เจเจหมวยอินเตอร์

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่ยังคอยติดตามและสนับสนุนเจเจอยู่นะคะ เจเจจะพยายามแต่งเรื่องของคุณบาสเตียสให้ดีที่สุดเลย ส่วนคู่อื่นตอนนี้สามารถอ่านเรื่องของคุณเทรย์เวอร์&มีอา(แค้นรักซาตาน25+++) คุณโวเวล&อันดามัน(หนี้รักซาตาน25+++) ได้แล้วนะคะ ขอบคุณค่ะ^^

ชื่อตอน : ล่ารักซาตาน 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2562 11:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ารักซาตาน 2
แบบอักษร

ล่ารัก2

เช้าวันต่อมา...

หากใครคิดว่าเซ็กต์ทำให้มนุษย์ทุกคนมีความสุขละก็ฉันขอบอกเลยนะคะว่าคุณคิดผิด! เซ็กต์ที่ทำให้มีความสุขสำหรับฉันมันต้องเกิดจากคนสองคนที่มีอารมณ์และความรู้สึกต้องการร่วมกันไม่ใช่ใช้อีกคนเพื่อตอบสนองความต้องการเรื่องใต้สะดือของตัวเองโดยไม่สนอารมณ์และความรู้สึกของอีกคนเลยแม้สักนิด เพราะไม่งั้นจากเซ็กต์ที่จะทำให้เราทั้งคู่มีความสุขก็จะกลายเป็นเรื่องทุกข์ทรมานของอีกฝ่ายไปก็ได้...

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนที่ว่างเปล่าไร้เงาของพายุที่เคยอยู่ตรงนี้กับฉันมาทั้งคืนลุกมานั่งพิงหัวเตียงด้วยท่าทีเหนื่อยล้าจากกิจกรรมร่วมจังหวะเมื่อคืนที่กว่าจะเสร็จก็ปาไปเกือบตีสอง แล้วปล่อยให้ความคิดต่างๆแล่นเข้ามาในหัวของตัวเองพลางทอดสายตามองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ตรงหน้า

‘ต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ’

ความคิดเดิมๆหวนคืนมาอีกครั้งเมื่อฉันได้อยู่กับตัวเองลำพัง ทั้งเรื่องงาน เรื่องของพายุและชีวิตสุดจะจำเจของฉัน มันทำให้ฉันต้องถามตัวเองซ้ำๆว่าต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน เมื่อไหร่ที่ฉันจะได้เป็นอิสระจากงานบ้าๆและร่างกายจะได้หลุดพ้นจากพันธนาการที่ตัวเองไม่ได้ก่อขึ้นมากับพายุเสียที แต่ไม่ว่าจะถามตัวเองสักกี่ครั้งสมองของฉันก็ไม่สามารถสรรหาคำพูดใดๆมาตอบคำถามของตัวเองได้เลยสักคำ

หรือเพราะลึกๆแล้วฉันรู้ดีว่ายังไงซะฉันก็ไม่มีวันหนีคนอย่างพายุไปไหนได้หรอก..

คิดได้อย่างนั้นแล้วการมานั่งจมปลักฝังตัวเองไปกับคำถามและความรู้สึกแย่ๆแบบนี้ต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไรแน่ ฉันต้องลุกขึ้นมาบอกตัวเองให้เข้มแข็งอีกครั้งแล้วลุกไปอาบน้ำแต่งตัวปั้นหน้ากลับไปเป็นเจซซี่ที่ไร้ความรู้สึกอีกครั้งอย่างที่เป็นทุกวันสิถึงจะถูก!

 

 

9.00 AM

กึก!

ฉันที่กำลังจะเดินเข้าเพ้นเฮ้าต์ของพายุเพื่อไปทำงานอย่างทุกวัน... แต่อยู่ๆก็มีรถยนต์คันหรูแล่นมาปาดหน้าฉันไว้ราวกับว่าคนในรถต้องการหยุดคุยกับฉันก่อนและฉันจะไม่แปลกใจเลย หากบุคคลที่อยู่หลังพวงมาลัยนั่นไม่ได้มองฉันด้วยสายตาโกรธแค้นอย่างกับฉันไปเผาบ้านของเธออย่างนั้นแหละ

“ระวังไว้ให้ดีเถอะ! อย่าคิดนะว่ามีพายุอยู่ข้างๆแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไร ผู้หญิงอย่างเธอมันต่างจากฉันตรงไหนกัน...ก็แค่ผู้หญิงที่ใช้เรือนร่างเข้าหาเงิน!”

ประโยคของเธอทำให้หน้าของฉันชาอย่างบอกไม่ถูกทั้งๆที่ฉันและหล่อนเราไม่รู้จักกันสักหน่อย

ให้ตายเถอะ!

นี่พายุเขี่ยยัยสาวผมบลอนด์นี้ทิ้งแล้วบอกว่าเขาคบกับฉันอยู่อีกแล้วสินะ เจ้าหล่อนถึงได้มาตบะแตกใส่ฉันตั้งแต่เช้าแบบนี้เนี๊ยะ เหอะ!น่าหงุดหงิดจริงๆ

“ช่วยไม่ได้นินะ” ฉันพยายามข่มอารมณ์โกรธไว้ในใจแล้วเหยียดยิ้มกว้างให้เธออย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับคำพูดเจ็บแสบนั่น “ผู้ชายเขาเลือกเรือนร่างของฉันไม่ใช่...ผู้หญิงเน่าๆอย่างเธอ”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!! แก!! ไอ้ผู้หญิงเห็นแก่เงิน!!”

ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะโดนผู้หญิงที่ไม่รู้จักหน้าคราตากันมาด่าแบบนี้เป็นรายที่สี่ของเดือนแล้ว นี้แค่ต้นเดือนนะพายุเล่นปลดผู้หญิงในสต๊อครวดเดียวแบบนี้ฉันก็แย่สิ เป็นแบบนี้ต่อไปฉันต้องแย่แน่ถึงผู้หญิงของเขาจะร้ายได้ไม่เท่าฉันก็เถอะแต่ถ้าต้องมารบรากันแบบนี้ทุกวันฉันจะประสาทกินเข้าสักวันแน่ สงสัยงานนี้ฉันต้องไปคุยกับพายุให้รู้เรื่องสักทีแล้วมั้ง

 

 

“เฮียครับ เจซซี่ขอเข้าไปพบครับ”

“ให้เข้ามา”

“ครับ”

ตึก!

สุดท้ายฉันก็พาตัวเองมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานของพายุจนได้ พีวางหูโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะทำงานแล้วลุกขึ้นมาเปิดประตูให้ฉันเข้าไปในห้องทำงานเจ้านายของเขา ฉันพยักหน้าเป็นเชิงขอบคุณเลขาของพายุก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงานสีดำสไตล์โกธิคที่แสนคุ้นเคย

สายตาเฉียบคมเลือนมาหยุดตรงโต๊ะทำงานไม้สีดำที่มีร่างของชายหนุ่มกำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้เอามือประสานกันมองฉันมาทางฉันด้วยสายตานิ่งๆไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น ให้ฉันยกมือขึ้นมาเสยผมของตัวเองอย่างที่ชอบทำเวลาหงุดหงิดใครสักคนขณะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ว่างๆตรงหน้าของเขา

“หวังว่าคนที่ทำให้คุณหงุดหงิดจะไม่ใช่ผมนะ”

เขาว่าแล้วยกแก้วกาแฟถ้วยโปรดขึ้นมาจรดริมฝีปากด้วยท่าทีสบายๆต่างจากฉันที่โกรธจนลมแทบจะออกจากหูเพราะผู้หญิงในสต๊อคของเขา

“เสียใจด้วยนะที่มันใช่” ฉันบอกพลางถอนหายใจพรืดออกมาหนักๆเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังแสดงสีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิม “ปกติคุณจะเทผู้หญิงในสต๊อคของคุณกี่คนฉันไม่เคยว่าไม่เคยแม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำ แต่ที่ฉันมาพูดวันนี้เป็นเพราะคุณเอาฉันไปเป็นข้ออ้างในการเขี่ยพวกเธอออกไปจากชีวิตคุณ ฉันว่ามันไม่สมเหคุสมผลเท่าไหร่นะคะ”

ฉันพูดอย่างตรงไปตรงมาและมองสบสายตาสีฟ้าอย่างจริงจัง พายุวางแก้วกาแฟลงบนถาดรองแล้วกอดอกพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูดก่อนที่ริมฝีปากสีสดนั้นจะเผยอขึ้นตอบกลับ

“ไม่สมเหตุสมผลตรงไหนในเมื่อมันเป็นเรื่องจริง”

ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่งเช่นเดิม จนฉันเริ่มงงแล้วว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ที่เอาฉันไปอ้างกับผู้หญิงพวกนั้นจนพวกหล่อนต้องมาตราด่าฉันว่าเป็นผู้หญิงหน้าเงินแบบนี้หรือว่านี้จะเป็นแผนการร้ายกาจอะไรของเขาที่จะเอามาบีบฉันอีกหรือยังไง

“หมายความว่าไง?”

ผมอยากจริงจังกับคุณ

“!!!”

“สมเหตุสมผลพอมั้ย?”

ฉันเผลอสติหลุดไปชั่วขณะเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของคนเจ้าชู้อย่างพายุ

ที่ผ่านมาฉันรู้มาตลอดว่าเขาไม่ได้มีฉันแค่คนเดียวและฉันก็ยินดีที่จะเป็นแบบนั้นเพราะยังไงฉันก็คงจะจริงจังกับเขาไม่ลงแน่ๆ แต่นี่มันอะไรอยู่ๆเขาก็จะมาจริงจังกับคนอย่างฉันเนี่ยนะมันไม่น่าตกใจไปหน่อยเหรอ? โอเค...ว่าฉันรู้อยู่แล้วว่าเขารู้สึกพิศสวาทฉันมากกว่าคนอื่นๆแต่ฉันก็อดตกใจไม่ได้อยู่ดีอะ อีกอย่างฉันก็มั่นใจแน่ๆว่าเซ็กต์ของฉันไม่ได้ลีลาเด็ดขนาดที่จะทำให้คนอย่างพายุมาจริงจังกับฉันได้ นิสัยก็ไม่ได้อ่อนหวาน ขี้อ้อน ออเซาะเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆของเขาถ้าเรื่องนิสัยฉันแทบจะเทียบไม่ได้กับผู้หญิงที่เขาควงเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไม ทำไม...เขาถึงได้พูดว่าจะจริงจังกับฉันขึ้นมาล่ะ?

รู้ตัวอีกทีฉันก็ถูกคนตัวโตอย่างพายุเท้าแขนมาที่พนักเก้าอี้ของตัวเองเสียแล้ว ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากฉันไม่ถึงห้าเซนติเมตรลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดเนินอกของฉันเป็นจังหวะถี่ๆ ฉันได้แต่กำมือแน่นมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“รู้แค่ว่าผมจริงจังกับคุณมากๆก็พอแล้ว...เป็นเด็กดีของผมนะครับแล้วคุณจะสบายเชื่อผมสิ”

พายุโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างๆใบหูของฉันอย่างแผ่วเบาราวกับอ่านสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของฉันออก แล้วจูบซับเบาๆที่ซอกคอนุ่มๆก่อนจะผละถอยหลังห่างจากฉันไปสองสามก้าว ฉันได้แต่นั่งนิ่งเหมือนกับคนใบ้พูดไม่ออกแม้แต่จะขยับปากยังยากเย็นสมองขาวโพลนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ

แล้วฉันทำไงดีล่ะ จะทำยังไงให้ตัวเองรอดพ้นคนอย่างพายุไปได้!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น