คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 4 บังคับข่มขู่.. 75%

ชื่อตอน : บทที่ 4 บังคับข่มขู่.. 75%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2561 16:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 บังคับข่มขู่.. 75%
แบบอักษร

ในช่วงสายๆ ของวันต่อมา รถยนต์คันหรูได้วิ่งเข้ามาจอดรอ อุษา อยู่ที่หน้าตึกคอนโดตามที่ได้ตกลงกันไว้ว่า อุษา จะต้องไปอยู่ที่เพ้นท์เฮาส์กับ ราฟาเอล จนกว่าชายหนุ่มจะเบื่อและเลิกรากันไป “กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง” เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น แจ้งเตือนบอกกับเจ้าของว่ามีคนได้โทรเข้ามา

“สวัสดีค่ะ” อุษา หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดรับสาย พร้อมกับกรอกเสียงไปตามสายให้ฝั่งที่โทรเข้ามาได้รับทราบว่าได้รับสายแล้ว “สวัสดีทูนหัว ผมได้ให้คนของผมไปรับคุณแล้ว ซึ่งคิดว่าตอนนี้น่าจะจอดรอคุณอยู่ที่หน้าคอนโดเรียบร้อยแล้ว รีบๆ มาอย่าอิดออด เพราะผมไม่ชอบคนที่ไม่ตรงตรงต่อเวลา” ราฟาเอล โทรเข้ามาแจ้งและแถมยังได้ขู่มาด้วยกลายๆ อีกต่างหาก

“รู้แล้วน่า แค่นี้ใช่ไหม?” อุษา หน้าเง้าหน้างอใส่โทรศัพท์มือถือ กรอกเสียงห้วนๆ ไปตามสาย “ใช่! แล้วเจอกันครับ” ราฟาเอล กล่าวมาตามสายอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษในวันนี้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะกดตัดสายของคนตัวเล็ก ที่เขาคิดถึงและนอนเพ้อละเมอหาอยู่ทุกค่ำคืน และใจจดใจจ่อที่จะเจอกับคนที่ทำให้เขาต้องเป็นอย่างนั้น

“เฮ่ออ!..” อุษา ถอนหายใจออกมาแรงๆ อย่างรู้สึกจนปัญญาและหาทางออกจากเรื่องที่เป็นอยู่นี้ไม่เจอจริงๆ คงจะต้องให้มันเป็นไปตามที่ชายหนุ่มผู้เอาแต่ใจต้องการแล้วสินะ อุษา ส่ายหน้าไปมาเพื่อขับไล่ความคิดต่างๆ ออกไปจากสมอง ตัดสินใจลุกขึ้น หยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องไหล่ แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบย่อมๆ ที่เธอได้จัดเสื้อผ้าใส่ลงไปในนั้นแล้ว อุษา ไม่ได้เอาเสื้อผ้าไปมาก เพราะคิดว่าคงอาจจะได้อยู่กับผู้ชายเอาแต่ใจคนนั้นได้ไม่นาน เธอจะพยายามทำทุกวิถีทางให้ผู้ชายเอาแต่ใจคนนั้นเบื่อเธอโดยเร็วไว

อุษา เดินออกจากลิฟต์คอนโดตรงมาที่หน้าตึก ก็เห็นว่ามีรถยนต์คันหรูสีดำติดฟิล์มทึบแสงมาจอดอยู่ที่หน้าตึกตามที่ ราฟาเอล ได้แจ้งไว้จริงๆ ซึ่งชายหนุ่มได้ส่งคนขับรถและบอดี้การ์ดคู่ใจของเขา ที่ อุษา คุ้นหน้าค่าตาเป็นอย่างดี มารับ เมื่อบอดี้การ์ดเห็น อุษา ก็กุลีกุจอลงมาจากรถทันที 

“สวัสดีครับคุณอุษา เชิญครับ” บอดี้การ์ดกล่าวทักทาย พร้อมกับยื่นมือไปรับกระเป๋าเดินทางใบย่อมๆ มาจากมือเรียวเล็กนั้น และรีบยื่นมือไปเปิดประตูรถทางเบาะหลังให้ อุษา เข้าไปนั่งอย่างเร็วไว “สวัสดีค่ะ ขอบคุณค่ะ” อุษา กล่าวทักทายตอบอย่างเสียไม่ได้ พร้อมกับก้าวเข้าไปนั่งในรถ 

บอดี้การ์ดปิดประตูรถ เมื่อเห็นว่าสาวเจ้าได้เข้าไปนั่งในรถเรียบร้อยแล้ว และเดินไปยังด้านท้ายของตัวรถ เปิดกระโปรงท้ายรถออก นำกระเป๋าเดินทางขนาดย่อมๆ นั้นเข้าไปวางเก็บไว้ แล้วค่อยเดินกลับมาขึ้นรถที่เบาะที่นั่งด้านหน้าข้างๆ คนขับ แล้วจากนั้นรถยนต์คันหรูก็พุ่งทะยานออกไป ยังจุดมุ่งหมายปลายทาง นั้นก็คือเพ้นท์เฮาส์ของ ฟาราเอล นั้นเอง

รถยนต์คันหรูวิ่งมาจอดลงที่หน้าตึกย่านใจกลางเมืองกรุง ซึ่งดูก็รู้ในทันทีว่าคนที่มาอยู่ที่นี่ หากไม่ร่ำรวยจริง ก็จะซื้อหาห้องพักของที่นี่เอาไว้ไม่ได้อย่างแน่นอน อุษา ก้าวลงมาจากรถยนต์คันหรู พร้อมกับมองดูไปรอบๆ “เชิญตามผมมาครับ” บอดี้การ์ดคนเดิมที่ได้ไปรับนั้นแหละเป็นผู้เอ่ย อุษา จึงเดินตามไปอย่างเสียไม่ได้

“เฮ!.. ทำเวลาได้ดีนี่” ราฟาเอล ร้องทักทายและยิ้มส่งให้คนตัวเล็กที่จะเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ๆ ร่างบาง มองสำรวจตรวจตราอย่างพึงพอใจ ก่อนจะยื่นมือใหญ่เข้าไปรวบเอวบางดึงเข้ามาไว้ในอ้อมแขนแกร่งอย่างถือสิทธิ์เต็มที่ “อุ้ย! คุณฟาราเอล” อุษา อุทานออกมาอย่างตกใจที่ชายหนุ่มได้ดึงตัวเธอเข้าไปในอ้อมแขนแกร่งโดยไม่ให้ตั้งตัวอย่างนี้ 

อุษา เบิกตากว้าง มองหน้าครามครันอย่างตื่นตระหนกตกใจ จะไม่ให้ตื่นตระหนกตกใจไปได้ยังไงกันล่ะ ก็เล่นแนบชิดสนิทกันอย่างนี้ ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจที่เป่ารดใบหน้าสวยหวานซึ้งอยู่ในขณะนี้ ไหนจะกลิ่นโคโลนผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายนั้นด้วย มันทำให้รู้สึกรัญจวนใจ ประหม่าขึ้นมาในทันที 

“ขอจูบต้อนรับสมาชิกคนใหม่หน่อยก็แล้วกันนะ” ว่าแล้วคนตัวโตก็เลื่อนมือใหญ่ขึ้นมาจับที่ท้ายทอยของคนตัวเล็กไว้ ก่อนจะก้มลงไปจูบปิดปากบางอวบอิ่มนั้นอย่างละเมียดละมัย โดยการแตะเบาๆ จูบแผ่วๆ พรมลงไปรอบๆ ริมฝีปากบางอวบอิ่มอย่างหยอกเอิน ยั่วเย้า “อ๊ะ!.. อื้ออ!..” อุษา เบิกตากว้างมากขึ้นกว่าเดิม อ้าปากจะร้องประท้วงออกไป แต่มันกลับเป็นการเปิดโอกาสให้คนตัวโต ได้ส่งลิ้นสากอุ่นร้อนลื่นเข้าไปสำรวจหาความหวานในโพรงปากเล็กอย่างง่ายดาย 

ราฟาเอล ใช้ความช่ำชองเชี่ยวชาญที่มีตวัด ไล่ต้อน กอดลัดดูดดึง เรียวลิ้นเล็กของคนตัวเล็ก จนร่างบางค่อยๆ หรี่ตาลงเคลิบเคลิ้มเผลอไผลไปกับรสสัมผัส ร่างบางสั่นสะท้าน วาบหวามซาบซ่านจนแทบจะทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่ จนต้องยื่นมือเรียวเล็กขึ้นไปเกาะเกี่ยวรอบคอแกร่งไว้ ไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้นห้อง

“เดี๋ยวเราไปหาอะไรกินกันก่อน ดีกว่าจะนะ จะได้มีเรี่ยวแรงทำกิจกรรมในคืนของเราคืนนี้” ราฟาเอล ค่อยๆ ถอนจูบออกช้าๆ อ้อยอิ่ง ก่อนจะพูดกระซิบบอกคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นุ่มทุ้มกว่าทุกคราวที่พูด สายตาก็ยังคงจับจ้องมองริมฝีปากที่แดงช้ำเพราะพิษจูบ และใบหน้าสวยหวานซึ้งที่ตอนนี้แดงระเรื่อขึ้นมา โดยไม่ต้องพึ่งการเมคอัพช่วยเลยแม้แต่น้อย อย่างรู้สึงพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง และพยายามระงับความต้องการที่ได้พุ่งขึ้นมาจนปวดร้าวนั้นไว้รอปลดปล่อยในค่ำคืนนี้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น