facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 45 : เรื่องนี้ผมจัดการเอง

ชื่อตอน : ตอนที่ 45 : เรื่องนี้ผมจัดการเอง

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 93.8k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ค. 2562 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 45 : เรื่องนี้ผมจัดการเอง
แบบอักษร

 

กาเบียลไม่สนใจคำที่เจลลาพูดและรีบเดินเข้ามาในห้องน้ำ ในขณะที่กำลังจะปิดประตู เจลลาก็เดินเข้ามาในห้องน้ำกดล็อกประตูและนั่งลงที่พื้นห้องน้ำหลังพิงประตูไว้อย่างหน้าตาเฉย 

“  คุณจะได้ไม่ต้องกลัวฉันหนีไง  ” 

“  ผมจะอาบน้ำ  ออกไป  ” 

“  ก็อาบไปสิ  ฉันกลัวคุณจะเอามีดกรีดหน้าฉัน  ” 

“  กลัวก็อย่าคิดที่จะหนี  รออะไรคลี่คลายผมจะปล่อยคุณไป  ” 

“  ที่ไม่อาบนี่...กลัวฉันเห็นพุงย้อยๆ หรืออะไรเหี่ยวๆของคุณเหรอกาเบียล  ” 

ถึงแม้มือขวาของอิทธิจะอายุ 40 กว่าแต่ก็เป็นคนรักษาสุขภาพและฟิตมากคนหนึ่งเลยก็ว่าได้พอเมื่อได้ยินหญิงสาวพูดแบบนั้น  กาเบียลจึงถอดเสื้อผ้าออกทั้งตัวยืนอาบน้ำตามปกติ โดยไม่ได้คิดว่ามีใครกำลังมองอย่างตกตะลึงอยู่ 

“  โอมายก็อดเนส  ฮิสบอดี่อีสเวรี่เซ็กส์ซี่  ” 

“  ฮีอีสฟิตแอนด์เมคมีเครซี่ โอ้ชิทท  ”     เจลลามองกาเบียลอาบน้ำแล้วก็พูดอะไรออกมาหลายต่อหลายประโยคเบาๆเพราะทึ่งในรูปร่างอันกำยำ หน้าท้องเป็นรอนๆเรียงตัวกันสวยและด้านล่างที่ใหญ่ยาวนั่นด้วยมองไปได้สักพักกาเบียลก็รู้ตัวหันมาดึงม่านสีขุ่นปิดทำเอาหญิงสาวอยู่หน้ามุ่ยลงเพราะกำลังเพลิน 

“  โอ๊ย!!  ปิดทำไม ” 

“  คุณนี่มันเป็นผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ ไม่มีความเป็นกุลสตรีซะเลย  ผมไม่แปลกใจเลย ทำไมนายผมถึงไม่ติดใจคุณ  ” 

“  พูดให้มันดีๆ อิทไม่ติดใจฉันงั้นเหรอ  ” 

“  ถ้าคิดว่าติดใจคุณ เค้าคงหยุดที่คุณและมีคุณคนเดียวแล้ว ” 

“  มันเรื่องปกติของคนที่กำลังหาความสุขให้ชีวิตอ่านะฉันไม่ถือ ถ้าเค้านอนกับใครได้ ฉันเองก็ทำได้ไง 

  แฟร์ๆ ไม่เห็นต้องคิดอะไรกันมากเลย แค่ให้ความสุขแก่กัน  ” 

“  ต้องขอโทษด้วยนะ เพราะนายผมมีคนสำคัญแล้ว  ” 

“  เค้าก็เคยบอกกับฉันแบบนี้ ฉันอยากรู้จริงๆว่าคนๆนั้นคือใคร ” 

 

/////  แกร่บบบบ //////// 

เสียงปัดม่านดังขึ้นทำให้ม่านนั้นไปรวมกองกันด้านหนึ่งของทางเข้าออก พร้อมชายที่อาบน้ำเสร็จ ใส่ผ้าขนหนูแล้วเดินเช็ดตัวออกมาบริเวณที่หญิงสาวนั่งอยู่

 

“  เรื่องของนายน่ะ อยากรู้ก็ไปถามไม่ก็สืบเอา  หลบทาง! ผมจะไปออกไปแต่งตัว  ” 

“  เชอะ  บอกหน่อยก็ไม่ได้  ”          หญิงสาวลุกหลบทางแล้วเดินตามกาเบียลออกมากาเบียลจึงบอกกับเธอว่าให้เธอนอนที่เตียงส่วนกาเบียลนั้นจะไปนอนที่โซฟาเอง 

“  หน้าก็ไม่ได้มาร์ก ครีมไม่มีให้ทาอีก โทรมแน่ๆเลย  ” 

“  ถ้ายังบ่นมาก ผมจะปิดปากคุณ ”       กาเบียลพูดไปพลางหยิบชุดนอนใส่ลวกๆแล้วเดินไปนอนลงที่โซฟาและหลับตาลงเพราะมันดึกมากแล้ว ต้องตื่นเช้าไปทำงานกลับเข้าบ้านไปไม่ให้ทุกคนสงสัย แต่เจลลานั้นนอนไม่หลับและก็คิดหาวิธีที่จะไม่ต้องเป็นเหยื่ออยู่แบบนี้จึงนอนหันไปหันมาคิดแล้วคิดอีก 

“  กาเบียลรู้แผนแล้ว ฉันควรทำไงดีเนี่ย  ” 

“  โอ้ย ถ้าพี่โจธานรู้ว่าฉันทำแผนแตก ฉันโดนกักบริเวณแน่  ” 

“  เอ๊!  หรือว่า...ฉันจะทำให้กาเบียลยอมเป็นพวกเดียวกับเราซะ  ” 

“  ฉลาดมากยัยบ๊อง  ”        เจลลานอนคิดไปคิดมาก็เหมือนจะหาทางออกให้กับตัวเองและพี่ชายได้

แต่แล้วก็ผล็อยหลับไปในที่สุดจนกระทั่งเช้าวันต่อมากาเบียลลืมตาตื่นลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัว ออกจากคอนโดไปไม่ลืมที่จะล็อกประตูจากด้านหน้าเพื่อขังคนด้านในไว้  จากนั้นก็รีบไปที่บ้านของนายอย่างเร็วที่สุดแต่ก็ไม่พ้นเมื่อลูกน้องนั้นเห็นเข้าจึงถามไถ่อย่างสงสัย กาเบียลไม่ได้บอกอะไรแถมสั่งให้หุบปากไปด้วย 

“  ผมว่าผมตื่นเช้าแล้วนะ ทำไมพี่เช้ากว่าผมอีก เฮ้อ...  ”         กรรณเดินบิดขี้เกียจเล็กน้อยมาเจอ

กาเบียลที่กำลังจะเดินเข้าไปในบ้านใหญ่ของนาย 

“  เมื่อคืนนอนเร็วเลยตื่นเช้า  ” 

“  อ่อเหรอ กาแฟมั้ย ” 

“  อือ นายตื่นยัง ” 

“  น่าจะตื่นแล้ว  เดี๋ยวผมไปชงกาแฟให้  พี่ไปรอห้องทำงานนายเลยก็ได้ครับ ” 

“  เออๆ  ”          กรรณเดินเข้าไปที่ครัวเพื่อชงกาแฟ ส่วนกาเบียลนั้นขึ้นไปที่ห้องทำงานนายเพื่อรอคุยงานที่ไปประชุมที่ญี่ปุ่นและงานอื่นๆ รวมถึงการที่นายไปภูเก็ตโดยไม่บอกตนด้วย โดยไม่นานคนเป็นนายก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าแจ่มใสและเอ่ยทักทายลูกน้องที่มานั่งรอแต่เช้าอย่างเป็นกันเอง 

“  อ้าว มาตั้งแต่เมื่อไร งานที่ญี่ปุ่น  โอเครึเปล่า  ”       อิทธิเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ของตัวเอง 

“   ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เกือบสมบูรณ์แล้วครับ  นี่ก็สรุปการประชุม ผมทำให้นายอ่านเมื่อคืนเพิ่มจากคุณเลขา ละเอียดมากขึ้นกว่าเดิมแน่นอนครับ  ” 

“  ขอบคุณ  ” 

“  นายไปภูเก็ตทำไมครับ?  ”            กาเบียลเอ่ยถามคำนี้ไปทำให้อิทธิเงยหน้ามองกลับอย่างนิ่งๆไม่ได้แสดงท่าทีมีพิรุธแม้แต่อย่างใด แต่ยังไม่ทันได้ตอบเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น อิทธิจึงอนุญาตให้เข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหนกรรณมือซ้ายของอิทธินั่นเอง 

“  สวัสดีตอนเช้าครับนาย  กาแฟครับ ของนาย นี่ของพี่ ” 

“  เมื่อกี้กาเบียลคุณถามผมว่าอะไรนะ  ” 

“  นายไปภูเก็ตทำไมครับ?  ผมไม่เห็นทราบเลยว่านายไป  ” 

“  ผมไปภูเก็ตเหรอ  ”          อิทธิถามกลับอย่างคนไม่รู้ไม่เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย 

“  พี่ไปเอามาจากไหน  ” 

“  ผมทราบมาว่าโจธานและน้องสาวมาเที่ยวที่ภูเก็ต ” 

“  แล้วเกี่ยวอะไรกับนาย  ”        กรรณเอ่ยถามกลับไปทำเป็นไม่เข้าใจว่ามันเชื่อมโยงกันยังไง 

“  นั้นสิ ” 

“  เดี๋ยวนี้...มีความลับกับผมกันเหรอ  ”    กาเบียลเอ่ยอย่างน้อยใจจนทำให้ทุกอย่างเงียบไปก่อนที่อิทธิจะตัดสินใจพูดความจริงออกไปว่าตนนั้นไปภูเก็ตจริงๆและเข้าพบโจธานด้วย กรรณจึงถามต่อไปว่าที่ได้ข่าวมานั้นข่าวมาจากแหล่งไหนและหวังว่ากาเบียลจะบอกความจริงเช่นเดียวกัน 

“  ข่าวจากไหนก็ช่าง  ไปพบโจธานทำไมครับนาย  ” 

“  แต่ผมว่าช่างไม่ได้นะ  รู้มาจากไหนบอกผมมาก่อนกาเบียล  ” 

“  ไม่เห็นแปลก ผมก็รู้หมดนั่นแหละว่านายหรือใครไปไหนมาไหน  ผมทำงานให้นายนะครับก็ย่อมรู้ความเคลื่อนไหวของใครต่อใครก็ได้เป็นธรรมดา  ”    อิทธิกับกรรณนิ่งไปแล้วมองหน้ากันไปมา

“  ไปพบเฉยๆ นัดกินซีฟู้ด นั่งตากลมเล่นๆ ไม่มีไรหรอก  ” 

“  แล้วที่ผมบอกนายว่าโจธานจะหักหลังนี่เชื่อแล้วใช่มั้ย  ”     กาเบียลเอ่ยถามนายเรื่องนี้อีกครั้งคนเป็นนายก็ได้ตอบกลับไปว่าเชื่อในสิ่งที่กาเบียลเตือนและกรรณก็เรียกนายอย่างไม่พอใจขึ้นมาแทน

 

“  นายไม่ต้องห่วงผมมีแผน  แต่ขออนุญาตยังไม่บอกตอนนี้ เอาเป็นว่าเรื่องนี้ผมจัดการเอง ” 

“  อะไรของคุณเนี่ยกาเบียล  ”       อิทธิขมวดคิ้วมองลูกน้องตัวเองอย่างไม่อยากจะเข้าใจ 

“  นายจะไปเที่ยวแล้วไม่ใช่เหรอครับ  หลังทริปของนาย ผมจะบอกนายเอง ” 

“  ทำไมต้องทำให้มันซับซ้อนซ่อนเงื่อนด้วย ไม่เข้าใจ  ”      กรรณบ่นออกมาเล็กน้อยซึ่งอิทธิเองก็เห็นด้วย แต่กาเบียลก็ไม่ได้ทำให้เข้าใจมากขึ้นพร้อมทั้งขอตัวลาและเดินออกจากห้องทำงานนายไป

“  นายว่าพี่กาเบียลรู้เรื่องภูเก็ตได้ยังไงครับ ”       กรรณเอ่ยถามทันทีที่กาเบียลไม่อยู่ 

“  อาจเป็นใครในฝั่งเราบอกก็ได้  กูให้จ้อยไปคอยตามติดกาเบียล ไปตามมันมาที  ” 

“  ตั้งแต่รู้ว่าโจธานคิดไม่ซื่อ ไหนจะเรื่องไปพบโจธานที่ภูเก็ตอีก  ”   ระหว่างรอจ้อยมาพบอิทธิ 

จึงเดินลงไปกินข้าวด้านล่างพร้อมกับวีและฮันนี่ที่มานั่งหม่ำข้าวร่วมโต๊ะด้วย 

“  ป้อ    ป้อ    หม่ำๆๆ  ”       หนูน้อยส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นคนเป็นพ่อเดินลงมาจากข้างบน 

“  เรียกมากินข้าวเหรอฮะฮันนี่ หนูกินข้าวกับอะไร  ” 

“  อ้ามมมม  หม่ำๆข้าว อ้าปากก่อน ” 

“  หม่ำ  ”          

อิทธิเอามือลูบหัวลูกเบาๆแล้วเดินมานั่งลงเพื่อทานข้าว  ตักนู้นตักนี่ให้วีพลางมองวีที่ป้อนข้าวลูกไปด้วย ป้อนตัวเองไปด้วย มือไม้พันกันไปหมด  จนกระทั่งอิ่มกันทุกคน อิทธิจึงบอกกับวีว่าจะพาออกไปซื้อของข้างนอกโดยไม่ยอมบอกว่าของนั้นคืออะไรและบอกแค่ว่าไปถึงที่ก็จะรู้เองแล้วให้วีไปเตรียมตัว 

“  ไป    ไป  งื้ออออ ไป  ”       ฮันนี่ส่งเสียงแล้วกำนิ้ววีแน่นเหมือนจะรู้ว่าจะไม่ได้ไปด้วย 

“  น่ารักจังเลย สงสัยจะอยากไปด้วยค่ะนาย  ”      ป้าภายิ้มแป้นมองการกระทำของหนูน้อย 

“  อยากไปด้วยเหรอ  ฮันนี่ ” 

“  ซื้อของให้ฮันนี่เหรอครับนาย  ” 

“  ซื้อให้มึงอ่าแหละ ” 

“  วี  ยุ่ม        ”             แปะๆๆฮันนี่เอามือตีกันแล้วชูไปทางวีเพื่อเรียกให้อุ้ม 

“  ไม่อุ้มฮันนี่  นั่งไปก่อน  ” 

“  มา!  เดี๋ยวพ่ออุ้มเอง  ”          อิทธิลุกขยับไปคว้าตัวลูกสาวขึ้นมาอุ้ม 

“  ป้าเก็บโต๊ะเลยนะคะนาย  ” 

“  เก็บเลย เดี๋ยวผมอุ้มลูกไปเดินเล่นรอบบ้านดีกว่า ” 

“  นายจะออกไปซื้อของตอนไหนครับ  ”      กรรณเดินตามคนเป็นนายไปแล้วเอ่ยถามเพื่อที่จะได้ไปเตรียมรถให้โดยคนเป็นนายก็ตอบกลับมาว่าให้ไปถามวีว่าอยากจะไปตอนไหนซึ่งวีก็บอกว่าแล้วแต่อิทธิจะพาไป ตามใจกันและกันไปมาเลยไม่ได้คำตอบสักที 

“  ถามกันไปถามกันมาผมงงเลย  ” 

“  บ่นๆเดี๋ยวกูถีบเข้าให้  ” 

“  แอ๊ะๆๆๆๆ  ”        อิทธิทำท่ายกขาจะเตะกรรณทำเอาหนูน้อยฮันนี่เห็นแล้วชอบใจหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นแล้วชี้ไปที่กรรณพลางส่งเสียงหัวเราะต่อ 

“  คุณหนูหัวเราะที่ผมจะโดนถีบเหรอครับ โถ่ว...” 

“  สงสัยจะชอบความรุนแรงเหมือนใครก็ไม่รู้นะ  ”       วียืนยิ้มมองฮันนี่แล้วก็เอ่ยขึ้น 

“  ไม่รู้แล้วมองหน้ากูทำไม?  ”        อิทธิพูดกับวีด้วยเสียงดุเล็กน้อย 

“  ป้อ           ป้อ         นี่         นี่เหรอ  ” 

“  ฮันนี่มาเดินกัน  ”         วีบอกแล้วเดินไปรับหนูน้อยให้มายืนบนพื้นหญ้าเพื่อปล่อยให้เดินแต่อิทธิเองลังเลเล็กน้อยกลัวลูกจะล้มคะมำจนเกิดอันตรายแต่สุดท้ายก็ต้องยอมโดยไม่บ่นอะไรออกไป 

“  ล้มบ้างจะเป็นไร  อย่าโอ๋นะ ผมขอ ปล่อยๆลูกบ้าง  ” 

“  ถ้าลูกร้อง กูไม่รับปาก  ” 

“  เวลาล้มก็อย่าแสดงท่าทีให้เห็นว่ามันเจ็บสิ  มา!!  ฮันนี่ ” 

หนูน้อยเริ่มลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีที่ยังยิ้มเริงร่า โอนเอนซ้ายขวาบ้างแต่ก็ทรงตัวได้วีจึงปล่อยมือหนูน้อยออกหลอกล่อให้เดินมาหาตนทีละก้าวๆหลังจากนั้นก็ล้มลงนั่งอยู่กับพื้นทำหน้างงเล็กน้อยจนอิทธิจะเข้าไปหาลูกน้อย แต่วีได้ห้ามเอาไว้ ฮันนี่จึงเอามือดันพื้นลุกขึ้นยืนใหม่เองแล้วปัดมือเอาสิ่งที่เปื้อนออกได้เองอีกด้วย 

“   เดินมาฮันนี่!  เดินๆๆ!! ” 

“  เดิน ” 

“  ใช่!  เดินมาหาวี มากอดกัน มาๆ ”         วีตบมือพลางอ้าแขนรอให้หนูน้อยเดินมาหาฮันนี่จึงค่อยๆก้าวขาแล้วเดินอย่างช้าๆไปหาวีจนถึง วีจึงกอดหนูน้อยแล้วหอมแก้มให้รางวัลไปฟอดใหญ่ๆ 

“  ไป           ไป  ”      ฮันนี่ชี้ไปที่อิทธิแล้วพูดเสียงอย่างดังทำเอาวีหัวเราะชอบใจ 

“  ไล่แด็ดดี๊เหรอฮันนี่ ฮ่าๆๆ ” 

“  ลูกจะเดินมาหากูรึเปล่า  ฮันนี่มานี่มา ” 

“  หม่ำ        หม่ำ  ” 

“  หนูหม่ำไปแล้ว จะมาหม่ำอะไรอีกล่ะฮันนี่ ดูสิพุงป่องหมดแล้วเนี่ย  ” 

 

เตาะแตะ                     เตาะแตะ                       เตาะแตะ 

หนูน้อยวัย 13 เดือนกว่าเดินทีละก้าวๆไปหาพ่ออีกฝั่งจนถึงและผู้เป็นพ่อก็ทำเช่นเดียวกันรับลูกมาอุ้มกอดหอมชื่นชมใหญ่เลยเป็นการให้กำลังใจและปลื้มใจกับพัฒนาการของลูกน้อย และด้วยความหมั่นเขี้ยวอิทธิก็หอมลูกไปอีกหลายทีหนูน้อยเองก็หัวเราะชอบใจ 

“  ดูแก้มสิ จะใหญ่กว่านี้ได้อีกมั้ย  ” 

“  อีก  เหรอออออ  ป้อ 

“  ฮันนี่  คนไหนแด็ดดี๊หนู  ”      หนูน้อยหันมาหาวีตามเสียงเรียกและเมื่อได้ยินคำถามก็ชี้ไปที่อิทธิคนที่กำลังอุ้มตัวเองเพราะหนูน้อยพอจำได้แล้วว่าใครเป็นใคร

“  ฮันนี่รักใคร บอกแด็ดดี๊ซิ  ” 

“  วี  ”       วีแลบลิ้นนิดๆขิงใส่อิทธิอย่างเหนือกว่าจึงทำให้อิทธิรีบถามลูกบ้าง 

“  ฮันนี่ไม่รักแด็ดดี๊เหรอ  เสียใจนะเนี่ย  ” 

“  ฟ้า            โนะ             บาย  ” 

“  เปลี่ยนเรื่องไปแล้ว  ฮ่าๆๆ โถ่ว...  ” 

“  นอกจากมึงไม่บอกรักกู  ลูกก็ยังไม่บอกรักกูอีก  ”   อิทธิพูดไปแสดงสีหน้าถึงคนกำลังน้อยใจไปด้วยและฮันนี่เองหันมามองวีที่เดินมากระซิบที่หูเบาๆ จนหนูน้อยหันไปเอาจมูกชนแก้มคนเป็นพ่อเบาๆแล้วเอนหัวซบอย่างอ้อนๆคลายความน้อยใจของคนเป็นพ่อไปได้เยอะเลยทีเดียว

“  หายน้อยใจละ ฮันนี่หอมแด็ดดี๊  ” 

“ วี  ” 

“  อะไรนะ ให้วีหอมด้วยเหรอ ” 

“  อย่ามา!  ไม่เกี่ยว ฮันนี่ไม่ได้บอกเลย ” 

“  บอก         บอก  ” 

“  นั่น!!  ไม่ได้ยินเหรอลูกบอกอ่า ” 

“   ก็ฮันนี่พูดตามพยางค์ท้ายนี่  จริงมั้ย?  ” 

“   หอม  ” 

“  ฮ่าๆๆๆ   ลูกกูๆๆ เป็นไงล่ะ? 

“  วีโกรธฮันนี่ละ  ฮันนี่ไม่เข้าข้างวีเลยวันนี้ งอน  ” 

“  วี  วี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด  งื้อออออออออออ  ”     ฮันนี่เริ่มส่งเสียงอแงและกรี๊ดออกมาเสียงดังเนื่องจากได้ยินว่าวีโกรธ วีจึงพูดด้วยน้ำเสียงดุๆใส่สอนไม่ให้กรี๊ดเวลาไม่พอใจอะไรและไม่พ้นที่จะโดนอิทธิดุกลับเนื่องจากดุลูกสาวของเค้าแต่วีนั้นก็ไม่ได้สนใจ แล้วรับหนูน้อยมาอุ้มเองตามที่หนูน้อยชูมือร้องให้ตนเป็นคนอุ้ม พอวีรับฮันนี่มาอุ้มแล้วฮันนี่เองก็ซบหัวอ้อนวีเหมือนทุกครั้งที่เคยทำตอนโดนวีดุหรือบ่นแล้วนิ่งเงียบไปทำเอาวีส่ายหน้าแล้วก็ไม่กล้าที่จะบ่นอีก

“  หึๆๆ  อ้อนๆ อ้อนเก่ง  ”        อิทธิลูบหัวลูกสาวเบาๆที่ซบอยู่ไหล่ของวี 

“  ทำแบบตลอดแหละ เวลาผมดุน่ะ  ” 

“  ดุจังเล้ยยย กับลูกเนี่ย  ” 

“  ก็นายไม่ดุไง  เอาแต่โอ๋แล้วก็ตามใจ อีกหน่อยดื้อใครจะห้ามได้  ” 

“  มึงนี่สลับกับพ่อแม่กูเลย  พ่อกูจะดุๆส่วนแม่จะตามใจ  ” 

“  ส่วนผมแม่จะทั้งดุและตามใจบ้าง เพราะพ่อ...ตามนั้น ”     วีละไว้เพราะรู้ว่าเข้าใจได้ว่าแต่ก่อนพ่อตนเป็นอย่างไรพอการสนทนาจบลงอิทธิก็บอกให้วีอุ้มฮันนี่ขึ้นไปที่ห้องของเล่นและให้ลงมาด้านล่างเพื่อออกไปซื้อของข้างนอกด้วยกันโดยจะไม่พาหนูน้อยไปด้วยเพราะวีเป็นคนเลือกอะไรของหนูน้อยเองอยู่แล้ววีจึงตกลงและไม่ทันได้ระวังตัวจึงถึงอิทธิเดินเข้ามาขโมยหอมแก้มแล้วเดินออกไป 

“  พี่เห็นในครัวมีเค้ก พี่ให้คุณหนูกินได้มั้ยคะ  ”   ระหว่างที่วีเดินเข้ามาในบ้านสาก็ได้เดินเข้ามาถามถึงขนมที่หนูน้อยชอบร้องกิน วีจึงอนุญาตแต่ให้กินส่วนที่เป็นเนื้อเค้กและครีมเล็กน้อยเท่านั้น 

“  ระวังๆ จะให้กินอะไร  มีอะไรก็รีบโทรบอกเข้าใจมั้ย ”       อิทธิตะโกนสั่งมาจากมุมไกลทำให้สารีบหันไปพยักหน้าตอบกลับอย่างเกร็งๆแล้วหันกลับมารับคุณหนูตัวน้อยมาอุ้มขึ้นไปข้างบนเอง หนูน้อยฮันนี่ยกมือบ๊ายบายตามคำบอกของพี่เลี้ยงพร้อมส่งจูบให้อย่างน่ารักสมวัย 

“  เดี๋ยววีกลับมานะฮันนี่ ” 

“  ไปได้แล้ว ”        อิทธิเดินเข้ามาเอามือโอบไหล่วีเดินลงมาหน้าบ้านเพื่อที่จะขึ้นรถไปห้างสรรพสินค้า 

“  นายจะซื้ออะไรครับ?  ”         กรรณยื่นแว่นตาดำให้อิทธิแล้วถามไปด้วย 

“  ซื้อของ  ”       อิทธิรับแว่นตาดำมาสวมใส่แล้วตอบกลับไปอย่างนิ่งๆทำเอาคนที่นั่งข้างๆอย่างวี

หัวเราะออกมาในความกวน 

“  ผมเข้าใจแล้วครับ ไม่ถามแล้วครับ  ” 

“  กาเบียลไปกับผมมั้ยเนี่ย  ”         อิทธิเอ่ยถามคนที่เพิ่งเดินมาถึง 

“  เอ่อ...นายอยากให้ผมไปด้วยมั้ยล่ะครับ  ” 

“  ปกติไปไหนก็ไปกัน ช่วงนี้พี่ทิ้งผมประกบนายคนเดียวตลอด  ” 

กรรณบ่นนิดๆไม่ดังนัก อิทธิจึงบอกกับกาเบียลไปว่าให้ไปพักก็ได้ไม่ได้ไปไหนไกลหรือไปทำงานอะไรกาเบียลจึงพยักหน้าแล้วปิดรถส่งคนเป็นนายจนรถเคลื่อนออกพ้นรั้วบ้านไปจึงเดินกลับเข้าตัวบ้านมา 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#   ขอบคุณคอมเม้นท์ที่ตอนนี้ 1000 แล้ว ปลื้มปริ่มมากอ่า 

ตั้งแต่แต่งนิยายมา นี่เป็นครั้งแรกเลย ขอบคุณทุกคนนะ 

ขอบคุณคนอ่าน คนเม้นท์  คนถูกใจ  อิอิ  ดีใจที่สุดเลย 

#   เจลลาจะคิดทำอะไรให้กาเบียลมาเป็นพวกตัวเองนะ 

#  ชอบฮันนี่อ่าา  รัก รู้สึกว่าน่ารักมากกกก 55555 

#  ตอนหน้าไปสวิตกัน 

#  หากมีคำผิดหรือความผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น