แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -08- ...ทาโร่หายตัวไป...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -08- ...ทาโร่หายตัวไป...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2558 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -08- ...ทาโร่หายตัวไป...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ที่ 8

 

 

...ทาโร่หายตัวไป...

 

 

 

            รีคอนและทาโร่นั่งกินขนมที่ห้องเรียนของทาโร่ไปสักพักรีคอนก็บอกให้ทาโร่กลับบ้านเพราะนั่งมานานแล้ว ทาโร่มีท่าทีไม่อยากกลับแต่ก็ต้องกลับเพราะรีคอนดุทาโร่ ขากลับทาโร่ของแวะซื้อของเข้าไปไว้ที่ห้องด้วยรีคอนจึงพาแวะเมื่อซื้อของเสร็จเรียบร้อยรีคอนก็พาทาโร่กลับห้องเมื่อกลับมาถึงแล้วรีคอนก็ให้ทาโร่ไปอาบน้ำโดยที่ตนเองก็ตามไปทีหลังเมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบๆร้อยทำอะไรเสร็จหมดแล้รีคอนก็ปล่อยให้ทาโร่นอนอ่านหนังสือเล่นไปเรื่อยจนได้เวลานอนทาโร่ก็ขยับขึ้นมานอนโดยมีรีคอนคอยนั่งมองให้ทาโร่หลับก่อนรีคอนจึงค่อยนอนตามทีหลัง

 

 

 

            หลายวันผ่านไปรีคอนก็คอยไปรับไปส่งทาโร่และคอยดูแลอยู่ตลอดเวลาโดยเฉพาะเวลาที่ทาโร่ไปไหนรีคอนจะคอยตามไปด้วยตลอดเวลา รีคอนคอยกลับไปที่โลกต่างมิติตลอดเวลาและเนื่องจากช่วงนี้เป็นช่วงหน้าหนาวแล้วด้วยรีคอนจึงแปลงเป็นหมาป่าเป็นบางที่และให้ทาโร่นอนกอดเป็นประจำ จนทั้งคู่แทบจะถูกมองว่าเป็นคนรักกันเสียหมดแล้วซึ่งนั้นมันทำให้รีคอนพอใจไม่น้อยที่ถูกคิดแบบนั้น

 

 

 

            “เจ้าจะไปไหน” รีคอนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าทาโร่กำลังเดินออกจากบ้านเนื่องจากตอนนี้อยู่ในโลกต่างมิติเพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งโรงเรียนของทาโร่นั้นหยุด

 

 

 

            “ผมจะเป็นเล่นกับน้องๆเขาอะ” ทาโร่พูดบอกและชี้ไปทางหมาป่าตัวเล็กๆที่วิ่งไล่กันอยู่

 

 

 

            “งั้นมาขึ้นหลังข้าสิ เจ้านะวิ่งไปทันพวกนั้นหรอก” รีคอนพูดบอก

 

 

 

            “อ่า...ครับ” ทาโร่รับคำรีคอนจึงแปลงเป็นหมาป่าร่างใหญ่ยักษ์ที่ทาโร่ชอบกอดเวลานอน

 

 

 

            “เย้ๆๆ พวกเจ้ามาช้าต้องเป็นฝ่ายวิ่งไล่” หมาป่าน้อยตัวหนึ่งร้องขึ้นพร้อมกับวิ่งรอบรีคอนไปมา

 

 

 

            “เอาเลย ข้าต่อให้เจ้า 3 นาที” รีคอนพูดบอก หมาป่าน้อยทั้งสามตัวจึงวิ่งหนีแตกกันไปทางอื่น

 

 

 

            “คุณจะแกล้งเด็กๆละสิ” ทาโร่พูดยิ้มๆ รีคอนยกยิ้มนิดๆ

 

 

 

            “เกาะข้าให้แน่นๆแล้วกัน” รีคอนพูดบอกเมื่อครบ 3 นาทีแล้วรีคอนก็ออกตัววิ่งทันที

 

 

 

            รีคอนและทาโร่เล่นกับพวกเด็กๆสักพัก รีคอนก็ให้เด็กๆเข้าบ้านโดยเดินไปส่งที่ละตัว รีคอนเดินพาทาโร่ไปที่โน่นที่นี้เพื่อไม่ให้ทาโร่อยู่บ้านเบื่อๆ

 

 

 

 

            “ที่นี้มีน้ำตกด้วยหรอครับ” ทาโร่พูดถามเมื่อสายตาหันไปเห็นน้ำตกที่อยู่ไม่ไกลมากนัก

 

 

 

            “อืมมี แต่ลงไปเล่นไม่ได้หรอกนะ” รีคอนพูดบอก

 

 

 

            “อ้าว ทำไมละครับ”

 

 

 

            “มันเป็นที่อยู่อาศัยของปีศาจนะ”

 

 

 

            “ที่นี้มีปีศาจด้วยงั้นหรอ จริงๆผมนึกว่าเป็นแค่เรื่องโกหกซะอีก” ทาโร่พูดอย่างอึ้ง

 

 

 

            “แวมไพร์กับหมาป่ายังมีเลย” รีคอนพูดบอกร่างบางจึงยืดตัวขึ้นเพื่อจะมองไปทางน้ำตก

 

 

 

            “อยากไปดูมั้ยละ” รีคอนพูดถาม

 

 

 

            “ไม่ละครับ ผมกลัว”

 

 

 

            “อยู่กับข้าเจ้าจะกลัวอะไร” รีคอนพูดบอกก่อนจะเดินไปทางน้ำตกโดยมีทาโร่นั่งอยู่บนหลัง

 

 

 

            “สวยจัง...” ทาโร่พูดบอกรีคอนจึงระบายยิ้มออกมาพร้อมกับคอยมองหาพวกปีศาจที่กำลังจ้องมาทางทาโร่และรีคอน

 

 

 

 

            “อาวู้วว” เสียงร้องโหยหวนของหมาป่าหลายๆตัวดังขึ้นหลายครั้ง รีคอนได้ยินก็รีบหันไปมองทางต้นเสียง

 

 

 

            “เจ้าอยู่ที่นี้ก่อนจะได้มั้ย” รีคอนพูดบอก

 

 

 

            “ครับ...ผมจะรอนี้นะ” ทาโร่พูดบอกก่อนที่รีคอนจะวางทาโร่ลงและรีบวิ่งไปทางต้นตอเสียง

 

 

 

            ทาโร่มองตามหลังรีคอนอย่างหวาดหวั่นเพราะที่ๆทาโร่อยู่นั้นมืดมากไม่มีแม้แต่แสงไฟ ร่างเล็กตัวสั่นด้วยความหนาวเมื่อจู่ๆลมก็พัดเข้ามาที่ร่างของทาโร่เสียงแรง ทาโร่หันไปมองน้ำตกเพราะทางน้ำตกมันมีแสงอยู่เล็กน้อย ร่างเล็กเดินไปใกล้และนั่งลงมองไปในน้ำอย่างหวั่นๆ

 

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “เห้ย!!” ทาโร่ร้องขึ้นและรีบถอยหลังออกจากน้ำเมื่อจู่ๆก็มีแสงๆหนึ่งวาบขึ้นมาจากน้ำพร้อมกับปรากฏร่างกายเปลื่อยเปล่าของหญิงสาว

 

 

 

            “คุณเป็นใครนะ” ทาโร่พูดถามเสียงสั่น หญิงสาวหันหน้ามามองทาโร่พร้อมกับส่งยิ้มอ่อนๆมาให้

 

 

 

            “เจ้ากำลังเศร้า...” เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางๆบนริมฝีปากสวย ใบหน้าหวานหันมาหาทาโร่ตรงๆทำให้ทาโร่เห็นร่างกายทุกสัดส่วนของหญิงสาว

 

 

 

            “เจ้ากำลังเหงา...” หญิงสาวพูดขึ้นมาอีกก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าของทาโร่

 

 

 

            “มากับข้าสิ...ข้าจะทำให้เจ้าไม่เศร้า...ไม่เหงา...มีแต่ความสุข...ตลอดเวลา” หญิงสาวพูดยิ้มๆ และไม่รู้อะไรดลใจให้ทาโร่ยื่นมือออกไปหาหญิงสาว ดวงตาของทาโร่ว่างเปล่ามีเพียงใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังมองมาเท่านั้น

 

 

 

 

 

            “อย่างนั้น...ยื่นมือมาหาข้า...” ทาโร่ยื่นมือไปตามเสียงเรียกของหญิงสาว ทาโร่จับมือหญิงสาวเอาไว้ความเย็นที่มือหญิงสาวทำให้ทาโร่สะดุ้งเล็กน้อย

 

 

 

            “ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรนะ...” หญิงสาวพูดบอกราวกับถูกสะกดจิตทาโร่เดินลงไปในน้ำกับหญิงสาวก่อนที่หญิงสาวจะกอดรัดทาโร่เอาไว้ ซึ่งมันเป็นอ้อมกอดที่ทาโร่โหยหาอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

            “เจ้าจะอยู่กับข้า...ตลอดไป” หญิงสาวพูดบอกก่อนจะขยับเข้ามาจูบริมฝีปากบางของทาโร่

 

 

 

            “อึ่ก!” ทาโร่หลับตาลงช้าๆตัวกระตุกเกร็งเมื่อรับรู้ถึงความเจ็บที่ไหล่ของตน หญิงสาวกัดเข้าไปที่ไหล่ของทาโร่อย่างแผ่วเบา ก่อนที่ร่างของทาโร่ค่อยๆจมหายไปในน้ำกับหญิงสาวจนลับหายไป....

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

            รีคอนวิ่งมาทางที่เหล่าลูกน้องของตนเรียก ร่างหมาป่าอันแข็งแกร่งของรีคอนหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นหมาป่าจำนวน 3 ตัวกำลังนอนดิ้นไปมาอยู่ โดยมีหมาป่าอีก 2 ตัวกำลังยืนมองร้องครางพร้อมกับเอาจมูกไปถูไถร่างกายของหมาป่าทั้ง 3

 

 

 

            “เกิดอะไรขึ้น” รีคอนพูดถาม

 

 

 

            “มีแวมไพร์จำนวน 4 ตนวิ่งฝ่าป่าหมอกไปทางหลังป่า” หมาป่าตัวหนึ่งพูดขึ้น

 

 

 

            “หนึ่งในนั้นมีท่านไอเดียอยู่ด้วย” หมาป่าอีกตัวพูดบอก

 

 

 

            “ไอเดียงั้นหรอ” รีคอนพึมพำ ไอเดีย ชื่อของคนที่รีคอนเคยรัก ชื่อของคนที่รีคอนเคยทำทุกอย่างเพื่อจะปกป้องจากแวมไพร์ตนอื่น

 

 

 

            “แต่ข้าสำผัสอะไรบางอย่างจากตัวของท่านไอเดียได้” เสียงแหบแห้งของหมาป่าตัวที่เริ่มคลายอาการเกร็งจากมนต์ของแวมไพร์ไปแล้วพูดบอก

 

 

 

            “สำผัสอะไร” รีคอนพูดถาม

 

 

 

            “ไอเดีย...เด็กคนนั้นยังคงมีกลิ่นของมนุษย์หลงเหลือในร่างกาย ราวกับว่าเป็นเพียงลูกครึ่งแวมไพร์...แถมข้ายังโดยสายฟ้าที่ไม่รู้มากจากไหนผ่าเข้าร่างของข้าถึงแม้จะไม่แรงมากนักแต่ข้าเชื่อว่านี้คือสายฟ้าจากคนที่ชื่อไอเดียอย่างแน่นอน” เสียงแหบแห้งของหมาป่าตัวเดิมพูดบอก

 

 

 

            “หมายความว่ายังไงสายฟ้างั้นหรอ เป็นไปไม่ได้” รีคอนพูดว่าอย่างไม่เชื่อ

 

 

 

            “นี้คือเรื่องจริงเพราะใน 3 ตนที่ข้าไล่ตามไปไม่มีวี่แววของสายฟ้าเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงเด็กทื่ชื่อไอเดียเท่านั้นที่หันหลังกลับมามองพวกข้าแล้วจู่ๆเจ้าพวกนี้ก็ทรุดลงกับพื้น” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นจากร่างของหมาป่าสีน้ำตาลแดง

 

 

 

            “แต่ไอเดียเป็นเพียงแค่มนุษย์ที่ถูกกัดให้กลายเป็นแวมไพร์เท่านั้นจะมีพลังที่แข็งแกร่งแบบนั้นได้อย่างไรกัน” รีคอนยังคงพูดเถียงออกมาอีก

 

 

 

            “หากท่านไม่เชื่อพวกข้า ท่านก็ไปพิสูจน์ด้วยตัวเองเสียสิ” หญิงสาวพูดว่าออกมาอีก

 

 

 

            “พวกเจ้ารีบกลับไปหมู่บ้านเสียก่อน ข้าจะลองไปแอบดู” รีคอนพูดบอกและรีบวิ่งตามกลิ่นของแวมไพร์ที่ยังไม่คงจางหายไป รีคอนไม่ลืมที่จะกระโดดขึ้นไปกินใบไม้ที่อยู่บนยอดต้นไม้ใหญ่เพราะมันสามารถกลบกลิ่นของรีคอนได้

 

 

 

            รีคอนวิ่งมาไม่นานมากนักก็ชะงักอยู่ทางหลังบ้านๆหนึ่งซึ่งมันดูเก่าๆโทรมๆแล้วบ่งบอกให้รู้เลยว่าบ้านหลังนี้ต้องอยู่มาไม่ต่ำกว่า 500 ปี

 

 

 

            เปรี้ยง! เปรี้ยง!

 

 

 

            เสียงราวกับฟ้าผ่าดังสนั่นทำให้รีคอนรีบวิ่งไปทางต้นเสียงทำให้เห็นว่าลูซและดาร์คกำลังทรุดลงกับพื้นโดยมีหญิงสาวยืนอยู่ตรงข้ามและมีไอเดียยืนขั้นกลางอยู่

 

 

 

            “ถ้าหากเจ้าไม่ยอมปลดปล่อยพลังคนรักของเจ้าก็จะต้องตาย” หญิงสาวพูดเสียงเรียบ

 

 

 

            เปรี้ยง!! คลืนนนน!! เปรี้ยง!!

 

 

 

            จู่ๆก็มีฟ้าผ่าลงมาที่ตัวของหญิงสาวอย่างรวดเร็วทำให้หญิงสาวแทบทรุด ร่างบางของไอเดียเริ่มมีสายฟ้าไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ไอเดียสะบัดหัวไปมาก่อนจะจ้องหญิงสาวนิ่งๆ

 

 

 

            “ผมไม่ยอมหรอก...” ไอเดียพูดเสียงแผ่วก่อนที่สายฟ้าจะไหลลงมาราวกับเป็นแซ้ ไอเดียจัดการฟาดสายฟ้าลงไปที่หญิงสาวอย่างแรง บางครั้งหญิงสาวก็หลบได้บางครั้งก็โดยและฟาดกลับมา

 

 

 

            รีคอนเมื่อเห็นด้วยตาตัวเองแล้วว่าไอเดียนั้นมีพลังของสายฟ้าก็รีบวิ่งออกมาเพราะใบไม้ที่รีคอนกินเข้าไปมันมีฤทธิ์ไม่ถึง 8 นาทีรีคอนใช้เวลานานพอสมควรที่จะวิ่งกลับมาที่เดิม ที่ๆรีคอนบอกให้ทาโร่รอ

 

 

 

            กึก!

 

 

 

            รีคอนชะงักทันทีเมื่อสายตาที่สามารถมองได้ไกลของรีคอนนั้นมองไม่เห็นร่างเล็กๆของทาโร่ รีคอนรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกจนมาหยุดอยู่ที่หน้าน้ำตก

 

 

 

            “ทาโร่!!!” รีคอนร้องเรียกเสียงดังลั่น ไร้เสียงตอบรับมีเพียงแต่เสียงน้ำตกเท่านั้นที่รีคอนได้ยิน

 

 

 

            “ทาโร่!! เจ้าอยู่ที่ไหน!! ทาโร่!!” รีคอนยังคงเรียกอยู่ใจของรีคอนสั่นคลอนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รีคอนเมื่อไม่ได้กลิ่นของทาโร่ไม่ได้ยินเสียงของทาโร่ รีคอนจึงรีบวิ่งออกไปทางอื่นเพื่อจะหาทาโร่เพราะเพื่อทาโร่จะวิ่งไปที่อื่น

 

 

 

            รีคอนใช้เวลาหลายชั่วโมงวิ่งไปมาระหว่างหมู่บ้านและป่าด้านนอกก็ไม่พบวี่แววของทาโร่เลยแม้แต่น้อย ร่างแกร่งใจหายเป็นวูบๆ เกรงกลัวว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับร่างเล็ก

 

 

 

            “ทาโร่!!!!” รีคอนร้องเรียกดังลั่นป่าเพื่อให้ทาโร่ได้ยินแต่มันก็เปล่าประโยชน์เมื่อรีคอนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของทาโร่...

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่แปด!!++++++++++

มาแล้วค่ามาพร้อมกับมาแจ้ง

ขี้อ้อนจะไปเที่ยวน้ำตกกับแม่อยู่ 2 วัน 1 คืน

โดยไม่ได้เอาโน๊ตบุ๊คไปด้วยนะค่ะ

 

(แม่ห้ามกลัวหาย =3=)

ความคิดเห็น