Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน5 (คู่รอง)

ชื่อตอน : 3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน5 (คู่รอง)

คำค้น : ไอ้แว่นเนี่ยเมียกู,คู่รอง,เมียผมใช่ย่อยที่ไหน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2561 23:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน5 (คู่รอง)
แบบอักษร

​เมียผมใช่ย่อยที่ไหน

​ตอน: จะทิ้งกันงั้นหรอ?


โฮ่ง!!ๆ

"หืม? มีอะไรจะบอกหรอ"

โฮ่ง!!ๆ

อ่า เพราะฝนใกล้จะตกแล้วสินะ เจ้าหมาตัวโตเหมือนจะรีบเตือนให้ไปหาที่หลบรึเปล่า ผมเองไม่แน่ใจ ก็คนมันฟังภาษาหมาไม่ออกนิ

โฮ่ง!ๆ

"รู้แล้วน่าๆ รีบตามมาสิ จะพาไปหลบฝน"

ผมเดินนำเจ้าบราวน์ที่เหมือนจะฟังภาษคนออก เมื่อผมสั่งให้มันเดินตาม มันก็ว่าง่ายเดินตามผมมายังที่หน้าห้องนํ้าในสวนสาธารธพอใช้หลบฝนได้อยู่

ครืนนนน~ ซ่าาาา ซ่าาาาา

"ตกหนักซะด้วยสิ"

โฮ่ง!ๆ

"แกนี่เสียงดังชะมัด รู้แล้วๆว่าฝนตกหนัก"

โฮ่ง!

แววตาใสแป๋วจ้องมองผม ผมก้มลงมองเจ้ามาโกลเด้นท์สีนํ้าตาลอ่อนอย่างเอ็นดู เชื่องยิ่งกว่าเชื่องซะอีก

ดูท่าฝนจะไม่หยุดตกง่ายๆด้วยซํ้าไป ผมก็ได้แต่ยืนหลบฝนกับเจ้าหมาตัวใหญ่ที่หน้าห้องนํ้าในสวนสาธารณะนี่แหละ ไม่รู้แล้วว่าจะไปหลบไหนดี รออยู่นี่สักพักแล้วกัน

ซ่าา ซ่าาาาา ครืนนนนน~

"อึก หนาวแฮะ"

โฮ่ง!

"แกไม่หนาวหรอบราวน์? ฉันหนาวจะแย่แล้ว ไหนจะละอองฝนเย็นๆนี่อีก"

ผมย่อตัวนั่งลงต่อหน้าเจ้าบราวน์ที่รีบพลางซุกหน้าเข้ามาหาผมทันที ผมที่หนาวจนมั่นไปหมดก็ค่อยๆกอดเจ้าบราวน์ไว้แก้หนาวสักพัก

ไม่นานผมก็เริ่มง่วงขึ้นมาซะดื้อๆ...

"ง่วงจังอยากกลับบ้านแล้ว"

?

"อะไร? ฉันอยากกลับบ้านไง แน่นอน ฉันพาแกไปด้วยแน่ๆ ฉันไม่ทิ้งแกหรอก"

โฮ่ง!ๆๆ แฮะๆ

เจ้าบราวน์กระดิกหางไปมาราวกับว่ากำลังดีใจสุดๆตาใสๆของมันแสดงความดีอกดีใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับแนบหน้าผากของมันเข้ามาที่อกผม

ส่วนผมได้แต่ยิ้มและลูบหัวมันเบาๆ ตอนนี้ก่อนจะพามันกลับก็คงต้องรอฝนให้หยุดตกก่อนแล้วกัน

"บราวน์ฉันมีอะไรจะเล่าอะไรให้แกฟังด้วยแหละ..."

?

"ก่อนที่ฉันจะมาเจอแกที่นี่ ฉันทะเลาะกับแฟนมา เราทะเลาะกันหนักพอสมควร ทำไมทำหน้าแบบนั้นละ? ฉันมีแฟนแล้ว แฟนฉันเป็นผู้ชายด้วยละ"

'จะเข้าใจที่พูดมั้ยนะ'

เจ้าหมาตัวใหญ่จ้องมองผม แลดูเหมือนจะตั้งอกตั้งใจฟัง พอผมบอกว่ามีแฟนแล้วมันก็เมินหันหน้าหนี ก่อนที่จะกลับมาจ้องหน้าผมตาใสแป๋วเหมือนเดิม

"เราทะเละกันแรง ฉันเลยคิดว่าเรื่องนี้ฉันเองก็เป็นฝ่ายผิด ฉันเลยจะกลับไปคุยให้รู้เรื่อง แกว่างั้นมั้ยบราวน์?"

โฮ่ง!ๆ

"ฉันควรกลับไปคุยและเคลียร์ปัญหาสินะ แน่นอน ฉันจะกลับไปแน่ๆ โดยมีแกไปด้วย"

โฮ่ง!!ๆ

เจ้าบราวน์คงฟังผมพูดรู้เรื่องสินะ ตอนนี้มันคงจะดีใจมากๆถึงมากที่สุด

ใช่ ผมคิดแล้วละว่า เรื่องนี้ผมเองก็มีส่วนผิด ผมจะต้องกลับไปเคลียร์ให้จบ ผมไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของพวกเรามีรอยร้าวแบบนี้ 

"เอ๊ะ? ปลอกคอแกละบราวน์ ก่อนฝนตกฉันใส่ให้แกแล้วไม่ใช่หรอ?"

หงิ๋งๆ~

"ฉันคงล็อคไม่แน่นสินะมันถึงหลุด ปลอกคออันนั้นแกคงคิดถึงแย่ นั่นมันสมบัติชิ้นสุดท้ายจากเจ้านายแกเลยนะ"

ผมลูบหัวมันอย่างปลอบโยน มันเองก็ได้แต่เอียงคอมองผมเหมือนจะตั้งใจฟัง 

ผมยิ้มบางๆให้มันก่อนที่จะปลอบครั้งแล้วครั้งเล่าว่า'ไม่เป็นไร'

"เดี๋ยวฉันสั่งทำให้แกใหม่แล้วกัน แกคงรีบวิ่งจนมันหลุดแหละ ไม่เป็นไรนะ"

ซ่าาาา ซ่าาาาา

"อีกเดี๋ยวฝนคง เห้ย!...บราวน์! แกจะไปไหน กลับมาก่อน บราวน์!"

ผมยังไม่ทันพูดจบเจ้าหมาตัวใหญ่ก็วิ่งฝ่าสายฝนที่เทกระหนํ่าลงมาไม่ขาดสาย หรือว่ามันเปลี่ยนใจจะทิ้งผม มันจะไม่ไปกับผมหรอ? ไหนตอนแรกอยากจะไปไง

สมองผมตอนนี้ได้แต่เป็นห่วงเจ้ามาตัวใหญ่นั่นก่อนจะไม่ทันคิดอะไรเลนสัดท้ายก็รีบวิ่งตามมันออกมาเหมือนกัน สายฝนนับล้านกระหนํ่าลงมาจนตัวผมเปียกโชกเพียงไม่กี่นาที 

"บราวน์! หยุดก่อน! จะไปไหน!?"

ตึกๆๆๆๆ

"บราวน์หยุด! แกจะทิ้งฉันรึไง!?"

ซ่าาาา ซ่าาาา ครืนนนน!!~

ผมวิ่งตามเจ้าหมาตัวโตอย่างสุดกำลัง ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องตามทั้งที่ดีอยู่แล้วจะไม่มีมันเป็นภาระ แต่ตอนนี้ผมคงปล่อยมันไม่ได้อีกแล้ว ผมคิดจะดูแลมัน ผมก็ต้องทำให้ได้

'ทำให้มันรู้ว่า ยังมีคนที่ไม่คิดจะทิ้งมัน'

ตึกๆๆๆ

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก! อึก! หยุดได้รึยัง แกจะไปไหนบราวน์ แกจะทิ้งฉันดื้อๆงั้นหรอ!"

ผมได้แต่หยุดทแล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้นท่ามกลางสายฝนที่เทกระหนํ่า จ้องมองไอัหมาโง่ที่เอาแต่มองซ้ายมองขวา ที่ตัวเปียกไม่ต่างกัน

ผมพลางหอบหายใจก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น และพยายามเดินเข้าไปหาอจ้าบราวน์เพื่อที่จะกอดมัน แต่...

ตึกๆๆๆๆ

"แกทิ้งฉันจริงๆด้วย"

ซ่าาาาา ซ่าาาาาา

"ฮรึก! ไอ้หมาใจร้าย! แกทิ้งฉันจริงๆด้วย! ไหนตอนแรกอยากจะให้ฉันเลี้ยงไงเล่า!..."

ครืนนน~ ซ่าาา ซ่าาาา

"ฮรึก! ฮรือออออออ แกทิ้งฉัน ฮรึก แกมันใจร้ายที่สุดเลยบราวน์!"

ผมทรุดลงนั่งกับพื้นทันทีพลางปล่อยโฮท่ามกลางสายฝน นํ้าตาที่ไหลออกมาเข้ากับนํ้าฝนจนแทบจะไม่รู้เลยว่ากำลังร้องไห้

ผมตะโกนออกมาด่าเจ้าหมาบ้าที่ทิ้งผมไป ราวกับว่ามันกำลังตอกยํ้าผมนับต่อจากนี้ไป ผมกำลังจะถูกทิ้งอีกหน ตอนนี้ทั้งเสียใจอีกทั้งสมองนึกถึงแต่หน้าไอ้สองคนนั่น ป่านี้คงจะตัดใจทิ้งผมแล้วสินะ

"ฮรือออออออ! จะทำยังไงดี? กลัว กลัวไปหมดแล้ว ฮรืออออ ภาค ฮรึก บูม ขอโทษ..."

ซ่าาาา! ซ่าาาาาา

"ขอโทษที่งี่เง่าแบบนี้ ฮรือออออ! ขอโทษ"

ตึกๆๆๆ

ในขณะที่ผมกำลังนั่งปล่อยโฮร้องไห้ท่ามกลางสายฝน เสียงฝีเท้าก็วิ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ผมเองไม่ได้สนใจหรอกว่าใครจะวิ่งไปวิ่งมา ตอนนี้ผมกำลังเสียใจสุดๆ

"วาโย!"

"ฮึก!?"

"ลุกขึ้นได้แล้ว ฝนตกหนักขนาดนี้มาตากฝนทำไมกัน ลุกขึ้น"

"บะ...บูม ฮรึก! บูมจริงๆด้วย"

"ลุกขึ้นเร็วเข้า ไปหลบฝนก่อน"

ผมไม่ได้ฝันไป ผู้ชายตรงหน้าเข้ามาประครองผมลุกขึ้นก่อนจะอุ้มผมในท่าเจ้าสาวและรีบกลับไปยังห้องนํ้าสาธารณะที่เดิม

บูมค่อยๆว่างผมลง ก่อนที่จะดึงสติกลับมาได้ก็เห็นอีกคนยืนจ้องจนทำตัวไม่ถูก คงไม่พ้นไอ้ภาค 

"อย่าตากฝนแบบนี้อีก เข้าใจมั้ย!?"

"..."

"พูดด้วยแล้วทำไมไม่ตอบ!"

ใครมันจะไปกล้าตอบกันละ เล่นแหกปากตะโกนใส่ขนาดนี้ แต่ผมไม่ได้โกรธนะใจลึกๆแล้วดีใจด้วยซํ้าที่มันสองคนมายืนอยู่ตรงนี้

แถมเนื้อตัวก็เปียกฝนไม่ต่างจากผมเลยด้วยซํ้า น่าโมโหตัวเองด้วยซํ้าที่ทำให้คนอื่นต้องมาเป็นห่วงแบบนี้

"มึงอย่าตะคอกสิวะ รู้ว่าเป็นห่วง ใจเย็นๆ"

"ไอ้บูม มึงเงียบเลยนะ โย!..พูดด้วยแล้วทำไมไม่ตอบ!?"

"อึก! ขะ...ขอโทษ ฮรึก!"

"ยะ...โย"

"ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง ขอโทษที่ทำให้ต้องเดือดร้อน ฮรึก ขอโทษ!"

"..."

ผมก้มหน้าแล้วปล่อยให้นํ้าตามันไหลออกมาต่อหน้าร่างสูงทั้งสองคนอย่างไม่มีคำว่าอาย แต่ผมรู้สึกผิดมากกว่าที่ทำให้มันสองคนต้องเป็นห่วง

"ไม่ต้องร้องแล้ว ขอโทษที่ตะคอกใส่ ที่ทำไป..เพราะเป็นห่วงนะ"

ไอ้ภาคดึงผมเข้าไปกอดทันทีที่พูดจบ ตอนนี้ผมได้แต่สะอึกสะอื้นก่อนจะกอดตอบร่างสูงอย่างคิดถึง ในใจอยากจะขอโทษเป็นล้านๆครั้งที่งี่เง่าแบบนี้

"ขอโทษที่ผ่านมาไม่ได้ดูแลเลย ขอโทษ ต่อจากนี้จะดูแล จะอยู่ใกล้ๆไม่ให้เหงาเลย"

"บูมก็เหมือนกัน จะอยู่กับโย ไม่ให้โยเหงาอีกแล้ว จะใส่ใจโยมากกว่านี้"

"ฮรึก ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ ขอโทษด้วยที่เอาแต่ใจ กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ"

"แน่นอนครับที่รัก"

จุ๊บ/จุ๊บ

มันทั้งสองกดจูบหอมแก้มผมคนละข้างเพื่อเป็นการง้อ เล่นเอาผมหน้าร้อนไปหมดจนแทบอยากจะมุดดินหนี แต่ทำไงได้ก็ได้แต่ยืนเม้มปากแน่นแก้เขินไป

เราทั้งสามรอจนฝนหยุดตกจึงจะกลับกัน ในใจก็พลางนึกถึงเจ้าบราวน์ที่คงจะหนีผมไปแบบไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว เห้อ...

"โย กลับกันเถอะ"

"ยืนมองนานแล้วนะทางตรงนั้น มีอะไรรึเปล่า?"

"รอเจ้าบราวน์"

"หืม?"

"ใคร?"

"เจ้าหมาที่ถูกทิ้ง พึ่งเจอมันวันนี้ ทีแรกเหมือนมันอยากจะไปอยู่ด้วย ไปๆมาๆมันก็วิ่งหนีออกมาเฉยเลย จนวิ่งตามมัน สภาพเลยเป็นอย่างที่เห็น"

ผมมองทางที่เห็นมันวิ่งไปครั้งสุดท้ายก่อนจะหันกลับมาแล้วสบตากับอีกสองคนที่มองหน้ากัน ก่อนจะมีมือหนาเอือมมาลูบหัวผม ซึ่งการทำแบบนี้ คนที่ชอบปลอบผมคงไม่พ้นไอ้บูม

แต่คราวนี้กลับไม่ใช่ กลับเป็นไอ้ภาคที่ยิ้มบางๆกลับมาให้แล้วเลือนฝ่ามือลงมาใช้นิ้สหัวแม่มือลูบแก้มผมอย่างแผ่วเบา

"มันคงมีหนทางที่จะไปของมันแล้วละ มันคงไม่อยากเป็นภาระให้โยหนักใจหรอก"

"จริงหรอ?"

"คงเป็นแบบนั้น กลับกันเถอะนะ"

"อื้อ"

ไอ้ภาคเลื่อนมือมาจับมือผมไว้ก่อนเราทั้งสามจะเดินไปพร้อมกันโดยที่ผมจะไม่หันกลับไปมองอีกแล้ว

มันคงมีหนทางที่จะไปอย่างที่ภาคมันว่าจริงๆ ไอ้เราตอนแรกก็อยากจะเลี้ยง อยากจะทดแทนเป็นเจ้าของคนใหม่ที่จะไม่ทิ้งมัน แต่สุดท้ายมันต่างหาก ที่จากผมไป...

"มันไม่ได้ทิ้งโยหรอกเชื่อบูมสิ มันคงอยากจะไปในทางของตัวเองแหละ อย่าเสียใจไปเลยนะ"

"ไม่ได้เสียใจหรอก แค่เป็นห่วงมัน กลัวมันจะเป็นอะไรไป ตอนแรกก็อ้อนเหมือนจะขอไปอยู่ด้วย แต่สุดท้ายมันก็ทิ้งไปซะดื้อๆ"

"หืม? นี่อยากจะเลี้ยงมันหรอกหรอ เอาเถอะ ไว้คราวหน้าคงได้เจอมันอีกแน่ๆ..."

โฮ่ง!!!ๆ

'คงไม่ต้องแล้วละมั้ง'

"บราวน์!"

โฮ่ง!!!ๆ

เจ้าหมาโกลเด้นท์ตัวโตเนื้อตัวมอมแมมวิ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว ผมย่อเข่านั่งลงก่อนจะอ้าแขนรับมันมากอดไว้แน่นโดยไม่รังเกียจที่ตัวมันสกปรกขนาดนี้

แต่ดีใจต่างหากที่มันกลับมา แถมกลับมาพร้อมปลอกคอที่ตอนแรกหายไป ตอนนี้มันคาบมาด้วย หรือว่า...

"ที่แกไปเพื่อเจ้าปลอกคอนี่งั้นหรอ?"

โฮ่ง!

"ฮรึก! ไอ้หมาบ้า! นึกว่าจะทิ้งกันซะแล้ว"

โฮ่ง!!ๆ

เหมือนกับว่าเจ้าตัวใหญ่นี่จะตอบกลับมาราวกับปฏิเสธที่ไม่ได้ทิ้งผมแถมเอาหน้ามาซุกกับฝ่ามือมือเหมือนจะขอโทษ

ผมเองก็โกรธไม่ลง ได้แต่สวมปลอกคออันเดิมให้มันใหม่ก่อนจะกอดมันอีกครั้ง

"กลับกันเถอะ ดูซิ มอมแมมทั้งคนทั้งหมาเลย"

"เอามันไปด้วยได้ใช่มั้ย"

ผมลุกขึ้นพลางหันไปถามเจ้าของคอนโดแถมเป็นเจ้าของห้องอย่างไอ้ภาค เพื่อขอความแน่ใจว่าจะเลี้ยงมันได้ 

"อยากเลี้ยงมันหรอ?"

"อื้อ" ผมพยักหน้าหงึกๆ

"อืม..ได้สิ ถือซะว่าไถ่โทษให้แล้วกัน"

"เย้! แกได้ไปอยู่กับฉันแล้วเจ้าบราวน์ ต่อจากนนี้ฉันจะดูแลแกเองนะ"

โฮ่ง!!ๆ

"โอ้...คุยกันรู้เรื่องด้วยแฮะ"

"คงจะไม่เหงาอีกแล้วละ"





​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น