Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน4 (คู่รอง)

ชื่อตอน : 3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน4 (คู่รอง)

คำค้น : ไอ้แว่นเนี่ยเมียกู,คู่รอง,เมียผมใช่ย่อยที่ไหน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2561 18:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน4 (คู่รอง)
แบบอักษร

เมียผมใช่ย่อนที่ไหน4

​ตอน: ใช่..แกโดนทิ้งไง



"ทะเลาะกับผัวมาอีกละสิท่า"

"?"

"อย่าเอ๋อ กูพูดกับมึงนั่นแหละ ทะเลาะกับไอ้สองตัวนั่นมาใช่มั้ย?"

"รู้ดี"

"เอ้า! มึงนี่..."

"เออ ทะเลาะกัน"

​"นั่นไง..กูว่าแล้ว"

ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ไม่ว่าจะกี่หน คนที่ผมจะหนีมาพึ่งก็ไม่ใช่คนอื่นไกลและคงไม่พ้นไอ้น้องแฝดผมที่มันนั่งอยู่ข้างๆ

ใช่ครับผมมาหามันจริงๆ คือแบบ ทะเลาะกันขนาดนี้ผมก็คงไปแรดหาใครไม่ได้หรอก ได้แต่มานั่งคอตกอยู่กับไอ้น้องเวรนี่

"เรื่องไรอีกละ"

"กูร่านเกินไป"

"ห๊ะ!? ฮะฮะฮ่าๆๆๆ"

"ขำเชี่ยไรไอ้วา?"

ผมมองหน้าไอ้น้องเวรที่ขำกร๊ากออกมาจนเหงือกแหง ผมคิ้วขมวดทันที ไอ้ผมนี่เครียดจะเป็นจะตายกับปัญหา แต่ไอ้น้องเวรดันมานั่งหัวเราะอย่างกับคนบ้าเนี่ยนะ?

"โอ๊ย! ฮะๆๆ อะไรวะ มีปัญหาที่มึงร่านเนี่ยนะ? ติ๊งต๊องว่ะ"

"เออ! ไอ้สัส มึงจะไปไหนก็ไปเลยนะ กูเครียดอยู่"

"เอ้า! อะไรของมึง เรื่องที่มึงชอบทำตัวแบบนี้พวกมันสองตัวน่าจะรับได้นะ ถูกม้ะ?"

"กูจะไปรู้หรอ กูแค่ทำอยากให้พวกแม่งสนใจกูบ้าง ไม่ใช่มัวแต่เชียร์บอล ไม่ก็เล่นเกมส์..."

"แล้ว?"

"อีกอย่างเวลาจะมาเอากับกูได้ให้ท่าแล้วให้ท่าอีก สัส! กูหมดอารมณ์จะให้พวกแม่งเอา"

"เออน่า...มึงก็ปล่อยๆมันบ้าง แต่ที่มึงเอาแต่วิ่งหาผู้ชายอื่นมันก็น่าโมโหอยู่หรอก"

"นี่กูผิดหรอ?"

"ไม่ใช่ อันนั้นมึงก็มีส่วน แต่ใช่มึงคนเดียวซะที่ไหน พวกมันก็ด้วย"

สีหน้าไอ้น้องแฝดของผมเริ่มเปลี่ยน อารมณ์และคําพูดของมันดูจริงจัง ก่อนจะตบบ่าผมเพื่อให้กำลังใจ

"ทางที่ดี พวกมึงสามคนควรเปิดใจคุยกัน"

"เห้อ..."

"มึงก็ลองคิดดูแล้วกัน กูว่าการที่มึงมีพวกมันก็ดีขึ้นมาก กูไม่อยากให้มึงสำส่อนอีกแล้ว"

"?"

"กูไม่อยากให้มึงตายไวอ่ะนะ"

​'คงไม่อยากให้เป็นเอดส์ตายก่อนสินะไอ้น้องเวร'

​"เออๆ เดี๋ยวกูค่อยไปง้อพวกมัน"

คิดแล้วก็นึกหน้าพวกมันสองคนขึ้นมาทันที ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้นะ ไอ้วาโยคนนี้จะไม่งี่เง่าอีกแล้ว

เมื่อผมปล่อยว่างแล้วก็คิดดีแล้วด้วยว่าจะไปง้อพวกมันแต่โดยดี ก่อนจะไปผมก็ขอไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆคอนโดก่อนแล้วกัน

"ไอ้วา ไปเดินเล่นกับกูป้ะ"

"ที่ไหนอีกละ?"

"สวนหน้าปากซอยนี่ไง"

"ไม่อ่ะ ขี้เกียจไป มึงไปเหอะ"

"เออ"

ว่าแล้วผมก็เดินออกจากห้องของมันทันทีก่อนจะลงลิฟท์และเดินออกจากตัวคอนโด เดินเลาะบนฟุตบาททางเดินเท้าไปเรื่อยๆจนถึงสวน

"ลมเย็นดีแหะ"

พอมาถึงสวนผมก็เดินเล่นพลางรับอากาศบริสุทธิ์ไปเรื่อยๆ จนมาหยัดนั่งพักที่ม้าหินอ่อนข้างสระนํ้าที่ดูใสน่าเล่นมากๆ

"จะไปง้อมันสองคนยังไงดีละ?"

อย่าว่าแต่จะไปง้อพวกมันแบบที่คิดว่ากลับไปแล้วไปเจอกันแล้วได้ง้อ No! คิดผิดแล้วละ ทุกครั้งที่งอนผมก็จะหนีมาตั้งหลักกับไอ้วาเสมอ

พอคิดได้แล้วกลับไปที่คอนโดไอ้ภาค ก็ไม่เยอพวกมันหรอก คราวก่อนๆงอนกันกว่าจะง้อได้ผมนั่งรอไปครึ่งวันกว่าพวกมันจะกลับมา

"กลับไปแล้วไม่เจอ กูก็แห้วอีกสิ"

ว่าแล้วผมก็จะเอาโทรศัพท์มาโทรหาบูม แต่นึกขึ้นได้ลลืมไว้ที่ห้องนั่นแหละ เป็นไงละ...จะบัดซบกว่านี้อีกมั้ยละ

ผมได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนนั่งตากลมต่ออยู่แบบนั้น อะไรๆก็ไม่พร้อมเสมอไปหรอก ผมนั่งคิดอะไรอยู่คนเดียวสีกพักก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามานั่งเล่นด้วย

"หืม?"

แฮะ แฮะ แฮะๆๆ

"แกน่ารักจัง มาคคนเดียวหรอ?"

โฮ่ง!ๆ

"หว่า! ตกใจหมด ฮะๆ"

ไอัแขกที่ว่าเนี่ยก็คือ หมา นั่นแหละครับ มันมาจากไหนก็ไม่รู้วิ่งเข้ามาแล้วกระโดดขึ้นมานั่งข้างๆผมเฉยเลย

ผมได้แต่ยิ้มและหัวเราะกับมัน เมื่อกี้ถามว่ามันมาจากไหนมันก็ได้แต่เห่า ผมก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก ตัวมันใหญ่มากถ้าเดาไม่ผิดน่าจะพันธ์ุโกลเด้นท์แน่ๆ

"หนีเจ้าของมาวิ่งเล่นที่สวนนี้หรอแก"

โฮ่งๆ

"ปลอกคอชื่อก็ไม่มี แล้วจะตามหาเจ้าของให้ได้มั้ยเนี่ย"

โฮ่งๆ

มันไม่แต่เห่ากลับมาเหมือนว่าเข้าใจที่ผมพูด เพียงแต่ผมฟังภาษาหมาไม่รู้เรื่องแค่นั้นเอง

มาโกลเด้นท์สีนํ้าตาลอ่อนตัวใหญ่ดูท่ามันจะไม่มีที่ไปแล้วละตอนนี้ ได้แต่นั่งจ้องหน้าผมตาแป๋ว หางนี่กระดิกไม่หยุด

"มองแบบนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันจะพากลับยังไง..."

ผมมองมันก่อนจะยื่นมือเพื่อจะไปลูบหัวปลอบใจมันอย่างกล้าๆกลัวๆ ตัวมันก็ใหญ่พอสมควร ขืนงับมือผมบึ้นมาก็เป็นเรื่องเลยนะ แต่เอาเถอะ ผูกมิตรกับมันหน่อยดีกว่า

"ขอลูบหัวหน่อย อย่างับมือนะ"

โฮ่ง!ๆ แฮะๆๆ

ผมยื่นมือเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ก่อนที่จะชะงักไป ผมไม่อยากเสี่ยงจะดีกว่า ถึงมันจะดูตัวโตน่าฟัดน่ากอด แถมวิ่งมานั่งด้วยถึงที่ ผมก็ไม่กล้าเล่นกับมัน

"ไม่ดีกว่า ฉันนั่งรอเป็นเพื่อนแก รอเจ้าของแกมาก็ได้นะ แต่ฉันจะไม่จับตัวแก"

โฮ่ง!ๆๆ

"เห้ย!!"

ผมตาเหลือกทันทีเมื่อมันลุกและกระโจนใส่ผมอย่างจัง

'ตายๆ กูตายแน่!'

"เห้ย! อย่างับนะโว้ยยย!"

ตุ้บ!

"โอ๊ย! ไอ้หมาเวรเอ๊ย"

ผมร่วงลงจากม้าหินอ่อนทันทีก่อนจะบ่นว่าไอ้หมาเวรนี่เหมือนคนเสียสติ ท้องผมจุกไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆลืมตาก็เห็นไอ้หมาหน้าโง่คร่อมตัวผมอยู่

มันรีบกระโดดออกจากตัวผมก่อนจะเข้ามาแล้วเอาหัวดันหน้าผมและตามลำตัวเหมือนอยากเล่นด้วย

"จะเล่นด้วยก็เบ้ามาดีๆสิวะ มากระโดดใส่แบบนี้มันน่ากลัวนะเว้ย!"

ผมลุกขึ้นก่อนจะปัดตัวเองที่เนื้อตัวมีหญ้าติดก่อนจะนั่งลงบนม้าหินอ่อนที่เดิม ไม่นานไอ้หมาโง่ก็วิ่งเข้ามากระโดดขึ้นมานั่งข้างๆผมอีกครั้ง

"อะไร หน้าเศร้าแบบนั้นรู้สึกผิดรึไง"

โฮ่ง! หงิ๋ง หงิ๋ง~

ผมละทึ่งกับการแสดงมันจริง แววตามันดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหมอบตัวลงแล้วเอาหน้ามันมาเกยที่ตักผม

ผมได้แต่ยิ้มแล้วหัวเราะออกมา คราวนี้ก็มีความกล้ามากกว่าเดิม เลยตัดสินใจเอามือไปลูบหัวมันอย่างหนํ่าใจ ข้อหา มันน่ารักนี่แหละ

"ไม่ต้องเศร้าหรอกน่า รู้ว่าอยากให้เล่นด้วย แต่อย่ากระโดดใส่แบบนี้อีกนะ ตกใจนะรู้มั้ย"

โฮ่ง!ๆ

หางมันกระดิกไปมาแววตาใสๆของมันกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิม ผมได้แต่อมยิ้มและเล่นกับมันอย่างเอ็นดู คิดๆแล้วเจ้าหมาตัวใหญ่ตัวนี้เชื่องไม่เบาเลย

เวลาผ่านไปพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าอยู่แล้ว ผมก็ยังคงเล่นกับเจ้าโกลเด้นท์ตัวใหญ่อยู่นาน พลางคิดได้ว่าคงต้องพามันตามหาเจ้าของแล้วละ

"เมื่อไหร่เจ้าของแกจะมาสักที?"

ผมมองซ้ายมองขวาก็มีแต่คนมาออกกำลังกายยามเย็น วิ่งผ่านไปผ่านมานับไม่ถ้วน แต่ก็ไร้วี่แววเจ้าของหมาตัวนี้

"ฉันคงอยู่ต่อไม่ได้แล้วละ ต้องรีบกลับแล้ว"

หงิ๋ง หงิ๋ง...

"ฉันต้อง..."

'อ่าาาา น่าสงสารมันชะมัด"

แววตาอ้อนวอนที่ผมเห็นมันน่าสงสารเกินจะปล่อยมันไว้ เจ้าโกลเด้นท์ตัวนี้ทำให้ผมนึกถึงคนบางคน คนๆนั้นคงไม่พ้น'บูม'

นึกย้อนไปเมื่อเช้าที่ทะเลาะกับไอ้ภาค สุดท้ายแล้วบูมมันก็ขอร้องให้ผมอย่าไป แต่ผมก็เลือกที่จะเดินออกมา โดยมีแววตาอ้อนวอนขอร้องอย่าไป เหมือนกันไม่มีผิด

โฮ่ง!!ๆ

ผมสดุ้งตื่นจากความคิด ก่อนจะจ้องมองเจ้าหมาตัวใหญ่ที่ลุกขึ้นกระดิกหางไปมา ก่อนจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาผมร้องเรียกแทบไม่ทัน

"เห้ย! เดี๋ยว! แกจะไปไหน กลับมาก่อน..."

ความรู้สึกแปล๊บเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่อกก่อนผมจะมองมันวิ่งหายไป ใช่ ใช่แล้ว ความรู้สึกบูมคงเป็นแบบตอนนี้ ผมคงผูกพันกับเจ้าหมานั่นเข้าจนไม่อยากให้มันไปแล้ว

ตอนแรกกับจะทิ้งมันซะเอง ไปๆมาๆ กลับโดนทิ้งเฉยเลย

"สมแล้วละไอ้โย"

ผมทิ้งตัวลงนั่งที่เดิม ก่อนจะค่อยๆหลับตาลงเพื่อพักสายตาสักพัก แต่แล้วท้องฟ้าก็ไม่เป็นใจสักนิด

ครืนนนน~ 

ฝนมันกำลังจะตกน่ะสิ ผมได้แต่นั่งอยู่อย่างนั้น ตอนนี้คิดอะไรไม่ออก จะไปไหนต่อก็ไปไม่ถูก จะไปง้อพวกมันก็ไม่กล้า ผมนี่มันขี้ขลาดจริงๆ

ครืนนนนน~ ครืนนน~

แฮะๆๆๆ โฮ่ง!!!ๆๆ

"หืม?"

มันกลับมา ใช่ เจ้าหมาโกลเด้นท์ตัวใหญมันกลับมาหาผม 

"แกกลับมาหาฉันหรอ? แกกลับมาจริงๆด้วย!"

ผมดีใจฉีกยิ้มออกมา ก่อนจะทรัดนั่งบนพื้นหญ้าก่อนจะกอดเจ้าหมานั่นไว้ ภายในใจพองโต ดีใจสุดๆที่มันไม่ทิ้งผม ดีใจสุดๆแค่มันวิ่งไปคาบอะไรสักอย่างกลับมา แต่มันก็ไม่ทิ้งผม

"แกไปเอาอะไรมา ไหนดูซิ"

ผมหยิบสายหนังที่คาดว่าแน่นอนมันคือปลอกคอที่ยังคงสภาพปกติไม่ได้ขาดหรืออะไร เพียงแต่มันมีชื่อสลักอยู่ที่ป้ายเหล็กเงาวับนั่น

"บราวน์?"

โฮ่ง!ๆ

"แกชื่อบราวน์สินะ ชื่อน่ารักมาก"

โฮ่ง!ๆ

เสียงเห่าตอบรับเป็นอย่างดีพร้อมปับหางที่กระดิกไม่หยุด ก่อนผมจะสังเกตได้ว่ามีกระดาษแผ่นเล็กๆถูกสก๊ตเทปพันแปะไว้กับปลอกคอนั่นอยู่ ผมรีบแกะทันที

'ขอโทษนะ ถ้าคุณคนที่เห็นจดหมายนี้ ต้องขอโทษด้วยที่ทิ้งเจ้าหมาตัวนี้ เราไม่สามารถเลี้ยงมันได้อีกแล้ว ขอโทษด้วย เราขอความกรุณาคนที่ได้อ่าน ฝากรับเลี้ยงเจ้าบราวน์ด้วย...'

"แกโดนทิ้งจริงๆด้วย เห้อ.."

หงิ๋งๆ~

"ใช่ แกโดนทิ้ง ถ้าไม่พร้อมแต่แรกจะเอามาเลี้ยงแล้วสุดท้ายก็ปล่อยทิ้งอีก คนสมัยนี้นี่นะ"








​ติดตามตอนต่อไป

​มาแล้วๆ ที่ไรท์หายไปนี่ก็เพราะไปเข้าค่ายมา อย่าเคืองกันเลยนะออเจ้าาาา ไรท์จะมาต่อให้อีกนะ ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น