waywie

อย่าลืมคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจแก่นักเขียน:)

เจ็บ [กรีนxเชน]

ชื่อตอน : เจ็บ [กรีนxเชน]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2561 22:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ็บ [กรีนxเชน]
แบบอักษร

Part: Chain


"โอ้ยย เจ็บ แคกๆๆ"


ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้ากำลังจะดีดตัวลุกขึ้น แต่พอขยับตัวนิดเดียวความเจ็บแล่นขึ้นมาตามส่วนต่างๆ โดยเฉพาะตรงนั้น ผมค่อยๆพยุงตัวเองนั่งพิงหัวเตียงสายตามองไปเห็นกระดาษโน้ตที่แปะไว้ตรงผ้าหุ่มตำแหน่งเป้าผมพอดีเป๊ะ ไอ้สัสกวนตีน ผมจับกระดาษโน้ตขึ้นมาอ่าน


'ตื่นมาอย่าลืมจ่ายค่าห้องนะเมียจ๋า วันนี้กับเมื่อวานสนุกมาก ผัวขอไปทำธุระก่อน วันไหนอยากเอาจะโทรหานะจุ้ปๆ ค่าตัวไม่ต้องเอาอันนี้ตอบแทนที่มึงทำน้องกูตาย'

จาก ผัวมึง


"เมียพ่อง ฮึก ไอ้เหี้ย กูไปทำอะไรให้ แคกๆ มึงทำแบบนี้ทำไม กูไปฆ่าใครตอนไหน"น้ำตาผมค่อยๆใหลลงมา


พอกำลังจะลุกขึ้นทั้งความเจ็บแล่นมาตามส่วนต่างๆของร่างกาย ทั้งเจ็บคอเหมือนจะไม่สบาย และอาการปวดหัวเริ่มตีตื้นขึ้นมาอย่างรุนแรง ผมเอามือสองข้างมากุมหัว


"อื้อ ปวดหัวไมเกรนอะไรตอนนี้วะ"


ก่อนจะค่อยๆเอาผ้าห่มมาพันตัวเอง ฝืนร่างกายลงจากเตียงเดินตรงไปที่กางเกงของผมที่มียาไมเกรนอยู่ ผมจัดการเอายาเข้าปากแล้วเดินไปที่เยือกน้ำ จัดการเทน้ำใส่แก้วแล้วยกดื่ม


"อื้อ ฮึก ปวดหัว"ผมกินยาแต่อาการค่อยๆทุเราลงบ้าง ก่อนค่อยจะพยุงตัวเองเพื่อจะกลับไปนอนต่อ แต่พอก้าวไปไม่กี่ก้าวผมก็วูบลง


"พรึบ"ผมล้มนอนราบกับพื้น


"หึ"ผมได้ยินเสียงเหมือนคนหัวเราะในลำคอ และเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไป ก่อนจะหลับไปอีกครั้งด้วยความเพลียและฤทธิ์ยา


ผมรู้สึกตัวอีกทีตื่นมาตอนบ่าย ผมยังนอนอยู่กับพื้นที่เดิม อาการปวดหัวอาการดีกว่าเมื่อเช้ามาก แต่ทางหลังยังเจ็บอยู่เหมือนเดิม ผ้าห่มผืนเดิมยังพันรอบตัวผมอยู่ ผมค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้น


"โอ้ย ซี๊ด ทำไมเจ็บกว่าเดิมวะ"สงสัยจะอักเสบละมั้ง รู้สึกไม่สบายตัวด้วย


ผมเดินช้าๆไปเก็บเสื้อผ้าที่กระจายอยู่รอบๆห้อง ก่อนจะเดินมาหยิบบ็อกเซอร์ที่วางอยู่บนเตียง พอเห็นสภาพเตียงที่เต็มไปด้วยคราบน้ำรักปนเลือด ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ดูไม่ได้ น้ำตาก็ใหลลงมา ทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย เรื่องมันผ่านมาแล้วผมจะไม่เก็บมาคิด ปล่อยมันเป็นแค่ความผิดพลาด ผมเป็นผู้ชายไม่ได้เสียหายอะไรอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีใครมารับผิดชอบ


เมื่อเข้ามาในห้องน้ำผมส่องกระจกเห็นสภาพตัวเองน้ำตาก็ใหลออกมาอีกครั้ง ตามกล้ามเนื้อหน้าท้องและขาด้านในผมเป็นไปด้วยคราบเกรอะกรัง ยังมีบางส่วนที่ยังใหลออกมา


"สภาพทุเรศชิบหาย อึก"


ผมจัดการอะไรตัวเองในห้องน้ำเรียบร้อย สวมเสื้อผ้าเสร็จสรรพ กัดฟันค่อยๆเดินลงมาจ่ายเงินที่เคาเตอร์ด้านล่างก่อนจะขึ้นรถโดยสาร ก่อนจะแวะร้านขายยาด้านล่างที่พักซื้อยาแก้อักเสบ ยาแก้ไข้ ก่อนขึ้นไปพักบนห้อง


"แม่ครับ ผมจะกลับไทยช้ากว่าเดิมซัก 3 วันนะครับพอดีผมป่วย"ที่จริงผมต้องกลับพรุ่งนี้ดีที่ยังไม่จองตั๋วกลับ


"จ้า กินยาหรือยังลูกแม่เป็นห่วงนะดูแลตัวเองดีๆแม่เหลือแค่เรานะ"


"ครับแม่ แม่อย่าคิดมาสิครับผมแค่เป็นหวัดเจ็บคอนิดหน่อยเท่านั้นเอง เดี๋ยวซื้อของไปฝากนะครับ"


"จ้า เดี๋ยวแม่ต้องไปทำบุญให้พ่อกับน้องเราแล้วนะ เดี๋ยวทำเผื่อด้วย"


"ครับผม"แล้วก็ดวางสาย ก่อนจะหลับตานอนลงบนที่นอน และผลอยหลับไปทันทีด้วยความเหนื่อย


ในความฝันผมเห็นตัวเองตอนเป็นเด็กประมาณ 3-4 ขวบกำลังนั่งอยู่เบาะหลังบนรถหรูคันนึง เบาะข้างคนขับมีเด็กชายหน้าตาเลือนลาง กำลังชวนผมคุยไปเรื่อย คนขับเป็นผู้ชายคนนึงเห็นหน้าลางๆเหมือนกันแต่ผมจำไม่ได้ ส่วนข้างๆผมเป็นแม่ที่กำลังส่งยิ้มให้ผม


"มีใครจะกินขนมมั้ยจ้ะ เดี๋ยวแม่ป้อน"


"กินฮะ"เสียงผมตอนเด็กพูด


"ผมก็อยากกิน"เด็กชายคนนั้นพูดบ้าง


"ใครจะกินก่อนเอ่ย"


"ผมต้องกินก่อน"เสียงผม


"ได้ไงผมเป็นน้อง พี่ต้องสละให้ผมกินก่อน"เสียงเด็กชายคนนั้น


"อย่าแย่งกัน ตาเชนแกให้น้องกินก่อนแกเป็นพี่"เสียงผู้ชายที่ขับรถพูดขึ้น


"ฟังพ่อเขานะจ้ะตาเชน"เสียงแม่บอก แสดงว่าผู้ชายที่ขับรถคือพ่อของผม


"คุณระวัง กรี้ดดดดด"


"เอี้ยดด โครม"


มีรถวิ่งมาจากอีกเลนนึงเสียหลักข้ามถนนมาชนกับรถที่ผมนั่งอยู่ แม่ผมที่มีสติที่สุดรีบเอามือกอดผมแล้วกระโดดลงจากรถ จากนั้นผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา


"แฮกๆฝันเรื่องนี้อีกแล้ว โอ้ย ปะ ปวดหัวอีกแล้ว อื้อ"เมื่อไหร่ที่ฝันเรื่องนี้ทีไรอาการไมเกรนผมจะกำเริบทันที จนต้องติดยาอยู่ตลอด ก่อนจะสมองระเบิดผมเดินไปกินยาเข้าปากและดื่มน้ำตาม ก่อนฟุบตัวนอนลงแล้วหลับไป





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}