แมลงหวี่

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์น๊าาา อาจไม่ได้ตอบแต่ได้อ่านทุกคอมเม้นท์ค่ะ : )

บทเรียนที่ 15 ปลอบใจ (1)

ชื่อตอน : บทเรียนที่ 15 ปลอบใจ (1)

คำค้น : บทเรียนที่ 15 ปลอบใจ (1)

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 46k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2561 15:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทเรียนที่ 15 ปลอบใจ (1)
แบบอักษร

บทเรียนที่ 15 ปลอบใจ (1)

[Mika’s said]

“ขอโทษที่มาสายนะคะ แฮะๆ” มิกิเดินเข้าไปในขณะที่ทุกคนในคลาสขนมเริ่มลงมือทำขนมกันได้สักห้านาที เธอโบกมือทักทายเพื่อนร่วมคลาสก่อนจะไปเข้าประจำที่ของตัวเอง และเริ่มลงมือโดยมีครูสอนเดินเข้ามากำกับเพื่อให้เธอตามเพื่อนได้ทัน

วันนี้เป็นการทำเค้กรสชาติอะไรก็ได้ที่ต้องการเพราะการทำเค้กค่อนข้างจะเหมือนกัน มิจึงเลือกทำเค้กช็อกโกแลตเพราะมันเป็นเค้กที่พี่ชินชอบน่ะสิ อิอิ ฤดูกาลสอบผ่านไปอย่างฉิวเฉียดและทำให้มิกิไม่เคร่งเครียดเหมือนที่ผ่านมาจึงทำเค้กไปง้อพี่ชินซึ่งทำหน้าบึ้งใส่เธอทุกวัน

“คุณมิกิทำได้น่ารักมากค่ะ” ครูสอนเอ่ยชมพร้อมกับปรบมือให้กำลังใจ มิกิโค้งตัวขอบคุณครูสอนก่อนจะหันไปคุยกับโบตั๋นซึ่งกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำเค้กอยู่โต๊ะถัดไป

“ทำเค้กอะไรคะพี่โบตั๋น” มิกิถามเสียงใสพลางยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ

“เค้กใบเตยจ่ะ” โบตั๋นตอบกลับมาพลางตั้งหน้าตั้งตาแต่งเค้กก่อนโดยไม่สนใจเด็กสิบแปดซึ่งกำลังชะเง้อหน้ามามองแม้แต่น้อย “ทำไมดูตั้งใจทำเค้กจัง ตั้งใจทำให้ใครน๊า...”

“เอาไปง้อพี่ชินน่ะค่ะ”

มิกิยืนถือกล่องเค้กช็อกโกแลตที่เธอตั้งใจทำออกมาจากสถาบันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสุดๆ พี่ชินจะชมเธอว่ายังไงน๊า… ถ้ารู้ว่าเธอตั้งใจทำเค้กช็อกโกแลตมาง้อถึงขนาดนี้ (>///////<) เขินจัง

“วันนี้กลับยังไงจ๊ะมิกิ” เสียงพี่โบตั๋นพูดขึ้นพร้อมกับความขี้ลืมของเธอ เธอลืมโทรศัพท์ไว้ในสถาบันอีกแล้ว!!

“ฝากเค้กหน่อยนะคะพี่โบตั๋น เดี๋ยวมิกิกลับไปเอาโทรศัพท์แปบนึง” มิกิยื่นเค้กให้โบตั๋นถือด้วยความรีบร้อนก่อนจะวิ่งกลับเข้าไปในสถาบันอย่างเร่งรีบโดยไม่รู้ว่าใครบางคนกำลังแค่นหัวเราะด้วยอิจฉาริษยา

“ฝากชินงั้นเหรอ...เหอะๆ” โบตั๋นยืนมือที่ถือเค้กช็อกโกแลตของมิกิไปด้านหน้าก่อนจะจงใจปล่อยจนเค้กทั้งก้อนตกกระแทกพื้น โบตั๋นค่อยๆย่อลงไปเก็บกล่องเค้กช็อคโกแลตขึ้นมาอย่างเดิม เค้กข้างในคงเละหมดแบบไม่มีชิ้นดี ถ้าเจ้าตัวรู้ว่าเค้กที่เธอแสนตั้งใจทำเละขึ้นมาจะเป็นยังไงนะ…

ถ้าเด็กนั่นรู้ก็คงจะเฟลไม่น้อยเลยละ…

“ขอบคุณที่ถือเค้กให้มิกินะคะ” เสียงของมิกิดังใกล้เข้ามาทำให้โบตั๋นฉีกยิ้มโดยอัตโนมัติและหันกลับไปยังต้นเสียง มิกิวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดตรงหน้าก่อนจะรับกล่องเค้กกลับคืนไปโดยที่ไม่ลืมยกมือไหว้ทำความขอบคุณโบตั๋น

“สงสัยวันนี้ต้องเดินลงไปลานจอดรถคนเดียวแล้ว”

“อะ...อ้าว… พี่โบตั๋นมีธุระให้ทำต่อเหรอคะ” มิกิถาม

“ใช่จ่ะ… เดินทางปลอดภัยนะเด็กน้อย” โบตั๋นโบกมือให้มิกิก่อนจะเดินออกไปด้วยท่าทางสง่างามเหมือนทุกครั้ง มิกิไม่ได้คิดอะไรนอกจากยิ้มให้กล่องเค้กช็อกโกแลตที่เธอตั้งใจทำก่อนจะมุ่งหน้าเดินลงไปยังลานจอดรถเพื่อกลับบ้าน

รถโฟล์คสีเหลืองจอดลงในโรงจอดรถก่อนที่รางบางจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อโชว์อะไรบางอย่างให้คนพิเศษของเธอ เสียงโหวกเหวกโวยวายเกินเหตุของมิกิทำให้ชินหันไปสนใจ ถึงแม้เขาจะพยายามทำไม่สนใจเธอตลอดห้าวันแต่ยังไงเขาก็สนใจเธออยู่ดี

“พี่ชินมานี่เร็วๆ” มิกิกวักมือเรียกพลางวางกล่องสีขาวลงบนเคาท์เตอร์ครัว ชินเดินเข้ามาภายในห้องครัวและมองไปยังกล่องสีขาวที่มิกินำเสนอต่อเขา

“อะไรอ่ะ” ชินเอื้อมมือหมุนกล่องไปมาแต่กลับถูกมือเล็กตีมือเข้าให้ “ตีมือพี่ทำไมเนี่ย”

“อย่าหมุนสิคะ เดี๋ยวเค้กก็เละหรอก” มิกิทำหน้าบึ้งตึงใส่ชินก่อนจะค่อยๆแกะกล่องสีขาวนั่นออกด้วยความตื่นเต้น “มิกิตั้งใจทำมาง้อพี่ชินเลยนะเนี่ย”

“จริงหย๋อ...” ชินทำเสียงล้อเลียนก่อนจะมองกล่องสีขาวซึ่งถูกเปิดออกมา

“ไม่นะ...” มิกิอุทานออกมาด้วยความตกใจ เค้กช็อกโกแลตแสนน่ารักของเธอเละจนไม่เหลือชิ้นดี แทบจะไม่เป็นก้อนด้วยซ้ำ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้…

“อ้าว...ทำไมเละแบบนี้ล่ะ” ชินหมุนเค้กไปมาเพื่อดูความเละของเค้กทำให้เขาหัวเราะออกมาเล็กน้อย ทำไมมิกิซุ่มซ่ามขนาดนี้นะ ทำเค้กเละโดยไม่รู้ตัวเลยเหรอเนี่ย

“.....” มิกิยืนซึมก่อนน้ำตาจะเริ่มไหลออกมา ชินหันหน้ากลับมาดูคนตัวเล็กพบว่ามิกิกำลังยืนร้องไห้เหมือนเด็กๆ จนเขา้องกลั้นหัวเราะเอาไว้เพราะตอนนี้เธอดูน่ารักมากจริงๆ

“ร้องไห้ทำไมเนี่ย...” ชินเดินเข้าไปกอดมิกิและลูบหลังเพื่อปลอบใจแต่กลับทำให้มิกิยิ่งร้องไห้ออกมา

“มิกิอุตส่าห์ตั้งใจทำมาง้อพี่ชิน.. แต่ทำไมมันเละแบบนี้..ฮึก” มิกิสะอึกสะอื้น

“ไม่เห็นเป็นอะไรเลย เค้กเละๆก็กินได้หนิคะ” ชินก้มลงจุ๊บศีรษะของคนตัวเล็กแต่เะอก็ยังไม่หยุดร้องไห้สักที

“ไม่เอาอ่ะ.. มิกิไม่อยากให้มันเละซะหน่อย มิกิจะเอาทิ้ง” มิกิยกเค้กเละขึ้นก่อนจะยัดใส่ถุงแต่โดนชินดึงเอาไว้ซะก่อน

“เดี๋ยวพี่กินเองก็ได้ แหม...” ชินเดินไปเอาช้อนก่อนกลับมาตักเค้กชิ้นเล็กเข้าปาก มิกิมองหน้าของชินเพื่อดูปฏิกิริยาของเขาแต่กลับถูกเขาคว้าเข้าไปจูบซะอย่างงั้น ความหวานของช็อกโกแลตแผ่ซ่านเข้ามาในริมฝีปากที่กำลังประกบกันทำให้มิกิได้รับรสช็อกโกแลตไปด้วย

ชิ้นช็อกโกแลตถูกป้อนเข้ามาโดยลิ้นสากของชายหนุ่มก่อนตัวเขาเองจะถอนริมฝีปากออกไป

“กินแบบนี้อร่อยกว่าอีกเนอะ” ชินยิ้มเจ้าเล่ห์

“มิกิขอทานแบบเมื่อกี้อีกได้ไหมคะ...” มิกิยิ้มตอบก่อนที่การป้อนขนมแบบใหม่จะเริ่มขึ้นอีกครั้ง...


__________________________________________________________



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น