ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 51 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 51 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 135.4k

ความคิดเห็น : 793

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2561 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 51 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 51

Author :   (ยอนิม)



เมื่อเห็นข้อความที่เดย์ส่งมา อิฐตาโตขึ้นทันที

//ไอ้นิค เดย์มาแล้ว// อิฐรีบผุดลุกขึ้น แล้วหันไปหาหน้าต่างตรงที่ตนเองอยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะทำการเคาะไม่แรงนัก แต่พอให้ข้างนอกได้ยินเสียง


ก๊อกๆๆ

อิฐเคาะสามครั้ง แล้วพยายามเงี่ยหูฟัง


ก๊อกๆๆ

ไม่นานนักเดย์ก็เคาะกลับมา 3 ครั้งเช่นเดียวกัน ทำให้อิฐหันไปมองหน้านิคแล้วยิ้มกว้างออกมา


//มาแล้วจริงๆ// อิฐคอนเฟิร์มกับนิค ทำให้นิคยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ


ครืดด ครืดด

แรงสั่นของมือถือทำให้อิฐเปิดอ่านอีกครั้ง


Day >> หาที่หลบดีๆ พวกกูอาจจะต้องบุกเข้าไป

ระวังตัวด้วย << ITTI


อิฐส่งกลับไปด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะบอกให้นิคไปนั่งหลบตรงมุมห้องด้วยกัน เพราะอีกสักพัก เดย์ก็คงจะบุกเข้ามา

..

..

เมื่อได้สัญญานจากอิฐแล้ว เดย์ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาได้บ้าง เขาย้อนกลับไปหานีลอีกครั้ง แล้วโทรหานันเพื่อคอนเฟิร์มว่าอิฐอยู่ในห้องทางซ้ายมือ และวางแผนว่าเดย์กับนีลจะลอบงัดเข้าทางหลังบ้านก่อน แล้วให้คนอื่นๆดูลาดเลาด้านหน้า ถ้ามีเหตุฉุกเฉิน ให้บุกเข้าได้เลย นีลย่องมาที่ประตูหลังบ้าน แล้วค่อยๆหาทางงัดประตูลูกบิดเข้าไป เขาเตรียมอุปกรณ์ในการงัดมาด้วย ไม่คิดว่าจะได้ใช้จริงๆ พอดีมีหน้าต่างติดเหล็กดัดหนึ่งบานตรงส่วนของห้องครัว แต่ไม่ได้ปิด เดย์จึงขยับไปส่อง  ก่อนจะหลบวูบแล้วส่งสัญญานให้นีลหยุดงัด เพราะมีคนของศรเดินมาเข้าห้องน้ำ ที่อยู่โซนเดียวกับห้องครัว เดย์กับนีลมองหน้ากันในความมืดสลัว เสียงคนของศรเข้าห้องน้ำอยู่สักพักก็กลับไปรวมกับคนอื่นๆที่กลางบ้าน เดย์จึงให้นีลงัดต่อ


แกร๊ก

ไม่นานนักนีลก็งัดได้ โชคดีที่พวกศรเปิดทีวีเสียงดัง จึงช่วยกลบเสียงงัดของนีลได้ดี เดย์ย่องเข้าไปด้านในอย่างเงียบเชียบ

“เหลือเหล้าให้กูบ้างนะเว้ย ขอเข้าห้องน้ำก่อน” เสียงคนของศรอีกคนดังขึ้น ทำให้เดย์กับนีลรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินเข้ามาในครัว เขาจึงดันตัวของนีลหลบตรงข้างตู้ไม้เก่าๆ เดย์ดึงปืนออกมา พออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ นีลเอาแขนไปล็อคคออีกฝ่าย พร้อมกับเอามือปิดปากทันที ส่วนเดย์ก็ยกปืนจ่อหัวอีกฝ่ายเอาไว้

“อึ่ก..” ชายคนดังกล่าวตาโตด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะมีคนลอบเข้ามาตอนนี้ และไม่สามารถพูดอะไรได้ เนื่องจากถูกนีลปิดปากเอาไว้แน่น


//ถ้าไม่อยากตาย อย่าขัดขืน// เดย์พูดเสียงนิ่ง

//จับมันไว้ก่อนไอ้นีล กูไปส่องพวกมันก่อน// เดย์บอกกับนีลเสียงเบา แล้วก็ค่อยๆเดินย่องไปตรงประตูทางเข้าห้องครัว เดย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะประตูที่จะเข้าไปยังห้องที่ขังอิฐมันต้องเดินเข้าไปในห้องกลางเสียก่อน ซึ่งพวกของศรนั่งดูทีวีกันอยู่  เดย์ขยับกลับมาตรงนีลอีกครั้ง

//ส่งตัวไอ้หมอนี่ไปให้พวกนั้นก่อน// เดย์บอกกับนีล เพราะเขาไม่อยากทำอะไรเสียงดัง นีลเลยล็อคตัวคนของศรที่จับเอาไว้ ออกไปทางหลังบ้าน แล้วพยักหน้าให้ลูกน้องของนันมาล็อคตัวต่อไปอีกที


//กูว่าเบนความสนใจพวกมันไปหน้าบ้านก็ดีนะมึง// นีลเสนอขึ้น เดย์พยักหน้ารับ ก่อนที่จะส่งข้อความบอกนัน ให้คนไปเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่นานนักคนของนันก็แสร้งเดินไปยืนแถวๆรถของศรที่จอดไว้หน้าบ้าน ส่วนหนึ่งเพื่อให้รถเป็นเกราะในกรณีที่ทางศรนึกบ้ายิงสวนออกมา


“โทษนะครับ มีใครอยู่มั้ยครับ” ลูกน้องของนันตะโกนเข้าไปด้านใน ทำให้กลุ่มของศรรีบผุดลุกขึ้นทันที แล้วเบาเสียงทีวี พร้อมกับไปยืนตรงด้านหน้าประตูบ้าน


“ใครวะ” คนของศรตะโกนถามกลับไป พร้อมกับแง้มหน้าต่างดู


“พอดีรถผมน้ำมันหมดตรงหน้าทางเข้าน่ะครับ ผมเลยลองเดินเข้ามาขอความช่วยเหลือ พอจะมีน้ำมันปันให้ผมบ้างมั้ยครับ” ลูกน้องของนันตอบกลับไปอีก


“ไอ้สงค์ มึงออกไปดูสิ เอาปืนไปด้วย” ศรสั่งคนของตนเอง สงค์เดินเปิดประตูบ้านออกไป ตอนนี้เหลือคนอยู่ในบ้านแค่สองคน คือศรและคนที่ชื่อน้อย เพราะอีกคนนีลคุมตัวไปให้ทางนันไว้แล้ว


“เดี๋ยวผมตามไอ้ดลก่อน” คนที่ชื่อน้อยพูดขึ้น และเดินมายังห้องครัว เพื่อจะมาตามคนที่มาเข้าห้องน้ำก่อนหน้านี้ ซึ่งเป็นเหตุสุดวิสัย เดย์กับนีลไม่สามารถหลบได้ทัน


พลั่ก!

เดย์เตะเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่ายอย่างจัง จนอีกฝ่ายหงายหลัง ศรเองก็ตกใจคว้าปืนยิงทันที


ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับลูกกระสุนไปโดนกรอบประตูห้องครัว ส่วนลูกน้องของนัน เมื่อได้ยินเสียงปืน ก็จัดการคนที่อยู่หน้าบ้านอย่างรวดเร็ว เดย์กับนีลก็หลบวิถีกระสุน ศรดึงน้อยให้มาหลบที่หลังโซฟา แล้วพยายามยิงมาทางห้องครัว

“ไอ้น้อย คุ้มกันกูก่อน” ศรบอกกับน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะไปเปิดประตูห้องที่ขังอิฐกับนิค ส่วนน้อยก็คอยยิงสวนไปทางห้องครัว เมื่อเปิดประตูได้แล้ว ศรก็ดึงน้อยเข้าไปในห้องด้วยกัน

“มึงมานี่!!” ศรตรงเข้าไปหาอิฐกับนิคที่นั่งหลบอยู่ ก่อนจะกระชากคอเสื้ออิฐให้ลุกขึ้น


“มึงจะเอาเพื่อนกูไปไหน!” นิคกระชากอิฐกลับมา


พลั่ก!

นิคโดนศรใช้ด้ามปืนตบเข้าที่ใบหน้าจนถลาล้มไปกับพื้น

“ไอ้นิค!” อิฐเรียกนิคด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปต่อยเข้าที่ใบหน้าของศร ทำให้ศรผงะหงาย เลือดสดๆไหลออกมาจากจมูก อิฐกำลังจะเข้าไปซ้ำ เพราะเห็นว่าศรเสียหลัก แต่น้อยก็เอาปืนมาจ่อที่หน้าผากของอิฐเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว ทำให้อิฐชะงักกึก


“มึงอยากตายใช่มั้ย” ศรพูดเสียงเข้ม พร้อมกับเอาหลังมือเช็ดเลือดที่จมูกตัวเอง อิฐยืนนิ่งเพราะมีปืนจ่ออยู่ ศรขยับมาล็อคคออิฐเอาไว้จากทางด้านหลัง


“อีกคนล่ะพี่” น้อยถามขึ้น


“เอาไปแค่คนเดียวพอ” ศรบอกออกมา แล้วดันอิฐเดินนำไปนอกห้อง เพื่อเป็นเกราะกำบัง พอเดินออกไป ก็พบว่าพวกของเดย์ยืนดักเอาไว้ แต่พอเห็นว่าอิฐถูกจับเป็นตัวประกัน เดย์เลยยกมือห้ามไม่ให้ทุกคนทำอะไร ตอนนี้คนของศรถูกจับไว้แล้ว  2 คน


“ไง” เดย์ทักขึ้น พร้อมกับมองหน้าอิฐไปด้วย


“พวกมึงเก่งมากนะ ที่ตามพวกกูเจอ แต่คิดว่าเรื่องมันจะจบง่ายๆเหรอวะ” ศรสบถออกมาอย่างหัวเสีย พร้อมกับขยับพาอิฐไปยังมุมห้อง น้อยก็ขยับตามอยู่ด้านหลังของศรอีกที พร้อมกับกวาดปืนไปรอบๆ เพื่อหาทางหนี  นิคเดินออกมาจากห้องด้านในก็รีบวิ่งเข้าไปหานีลทันที นีลก็โอบกอดนิคเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง


“กูว่ามึงยอมง่ายๆดีกว่านะ” เดย์พูดขึ้นเสียงนิ่ง


“กูไม่ยอม! พวกมึงหลีกทางกู ไม่งั้นกูยิงหัวไอ้อิฐแน่” ศรพูดพร้อมกับจ่อปืนที่ลำคอของอิฐเช่นเดียวกัน


“มึงไม่กล้าทำอะไรอิฐหรอก เพราะมึงต้องใช้อิฐเป็นตัวประกัน” เดย์พูดขึ้นเสียงเรียบ ศรมองหน้าเดย์อย่างเยาะๆ


“งั้นเหรอ” ศรพูดขึ้น


ปัง!

“โอ๊ย!”


“อิฐ!!!” เดย์เรียกอิฐเสียงดังลั่น เมื่อศรยิงไหล่ข้างซ้ายของอิฐ เลือดสีแดงไหลลงมาทันที เดย์กัดฟันกรอด แต่เขาก็พอจะเดาได้ว่า กระสุนไม่ถูกจุดสำคัญ อิฐยกมือไปกดแผลตัวเองทันที เพื่อห้ามเลือด ถึงแม้ว่าเขาจะเจ็บมากก็ตาม


“เดย์” อิฐเรียกเดย์เสียงสั่น พร้อมกับกัดฟันระงับความเจ็บ


“มึงไม่อยากตายดีใช่มั้ยไอ้ศร!” เดย์ตวาดลั่น นันกับนีลหันมามองหน้ากันทันที เพราะรับรู้ได้ว่าเดย์โกรธมาก


“เมียมึงนั่นแหละที่จะตาย บอกให้พวกมึงถอยเดี๋ยวนี้!” ศรตะคอกเสียงดัง ตอนนี้เดย์อยากจะเข้าไปฆ่าศรให้ตายคามือเขา แต่ติดที่อิฐยังอยู่ในกำมือของอีกฝ่าย เดย์หันไปพยักหน้าให้ลูกน้องของนันหลบ น้อยจึงค่อยๆพาศรเดินถอยหลังโดยมีอิฐเป็นเกราะกำบัง ออกไปที่หน้าบ้าน น้อยกับศรตรงไปรถ ศรพาอิฐขึ้นนั่งที่เบาะด้านหลัง ส่วนน้อยเป็นคนขับรถ เดย์มองหน้านันทันที นันรีบแอบโทรตามให้ลูกน้องของตนเองเอารถมารับโดยด่วน อิฐถูกผลักเข้าไปในรถ พร้อมศรที่ตามเข้ามานั่งประกบพร้อมปืน อิฐนั่งเอาหลังพิงเบาะรถ เพื่อให้เบาะกดทับปากแผลที่ถูกยิงพร้อมกับหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นคาวเลือดโชยเข้าจมูก น้อยออกรถอย่างเร็ว แล้วขับออกไปที่ปากซอยทันที


“กูว่ามึงมอบตัวดีกว่า” อิฐพูดออกมา


“หุบปาก! ถ้าไม่อยากโดนยิงอีก” ศรพูดขู่ออกมา อิฐค่อนข้างมั่นใจ ว่าศรจะไม่ทำอะไรเขาไปมากกว่านี้ เพราะจะต้องใช้อิฐเป็นตัวประกัน ตอนนี้นอกจากอาการเจ็บแผลถูกยิงแล้ว อาการ PTSD ก็กำลังจะกำเริบ เพราะน้อยขับรถเร็วมาก เนื่องจากไม่ใช่ถนนสายหลัก จึงไม่มีรถวิ่งมากนัก ทำให้น้อยเหยียบคันเร่งเต็มที่เพื่อหลบหนี


“ไปไหนดีพี่” น้อยถามศรขึ้นมา


“ไปราชบุรี เราจะไปข้ามชายแดนที่นั่น” ศรบอกออกมา เพราะเขาต้องการจะหนีไปประเทศเพื่อนบ้าน เมื่อได้คำตอบ น้อยก็เร่งรถอย่างรวดเร็ว อิฐหน้าซีด หัวใจเต้นรัว แต่ก็พยายามคุมตัวเองเอาไว้ คำพูดของเดย์ที่เคยบอกว่า อาการของอิฐจะหายดีได้ มันขึ้นอยู่กับตัวอิฐเองด้วย ว่าอิฐจะสามารถข่มความกลัวได้หรือไม่ ถ้าเป็นทุกที เดย์จะคอยอยู่ข้างๆ แต่ตอนนี้อิฐตัวคนเดียว อิฐจะต้องเอาชนะความกลัวนี้ด้วยตัวเอง อิฐกลืนน้ำลายลงคอ พ่นลมหายใจออกจากปากเป็นจังหวะสั้นๆ และตั้งสติ คุมอารมณ์จ้องมองถนนเพื่อข่มความรู้สึกกลัวเข้าไป 

จนกระทั่งอิฐรู้สึกได้ว่าความหวาดหวั่น ความกลัว มันค่อยๆเบาบางลง พอรู้ว่าตัวเองเริ่มคุมสติได้ อิฐเหลือบมองไปที่ศร ซึ่งนั่งไม่ติดเบาะเท่าไรนัก เพราะมัวแต่หันซ้ายหันขวามองไปทางด้านหลังด้วยความระแวง ศรเองก็คิดว่าอิฐโดนยิงคงไม่มีแรงที่จะทำอะไร อิฐมองไปที่น้อย ก็เห็นว่าน้อยตั้งใจขับรถเป็นอย่างมาก อิฐมีความคิดบางอย่างในหัว ซึ่งมันค่อนข้างเสี่ยง อิฐลังเลเล็กน้อย เพราะมันเป็นสิ่งที่กระตุ้นอาการของเขาเหมือนกัน แต่สุดท้าย อิฐก็ตัดสินใจได้ เขารู้ว่ายังไงเดย์ก็ต้องมาช่วยเขา แต่อิฐก็อยากจะช่วยตัวเองด้วยเหมือนกัน อิฐเหลือบมองศรอีกครั้ง อาศัยจังหวะที่ศรเอี้ยวตัวไปมองทางด้านหลังยกเท้าขึ้นมาถีบมือของศรข้างที่จับปืนทันที


ปัง!

“อ๊าก!” ศรตกใจเผลอลั่นไก ทำให้ปืนลั่นไปถูกน้อย รถจึงเสียหลักพุ่งลงข้างทางทันที อิฐก็เอาตัวไปกระแทกศร ช่วงจังหวะรถเสียหลัก ทำให้ศรหัวกระแทกกระจกรถจนแตกเลือดอาบหัว รถพุ่งเข้าชนต้นไม้ แต่ไม่ได้แรงมาก เพราะจังหวะที่ตกข้างทาง มีแอ่งน้ำตื้นๆลดแรงกระแทกได้บ้าง แต่ก็ทำให้ถุงลมพุ่งออกมา อิฐรู้ตัวว่าตัวเองก็โดนกระแทกจากการรถตกข้างทางเหมือนกัน แต่เขาก็เซฟตัวเองไว้ได้


“แม่งเอ๊ย” เสียงของศรสบถออกมาด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับเปิดประตูฝั่งตัวเองแล้วลงจากรถไปอย่างทุลักทุเล อิฐไม่รอช้า ถึงแม้จะเจ็บ เขารีบลงไปนั่งหมอบข้างๆรถเช่นเดียวกัน อิฐเบ้หน้าด้วยความเจ็บแผลจากการถูกยิง และเจ็บตัวจากการโดนกระแทก อิฐกัดฟันทนข่มความเจ็บที่เกิดขึ้น เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ศรเป็นยังไง อิฐค่อยๆโผล่ขึ้นไปดูน้อย เพราะเขาหลบอยู่ตรงข้างรถฝั่งคนขับ อิฐไม่รู้ว่าน้อยสลบหรือตายกันแน่ เขาเปิดประตูรถฝั่งของน้อยแล้วควานหาปืนที่ลำตัวของน้อยทันที โดยไม่สนใจว่าน้อยจะเป็นยังไง จนในที่สุดอิฐก็ได้ปืนมา เขาก็รีบนั่งหลบที่เดิมอีกครั้ง

“ไอ้น้อย ไอ้น้อย” เสียงศรตะโกนเรียกน้อย เพื่อเช็กว่าน้อยยังโอเคอยู่หรือไม่ อิฐหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับกัดฟันวิ่งเต็มที่ไปอีกฝั่งของถนน เพื่อหลบหลังต้นไม้ใหญ่

“สัดเอ๊ย!” ศรที่เดินอ้อมมาดูน้อย พบว่าน้อยแน่นิ่งไปแล้ว พอมองหาอิฐก็ไม่เจอตัวของอิฐ

“กูรู้ว่ามึงอยู่แถวนี้ ออกมาเดี๋ยวนี้นะโว้ย” เสียงของศรตะโกนลั่น ที่ตรงนี้เปลี่ยว ไม่มีบ้านคนเลยสักหลัง อิฐนั่งยองๆหลบหลังต้นไม้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว พลางภาวนาให้เดย์ตามมาเร็วๆ อิฐแอบมองไปที่รถ ซึ่งไฟหน้ารถยังคงติดค้างอยู่ ศรยืนเอามือกุมหัวตัวเอง เพราะหัวแตก อิฐเลยตัดสินใจ ค่อยๆโผล่ไปทีละนิด โดยใช้มือขวาจับปืน


ปัง!

“อ๊ากกก” เสียงของศรร้องลั่น เมื่ออิฐยิงโดนขาของเขา อิฐรีบหลบหลังต้นไม้ทันที เมื่อรู้ว่ายิงโดนศรแล้ว


//เหี้ย ยิงมั่วๆเสือกโดนเฉย// อิฐพูดพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นเต้น


+++++++++++++++++++++++++++++50%++++++++++++++++++++++++++


ปัง! ปัง! แกร๊ก

 อิฐหดคอหลับตาปี๋ เมื่อศรยิ่งมั่วๆมาทางเขา เนื่องจากไม่รู้ว่าอิฐแอบตรงไหน รู้แค่ทิศทางที่ยิงมาเท่านั้น และรู้สึกเหมือนว่ากระสุนของศรจะหมดแล้วด้วย


“แม่งเอ๊ย แน่จริงมึงออกมา” ศรตะโกนลั่น อิฐหายใจเข้าออกลึกๆ แต่ไม่ทันที่อิฐจะยิงตอบโต้ เสียงรถก็ดังใกล้เข้ามา อิฐแอบมองออกไป เห็นศรรีบกระเผลกหนีไปทางมุมมืดของข้างทาง ซึ่งมีพุ่มไม้อยู่ไม่ไกล


เอี๊ยดด

เสียงรถเบรกดังไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเดย์ที่ลงจากรถอย่างรวดเร็ว


“อิฐ!! อิฐ” เดย์ตะโกนเรียกอิฐแล้ววิ่งเข้าไปดูที่รถของศร อิฐโล่งใจเมื่อเห็นเดย์มาถึงแล้ว


“เดย์..เดย์ กูอยู่ทางนี้” อิฐส่งเสียงออกไป แล้วขยับออกมาจากที่ซ่อน นันที่ตามลงมาส่องไฟฉายมาทางอิฐทันที


“เฮีย อิฐอยู่ทางนี้เฮีย” นันรีบบอกกับเดย์ เดย์หันมาเห็นอิฐเขารีบวิ่งไปหาอิฐทันที พอเห็นเดย์ อิฐก็รับรู้ได้ว่าตนเองปลอดภัยแล้ว เดย์ประคองอิฐลุกขึ้นมากอดเอาไว้ เดย์รู้แล้วว่าความรู้สึกของอิฐตอนที่รู้ว่าเขาเกิดอุบัติเหตุมันเป็นยังไง คำว่าใจจะขาดมันไม่ใช่คำพูดเว่อร์ๆหรือน้ำเน่า แต่เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ


“อิฐ มึงเจ็บตรงไหนอีกมั้ย เอาเสื้อกูห้ามเลือดไว้ก่อน ตำรวจกำลังมาแล้ว” เดย์พูดบอกเสียงเครียด เขาโทรแจ้งตำรวจไปแล้วก่อนตามศรมา เดย์ประคองอิฐพลางถอดเสื้อเชิ้ตที่ตัวเองใส่ มาปิดแผลที่โดนยิงของอิฐเอาไว้ด้วย พอได้เจอกับเดย์ อะดีนาลีนในร่างกายก็เหมือนจะลดลง อิฐรู้สึกเหมือนตัวเองหมดแรง


“กะ..กูไม่เป็นอะไรแล้วเดย์ แต่กูเจ็บ” อิฐบอกเสียงสั่น ตอนแรกเขาต้องการเอาตัวรอด เลยลืมความกลัว ลืมความเจ็บไปชั่วขณะ นันวิ่งมาช่วยประคองอิฐให้มานั่งที่รถ นีลกับนิคตามมากับรถอีกคัน ก็รีบมาดูเหมือนกัน


“ไอ้ศรมันไปไหนแล้ว ในรถไม่มี” นันถามขึ้น เพราะเขาเดินไปดูที่รถ มีเพียงน้อยที่สลบไปเพราะบาดเจ็บสาหัส


“มันหนีไปทางนั้น กูยิงโดนขามัน ปืนมันก็ไม่มีลูกแล้ว” อิฐชี้ไปทางที่ศรหนีไป พร้อมกับบอกให้ทุกคนรู้


“ไอ้นีลไอ้นิค มึงพาอิฐไปโรงพยาบาลก่อน  กูจะไปตามล่าตัวไอ้ศร” เดย์พูดกับเพื่อนทั้งสอง แต่อิฐก็คว้าแขนเดย์เอาไว้ก่อน

“ไม่ต้องห่วง กูจะรีบตามไป” เดย์บอกกลับมา แล้วเขาก็พยักหน้ากับนัน นันเรียกลูกน้องตนเองอีก 2 คน ให้ตามไปช่วยกันตามหาศร เดย์ไม่อยากปล่อยศรไปง่ายๆ เพราะมันอาจจะกลับมาทำร้ายพวกเขาได้อีก เดย์เดินส่องไฟตามหารอยเลือด เพราะอิฐบอกว่ายิงโดนขาของศร เพราะฉะนั้นจะต้องมีรอยเลือดไปตามทางที่ศรเดิน เดย์เดินสอดส่อง พร้อมกับมองไปรอบๆอย่างสังเกตจนมาหยุดที่พุ่มหญ้าคา พวกของนันก็กระจายเดินหาอยู่ไม่ไกล


ฟึ่บ..


เสียงบางอย่างดังขึ้นทำให้เดย์สาดไฟฉายไปทางนั้น ตามด้วยร่างของศรที่พุ่งออกมาพร้อมไม้หน้าสามในมือ


วืด..

เดย์เบี่ยงตัวหลบได้ทัน ก่อนที่เขาเตะเข้าที่กลางหลังของศรอย่างรวดเร็ว ทำให้ศรถลาหน้าคว่ำไปกับพื้น พวกของนันก็รีบวิ่งเข้ามา


“พวกมึงไม่ต้อง กูจะจัดการมันเอง” เดย์พูดเสียงเหี้ยม เขาเดินเข้าไปหาศรที่นอนหมดแรงเนื่องจากอายุที่มากพอสมควร


“คุณเดย์ อย่าทำอะไรผมเลย แค่กๆ..ผมยอมแล้ว” ศรที่รู้ตัวว่าหนีไม่พ้นแล้ว จึงรีบยกมือขึ้นมาพูดอ้อนวอนเดย์อย่างคนไร้ศักดิ์ศรี


“หึ มึงมาอ้อนวอนขอร้องอะไรกูตอนนี้ ทั้งๆที่ตอนแรกมึงยังอวดเก่งอยู่เลยไม่ใช่รึไง” เดย์พูดเสียงแข็ง ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของศร ก่อนจะเตะไปที่ขาของศรข้างที่โดนยิง


“อ๊ากกก” ศรร้องออกมาเสียงดังลั่น พวกของนันก็ยืนดูเฉยๆ เพราะรู้ว่าเดย์กำลังโกรธศรมาก


“ตอนที่มึงจะยิงเมียกู เมียกูไม่เห็นจะอ้อนวอนมึงเลย” เดย์กัดฟันพูดด้วยความโมโหสุดๆ ศรพยายามถดตัวหนีด้วยความยากลำบาก เพราะเลือดที่ขาก็ไหลออกมาเรื่อยๆ เดย์เดินไปคร่อมตัวของศรเอาไว้ ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้าง บีบไปที่คอของศรอย่างแรง จนศรดิ้นไปมา


“เฮีย” นันพยายามเรียกสติของเดย์ เส้นเลือดที่แขนของเดย์เด่นชัดขึ้น บ่งบอกให้รู้ว่าเขาใช้แรงบีบมากแค่ไหน


“อ่อก..อึ่ก” เสียงอึกอักเหมือนคนกำลังจะขาดใจดังออกมาจากลำคอของศร ดวงตาของเดย์แข็งกร้าว นันรู้สึกไม่ดีเท่าไร เพราะเดี๋ยวตำรวจจะมาแล้ว เขาไม่อยากให้เดย์โดนจับในเรื่องนี้


“เดย์! หยุด” อิฐที่ตามมาด้วยความเป็นห่วง รีบตะโกนห้ามเดย์ แล้วเข้ามาจับแขนเดย์เอาไว้ ทำให้เดย์ผ่อนแรงลง

“เดย์ ให้ตำรวจจัดการมันเถอะ” อิฐพูดขอขึ้น เขาไม่อยากให้เดย์ตกเป็นผู้ต้องหาฆ่าคนตาย ถึงแม้ว่าในอดีตเดย์จะเคยทำเรื่องแบบนั้นมาก่อนแล้วก็ตาม แต่ในปัจจุบัน อิฐไม่อยากให้เดย์เดือดร้อน เดย์ยังคงกัดฟันกรอด และยังไม่ปล่อยมือออกจากคอของศร

“เดย์ กูเจ็บ กูจะยืนไม่ไหวแล้ว” อิฐพูดขึ้นมาเสียงสั่นๆ ทำให้เดย์ปล่อยมือจากศรทันที แล้วรีบหันมาประคองอิฐ


“แล้วใครใช้ให้มึงตามมา ทำไมไม่ไปโรงพยาบาล” เดย์หันมาว่าอิฐด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


“กูห่วงมึง กูอยากให้มึงไปกับกู” อิฐตอบกลับ เดย์หันมามองหน้านันเล็กน้อย


“นัน กูฝากด้วย กูขอพาอิฐไปโรงพยาบาลก่อน” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะช้อนตัวอิฐขึ้นมาอุ้มเอาไว้ แล้วพาอิฐเดินไปที่รถอย่างรวดเร็ว นันจึงให้ลูกน้องของเขาจับตัวศรเอาไว้

เมื่อไปถึงรถ เดย์ก็พาอิฐขึ้นไปนั่งบนเบาะด้านหลังรถ แล้วนีลกับนิค ก็เป็นคนพาทั้งสองไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ส่วนทางที่เกิดเหตุ นันกับลูกน้องของนันจะเป็นคนคอยจัดการและเคลียให้ก่อน

นีลใช้เวลาไม่นาน ก็มาถึงโรงพยาบาลในตัวเมือง อิฐตอนนี้หน้าซีดเผือดเพราะเสียเลือดไปพอสมควร อิฐนั่งพิงไหล่ของเดย์อย่างอ่อนแรง เมื่อรถจอด นิครีบเปิดประตูเรียกบุรุษพยาบาลทันที นีลก็ช่วยมาประคองอิฐลงจากรถด้วยเช่นเดียวกัน บุรุษพยาบาลรีวิ่งเอาเปลนอนมารับอิฐอย่างรวดเร็ว เดย์จับมือของอิฐเอาไว้แน่น อิฐก็ยิ้มอ่อนแรงส่งให้เดย์

“มึงปลอดภัยแล้วอิฐ” เดย์พูดให้กำลังใจคนรัก อิฐยิ้มด้วยใบหน้าซีดๆ ก่อนที่บุรุษพยาบาลจะพาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เดย์ก้มลงไปจูบหน้าผากของอิฐส่งท้าย

“กูรออยู่ข้างนอกนะ” เดย์บอกเสียงทุ้ม อิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่ประตูห้องฉุกเฉินจะปิดลง นีลเดินมาบีบไหล่เดย์เบาๆ


“อิฐมันไม่เป็นไรแล้ว” นีลพูดให้กำลังใจ เดย์พยักหน้ารับ ก่อนจะไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าห้องฉุกเฉินอย่างอ่อนแรง เลือดของอิฐเปื้อนเสื้อของเดย์เป็นวงกว้างพอสมควร แต่เดย์ก็ไม่ได้คิดอยากจะเปลี่ยนเสื้อแต่อย่างไร


“เดย์ มึงโทรบอกป๊าอิฐมันก่อนก็ดีนะ เค้าจะได้ไม่ห่วงไปมากกว่านี้” นิคพูดขึ้นเมื่อนึกได้ เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอามือถือมากดโทรออกหาพ่อแม่คนรัก


“ครับป๊า...อิฐปลอดภัยครับ..แต่..มันโดนยิงที่แขน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแล้ว.....ครับ...ได้ครับ...ป๊ากับม๊ามาตอนเช้าดีกว่าครับ....ครับ สวัสดีครับ” เดย์พูดสายกับพ่อของคนรักเสร็จก็วางสายไป พอดีกับที่นันโทรเข้ามา

“ว่าไง” เดย์รับสายเสียงจริงจัง


(“ตำรวจมาแล้วนะเฮีย ตอนนี้กำลังให้กู้ภัยพาไอ้ศรแล้วก็ลูกน้องของมันไปโรงพยาบาล แต่เฮียไม่ต้องห่วงนะ ผมจะช่วยดูเรื่องทางนี้ให้เอง”) นันแจ้งข่าวกลับมา


“แล้วเรื่องสอบปากคำ” เดย์ถามต่อ


(“ผมคุยกับตำรวจแล้ว เค้าบอกว่าพรุ่งนี้อาจจะเข้าไปสอบปากคำอิฐกับนิคอีกที ไอ้กาจมันก็จะมาด้วยเหมือนกัน”) นันตอบกลับ เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ

(“แล้วอิฐมันเป็นไงบ้างเฮีย”) นันถามด้วยความเป็นห่วง


“ถึงมือหมอแล้ว แต่คิดว่าคงไม่เป็นอะไรมาก ยังไงถ้าย้ายเข้าห้องพักฟื้นแล้ว กูจะโทรบอกมึงอีกทีละกัน ขอบใจมาก ฝากขอบใจลูกน้องมึงด้วย ไว้กูจะตอบแทนให้” เดย์พูดด้วยความรู้สึกขอบคุณจริงๆกับทุกๆสิ่งที่ทุกคนทำให้กับเขาและอิฐ


(“ไม่เป็นไรหรอกเฮีย เพื่อเฮีย เพื่อไอ้อิฐ ผมทำได้อยู่แล้ว”) นันตอบกลับมา ทำให้เดย์ยกยิ้มได้บ้าง ก่อนจะวางสายไป


“เดี๋ยวกูพานิคไปทำแผลก่อนนะไอ้เดย์” นีลพูดขึ้น เพราะนิคมีรอยฟกช้ำที่แก้มและหาคิ้วด้วย เดย์พยักหน้ารับ ก่อนที่นีลจะพานิคเดินแยกไป ส่วนเดย์ก็นั่งมองประตูห้องฉุกเฉินด้วยสายตาเครียดๆ เขาไม่ได้ห่วงในความปลอดภัยของอิฐแล้ว แต่เขากำลังนั่งคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ตั้งแต่เขาเจออิฐแรกๆ จนได้อยู่ด้วยกัน มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เขารถคว่ำความจำเสื่อม พอจำทุกอย่างได้ เขาเลยอยากให้อิสระกับอิฐบ้าง พอนึกถึงตอนที่อิฐดูแลเขา ตอนที่เขารถคว่ำ เดย์รู้สึกเจ็บปวดในใจขึ้นมา เพราะตอนนี้เขารับรู้ความรู้สึกของอิฐแล้วว่าเป็นยังไง อาจจะรับรู้ได้ไม่ถึงครึ่งที่อิฐรู้สึก แต่มันก็ทำให้เขารักอิฐมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก เดย์นั่งคิดเรื่องของตัวเองกับอิฐอยู่นาน จนนีลกับนิคกลับมา ทั้งสองก็ไม่ได้กวนอะไรเดย์ จนหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน


“เป็นญาติคนโดนยิงมารึเปล่าครับ” หมอถามขึ้น เดย์รีบลุกไปหาหมอทันที


“ครับ เค้าเป็นยังไงบ้างครับ” เดย์ถามกลับไป


“ตอนนี้เค้าปลอดภัยแล้วครับ ตอนนี้คนเจ็บหลับไปแล้ว เดี๋ยวผมจะย้ายไปห้องพักฟื้น ยังไงรบกวนญาติจัดการเรื่องเอกสารด้วยนะครับ แล้วก็จะเข้าห้องพิเศษหรือไม่ก็ติดต่อกับเจ้าหน้าที่ได้เลยครับ” หมอตอบกลับมา เดย์ นีล นิค จึงยกมือไหว้หมอด้วยความรู้สึกขอบคุณ ก่อนจะพากันช่วยไปเดินเรื่องเอกสารต่างๆ จนในที่สุด อิฐก็ได้มานอนพักอยู่ในห้องพิเศษของทางโรงพยาบาล โดยมีเดย์นั่งอยู่ข้างเตียง แล้วมองอิฐที่หลับสนิทไม่วางตา


“เดย์ มึงเปลี่ยนเสื้อก่อน กูกับนิคลงไปซื้อที่เซเว่นมาให้” นีลบอกออกมา พร้อมกับส่งเสื้อยืดสีขาวบางๆมาให้เดย์เปลี่ยนก่อนชั่วคราว เดย์ก็รับมาพร้อมกับเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมานั่งเฝ้าอิฐต่อ นีลก็ส่งน้ำและข้าวมาให้ แต่เดย์รับแค่น้ำดื่มเท่านั้น


“มึงสองคนนอนพักกันไปก่อนก็ได้นะ ไม่ต้องห่วงกู” เดย์หันมาบอกกับนีลและนิค เพราะตอนนี้มันดึกมากแล้ว


“ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็เรียกได้นะมึง กูอยากให้นิคมันนอนพักสักหน่อย” นีลพูดขึ้น เดย์ก็พยักหน้ารับ นีลเลยพานิคล้มตัวลงนอนตรงที่สำหรับให้ญาตินอนเฝ้า

ส่วนเดย์ก็นั่งตรงข้างเตียงของอิฐ พร้อมกับลูบหลังมือของอิฐอย่างแผ่วเบา ส่วนมืออีกข้างมีสายน้ำเกลือและถุงให้เลือดเสียบไว้อยู่ เดย์เอื้อมมือไปที่แก้มของอิฐ แล้วใช้หลังมือเกลี่ยแก้มของอิฐอย่างถนอม เดย์นั่งมองอิฐอยู่อย่างนั้น จนแสงสว่างสาดส่องผ่านผ้าม่านตรงระเบียงห้องพักฟื้น

“หืม มึงเพิ่งตื่นหรือว่ายังไม่ได้นอนวะ” นีลที่ลุกจะมาเข้าห้องน้ำ ทักขึ้น เมื่อเห็นว่าเดย์ยังคงนั่งที่เดิม


“ยังไม่ได้นอน” เดย์ตอบสั้นๆ


“ไปนอนพักสักหน่อยเหอะว่ะ เดี๋ยวกูล้างหน้าเสร็จจะปลุกนิคลงไปหาซื้อของกินมาให้ วันนี้เผื่อต้องคุยกับตำรวจแล้วประสานงานเรื่องอื่นอีก มึงจะไม่ไหวเอานะ” นีลบอกด้วยความเป็นห่วง


“อืม” เดย์ตอบรับ ก่อนที่นีลจะเข้าห้องน้ำ แล้วออกมาปลุกนิคให้ลุกล้างหน้าล้างตา และพากันลงไปหาซื้อของกินมาให้เดย์ เมื่อเพื่อนทั้งสองออกไปแล้ว เดย์ก็ลงไปนอนแทนที่นีลกับนิค ไม่นานนักเขาก็ผล็อยหลับไป

..

..

เดย์ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่พ่อแม่ของอิฐโทรเข้ามาหา เพื่อถามถึงห้องพัก เมื่อเดย์บอกไปแล้วก็วางสาย เดย์ลุกขึ้นมานั่ง ก็พบว่านันนั่งอยู่กับนีลและนิคที่โซฟาและเก้าอี้อีกตัว

“มานานรึยัง” เดย์ยกมือลูบหน้าก่อนจะหันไปถามนัน


“สักพักนี่เองเฮีย ตอนนี้ไอ้กาจมันมาแล้วนะ กำลังติดต่อเรื่องคดีอยู่ที่โรงพัก แล้วคงเข้ามาช่วงบ่ายๆน่ะ” นันบอกให้เดย์รับรู้ เดย์ก็พยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปมองอิฐที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง


“อิฐมันตื่นขึ้นมาบ้างยัง” เดย์ถาม พร้อมกับลุกมาดูอิฐที่ข้างเตียง


“ยังเลย แต่หมอมาตรวจแล้ว บอกว่ามันหลับเพราะเพลียจากการเสียเลือดน่ะ ช่วงบ่ายๆก็น่าจะตื่นพอดีแหละ” นีลเป็นคนตอบกลับ เดย์มองหน้าคนรักอย่างเป็นห่วง


“กูซื้อข้าวมาไว้ให้มึงแล้ว มากินสักหน่อยดีกว่านะ” นิคพูดขึ้น เดย์จึงขอล้างหน้าก่อน พอเข้าไปทำธุระในห้องน้ำเสร็จ ออกมาอีกทีก็พบว่า วา และพ่อแม่ของอิฐ เปิดประตูเข้ามาพอดี ทุกคนในห้องยกมือไหว้สวัสดี พ่อของอิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่แม่ของอิฐจะรีบเดินเข้าไปข้างเตียงอย่างรวดเร็ว


“อิฐไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ยเดย์” แม่ของอิฐหันมาถามเสียงสั่น


“ไม่เป็นไรแล้วครับ มันหลับเพราะเพลียน่ะครับ” เดย์ตอบกลับไป พ่อของอิฐเดินเข้ามากอดไหล่เดย์เอาไว้ แล้วตบเบาๆ


“อย่าโทษตัวเอง มันไม่ใช่ความผิดของแกหรอกนะ อิฐมันปลอดภัยทุกคนก็ดีใจแล้ว” พ่อของอิฐพูดขึ้นเหมือนรู้ว่าเดย์แอบโทษตัวเองอยู่เหมือนกัน ที่ทำให้อิฐเจ็บตัว เดย์ไม่ได้ตอบอะไร พ่อของอิฐก็เดินข้างเตียงลูกชายตัวเองด้วยเหมือนกัน ก่อนจะหันมาคุยและซักถามเรื่องคดีความทั้งหมดว่าจะจัดการยังไงกันต่อ เดย์ก็ให้รอตำรวจมาพูดคุยทีเดียวอีกที



++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

 หมดเคราะห์หมดโศกสักทีนะอิฐเอ๊ยยย


งานนี้อิฐเด่นนะจ๊ะ

เดย์ช่วยอิฐมาทุกครั้ง คราวนี้อิฐต้องช่วยเหลือตัวเองบ้างแล้วล่ะ

เดย์ก็ไม่ได้เก่งไปเสียทุกครั้งหรอกนะ

บางอย่างบางเรื่องต้องมีพลาดกันบ้างเล็กๆน้อยๆ

ต้องขอโทษสาวกเดย์ ที่อยากเห็นเดย์คุมสถานการณ์ทุกอย่างเอาไว้คนเดียวนะคะ

เราแบ่งให้อิฐเป็นคนคุมบ้าง 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น