facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 44 : กาเบียลคิดจะทำอะไร

ชื่อตอน : ตอนที่ 44 : กาเบียลคิดจะทำอะไร

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 99.2k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 16:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 44 : กาเบียลคิดจะทำอะไร
แบบอักษร




         อิทธิช้อนตัววีอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ  จัดการให้นอนแช่ยาฆ่าเชื้อหลังจากนั้นก็อาบน้ำให้แล้วอุ้มวีออกมาวางไว้ บนเตียงเช่นเดิม  วีเองได้แต่มองแล้วยิ้มๆให้กับการกระทำของอิทธิที่ดูนุ่มนวลและอบอุ่นเสมอมา ทำให้โดยที่ตน ไม่ต้องร้องขอหรือทำท่ารังเกียจแม้แต่อย่างใด                       

“  เดินไหว  ไม่เห็นต้องอุ้มไปอุ้มมา ตัวหนักจะตาย  ”                       

“  คนมันขี้เกียจไง ”                       

“  ก็ขอพักก่อน ไม่ได้ขี้เกียจขนาดนั้นซะหน่อย บ่นๆๆ  ”      วีนั่งมองชายหนุ่มรูปร่างน่ามองยืนแต่งตัว อยู่หน้ากระจกพลางร้องขอเสื้อผ้ามาใส่เพื่อปกปิดเรือนร่างของตัวเองบ้างแต่ก็ได้มาเพียงแค่เสื้อ                       

“  ขอกางเกงด้วยสิ  ”                       

“  ไม่ต้องใส่หรอก เสื้อกูก็ปิดพอละ ไม่ได้ออกไปไหนแล้ว  ”                       

“  เผื่อผมลงไปข้างล่างหรือไปหาฮันนี่ล่ะ ”                       

“  นอนนี่แหละ ชุดนี้...เดี๋ยวกูเรียกอรให้มาเอาไปซัก  ”                       

“  ขอกางเกงผมเหอะนะ ก็เอามาให้ครบชุดสิ  ”                       

“  อยากได้ก็ลุกมาเอา ”        วีทำหน้าเซ็งนิดๆแล้วลุกจากเตียงเดินไปหากางเกงที่มันเข้ากับ เสื้อนอนมาใส่และหันไปทำหน้าทำตาใส่อิทธิแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปยังห้องนอนของหนูน้อยฮันนี่                      



“  นายตามผมมาทำไมเนี่ย  ผมจะไปนอนกับฮันนี่ ”                      

“  งั้นกูนอนด้วย  กูจะนอนกับลูกกู ทำไม?  ”                      

“  ไม่ได้ นายไปนอนห้องนายนู้น  ”     พี่เลี้ยงสาค่อยๆเดินมาที่ประตูที่เปิดไว้พลางพูดเบาๆว่า                      

“  อย่างเถียงกันเลยนะคะ เดี๋ยวคุณหนูตื่น เดี๋ยวพี่ไปนอนกับอร  คุณวีกับนายนอนกับคุณหนู ฮันนี่เถอะค่ะ  เชิญค่ะ  ”                       

“  ก็ได้ครับ ”       อิทธิยิ้มอย่างเหนือกว่าเดินไปนอนอีกฝั่งของเตียงโดยขยับให้ฮันนี่นอนตรงกลาง เช่นเดียวกับวีที่นอนอีกข้างของฮันนี่ พร้อมก้มหน้าลงไปหอมฮันนี่เบาๆแล้วห่มผ้าให้อย่างนุ่มนวล














            ณ ประเทศญี่ปุ่น



         หลังจากที่กาเบียลเสร็จการประชุมก็รีบตีตั๋วบินกลับมาที่ไทยก่อนกำหนดโดยไม่ได้บอกใครแม้กระทั่งนาย และกรรณ พอกลับมาถึงก็รีบเดินทางมาที่คอนโดซึ่งเป็นที่พักของตัวเองอย่างรีบร้อน


                “  อรี๊ดดดดดดดดดด  อ่อยยยย  ”             

     พอเข้ามาด้านในห้องก็ได้ยินเสียงหญิงสาวพยายามกรีดร้องอย่างไม่เป็นภาษาผ่านผ้าที่ปิดปากดังอย่างต่อเนื่อง  กาเบียลจึงกดเปิดไฟ ซึ่งเธอนั้นตามองไม่เห็นว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร  ได้แต่ฟังเสียงเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆอย่างใจ จดใจจ่อกลัวว่าจะโดนทำร้ายและฆ่าตัวเธอให้ตาย


                 “  เงียบ!!  ”                         

“  อื้อๆๆ  เอิดอ้าอิดอากกกกกกก  ”                        

“  ผมจะเปิดให้ ถ้าคุณไม่ส่งเสียงโวยวาย  ”       ชายลูกครึ่งรูปร่างค่อนข้างสูงค่อยๆเดินไปใกล้ตัวเธอ เรื่อยๆยืนมองอยู่สักพักจนเธอเงียบเสียงลงไปจึงเดินเข้าไปเปิดผ้าปิดปากของหญิงสาวออก และไม่ทันไรเธอก็ส่งเสียง โวยวายกรี๊ดกร๊าดดังลั่นห้องขึ้นมาอีกครั้ง

 “  กรี๊ดดดด  แกเป็นใคร?  จับฉันมาทำไม  ”                        

“  บอกให้เงียบไง  ”                        

“  แกรู้ใช่มั้ยถ้าพี่ชายฉันรู้ว่าฉันถูกจับตัวมาแกจะต้องตาย  ปล่อยฉัน  อร้ายยยยยยยยยย  ”                        

“  ชัทอัพ!!! ”           กาเบียลตะคอกอย่างเหลืออดรำคาญเสียงหวีดแหลมที่ไม่มีท่าทีจะหยุดลง                        

“  แกใช่มั้ยที่ตามประกบฉันมาหลายสัปดาห์แล้ว   ตั้งแต่ที่ฉันไปสังสรรค์กับเพื่อน  ไปเที่ยวหรือทำอะไร ที่ไหนก็ตาม  ตอบฉันมาทำอย่างนี้ทำไม  ”       เจลลาร่ายยาวถามอย่างสงสัย                     

“  หึ!  ใช่ ผมต้องการรู้อะไรบางอย่างก็เท่านั้น  ”                     

“  รู้อะไร?  ”                     

“  พี่ชายคุณกำลังจะหักหลังใคร  ”        กาเบียลถามหญิงสาวไปตามตรงไม่อยากจะเสียเวลา                     

“  ฉันไม่รู้เรื่องด้วยหรอก ปล่อยฉันไป  ”                     

“  ผมว่าคุณรู้ เพราะพี่ชายคุณใช้ให้คุณมาหลอกล่อและทำให้คนๆนั้นตายใจ โดยใช้เรือนร่างของคุณ ปรนเปรอเค้า ทำให้เค้ารักและหลงคุณ  ”                      

“  ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด ”                      

“  อย่ามาตีหน้าซื่อเลยน่าสาวน้อย เธอกับฉันมันห่างประสบการณ์กันมาก ฉันแก่กว่าเธอตั้ง  19 ปี  การกระทำของเธอและพี่ชายมันตบตาฉันไม่ได้หรอก  ”     หญิงสาวเงียบสงบไปชั่วครู่ก่อนที่จะเอ่ยขอให้เปิดหน้า คุยกันดีๆเผื่อจะได้เจรจาอะไรกันบางอย่างได้ ดีกว่าเธอไม่เห็นเลยว่ากำลังพูดอยู่กับใคร


                 “  เสียงคุณหล่อเหลือเกิน ฉันอยากเห็นหน้าจัง ช่วยเปิดตาให้ฉันทีสิ  ”    กาเบียลตัดสินใจเดินไป เปิดตาของเจลลาออก เธอเองก็อึ้งไปเช่นกันที่เห็นกาเบียลยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ

                 “  ประหลาดใจมากมั้ยครับ  ”                       

“  ฉลาดและเก่งไปซะทุกเรื่องก็คงมีแค่คุณนี้แหละ  ”                       

“  ตอบผมมาว่าคุณกับพี่ชายจะหักหลังนายผมจริงหรือไม่  ถ้าโกหก  คุณ...จะไม่ได้กลับไปเห็นหน้า พี่ชายอีก ผมไม่ได้ขู่คุณก็น่าจะรู้ดี  ”                       

“  ฉันบอกก็ได้   ใช่ พวกฉันกำลังคิดหักหลังนายคุณ  ”     เจลลาเลือกที่จะบอกความจริงไปตรงๆ เผื่อมันจะทำให้กาเบียลปล่อยตัวเธอไป แต่ไม่ใช่อย่างนั้นกาเบียลกลับตอบกลับไปว่าจะจับตัวเจลลาไว้ก่อนเพราะรู้ถึง พิษสงของเธอหากปล่อยไปตัวเองคงโง่พอสมควร                       

“  รู้แล้วจะจับฉันไว้ทำไมอีกล่ะ ฉันก็บอกความจริงไปแล้วนี่  ”  



////////กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ////////                 ///////กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด/////      


  

“  ถ้าคิดว่าส่งเสียงแล้วใครจะมาช่วยได้ ก็ทำไปนะ  อย่าหยุดล่ะ  ”                       

“  ช่วยด้วยยยยยยยยย  อร๊ายยยยยยยยย  ”    หญิงสาวกรี๊ดจนเสียงแทบหมด  ก็ไม่อาจส่งเสียง ให้ใครได้ยินได้เนื่อกจากห้องพักเป็นห้องเก็บเสียงจัดทำพิเศษ  กาเบียลเองก็ไม่ได้อยู่ฟังเดินออกจากห้องไปเพื่อกลับ ไปที่บ้านของอิทธิตามเวลาที่ต้องเป็นไป เกรงว่าจะผิดสังเกตนายและกรรณจะสงสัยเอาได้






 “  ว้าว! กลับมาแล้วเหรอครับ เป็นไงบ้างพี่  ”     กรรณเดินเล่นอยู่แถวหน้าบ้านเอ่ยทักทายกาเบียล ที่เดินเข้ามาอย่างนิ่งเงียบ                       

“  อือ  ทำไมวันนี้นายไม่ไปบ่อน  ”                       

“  เข้าห้องนอนไปแล้ว  ”                       

“  นอนแล้วด้วยเหรอ วอทททท!!  ”        กาเบียลถึงกับอุทานไม่คิดว่านายจะเข้านอนเร็วแต่ก็ได้รู้ว่า นอนพร้อมกับคนพิเศษอยู่ในห้องของลูกสาวคนเล็กจึงพอเข้าใจขึ้นมาได้ หลังจากนั้นจึงบอกกับกรรณว่าเรื่องงาน เอาไว้คุยในวันต่อไป ขอตัวไปพักเหนื่อยจากการเดินทางก่อน

                 “  สถานการณ์ปกติทุกอย่างใช่มั้ย  ”                        

“  ปกติสิ ไม่เห็นมีอะไรแปลกเลย  ”       กรรณตอบกลับอย่างไวพลางนึกคิดย้อนหลังไปด้วยจนแน่ใจ ว่าไม่มีอะไรผิดปกติหรือไม่ชอบมาพากล  กาเบียลจึงขอตัวแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น แต่แทนที่จะเดินไปที่ห้องพัก ในตัวบ้านของนายกลับเดินออกนอกรั้วบ้านอย่างไม่ให้ใครเห็นเพื่อไปหารถที่จอดอยู่ข้างบ้านขับกลับมาที่คอนโดโดย แวะซื้ออาหารกลับเข้ามาด้วย             






                 “  นี่ข้าวกับน้ำ กินซะ  ”                        

“  แกะมือให้ฉันสิ จะกินยังไง  ”                        

“  ได้ อย่าคิดตุกติกล่ะ  ”

         ชายลูกครึ่งวัย 40 กว่าเดินไปแกะผ้าที่มือหญิงสาวออก  แต่ที่เท้ายังผูกติดอยู่กับขาเตียงไว้อย่างแน่น     จึงไม่ได้คิดว่าหญิงสาวจะออกฤทธิ์อะไรได้มากนัก พอมือถูกปล่อยเป็นอิสระหญิงสาวเธอก็คว้าข้าวกล่องมาเปิดดู ทำหน้าสงสัยนิดหน่อยแต่ก็ตัดสินใจตักเข้าปากและเริ่มพูดจาออกมาอย่างไร้ความกลัว

                 “  ฉันหายไปนาน ยังไงพี่ฉันก็ต้องออกตามหา  ”                      

“  ไม่ต้องห่วง ผมส่งข้อความบอกพี่ชายคุณแล้ว ว่าคุณไปเที่ยวกับเพื่อนที่ต่างประเทศหลายวัน ไม่ต้องติดต่อมา  ”                      

“  แล้วไม่คิดว่าพี่ชายฉันจะติดต่อไปที่เพื่อนของฉันบ้างรึไง  ”                      

“  ขอบคุณที่เตือน ผมเกือบลืมแน่ะไว้จะจัดการ  ”   กาเบียลกดโทรศัพท์ไม่ได้สนใจหญิงสาวที่นั่งกินไป พูดไปจนกระทั่งมาถึงคำถามที่ทำเอาต้องเงยหน้าขึ้นมามองเธอเข้า

                “  ทำไมที่ภูเก็ต ฉันไม่เห็นคุณเลยล่ะ  ”   เจลลากินข้าวไป ก็นึกขึ้นได้จึงถามกาเบียลคว้าข้าวมานั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะไม่ไกลนัก                      

“  ก็คุณมาเที่ยวภูเก็ต ทำไมผมต้องเจอกับคุณ  ”                      

“  เอ๊! เมื่อวานฉันอยู่ภูเก็ตกับนายของคุณนะกาเบียล ลูกน้องคนสนิทของนายคุณอีกคนก็มา ”                      

“  หมายความว่าไง  ”                      

“  ฉันถ่ายรูปกับเค้าอยู่ ไม่เชื่อก็เปิดดูสิในอินสตาแกรมฉัน  อ่อ...ไม่งั้นคุณก็ลองไปถามนายของคุณดู ว่าจริงมั้ยว่าฉันกับเขาได้เจอกันที่ภูเก็ต  ”            กาเบียลนิ่งคิดไปว่า นายให้ตนไปดูงานและเข้าประชุมแทนที่ ญี่ปุ่นเพื่อที่นายจะไปนัดเจอกับโจธานที่ภูเก็ต  นายจะไปไหนหรือทำอะไรไม่บอกกล่าวตนก่อนและยังเหมือนจะปิดบัง ไม่ให้ตนได้รู้เรื่องนี้อีกด้วย                      



“  เป็นถึงมือขวาแต่ทำไมไม่รู้เรื่องเลยนะ แปลกจัง  ”     หญิงสาวพูดปั่นจนกาเบียลดุใส่                     

 “  เงียบแล้วกินข้าวไปซะ  ”                      

“  อิ่มแล้ว แต่ฉันอยากอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่  ”                      

“  แล้วที่ใส่ชุดนี้เนี่ย  ไม่ชอบรึไง?  ”   กาเบียลมองเธอตอนนี้ที่คลุมด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำด้านใน เป็นเสื้อผ้าน้อยชิ้นซึ่งบางมากซึ่งเธอใส่ว่ายตอนอยู่ที่ภูเก็ตกับอิทธิในคืนนั้นก่อนที่เช้ามาเธอจะหายตัวไป                      

“  ก็ชอบ แต่จะให้ฉันใส่มันไปกี่วันล่ะ เหม็นตายพอดี  ”                      

“  หาเรื่องให้ผมแก้มัด ปล่อยคุณเป็นอิสระใช่มั้ย  ”      กาเบียลว่าอย่างคนรู้ทัน                      

“  ไว้ผมหาเสื้อผ้าให้คุณได้ค่อยอาบละกันน้ำน่ะ  ”                      

“  ฉันหนีคุณไปไม่ได้หรอก อยากเข้าห้องน้ำฉันใส่อะไรก็ได้  โอ๊ย...ถ้ากลัวจะหนีก็เข้ามาเฝ้าฉัน ในห้องน้ำเลยก็ได้  ”        เจลลาพูดอย่างนอยด์ๆขยับขาดิ้นๆเพื่อให้สิ่งที่ผูกนั้นมันขยับเผื่อจะหลุดจนกาเบียล เดินมาแกะมันออกให้พร้อมขู่หญิงสาวด้วยกันเธอคิดหนี



                   “  ถ้าคุณคิดหนี  ผมจะ... ”                      

“  จะฆ่าฉันรึไง??  ”                    เจลลาชิงพูดก่อนแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่กาเบียลจะขู่เธอ                      

“  ผมจะทำให้คุณเสียโฉม หน้าตาเละเทะจนไม่เหลือความสวยเลย  ”                      

“  กรี๊ดดดดดดดดดด  ไม่!!  ฉันไม่อยากหน้าเกลียดแบบนั้น  ”


      กาเบียลรู้ว่าเธอเป็นคนรักสวยรักงามขนาดไหน จึงหาวิธีขู่ที่คิดว่าเธอจะไม่กล้าหนีจริงๆจากนั้นก็เดินไปหยิบ ผ้าขนหนูส่งให้เธอเพื่อเข้าไปอาบน้ำ  แล้วกาเบียลก็เดินมานั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะคอยสอดส่องเธอตลอด ถ้าเกิดเธอตุกติก หรือคิดจะหนี  จะได้รู้ตัวและตามไปจับไว้ให้ทันและประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงเธอก็ออกมา


                “  สดชื่นนนน  ฉัน..ขอใส่เสื้อคุณนะ  ”  เมื่อได้รับการอนุญาตหญิงสาวจึงเดินไปอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า เปิดมันออกดูก็เห็นแต่เสื้อผ้าโทนขาว ดำ เทาแต่ก็ไม่คิดแปลกใจเพราะกาเบียลเองก็ใส่เสื้อผ้าโทนแบบนี้ทำงานกับอิทธิตลอด   เธอจึงเปิดๆเลือกชุดที่เธอพอจะใส่ได้ แล้วหยิบเชิ้ตขาวออกมาหนึ่งตัว  จัดใส่ในแบบของเธอ ติดกระดุมแค่ช่วงปลายพอ ให้ปิดส่วนล่างไม่ให้โป๊ แต่ส่วนบนนั้นไม่ติด เปิดให้เห็นอกสองเต้าขาวเนียนวับแวมๆตามสไตล์ของเธอ                        


“  ชุดเป็นไงคะ ฉันครีเอตเองเลยนะ  ”      เจลลาสวมมันแล้วหมุนอวดกับอีกคนที่นั่งนิ่งอยู่                        

“  ช่วยทำตัวให้เหมือนคนถูกจับมาหน่อยได้มั้ย  ”       กาเบียลพูดด้วยน้ำเสียงไม่บ่งบอกอารมณ์ และคำพูดนี้เองก็ทำให้เจลลาถึงกับหัวเราะออกมาแล้วบอกกับกาเบียลไปว่าเธอนั้นไม่เคยถูกจับตัวและต้องทำตัวเช่นไร ถึงจะเหมือน กาเบียลจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างเซ็งๆ

“  ทำตัวเหมือนตอนแรกที่คุณโดนมัดน่ะ  ”                    

 “  โอเค ก็ได้ ”

         กาเบียลยังคงนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะต่อจนดึกดื่น  หันมามองอีกทีหญิงสาวก็นอนอยู่บนเตียงเงียบไปอย่างคนใกล้จะหลับ  กาเบียลจึงลุกจากโต๊ะทำงานหยิบผ้าขนหนูเพื่อที่จะได้เข้าไปอาบน้ำแต่แล้วหญิงสาวก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงมองมาที่กาเบียล                   

 “  ทำไมยังไม่นอนอีก  ”                    

“  รอฉันหลับจะได้อาบน้ำใช่มั้ย  ”                      

“  ผมทำงาน  ”                  จริงๆก็เป็นตามแบบที่หญิงสาวพูดเพราะกาเบียลกลัวเธอจะหนีไป                    

“  ถ้ากลัวฉันหนี เดี๋ยวฉันเข้าไปอยู่ในห้องน้ำรอคุณอาบน้ำก็ได้นะ  ”





























#  ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน  มาเม้นท์  มาถูกใจนะจ๊ะ


#  กาเบียลคิดจะทำไรต่อไป  ไรท์ก็ยังเดาใจไม่ออกเลย 5555


#  ตอนที่แล้วน่ะ วีไม่ได้หื่นน่ะ วีแค่อยากมัดใจอิท ให้ไม่คิดนอกใจเฉยๆ


#  ก็...ใกล้จะไปเที่ยวสวิตกันละ  ฮันนี่น่ารักอะ 5555




ความคิดเห็น