พันเก้า.

ฝากติดตามผลงานของ "พันเก้า" ด้วยนะคะ

บทที่หนึ่ง :: นักเรียนแลกเปลี่ยน I [100%]

ชื่อตอน : บทที่หนึ่ง :: นักเรียนแลกเปลี่ยน I [100%]

คำค้น : ภูติจิ้งจอก,จิ้งจอก,ปีศาจ,แฟนตาซี,บุปผา,จอมภูติ,kiss,จูบ,อนิเมะ,anime,ฟิน,ฮาเร็ม,พระเอกหล่อ,Harem,พันเก้า

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 146

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2561 13:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่หนึ่ง :: นักเรียนแลกเปลี่ยน I [100%]
แบบอักษร

:: บทที่หนึ่ง ::

นักเรียนแลกเปลี่ยน I

สองสัปดาห์ก่อน

“…ฮารุมะ”


“…”


“ฮารุมะ ฮานะ!”


“คะ? เอ่อ… คะ? อาจารย์” หญิงสาวนัยน์ตากลมโตสีนิลน่าหลงใหลช้อนสายตาขึ้นมองอาจารย์หนุ่มตัวสูงกว่าตรงหน้า เธอเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ทั้งสองเดินมาถึงหน้าห้องเรียนเรียบร้อยแล้ว


“ถึงห้องแล้วนะ เธอเหม่ออะไรอยู่”


“อ้อ… ไม่มีอะไรค่ะ หนูแค่ตื่นเต้นนิดหน่อยค่ะอาจารย์” รอยยิ้มสวยที่ใครๆ มักเรียกว่ารอยยิ้มเทพธิดาผุดจากริมฝีปากเล็กชมพูระเรื่อ อาจารย์หนุ่มจ้องมองลูกศิษย์หมาดๆ เล็กน้อยก่อนเปิดประตูเดินนำเข้าห้องเรียนที่เงียบเสียงลงทันทีเมื่อเขาปรากฏตัว


“วันนี้ห้องปีสามทับสองของเรามีนักเรียนใหม่เข้ามา เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนนะ ช่วยกันดูแลเพื่อนดีๆ ด้วยล่ะ” อาจารย์หนุ่มขยับแว่นตาด้วยท่าทางเคร่งขรึมตามปกตินิสัยก่อนหันไปเรียกนักเรียนใหม่ที่ว่าให้เดินเข้ามา


หญิงสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายสีขาวก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างช้าๆ สายตาของทุกคู่จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว ใบหน้าสวยหวานดวงตากลมโตสีนิลสนิทน่าหลงใหลกวาดมองไปทั่วห้อง ริมฝีปากบางจิ้มลิ้มชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตร เรือนผมสีดำสนิทพริ้วไหวตามแรงลมพัดผ่านจากหน้าต่าง ความสวยงามราวกับเทพธิดาของเธอช่างเป็นภาพน่ามองและตราตรึงหัวใจของผู้พบเห็นราวกับต้องมนตร์สะกด


“สวัสดีค่ะ ฮารุมะ ฮานะ ลลิสกุล นักเรียนแลกเปลี่ยนจากประเทศไทย ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ ฝากตัวด้วยค่ะ” ภาษาญี่ปุ่นชัดถ้อยชัดคำราวกับคนพูดเป็นเจ้าของภาษาทำให้ทุกคนในห้องอื้ออึง ด้วยเพราะที่โรงเรียนมัธยมปลายเฮอังแห่งนี้ไม่เคยมีนักเรียนแลกเปลี่ยนจากต่างประเทศมาก่อน นี่จึงถือเป็นปีแรก ครั้งแรก และเธอยังเป็นคนแรกอีกด้วย


“ว้าว… เธอสวยจัง”


“หนะ… นั่นสิ ขนาดฉันเป็นผู้หญิงยังตะลึงเลย”


“จริงด้วยๆ”


เสียงพูดคุยของนักเรียนหญิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ขณะที่นักเรียนชายยังคงหาเสียงของตัวเองไม่เจอเพราะมัวตะลึงค้างกับความสวยงามแบบสาวเอเชียที่ไม่ค่อยได้พบเจอบ่อยๆ ในโรงเรียนแห่งนี้


“เอาล่ะๆ เธอไปนั่งที่ว่างตรงนั้นแล้วกันฮารุมะ” อาจารย์หนุ่มขยับแว่นตาอีกครั้งแล้วชี้ไปทางโต๊ะว่างถัดจากโต๊ะริมหน้าต่างห้องเรียน ฮานะโค้งตัวเล็กน้อยก่อนเดินไปทางนั้นอย่างว่าง่าย

ฮารุมะ ฮานะ ลลิสกุล สาวสวยลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นวัยสิบแปดปีนั่งลงที่โต๊ะตัวเองโดยไม่ลืมหันไปส่งยิ้มเป็นมิตรให้กับเพื่อนชายโต๊ะข้างๆ ริมหน้าต่าง หากทว่ารอยยิ้มของเธอกลับต้องชะงักเมื่อพบว่าเขาคนนั้นไม่แม้แต่จะหันมองเธอเลยสักนิด ใบหน้าครึ่งเสี้ยวราวกับภาพวาดเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง และเหมือนคนถูกจ้องมองจะรู้ตัว ดวงตาสีโกเมนจึงเบือนกลับมาจ้องตอบเธอนิ่ง


“เอ่อ… สวัสดี ฉันฮารุมะ ฮานะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ถึงจะรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ค่อยเป็นมิตรและน่าคบหาสักเท่าไหร่ แต่เพราะต้องนั่งเรียนข้างเขาอีกหนึ่งปีเต็ม ฮานะจึงจำเป็นต้องทำความสนิทสนมกับเขาเอาไว้ เธอมั่นใจว่าไม่มีใครปฏิเสธรอยยิ้มเทพธิดาของเธอเป็นแน่


“หึ …เสแสร้ง”


ดะ เดี๋ยว… นั่นเขาด่าเธอเหรอ?!


หน้าสวยๆ และรอยยิ้มเทพธิดาเมื่อครู่เรียบตึงในทันที ไอ้ปากแสยะยิ้มแล้วกระซิบคำด่าใส่เธอเมื่อครู่นี้มันคืออะไร? ทำไมหมอนี่ถึงได้มนุษย์สัมพันธ์ติดลบขนาดนี้นะ หน้าตาก็ดีอยู่หรอก โอเค… เรียกว่าเขาหล่อมากๆ เลยก็ว่าได้ เรือนผมสีแดงโกเมนตัดรับกับใบหน้าหล่อเหลา และดวงตาคมเข้มสีเดียวกับผมซึ่งรวมกันแล้วออกมาดูดีอย่างน่าทึ่ง


“นี่ๆ เธอชื่อฮารุมะใช่ไหม ฉันมินามิ ไอโกะยินดีที่ได้รู้จักนะ” แรงสะกิดจากด้านขวามือเรียกสายตาหวานไปจากผู้ชายไม่น่าคบริมหน้าต่าง รอยยิ้มที่เลือนหายไปก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อสบตากับดวงตากลมของเพื่อนสาวโต๊ะข้างๆ


“อื้อ ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ เรียกฮานะก็ได้นะ ฉันไม่ค่อยชินเวลาโดนเรียกด้วยนามสกุลน่ะ” เธอตอบไปตามความจริง เพราะโดยปกติแล้วคนไทยมักเรียกกันด้วยชื่อเล่นหรือชื่อจริง มันจึงไม่แปลกที่เธอไม่ค่อยคุ้นชินกับวัฒนธรรมการเรียกด้วยนามสกุลของคนญี่ปุ่น


“จริงเหรอ! งั้นขอเรียกฮานะจังนะ เรียกฉันว่าไอโกะจังเช่นกันนะ” ไอโกะยิ้มตาหยีให้กับเพื่อนใหม่แสนสวย ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกถูกชะตากับฮานะอย่างบอกไม่ถูก  ขณะที่ฮานะเองก็รู้สึกเช่นนั้น อย่างน้อยๆ ไอโกะก็ดูเป็นมิตรมากกว่าผู้ชายไม่น่าคบริมหน้าต่างนั่นล่ะนะ “ว่าแต่เมื่อกี้เธอทักชินจิโร่เหรอ เขาคุยกับเธอหรือเปล่า”


“เอ๊ะ… หมายถึง หมอนั่นน่ะเหรอ?” เธอเบือนหน้าไปทางริมหน้าต่างซึ่งตอนนี้มีร่างสูงกำลังฟุบหน้าลงบนโต๊ะคล้ายกำลังหลับ


“ใช่ๆ หมอนั่นชื่อชินจิโร่ ชิเอล เขาไม่ค่อยสุงสิงกับใครหรอกนะ เธออย่าไปถือสาเลย หรือจะให้ดีคือไม่ต้องไปยุ่งกับเขาเลยดีกว่า”


“เขาเป็นแบบนี้ปกติอยู่แล้วเหรอ” ฮานะหลุดถามในสิ่งที่ค้างคาใจ ดวงตาสีนิลจับจ้องเรือนผมสีแดงโกเมนที่ฟุบหน้าหันไปทางหน้าต่าง ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกสนใจเขาเป็นพิเศษ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเป็นคนแรกที่กล้าว่าเธอออกมาตรงๆ แบบนั้นละมั้ง…


“ถ้าหมายถึงนิสัยเย็นชาหน้าตายและชอบปล่อยรังสีอำมหิตออกมาตลอดเวลาล่ะก็… ปกตินะ”

ถ้าจะพูดให้ถูก**… เธอกำลังหมายถึงความปากหมาของเขาต่างหากล่ะ!**


******

พักกลางวัน


“เธอไม่มีข้าวกล่องมาใช่ไหมฮานะจัง งั้นเราไปทานที่ห้องอาหารกันนะ” 


อีกหนึ่งวัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นที่มักจะพบเห็นในการ์ตูนมังงะหรือการ์ตูนอนิเมะบ่อยๆ นั่นก็คือพวกนักเรียนมักนำข้าวกล่องมาทานกันตอนพักกลางวัน ซึ่งในความเป็นจริงสำหรับฮานะก็ถือว่าไม่ทุกคนหรอกนะ เธอเห็นแค่บางคนเท่านั้นที่นำข้าวกล่องมา นักเรียนส่วนมากจะลงไปห้องอาหารกัน เหมือนเช่นไอโกะและนารุมิเพื่อนใหม่ของเธอ


ระหว่างทางที่ทั้งสามสาวกำลังเดินไปห้องอาหาร มีสายตาหลายคู่จับจ้องมาทางฮานะด้วยความสนอกสนใจ ข่าวลือเรื่องมีนักเรียนแลกเปลี่ยนต่างชาติมาเข้าเรียนที่นี่แพร่สะพัดไปค่อนข้างเร็ว โดยเฉพาะเรื่องความสวยชวนตะลึงของเธอ จึงไม่แปลกที่ใครๆ ต่างให้ความสนใจขนาดนี้


“ทุกคนกำลังมองเธอล่ะฮานะจัง” นารุมิกระซิบกระซาบ


“ฉันคงดูแปลกประหลาดในสายตาพวกเขาละมั้ง” เธอไม่ได้ประชด แต่คิดแบบนั้นจริงๆ ด้วยหน้าตาของเธอที่แม้จะมีเชื้อสายญี่ปุ่นของแม่อยู่บ้างแต่กลับมีลูกผสมเชื้อสายไทยของพ่อที่ค่อนข้างเข้มข้นกว่า ทำให้หน้าตาของเธอออกจะคมขำแบบสาวเอเชียเสียมากกว่าสาวญี่ปุ่นโดยแท้แบบผู้หญิงคนอื่นๆ ในโรงเรียนแห่งนี้


“ไม่จริงหรอก เพราะเธอสวยมากต่างหากทุกคนถึงสนใจ เธอคงไม่รู้ตัว แต่ตอนที่พวกเราเห็นเธอครั้งแรกเธอสวยชวนตะลึงจริงๆ นะฮานะ” ไอโกะทำตาประกายอย่างชื่นชม นารุมิก็เช่นกัน


“ใช่ๆ ตอนนี้เรื่องของเธอกลายเป็นข่าวลือไปทั่วโรงเรียนแล้วนะ อีกไม่นานต้องมีหนุ่มๆ มาสารภาพรักกับเธอไม่หยุดหย่อนแน่ๆ กรี๊ดๆ”


สารภาพรัก… งั้นเหรอ?


“นั่นมันไม่ดีแน่ๆ” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเมื่อนึกถึงเรื่องปวดหัวที่จะตามมา ยังเข็ดขยาดกับเรื่องวุ่นๆ จากโรงเรียนเก่าไม่หายเลยนะ เธออุตส่าห์ย้ายจากเมืองไทยมาอยู่ญี่ปุ่นแล้วแท้ๆ แค่อยากต้องการใช้ชีวิตมัธยมปลายอย่างสงบๆ ก็แค่นั้นเอง

ปึ่ก*!*


“อ๊ะ…” แรงกระแทกจากการปะทะกันของทั้งสองร่างที่กำลังเลี้ยวตรงช่วงมุมตึกทำให้ร่างเล็กเสียหลักจนเกือบหงายหลัง ส่งผลให้ร่างสูงกว่าเอื้อมคว้าเอวบางแล้วตวัดเข้าหาลำตัวตามสัญชาตญาณ ใบหน้าสวยแนบชิดกับแผงอกแกร่งสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างสูงใหญ่และลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดใบหู


อ่า… ความใกล้ชิดเกินพอดีนี่มันคืออะไร


ดวงตาสีนิลเลื่อนจากแผงอกในชุดนักเรียนชายสีขาวขึ้นมองช้าๆ สิ่งแรกที่สะท้อนเข้ามาในตาคือเรือนผมสีเทาครามความยาวประบ่ากำลังพลิ้วไหวตามแรงลมพัดจากระเบียง สิ่งต่อมาคือใบหน้าหล่อเนียนขาวซึ่งอยู่ใกล้ในระยะประชิด และหยุดสายตาลงที่ดวงตาคมเฉี่ยวสีครามราวกับน้ำทะเลลึกที่กำลังจ้องมองเข้ามาในตาเธอนิ่ง


“เอ่อ… ฮะ ฮายาโตะซัง” เสียงทักจากเพื่อนสาวด้านหลังเรียกสติฮานะให้กลับมาปกติ เธอรีบผละตัวออกจากอ้อมกอดของร่างสูงซึ่งเขาก็ยอมปล่อยโดยดี ใบหน้าหล่อไร้ที่ตินิ่งงันไปเสี้ยววินาทีก่อนจะระบายยิ้มอ่อนบนริมฝีปาก


“ไม่เป็นไรใช่ไหม ฉันเดินไม่ระวังเอง ขอโทษด้วยนะ” คำขอโทษพร้อมรอยยิ้มที่ยังประดับบนใบหน้าหล่อเหลาทำให้ฮานะรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ว่าคนๆ นี้จะยิ้มอยู่ แต่ดวงตาของเขามันกลับไม่ได้ยิ้มตามสักนิด


นี่สินะ… รอยยิ้มเสแสร้ง


“ฮานะจัง ไม่เป็นไรใช่ไหม” เพราะเห็นว่าฮานะยืนเงียบไม่ตอบ ไอโกะจึงจับแขนเธอเบาๆ หญิงสาวกระพริบตาสองสามทีเพื่อเรียกสติตัวเองกลับมาก่อนจะยิ้มตอบ


“อื้อ ไม่เป็นไร ฉันก็ต้องขอโทษด้วยที่เดินไม่ระวังเหมือนกัน” เธอโค้งให้ผู้ชายตรงหน้าเล็กน้อย ตอนนี้ทั้งคู่กำลังตกเป็นเป้าสายตาของนักเรียนคนอื่นๆ ที่เริ่มหันมาสนใจพวกเขา บ้างก็พากันซุบซิบ


“นั่นฮายาโตะนี่นา เขากำลังคุยกับนักเรียนแลกเปลี่ยนคนนั้นด้วยแหละ”


“อุ้ยจริงด้วย อย่าบอกนะว่าเธอคือรายต่อไปน่ะ”


“นั่นสิ เธอสวยขนาดนั้นนี่นะ แถมฮายาโตะยังฮอตมากในหมู่สาวๆ ด้วย”


“ใช่ๆ พอยืนคู่กันแล้วดูเหมาะกันมากเลยเนอะ อิจฉาอ่ะ”


คำสนทนาของบรรดานักเรียนหญิงดังซุบซิบไปทั่ว แม้จะอยู่ไกลจนร่างบางไม่อาจได้ยินคำพูดเหล่านั้น แต่สำหรับร่างสูงนั้นเขาได้ยินมันชัดทุกถ้อยทุกคำ มุมปากหนายกยิ้มพึงใจขณะมองสำรวจใบหน้าสวยที่ทำเขาตะลึงยามสบตาเมื่อครู่


น่าสนใจ…


“เธอคือนักเรียนแลกเปลี่ยนที่กำลังโด่งดังสินะ”


“เอ๊ะ…” ฮานะเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงกว่าด้วยแววประหลาดใจ ยิ่งเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าอยากจะเดินออกไปจากตรงนี้ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าคนๆ นี้… อันตราย


“ฉันฮายาโตะ ยูยะ ปีสามห้องห้า” ยูยะแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มที่มักใช้ดักผู้หญิงทุกคนให้ตกหลุมพรางมานับไม่ถ้วน หากทว่ามันกลับดูเหมือนจะไม่ได้ผลสำหรับผู้หญิงตรงหน้า เพราะสีหน้าของเธอยังคงปกติไม่มีท่าทีเขินอายหรือเคลิบเคลิ้มอะไรกับรอยยิ้มของเขาเลยสักนิด


น่าสนใจจริงๆ ด้วย…


“ฉันฮารุมะ ฮานะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ฮานะยิ้มตอบเล็กน้อยก่อนละสายตากลับมาหาเพื่อนสาวด้านหลังทั้งสอง เธอเม้มปากนิดๆ แล้วหันกลับไปสบตากับร่างสูงตรงหน้าอีกครั้ง “เอ่อ… พวกเราขอตัวก่อนนะ ขอโทษอีกครั้งค่ะ”


หญิงสาวไม่รอฟังคำตอบรับของชายหนุ่มแม้แต่น้อย เธอจับมือเพื่อนทั้งสองแล้วเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่ใส่ใจเขาอีก เรียกรอยยิ้มมุมปากหนาและสายตาท้าทายให้มองตามร่างบางไป

“ฮารุมะ ฮานะ**… เธอช่างน่าสนใจจริงๆ”**

TO BE CONTINUED

เปิดตัวผู้ทั้งสองงง ชิเอลเท็งงุคนซึนกับพ่อยูยะหมาป่าเจ้าเสน่ห์ ><

พูดเลยว่ารูทของยูยะรุกหนักไม่แพ้ใครนะเออ

ทั้งความหล่อและรอยยิ้มละลายใจสาว แถมยังฮอตสุดๆ

รูทของชิเอลก็ไม่แพ้กัน ถึงฮีจะซึนแต่ถ้าลองได้รักแล้วทุ่มสุดตัวนะเออ

น่าลงทั้งสองเรือเลยอ่าาา

เปิดตัวผู้มาแค่สองคนก็รู้สึกอยากสิงร่างนางเอกแว้วว ฮือออ

ติดตามตอนหน้าาา ผู้ที่เหลือกำลังรอคิวเปิดตัวจ้าาาา

ป.ล.ร่างจริงของชิเอลคือปีศาจเท็งงุนะคะ รูปกายคล้ายมนุษย์มีปากเป็นนกและมีปีกสีดำ

** **

ปีศาจเท็งงุผู้เกรี้ยวกราด ชินจิโร่ ชิเอล

#เท็งงุคนซึน

หมาป่าหนุ่มลูกครึ่งภูติปีศาจ ฮายาโตะ ยูยะ

#หมาป่าเจ้าเสน่ห์

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น