนี้ไปพวกมันไม่มีทางได้นั่งรถผมแน่ เพราะผมจะไม่ให้ใครนั่งด้วยง่ายๆ

“เอารถไปเองก็ได้” พอโอดครวญเสร็จพวกมันก็เดินไปที่รถ ที่ไม่อยากให้พวกมันไปด้วยเพราะรำคาญ อีกอย่างรถที่ผมขับประจำรู้สึกว่ามันไม่ปกติ ยังไม่ได้เอาเข้าศูนย์ไปเช็คเลยไม่อยากขับ เลยหันมาขับคันนี้แทน คันนี้เป็นลูกรักผมเลย ผมชอบรถมาก ชอบแต่งรถ แข่งรถ คันไหนหวงมากก็จะไม่ให้ใครนั่งด้วย

แต่มันมีเหตุการณ์ที่ผมไม่คิดว่ามันจะเกิด วันก่อนมีผู้หญิงโบกรถผมท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา ทีแรกผมคิดว่าจะไม่จอด แต่เธอดันกระโดดมาขวาง ผมตกใจมากแต่ก็ยังมีสติดี ไม่คิดว่าเธอจะบ้าดีเดือดขนาดนั้น

หลังจากจอดรถเธอก็มาเคาะกระจกรถแล้วดึงประตูรถผม แต่ผมก็ไม่เปิด ผมแค่ลดกระจกลง ผมคิดไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องขอติดรถไปด้วย แต่ยังไงผมก็ไม่มีทางรับเธอขึ้นมาแน่ ตัวเปียกสะขนาดนั้น อีกอย่างผมไม่ใช่คนใจดีขนาดนั้นด้วย

แต่คำอ้อนวอนดวงตากลมโตใสแป๋ว อีกทั้งตัวยังเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำของเธอทำให้ผมเริ่มใจอ่อน

เธอบอกว่าจะออกค่าล้างรถให้แล้วฝนมันยังกระหน่ำลงมาอีก ผมได้แต่ถอนหายใจ ยอมปลดล็อกประตูให้เธอ เธอก็รีบขึ้นมานั่งตัวสั่นงกๆ แล้วก็บอกให้ผมเบาแอร์ ผมก็ทำให้ ผมโอดครวญอยู่ในใจว่าลูกผมเปียกหมดแล้ว

เธอหันมาขอบคุณผมเสียเบาแล้วบอกให้ผมไปส่งที่คอนโด ผมก็บ้าไปส่งเธอด้วย เธอนั่งกอดอกตัวสั่นงกๆ ในรถแล้วอดส่งสารไม่ได้ พอมาถึงคอนโดเธอก็เอ่ยปากอยากตอบแทนผม ขอเบอร์ผมไว้

ไฟในรถที่สว่างจ้าขึ้นทำให้ผมเห็นหน้าเธอชัดๆ ถึงเธอจะเปียกไปทั้งตัวในสายตาผู้ชายอย่างผม ผมก็ยังมองออกว่าเธอสวย ผมไม่ใช่คนที่ไม่สนใจผู้หญิง แต่แค่ไม่ได้แสดงออกมากแค่นั้นเอง อีกอย่างแค่ไม่ได้คบใครเป็นเรื่องเป็นราว

ผมตัดสินใจให้เบอร์เธอไป พอเธอได้ตามที่ต้องการก็วิ่งลงจากรถเข้าไปในคอนโด ผมก็เงยหน้ามองคอนโดสูงๆ ที่อยู่ตรงหน้า

และมาวันนี้ ผมก็ได้เจอเธออีก ผมเห็นตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะที่เธอไลน์มา แต่ไม่ได้เปิดอ่านพึ่งจะมาเปิดอ่านเมื่อเช้า แต่ก็ไม่ได้ตอบกลับไป ผมคิดว่าถ้าเธออยากตอบแทนผมจริงๆ เธอคงหาผมเจอเองเพราะผมมองสายตาของเธอออก

มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะเธอมากินข้าวที่คณะผม

ใครบอกว่าผมเป็นคนที่ไม่สนใจใคร ผมสนใจทุกคนที่เข้ามาในชีวิตแต่เลือกที่จะจำเป็นบางคนเท่านั้น และเธอคนนี้ก็ทำให้ผมจำเธอได้

เหตุการณ์ใต้ต้นไม้เมื่อตอนกลางวันผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ง่วงและเธอก็อยู่ตรงนั้นพอดี พอมองเธอตรงๆ สภาพดีๆ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก เรียกได้ว่าตรงสเปคผมเลยทีเดียว

ผมเลิกคิดเรื่องของผู้หญิงคนนั้น เพราะขับมาถึงที่ร้านชิวๆ แล้ว นั่นแหละครับชื่อร้าน

“ไปครับคุณชาย” พวกมันสองคนมาถึงก่อนผมแล้วยืนรอ ผมก็เดินเข้าไปในร้านเงียบๆ พวกมันมองหาที่นั่ง พอได้ที่ต้องการพวกมันก็ตรงไปทันที ตอนนี้ยังไม่ดึกมากคนไม่เยอะเท่าไหร่ เท้าผมสะดุดนิดหน่อยเมื่อได้ยินเสียงโต๊ะข้างๆ

“กูสั่งเอง พวกมึงช้า”

“เออๆ ให้อิหมวยสั่ง”

“เอา ต้มยำทะเล ปลากะพงนึ่งมะนาว ยำรวมมิตร ลาบทอด ตำปูปลาร้า มึงไม่กินปลาร้าใช่ไหมราม งั้นเอาตำไทยเพิ่มค่ะ ไก่ทอดเกลือ ไข่ตุ๋นทรงเครื่อง แค่นี้พอไหมพวกมึง”

ผมหันไปมองนิดหน่อยแล้วก็เดินมานั่งที่โต๊ะแต่ก็ยังได้ยินเสียงของเธออยู่เพราะโต๊ะของเราติดกัน ผมเลือกที่จะนั่งหันหลังให้เธอ เอาเป็นว่าตอนนี้เรานั่งหันหลังให้กัน ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้**



มาอีกตอนจ้าาาาาา

ความคิดเห็น