facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 47 : ใช้ตัวแลกสำเร็จสินะ ( กาเบียล x เจลลา ) 18+

ชื่อตอน : ตอนที่ 47 : ใช้ตัวแลกสำเร็จสินะ ( กาเบียล x เจลลา ) 18+

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 102.5k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 47 : ใช้ตัวแลกสำเร็จสินะ ( กาเบียล x เจลลา ) 18+
แบบอักษร



           เจลลาคิดว่าเพียงแค่เงินอาจจะไม่ทำให้กาเบียลคิดจะมาอยู่ข้างเธอได้ เธอจึงคิดจะเอาตัวเข้าแลก เพราะผู้ชายหลายๆคนคลั่งไคล้ทรวดทรงองเอวของเธออยู่มากและกาเบียลเองก็น่าจะเป็นชายหนึ่งในนั้น ที่ปฏิเสธความเซ็กซี่ยั่วยวนของเธอไม่ลงเช่นกัน                 

“  คิดจะใช้ตัวเข้าแลกเลยเหรอ  ผมไม่คอนเฟิร์มนะว่าจะได้ผลหรือเปล่า  ”                 

“  แน่ใจ?  คุณอาจจะหลงใหลฉัน...จนย้ายฝั่งทันทีเลยก็ได้นะกาเบียล  ”     หญิงสาวลุกขึ้น มายืนตรงหน้ากาเบียล ดึงเชือกที่ชุดคลุมของตัวเองออกทำให้ชุดนั้นคลายตัวจนเห็นของสงวนด้านล่างไม่เต็มส่วน มากนักเพราะเธอยังคงเอาบดบังเอาไว้บ้าง                 

“  กับนายผมคุณก็ทำแบบนี้ใช่มั้ย  ”                 

“  ก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่านายกับลูกน้อง ใครเด็ดกว่ากัน  ”

         กาเบียลพยายามมองไปทางอื่นเพื่อที่จะไม่เห็นสิ่งเย้ายวนตรงหน้าแต่เจลลาก็เดินเข้ามาใกล้ๆจับมือ กาเบียลออกแล้วนั่งลงที่คร่อมตักของกาเบียลพร้อมหันหน้าเข้าหาอีกด้วยจึงทำให้กาเบียลนั้นยากที่จะไม่เห็น

“  นี่!  มากไปรึเปล่า  ”                 

“  น้อยไปด้วยซ้ำ ”                      

พรึ่บบบบบบบ  


หญิงสาวพูดจบก็ถอดเสื้อคลุมออกที่เหลือออกให้คาไว้ระดับเอวเผยหน้าอกขาวตูมๆ ลอยเด่น ชูยอดชัดต่อหน้ากาเบียล พร้อมยกมือคล้องคอกาเบียลไว้หลวมๆ  โยกตัวอยู่บนตักเป็นจังหวะ

                “  ลุกออกไป  ”                 

“  ทำขนาดนี้ละ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอกาเบียล  ”                 

“ …………… ”                 

“  หรือว่าคุณเสื่อมสมรรถภาพไปแล้ว อืม...ก็น่าจะอ่านะ...อายุเยอะแล้ว  ”                 

“  นี่!!  ผมอายุ 42 นะ ไม่ใช่ 82  ”                 

“  ใครจะไปรู้ล่ะ  มีคนมาโชว์เนื้อหนังขนาดนี้ยังไม่ไหวติงอะไรเลย  ”                 

“  หึ!!  แล้วอย่ามาร้องขอชีวิตละกัน ”

      กาเบียลยิ้มมุมปากแล้วอุ้มหญิงสาวขี้ยั่วตรงหน้าขึ้นมาจากนั้นจึงเดินไปโยนเธอลงที่เตียง  ถอดกางเกง ตัวออกแล้วคลานตัวขึ้นไปนอนคร่อมแม่สาวเปลือยกายตรงหน้าจนเธอเองเริ่มออกอาการหวั่นๆขึ้นมา                  

“  ถะ...ถุงยางล่ะ  ”      เจลลาร้องทักพลางมองที่ของตรงนั้นของกาเบียลแล้วกลืนน้ำลายดังอึกๆ                  

“  ไม่มี!! ”

           ชายลูกครึ่งเอ่ยจบก็ก้มลงไปซุกไซร้ที่เนินอกของหญิงสาวด้านล่าง  เลียงับยอดปทุมถันที่แข็งตัวสู้ มือนั้น ก็บีบเค้นอย่างรุนแรง  หลังจากจากนั้นก็ลากลิ้นวนที่ตัวของเธอลงไปเรื่อยๆจนมาถึงส่วนล่าง กาเบียลหยุดชะงัก เล็กน้อยมองหญิงสาวที่ส่งสายตามองมาที่ตนและนอนหายใจไม่เป็นจังหวะ ไม่นานกาเบียลก็ตัดสินใจไปต่อใช้ลิ้น ชิมรสหวานจากกลีบกุหลาบสีแดงด้านหน้าจนหนำใจจากนั้นจึงสอดนิ้วเข้าไปทะลวงกลีบฉ่ำน้ำของเธอจนนอนบิดตัว ร้องโอดครวญด้วยความเสียวซ่าน


                    “  อ๊ะ!!   เจ็บบบบ  กาเบียล ฉันเจ็บบบบบบ  ”                     


“  แค่นี้บ่นเจ็บ  ผ่านมาขนาดไหนละ ไม่น่าจะทำอะไรเธอได้นะเจลลา ”    


                        อ้า!!     อ๊ะ!!!      อืมมมมมมมมมมม


 เจลลากระตุกเล็กน้อยเมื่อท่อนใหญ่โตมหึมาเสียบเข้ามาในตัวเธอแล้วก็โยกอย่างแรงจนเธอ นี่ครางเสียงหลง ควบคุมเสียงตัวเองไม่อยู่เลย และตลอดทั้งคืนที่กาเบียลจัดการกับเจลลาน้ำเปื้อนทั้งเตียง โซฟา พื้นห้อง เพราะกาเบียลเองจัดให้หญิงสาวอย่างถึงใจและจุใจ  เรียกว่าหลับคาที่ไปเลยทั้งๆที่ครั้งสุดท้ายยังไม่ถึงจุดหมาย







             เช้าวันต่อมาที่สวิตเซอร์แลนด์


      อิทธิและวีตื่นกันแต่เช้าแล้วกำลังออกเดินทางไปยังเรือที่อิทธิเช่าไว้เป็นการส่วนตัวเพื่อพาวีและลูกน้อยนั่งชมเมือง รับลมในน่านน้ำทะเลสาบอันไกลโพ้น  พร้อมกับอาหารเช้าสุดพิเศษจากเชฟชื่อดังที่รังสรรค์อาหารเสิร์ฟบนเรือขณะ นั่งชมวิวอันสวยงามตามธรรมชาติ 

                “  เดี๋ยวนั่งเดี๋ยวยืน เดี๋ยวก็เมาเรือหรอก  ”           อิทธิขมวดคิ้วพูดกับวีที่อยู่ไม่นิ่ง                 

“  ระดับผมไม่เมาหรอกเรือ  รถก็ไม่เมา เครื่องบินก็ไม่มีปัญหา ”                 

“  แต่เหล้าเมาใช่มั้ย?  ”                 

“  เมาสิ รู้แล้วก็เงียบๆไว้ อายเค้า คออ่อนน่ะ ”        วีหันมาบอกกับอิทธิอย่างติดตลกจนอิทธิขำออกมาเสียงดังอย่างชอบใจ


                ป้อ           ป้อ               ป้อ



                 “  ว่าไง?  ฮันนี่ร้อนแดดมั้ยน่ะ  ”           หนูน้อยส่งเสียงเรียกผู้เป็นพ่อพร้อมชูมือให้อุ้ม                  

“  เอาหมวกมาให้ฮันนี่หน่อย   พี่สา  ”                  

“  ค่ะๆ แปปนึงนะคะ  ”         พี่เลี้ยงตอบรับคำวีพร้อมเดินไปเปิดกระเป๋าหยิบหมวกเดินมา ยื่นให้วีสวมให้หนูน้อย และรับหนูน้อยมาอุ้มไว้กับตัวเองพลางขอพาไปเปลี่ยนแพมเพิสเมื่อเห็นนายใหญ่อย่าง อิทธิและกรรณกระซิบส่งซิกเล็กน้อยให้กันแล้วเดินออกจากบริเวณที่นั่งอยู่หายกันไปหมดทำเอาวีเริ่มเอะใจไม่นาน เชฟก็เดินถืออาหารมาเสิร์ฟอย่างต่อเนื่อง  จนมาถึงเมนูของหวานแล้วอิทธิก็ลุกขึ้นเดินหายไปด้วย



                 “  ไปไหนกันหมดเนี่ย?  ”                  

“  ไม่ได้ไปไหน  ”

       สิ้นสุดเสียงอิทธิที่ตอบกลับคำถามวีทำให้วีหันมามองอิทธิที่เดินมาพร้อมช่อดอกไม้ช่อโต  ยื่นให้ตนและเผลอ ทำหน้างงๆไม่เข้าใจกลับไป เพราะจู่ๆอิทธิก็มีดอกไม้ช่อใหญ่มากๆให้

                 “  ให้ทำไมเนี่ย  ”                  

“  ก็ที่บอกไปเมื่อคืน  ”                  

“  อ๋อ...ยังไงก็...ขอบคุณนะครับ  ”                  

“  ยื่นมือมาด้วย  ”                  

“  เอาไปทำไมอ่า? ”         วีถามพลางยื่นมือขวาให้ไปแต่ก็ถูกอิทธิตีเบาๆและขอมือ อีกด้านหนึ่งแทน แสงกล่องสีเหลี่ยมกำมะหยี่สีแดงกระทบกับแสงแดดกลางทะเลทำวีตะลึงอีกรอบหัวใจเต้นเร็ว ขึ้นเรื่อยๆเมื่อเห็นแหวนที่อยู่ในกล่องกำลังถูกหยิบแล้วสวมลงที่นิ้วนางด้านซ้ายของตน หลังจากถูกนิ้วตัวเองถูกสวม แล้วอิทธิก็ยื่นอีกกล่องให้เพื่อสวมแหวนให้กับอิทธิคืนเช่นกัน


                  “  ทำหายนี่ผมไม่ใช้หนี้จนตายเลยเหรอ  ”                  

 “  ก็อย่าทำหายสิ  ”        อิทธิมองแหวนที่อยู่บนนิ้วของทั้งตนและวีแล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุข                   

“  เก็บไว้ได้มั้ย ไม่ใส่  ”    แต่แล้วรอยยิ้มก็ต้องหุบลงเมื่ออีกฝ่ายถามคำถามแบบนี้ขึ้น                   

“  ทำไม?  กลัวคนรู้เหรอว่ามีแฟนแล้ว  ”                   

“  ไม่ใช่ซะหน่อย ก็มันมีค่าทั้งมูลค่าแล้วก็ทางใจ อยากเก็บไว้แล้วดูงานผมทำ ให้ใส่แหวนเพชรเนี่ยนะ เสียหายหมด  ”                    

“  เออ...กูยอม ไม่ใส่ก็ไม่ใส่ ตามใจอยากใส่ตอนไหนก็ใส่  ”                    

“  งั้น...ตลอดทริปผมจะใส่ โอเคเปล่า ”      

วีพูดเอาใจคนตรงหน้าที่ทำหน้าเจื่อนไปให้กลับมามีสีสันและรอยยิ้มอีกครั้ง       

“  อือ ”                    

“  ขอบคุณอีกครั้งนะครับ  ”   วีพูดเสียงหวานจนอิทธิยิ้มเล็กๆพลางเอามือยื่นไปจับมือวีขึ้นมา จุมพิตเบาๆอย่างนุ่มนวลทำเอาทั้งคู่สบตากันหวานๆคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอของความรักของทั้งคู่ที่มีไม่จาง



              โนะ              โนะ        โนะเต็มเลยยยยยยย        หูววววววววววว        ดูนั่นสิ    
เสียงฮันนี่ลอยขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นทำเอาสองคนที่กำลังมองตากันหวานหยดละสายตามาทางตัวเล็กที่ถูกอุ้มขึ้นมาส่ง

                 “  เปลี่ยนเรียบร้อยแล้วค่ะ  ”                              

“  พี่ไปทานข้าวเถอะ ผมดูฮันนี่เอง  ”      สาส่งคุณหนูน้อยให้กับวีพร้อมพยักหน้าตอบรับแล้วเดินออกไป                      

 “  ฮันนี่!  สวยมั้ย ชอบนั่งเรือรึเปล่า ”                       

“  เปล่า...ไหนเปล่าอะ  ”                       

“  ฮ่าๆๆ ไม่รู้เรื่องเลย  เมื่อกี้หนูตุๆเหรอ ”                       

“  ตุ     ตุ    ”             หนูน้อยตอบพลางทำจมูกย่นรู้ว่าสิ่งที่พูดถึงอยู่กลิ่นมันไม่โสภา                       

“  ดูทำจมูกเข้า แสบจริง กินพุดดิ้งมั้ย ลองป้อนลูกสิ  ”                       

“  หม่ำๆ อ้าปาก หม่ำมั้ย  ”                       

“  หม่ำ         หม่ำ  ”   มือหนูน้อยจะเอื้อมเอาช้อน  จนวีตักแล้วป้อนใหม่อีกครั้ง                       

“  หนูกินทุกอย่างเลยอะฮันนี่  ”        อิทธิเอาผ้าอ้อมค่อยๆเช็ดที่ปากลูกสาวอย่างทะนุถนอม                       

“  นั้นสิ  มีอะไรที่ไม่กินฮึ้?  ”           ฟอดดดด      ฟอดดด   วีหอมหนูน้อยอย่างหมั่นเขี้ยว                       

“  หม่ำๆๆๆ  ”                       



“  หลังจากจบทริปนี้ กูมีงานเปิดตัวกิจการใหม่ที่ไต้หวันนะ  ”                       

“  ครับ  นายจะบินเลย ไม่เหนื่อยเหรอ  ”                       

“  บอกให้เรียกว่าอะไร?  ”        วีอมยิ้มนิดๆเมื่อโดนดุจากการที่ตนเรียกผิดจึงรีบเอ่ยคำขอโทษไป แล้วถามใหม่อีกครั้งจนอีกฝ่ายทำหน้าพอใจ

“  กูจะพามึงไปด้วย  ในฐานะคนรักของกู  ”                       

“  ฮะ!!      เอาผมไปทำไม  อยู่บ้านเลี้ยงฮันนี่ก็ได้  ไม่ไปได้มั้ย  ”                       

“  ไม่ได้  กูอยากให้มึงไปด้วย  หลายคนจะได้รู้ว่ากูมีคนสำคัญแล้ว จะได้ไม่ต้องเอาน้อง เอาลูกมาเสนอให้กูอีก  อีกอย่างมึงจะได้สบายใจว่ากูมีแค่มึง  ”                       

“  ผมเชื่อใจนายอยู่แล้ว  ”                       

“  ถ้ากูได้ยินมึงเรียกกูว่านายอีกครั้ง กูจะลงโทษแม่ง เรียกกี่ทีก็จะลงโทษตามจำนวนนั้นเลย  ลองดูสิ  ”                       

“  บอกมาก่อนลงโทษยังไง  ”                       

“  บอกก็ไม่กลัวสิ  ”                       

“  ฮันนี่ช่วยวีด้วย แด็ดดี๊ฮันนี่จะทำโทษวี ”    วีทำเป็นฟ้องหนูน้อยที่นั่งอยู่บนตักแล้วหยอกเล่น กับหนูน้อยไปพลางชี้ภูเขา ชี้ทะเลสอนให้รู้จักไปได้สักพัก ลูกน้องของอิทธิก็เดินเข้ามาแจ้งข่าวที่ไทย




                “  ขออนุญาตครับนาย  ”                        

“  มีอะไร?  ”                        

“  ไอ้จ้อยบอกว่าพี่กาเบียลไปกลับคอนโดบ่อยๆครับ  ”                        

“  คอนโดกาเบียลน่ะเหรอ  ไม่ได้นอนบ้าน สงสัยจะพาสาวไปซุกแน่ๆ  ”      อิทธิยิ้มพลางส่ายหัว ในใจก็คิดว่าดีใจโดยไม่ได้เอะใจว่ากาเบียลจะทำการอื่น แต่กรรณกลับเอ่ยออกมาอย่างน้อยใจว่า


                 “  โห่วว พี่กาเบียลยังมีเวลาพาสาวมาซุก ผมนี่...  ”                        

“  น่าสงสาร ไม่มีเวลาเลยหรอกรรณ  ”        วีเงยหน้าขึ้นมาพูดกับกรรณอย่างปลอบใจ                        

“  ลาออกไปซะสิ  ”    เสียงแข็งกร้าวลั่นออกจากปากอิทธิทำเอากรรณถึงกับตาโต                        

“  อ้าวนายครับ  ทำไมเป็นงั้นล่ะ  ”                        

“  อย่าเลยครับนาย ถ้ากรรณออก หาไม่ได้แล้วนะ รองรับมือรับเท้านายได้ขนาดเนี้ย รู้ใจกว่าผมอีกมั้งเนี่ย  ”                        

“  รู้ใจกับผีอะไร  กวนตีน พูดยั่วโมโหทุกวี่ทุกวัน  มีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ได้ก็บุญหัวมันละ ”                        

“  มันน่าน้อยใจมั้ยล่ะครับคุณวี ดูนายพูดสิ ”       กรรณยืนกุมมือก้มหน้าแสร้งเสียใจเล่นๆ                        

“  ฮันนี่ปลอบกรรณหน่อย  ”                        

“   ไป        ไป       ไปนู้นเลย  ”         หนูน้อยส่งเจื้อยแจ้วทำเอาทุกคนยิ้มกับความเดียงสา                        

“  ลูกกูยังไล่มึงเลย ”                        

“  โอ๊ย...คุณหนูของผม ชอบแกล้งผมนักนะ  ”     อิทธิเสนอสาวสวิตให้กรรณเป็นการปลอบใจ ที่กรรณกลับปฏิเสธบอกว่าขอคนไทยจะได้คุยกันรู้เรื่องพร้อมทั้งนั่งคุยกันเรื่องกาเบียลต่อว่ากาเบียลไปกลับ บ้านใหญ่ คอนโดและบริษัทและสุดท้ายก็ให้จับตาดูไว้ให้แน่นหนากว่าเดิมเผื่อได้ข้อมูลอย่างอื่นเพิ่มเติมจะได้รายงาน


                 “  ทำไมต้องจับตาดูกาเบียลด้วยล่ะ  ”                          

“  ผมขอตัวนะครับ  ”      กรรณได้ยินวีถามแบบนั้นจึงเอ่ยขอตัวลานาย แต่อิทธิเองก็ไม่ได้เล่าอะไร เพื่อตอบคำถามวี และเบนความสนใจไปที่ฮันนี่แทน









          ในส่วนของเจลลาหลังจากเสร็จกิจอันหนักหน่วงเมื่อคืนเธอก็ตื่นเกือบบ่าย 3  พร้อมกับห้อง ที่ว่างเปล่าจนรู้ว่าตนอยู่คนเดียวแน่ๆตอนนี้พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนจนเช้าก็รู้สึกดีไม่น้อยและเธอ ก็ไม่คิดว่าคนอายุ 42 จะสุดได้ขนาดนี้ 


          “  มันส์  ถึงใจแล้วก็อึด จนฉันหญิงสาววัยระเริงยังยอมแพ้ หลับหมดสติไปก่อนเลย  ”



                ///////// แอ้ดดดดดดดดดดดด  ปั้ง!!!  ///////////   

เสียงประตูเปิดและปิดในเวลาใกล้กันทำให้เจลลาพอจะรู้ว่าคนที่ตนเพิ่งนึกถึงกลับมาแล้วแน่ จึงค่อยๆลุกขึ้นนั่งมองคนที่ค่อยๆเดินมาปรากฏตัวให้เห็นอย่างสงสัย


                 “  มองอะไร  ”          กาเบียลถามด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ                    

“  คุณอายุ 40 กว่าจริงมั้ยเนี่ย เอาบัตรมาดูหน่อย  ”                    

“  อะไร?  ”                    

“  เปล่า  นอกจากหน้าแล้วอย่างอื่นไม่เหมือนคนอายุ 40 สักเท่าไหร่ ”                    

“  หึ!  งั้นเหรอ ”                    

“  ตกลง จะมาทำงานให้พี่ชายฉันได้รึยัง  นี่...ได้ฉันแล้ว จะให้ฉันเก้อไม่ได้นะกาเบียล  ”                    

“  คุณก็ได้กับใครมาหลายแล้วนี่ ถ้าใช้ตัวนอนกับไอ้กรรณ คงจะชวนมันเข้าฝั่งอีกใช่มั้ย  ”                    

“  จะชิ่งเหรอ!!  แต่ก็เกือบจะได้อ่านะ เดี๋ยว!! แล้วฉันก็มาโผล่ที่นี่  ”                    

“  นี่คิดจะนอนกับทั้งนายและลูกน้องนายผมทุกคนเลยมั้ย  ”

เจลลาปัดผ้าห่มออกแล้วหย่อนขาลงจากเตียงเดินตัวเปลือยเปล่ามาหากาเบียลที่ยืนพิงกับผนังห้องอยู่



                 “  ตั้งแต่ฉันนอนกับผู้ชายมา  คุณ...ถึงใจที่สุด.. ”                     

“  ไปอาบน้ำแต่งตัวได้ละ  ”       กาเบียลปัดมือหญิงสาวที่กำลังรุ่มร่ามบริเวณอกตนแต่ไม่มี ท่าทีว่าหญิงสาวจะละออกพร้อมชวนให้ไปอาบน้ำด้วยกัน กาเบียลจึงรีบปฏิเสธบอกจะทำงานและเดินไปที่โต๊ะ


                 “  นี่...กาเบียล  ทำงานกับอิทน่ะไหนจะงานหนักยังต้องรองรับอารมณ์ อิทด้วย  ทำตั้งแต่เช้าจนค่ำ ไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเลย ทำงานกับพี่ชายฉัน มีเวลาเริ่มและเวลาเลิกนะ เงินก็ดีกว่าเยอะ  ”                      

“  แล้วถ้าผมตกลง จะเริ่มงานได้เมื่อไหร่  ”                      

“  อะไรนะ?  ฮ่าๆๆ ”       เจลลาคิดว่าได้ยินผิดจึงถามซ้ำพร้อมหัวเราะออกมาเล็กน้อย                      

“  แค่ถามดูก่อน  ”                      

“  ก็เริ่มได้เลยนะ ”                      

“  ผมตกลง  พรุ่งนี้ผมจะปล่อยตัวคุณกลับไป แล้วจะเข้าไปพบพี่ชายคุณ  ”                    

“  คุณพูดจริงหรอ  ฉันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย  พี่ชายฉันต้องดีใจแน่ๆที่ได้คุณมาทำงานด้วย ”


      หญิงสาวมองกาเบียลตั้งแต่หัวจนถึงด้านล่างจากนั้นก็นั่งชันเข่าลงไป ยื่นมือไปปลดเข็มขัดกาเบียลออก พร้อมรูดซิบกางเกง ควักเอาท่อนเอ็นยักษ์ใหญ่ออกมาด้านนอกทำเอากาเบียลตกใจในการกระทำเช่นนั้นของเจลลา แต่ก็ไม่อาจขัดขืนเธอได้จึงปล่อยอารมณ์ไปตามธรรมชาติและตอบสนองเธอตามสัญชาตญาณผู้ชาย 















#  โอ้ยผู้หญิงอะไรเนี่ย ฉันว่าเธอติดใจกาเบียลของฉันแล้วแหละเจลลา


#  แล้วทำไมกาเบียลตอบตกลงไป  กาเบียล!!  อะไรยังไง


#  อย่าเพิ่งบ่นไรท์นะ  ว่าตกลงกาเบียลจะทำอะไรต่อ รอนานแล้ว 555


    รอก่อนนนนน      อย่าด่าไรท์ด้วย  กลัวววววว


#  ขอบคุณคนอ่านทุกคน ขอบคุณคอมเม้นท์และยอดถูกใจ


    แบบเพิ่งเห็นวันนี้ว่าติดเป็นนิยายยอดฮิตอันดับ 3 อ่า ดีใจสุด ขอบคุณเด้อ


#   ตอนหน้ามีอิทกับวีเยอะละ รู้ว่าคิดถึง 


#  ไรท์ไม่ได้หายไปไหนนะทุกคน  บอกไว้ก่อน


ความคิดเห็น