ชุลี (วีนัส ละอองดาว) / ธนธรณ์ / ญาตา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณบ.ก. ที่รัก 25++ สปอย

ชื่อตอน : คุณบ.ก. ที่รัก 25++ สปอย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 53

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2561 08:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณบ.ก. ที่รัก 25++ สปอย
แบบอักษร

​ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ…

วันเดียวกันนั้นเอง เครื่องบินหรูหราราคาตั๋วครึ่งแสนเข้าจอดเทียบท่าพร้อมกับชายหนุ่มเรือนร่างกำยำ พกพาความหล่อสะดุดตาผู้หญิงทุกวัยไม่เว้นแต่ผู้ชายเดียวกันที่ต้องหันมอง เขาคือ วัลดัส ดอว์สัน เจ้าพ่อแห่งเหมืองแร่ พลอย และงานลับอีกหนึ่งอย่างที่นักข่าวต่างจับตามอง ว่าจะใช่เขาจริงๆ หรือไม่

เพราะตระกูลดอว์สันทั้งสี่คนนั้นเป็นที่รู้จักกันดีทั่วทั้งโลก ไม่แปลกใจที่นักข่าวต่างอยากสัมภาษณ์ถึงความสำเร็จของพวกเขา แน่นอนว่าทุกคนให้สัมภาษณ์...ยกเว้นแต่ ชายคนนี้ วัลดัสที่ไม่ยอมให้ใครสัมภาษณ์ง่ายๆ แม้แต่จับเข้าใกล้ก็ยังไม่มีใครกล้า

อาจเป็นเพราะว่านิสัยที่ไม่พิสมัยให้ใครหน้าไหนมาแตะเนื้อต้องตัวเขา ทั้งเสื้อผ้า หรือแค่เฉียดสัมผัสใดใด ทั้งสิ้น หรือแม้แต่ของที่เป็นของของเขา ไม่ว่าอย่างไรก็ตามของชิ้นนั้นจะต้องถูกเอาไปทิ้งหรือทำลาย ยกเว้นเป็นคนในครอบครัวที่วัลดัสยอมให้

“แก ผู้ชายคนนั้นหล่อมาก” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งทักเพื่อนสาวให้หันมองวัลดัสที่เดินออกมาพร้อมกับชายชุดดำอยู่ด้านหลังอีกคน  ท่าทางสั่นระริกเหมือนได้เพชรพลอยของมีค่า

“ใช่ หล่อมาก”

“เดี๋ยวแกดูนะ” โดยความมั่นใจในหน้าตาของตัวเองว่าทั้งสาวสวยและเด็ดมาก คุยโม้กับเพื่อนสาวอีกคนหยุดยืนดู

“ตามสบายเลย”

หญิงสาวยืนหันหลังให้กับชายหนุ่มที่เดินตรงเข้ามาใกล้ ก่อนจะรอจังหวะหันกลับพลิกร่างชนเข้ากับร่างเขาอย่างจังพร้อมกับทำท่าเหมือนไม่มีเรี่ยวแรง หากเป็นในละครไทยฝ่ายชายคงต้องโอบกอดฝ่ายหญิงแล้วประคองตัวให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะสบสายตาปิ๊งรักกัน

แต่นั่นมันละครไม่ใช่ชีวิตจริงอย่างเช่นตอนนี้ เมื่อวัลดัสไม่แม้แต่จะยินดียินร้ายช่วยหล่อน แต่กลับเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเธอ ทำราวกับว่าเจอของแสลง ร่างของหญิงสาวจึงล่วงลงกองกับพื้นทันที เสียงดัง

ตุบ!

“โอ๊ย! นี่คุณไม่คิดจะรับฉันบ้างเลยหรือยังไง” หล่อนต่อว่าวัลดัสและสะอึกนิ่งเงียบเมื่อเจอเข้ากับสายตาแข็งกร้าว อย่างไม่พอใจที่ถูกสัมผัสแตะต้องตัว รัศมีความน่ากลัวแผ่กระจายรอบกาย ข่มอีกฝ่าย

“ผู้หญิงหน้าด้าน คิดจะจับผู้ชายด้วยลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ผมไม่ลดตัวไปแตะต้องให้เปลืองมือ”

ริมฝีปากร้ายกาจกำลังพ่นคำต่อว่าหญิงสาว ที่อยู่บนพื้นเสียงดัง จนเป็นจุดสนใจของใครต่อใครที่เดินผ่านไปมา วัลดัสถอดเสื้อแจ็คเก็ตราคาแพงเนื้อผ้าดีออกแล้วโยนให้ลูกน้องขณะที่มองหน้าของหล่อนอย่างนึกรังเกียจที่ต้องเจอผู้หญิงทอดสะพานให้แบบนี้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชื่นชอบผู้หญิงแต่หากเจอพวกแบบนี้ให้เอาก็คงไม่ลง

“เอาไปเผาทิ้งซะ มันสกปรก”

พูดจบก็เดินออกไปไม่สนใจท่าทางของผู้หญิงบนพื้นที่พยายามกรีดร้องแต่ทำได้แค่ดิ้นเท้าขัดใจเท่านั้น เพื่อนสาวที่ยืนมองเหตุการณ์หัวเราะเยาะเย้ยเพื่อนที่ยังนั่งดิ้นอยู่บนพื้น หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ ยืนกุมท้องตัวเองหัวเราะโดยไม่คิดจะช่วยอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น

“กรี๊ด แกจะยืนหัวเราะอีกนานไหม มาช่วยฉันสิยะ” เธอแวดเสียงใส่เพื่อน ทั้งอับอาย ขายหน้าที่ถูกชายหนุ่มหน้าตาดีหักหน้าแบบนั้นแถมยังโดนเพื่อนหัวเราะอีก

ด้านนางฟ้าเดินทางมาถึงก่อนเวลานัดหมายราวๆ ครึ่งชั่วโมง เพื่อที่เธอจะได้จัดการเช่าห้องพักอาบน้ำแต่งกายมารออีกฝ่ายได้ เวลาห้าโมงเย็นร่างของเขาก็มาปรากฏตรงหน้าของเธอทันที ชายร่างมาตรฐานหน้าตาออกแนวกะล่อนเจ้าชู้ กำลังนั่งสบายๆ มองหน้าเธออยู่

“ต้องขอโทษด้วยนะครับพอดีว่าติดธุระ นี่คุณนางฟ้าสั่งอะไรหรือยังครับ”

“เอ่อ ฟ้าว่าเรามาเริ่ม...” นางฟ้าแสร้งไม่สนใจสายตาโลมเลียของอีกฝ่าย พยายามพูดเข้าเรื่องให้เสร็จเธอจะได้กลับ ความประทับใจครั้งแรกที่มีต่ออีกฝ่ายของเธอ ติดลบศูนย์ทันที

“น้องครับ ขอน้ำส้มคั้นสดให้คุณผู้หญิงหนึ่งแก้ว ส่วนผมขอเป็นกาแฟดำ” เดชาวางท่าขี้เก๊กตัดบทสั่งน้ำส้มให้อีกฝ่าย ไม่สนว่าหล่อนจะคัดค้านอะไร ก่อนจะขยิบตาส่งสัญญาณให้ผู้หญิงที่ยืนหลบมุมอยู่ไม่ไกล

“สวยๆ อย่างคุณต้องน้ำส้มเท่านั้นใช่ไหมครับ” สั่งน้ำให้นางฟ้าเสร็จก็หันมาป้อยอหญิงสาวตรงหน้าต่อ แล้วหลิ่วตาเจ้าชู้ใส่ จนเธอเองเริ่มแปลกใจกับท่าทางเขา

จากประวัติที่เขาส่งมาให้เธอในอีเมล เคยเป็นบก. สำนักพิมพ์ใหญ่มาก่อนแล้วลาออกมาทำฟรีแลนซ์ อุปนิสัยต้องวางท่าน่าเกรงขามมากกว่านี้สิ

คนเป็นบก. ต้องทำท่าเจ้าชู้แบบนี้ด้วยหรือ

“ฟ้าว่าเรามาเริ่มกันดีกว่านะคะ” นางฟ้าไม่ตอบแต่เบี่ยงเข้าประเด็นหลักที่ตนเองเริ่มรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจจะมาสัมภาษณ์งานตามที่นัดหมายกันเอาไว้

“ได้ครับ” เดชาพยักหน้า

เธอเริ่มยิ่งคำถามตามแบบคุณสมบัติที่เธอต้องการจริงๆ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะพยายามตอบไม่ตรงคำถาม บ้างอย่างประวัติของเขากับคำตอบมันไปคนละทางกัน การสนทนาของทั้งสองกำลังเป็นที่สนใจของใครคนหนึ่ง ที่นั่งมองทั้งคู่สนทนาด้วยความริษยา

วัลดัสเดินลงจากรถยนต์ที่ไปรับจากสนามบินอย่างหงุดหงิดเพราะถูกสัมผัสตัว อารมณ์จากที่ดีๆ อยู่ตอนนี้เริ่มจะเสีย ร่างกายกำยำเดินเข้ามาด้านในโรงแรมที่ลูกน้องของเขาจัดเตรียมสถานที่พักเอาไว้ให้เรียบร้อย

“เจ้านายจะให้สั่งอาหารขึ้นไปเลยไหมครับ”

ลูกน้องถามเจ้านายหนุ่มเพราะตั้งแต่ลงเครื่องมา ชายหนุ่มก็สั่งให้เดินทางตรงมายังที่พักทันทีไม่แวะทานอาหารที่ไหน จนตนเองเข้าใจคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะทานที่โรงแรม และพักผ่อน

สายตาคมสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งหันหน้ามาทางตน เรียวหน้าแบบนั้น ทั้งดวงตา และริมฝีปากของเจ้าหล่อนยังจำติดตาเขาอยู่ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มพระเจ้าบันดาลให้เขาได้พบกับเธอคนนั้น แต่ก็ต้องชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยที่เห็นเธอมากับผู้ชายอื่น

“คงเป็นคนที่มาสมัครสินะ

แต่สายตาคมกับสะดุดที่มีพนักงานคนหนึ่งที่กำลังใส่อะไรบางอย่างลงในแก้วน้ำส้มก่อนจะคนเสร็จก็เดินเข้าไปเสิร์ฟให้กับเธอ

“เจ้านายว่าอะไรนะครับ” ลูกน้องหนุ่มถามเจ้านายอย่างสงสัย

“ฉันจะทานอาหารที่นี่เลย”

ชายหนุ่มเดินไปตามร่างกายของพนักงานไปจนถึงโต๊ะที่หลบมุมไม่ค่อยมีลูกค้านั่ง สายตาคมจ้องมองผ่านโต๊ะที่มีผู้หญิงสวยคนหนึ่งนั่งกับผู้ชายอีกคนเล็กน้อย ก่อนจะทรุดลงนั่งโต๊ะที่ถัดไปไม่ไกลมากนัก เขามองสำรวจใบหน้าของอีกฝ่าย ปากจิ้มลิ้ม หน้าหวาน ผิวขาวเนียนของเธอ สวยเหมือนในรูป แต่ดูแล้วตัวจริงสวยมากกว่า แถมยังมีเสน่ห์จนเขาร้อนรุ่มไปทั้งตัว

“ทานน้ำส้มหน่อยนะครับ”ฝ่ายชายคะยั้นคะยอให้เธอยกน้ำส้มขึ้นดื่ม

“เอ่อ ขอบคุณค่ะ”

หญิงสาวรับแก้วน้ำส้มมาถือไว้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากดื่มมันหรอก แต่เธอทนนั่งอยู่ในสถานการณ์ที่มีผู้ชายท่าทางกะล่อนและจ้องแต่จะพาเธอไปทำอะไรมิดีมิร้ายอย่างเดชา ตลอดการสนทนาเรื่องอาชีพการงาน เดชามักจะตอบโอ้อวดและเลี่ยงที่จะไม่ตอบเหมือนถ่วงเวลาอะไรบางอย่าง

และดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีผู้ชายหน้าตาดีมาก กำลังนั่งจ้องมองเธอตาไม่กระพริบ สายตาของเขามันเหมือนกำลังสำรวจทะลุเข้ามาให้ร่างกายของเธอ ทำให้รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ทั้งๆ ที่ในนี้อากาศไม่ได้เย็นมาก หรือร้อน จนต้องขยับตัวนิด ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะเปลี่ยนเป็นโกรธเคืองเธอทันที

ผู้ชายคนนั้นทำท่าเหมือนโกรธเราเลยแฮะ หญิงสาวได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ก่อนจะไม่ทันสังเกตว่าเดชาขยับมานั่งข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ใช้มือโอบร่างของเธอไว้กลายๆ

“คุณฟ้าเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ผมว่าดื่มน้ำอีกสักนิดนะครับ” เดชาพยายามยกแก้วน้ำให้เธอดื่ม และอีกฝ่ายก็ยอมดื่มตามจนหมด ชายหนุ่มขยับวางแขนพาดบนพนักพิง ใช้นิ้วมือลากไล้ตามไหล่ของหญิงสาวสายตาก็จ้องมองอาการของหญิงสาวไปด้วย

จะมอม? คงวางยามากกว่าสินะ

วัลดัสสังเกตอาการของ ผู้ชายที่นั่งใกล้กับเธอ ท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ยแบบนั้นเขาเป็นผู้ชายมีหรือจะมองไม่ออกว่ามันต้องการจะทำอะไร และไม่นานอาการของเธอก็เป็นไปตามที่คาดไว้

“อื้อ ฟ้ารู้สึกแปลกๆ”

“หือ คุณฟ้าเป็นอะไรหรือครับ” เดชาถามทั้งที่รู้ดีว่าเธอเป็นอะไร ยาออกฤทธิ์ไวดี หึหึ น้ำเสียงดูเหมือนเป็นห่วงแต่สายตาที่จ้องมองต่างกันลิบลับ

“ฟ้าขอตัวขึ้นไปพักก่อนดีกว่าค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณเดชาที่มาตามนัด” ร่างกายของเธอมันร้อนรุ่ม ความปวดกระสันแปลกประหลาดกำลังเล่นงานเธอ จนไม่รู้จะรับมือยังไงดี ก่อนจะพูดบอกอีกฝ่ายและพยายามลุกขึ้นยืน แต่ดูท่าแล้วจะไม่ไหวเอาเสียเลย

“ให้ผมขึ้นไปส่งนะครับ ผมเป็นห่วงคุณ” เดชาลุกขึ้นจับร่างข้อมือของเธอ

“อ่า ปะ ปล่อยฟ้านะคะ”

แค่เพียงถูกสัมผัสเนื้อตัวเธอก็ร้อน ต้องการอะไรบางอย่าง ขนแขนลุกซู่ไม่ใช่ว่าอากาศหนาวแต่มันเป็นอะไรบางอย่างที่เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอะไรกันแน่ เสียงครางหลุดออกมาจากเรียวปากสวยราวกับว่าตอนนี้เธอไม่ใช่ตัวเธอเอง

“ครางเสียงหลงแบบนี้ยังจะเล่นตัวอีกคนสวย”

เดชาจับกระชากร่างของเธอเข้ามาปะทะตัวเอง พร้อมใช้สายตาโลมเลียไปทั่วทั้งร่างกายของเธอก่อนจะวางฝ่ามือเข้ากระชับเอวเล็กคอดด้วยท่าทางเหยียดหยามเกียรติ

------------------------------------------------------------------------------------------

ต่อจากตอนนี้ จะติดเหรียญและกุญแจนะคะ เพื่อเลือกทางที่ดีที่สุด ระหว่าง หนังสือราคา 300 บาท และ E Book ราคา 259 บาท

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น