facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 43 : รางวัลของคนไม่นอกใจ NC 20++

ชื่อตอน : ตอนที่ 43 : รางวัลของคนไม่นอกใจ NC 20++

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 124.6k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 16:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 43 : รางวัลของคนไม่นอกใจ NC 20++
แบบอักษร

       ถึงเวลาเลิกงานของบริษัทแห่งหนึ่ง พนักงานทุกฝ่ายต่างทยอยกันกลับบ้านเรื่อยๆเช่นเดียวกับแผนกของวี  ซึ่งตอนนี้วีและเพื่อนก็กำลังเก็บของเพื่อที่จะกลับบ้านกัน แต่ขณะเก็บของอยู่นั้นนนท์ก็เดินเข้ามาหาพร้อมยื่น โทรศัพท์ส่งให้วีด้วย              

                 “  มึงๆๆ กูตามไอจีนางแบบไต้หวัน นี่แฟนมึงเปล่าวะ  ”                

                 “  ฟงแฟนอะไร  ยังไม่ได้เป็นโว้ย  ”         วีหันไปบ่นเพื่อนแล้วก้มลงมามองที่หน้าจอในมือ                

                 “  งั้นถ้าเค้าถ่ายรูปนัวเนียกันกับผู้หญิงนี่ก็ไม่เป็นไรใช่มั้ย ถ้าไม่ใช่แฟน ”              

                 “ ………………..  ”      ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆทั้งสิ้นและวีก็ยื่นโทรศัพท์คืนเพื่อนไปอย่างรวดเร็ว              

                 “  อ้าวเงียบไปเลย  ”              

“  แล้วจะให้กูพูดอะไร  ”              

“  เค้าก็ดูเหมาะสมกันดีนะ คนหนึ่งก็สวยเป็นถึงนางแบบ อีกคนก็มาเฟียสุดเท่ห์   เดินข้างกัน โอ้โห เพอร์เฟกท์คัพเพิลเลยกูว่านะ  ”       นนท์สาธยายภาพที่ขึ้นมาในหัวเวลาที่เค้าไปไหนมาไหนด้วยกัน จนโดนเพื่อนมองด้วยสายตาแข็งแบบไม่พอใจนิดๆกับคำพูดที่นนท์เอ่ยออกมา


                 “  แฟนกูไม่หุ่นแบบนี้บ้างวะ  ”               

“  ถ้าสวยแบบนี้เค้าก็คงไม่เอามึงหรอกไอ้นนท์ หึ! ”      วีหันกลับมาเก็บของใส่กระเป๋าต่อ               

“  สัส  ทำไม?  กูออกจะหล่อ คารมก็ดี กูจะมีแฟนสวยบ้างไม่ได้ไง  ”               

“  รวยด้วยนิ เนอะ!  ”               

“  ถ้าจะเป็นแฟนกูต้องไม่คิดถึงเรื่องนั้นเพราะกูจะหาเลี้ยงเค้าด้วยเงินที่กูทำมาหากินเองเว้ย ”               

“  จ้าพ่อคนดี อนาคตไกล ”               

“  กลับก่อนนะ  อ้อ...อย่าลืมเคลียร์กับแฟนมึงล่ะ  ไปละ  ”    นนท์สะพายกระเป๋าพาดบ่าตัวเอง พลางตบบ่าเพื่อนเบาๆสองสามทีแล้วเดินจากไปเรื่อยๆ แล้วก็หยุดหันมาบอกกับวีว่าจะส่งรูปที่ดูกันให้ หลังจากนั้น ไม่นานวีก็เดินออกมาหน้าบริษัทเพื่อที่จะขึ้นรถเมล์กลับบ้านแต่รถคันหรูที่คุ้นเคยเลี้ยวเข้ามาจอดรับซะก่อน พร้อมประตูที่เปิดรอให้ตนขึ้นไป


                 “  เชิญครับ  ”                 

“  ขอบใจนะ ”           วีพูดเบาๆกับกรรณที่ยืนรออยู่ที่ประตูแล้วเดินขึ้นมานั่งด้านใน                 

“  ไม่ดีใจเหรอ กูกลับมาแล้ว แถมมารับด้วย  ”     อิทธิถามเพราะอีกฝ่ายดูนิ่งเงียบผิดปกติ                 

“  เฉยๆ ทำไมต้องดีใจล่ะ  ”                 

“   ก็ไม่ได้เจอกันตั้ง 2 – 3 วัน  ”                 

“  เคยไม่เจอกันมากกว่านี้ก็ผ่านมาแล้ว  ”           วีตอบเสร็จก็หันเบนหน้าไปทางกระจกขวามือ                 

“  เป็นไรป่ะเนี่ย  ทำงานเหนื่อยเหรอ งานยุ่งหรือเครียดอะไร  ”                 

“  ไม่เห็นได้เป็นไรเลย แต่ก็เหนื่อยนิดหน่อย  นายล่ะกลับมาตอนไหน  ”                 

“  กลับมาตอนบ่าย ก็นอนหลับไปแล้วกรรณก็ปลุกมารับมึง  ”   อิทธิเอามือวางบนขาของวี จนวีนั้นยอมหันมาคุยด้วย  กรรณเองก็พูดลอยๆรายงานว่านายเหนื่อยจนหลับไปอยู่ในห้องกับลูกสาวตัวน้อย

                “  เพลียขนาดนั้น ไม่นอนพักต่อ มารับทำไม  ”                 

“  คิดถึง  ”        อิทธิเอนตัวลงมาพูดใกล้ๆหูของวีแต่ดังพอจะได้ยินกันถ้วนหน้า                 

“  ไม่อายรึไง เค้าได้ยินกันทั้งรถ  ”                 

“  ไม่ได้ยินอะไรเลย  ยศได้ยินไรป่ะ  ”         กรรณกลั้นยิ้มพูดออกมาพร้อมทั้งถามคนขับ                

 “  ผมก็ไม่ได้ยินเลยครับ  นายพูดว่าอะไรครับ ”                 

“  หึๆๆ  ได้ยินแล้วจะทำไม  ”



                     ไลน์!              ไลน์!             ไลน์! 


เสียงไลน์ของวีแจ้งเตือนขึ้น วีจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาดูก็เป็นนนท์ที่ส่งข้อความและแนบรูปมาตาม ที่บอกไว้  ซึ่งอิทธิเห็นว่าวีเปิดอ่านแล้วรีบเก็บจึงเอะใจขึ้นว่ามีอะไรปกปิดตนและวีก็หันมาเห็นว่าอิทธิจ้องตนอยู่ จึงรีบบอกไปว่าเพื่อนไลน์มา แต่ก็ไม่อาจทำให้อิทธิละความสนใจไปได้


                 “  เพื่อนแล้วทำไมรีบปิด ไม่ตอบกลับไปก่อน  ”                

“  เอ่อ...ค่อยตอบก็ได้ครับ  ”                

“  เอาโทรศัพท์มาดู  เพื่อนคนไหน หรือมึงมีใคร  ”                

“  ไม่เอา  ดูทำไม?  เพื่อนส่งมาจริงๆ  ”                

“  มึงมีพิรุธวี ปกติกูก็ไม่เคยยุ่งวุ่นวายกับโทรศัพท์มึงเลยนะ ขอดูหน่อย ” 

     อิทธิแบมือแล้วจ้องมองวีอย่างดุๆแต่วีนั้นยังคงปฏิเสธที่จะให้ ทำให้อิทธิโอบวีเข้ามาชิดอกตนเอง แล้วเอามือควาญหาโทรศัพท์  วีพยายามเบี่ยงตัวหลบแต่ไม่พ้นเนื่องจากวีไม่เคยสู้แรงอิทธิได้เลย  อิทธิจึงได้โทรศัพท์ ไปในที่สุดแถมยังขโมยหอมแก้มวีไปได้ด้วยอีกหนึ่งฟอดใหญ่ๆ พอได้โทรศัพท์มาอิทธิก็เปิดหน้าจอเห็นเป็นไลน์จาก นนท์ที่ส่งมา ยิ่งทำให้อิทธิอยากรู้แล้วกดเข้าไปดูในทันที             


“  มึงเห็นรูปนี้แล้วเหรอ  ”         ในจอโทรศัพท์เป็นรูปอิทธิถ่ายแนบชิดอิงแอบกับนางแบบ สาวคนหนึ่ง อิทธิถามวีจบก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้ไป              

“  นนท์ให้ผมดูตั้งแต่ที่ทำงานแล้ว  ”              

“  แค่ถ่ายรูป ไม่มีอะไร  ”              

“  ครับ ”            ด้วยความที่วีตอบกลับเพียงสั้นๆจึงทำให้อิทธิคิดสงสัยว่าวีจะไม่เอะอะ โวยวายหรือถามอะไรเพิ่มเลยเหรอ แต่วีก็บอกไปว่าไม่รู้จะถามอะไร อิทธิจึงเก็บเอาไว้คุยกันเมื่อถึงบ้าน



เมื่อมาถึงบ้านทั้งคู่ก็ลงจากรถแล้วเดินไปหาฮันนี่พร้อมกันที่ห้องของเธอ โดยฮันนี่นอนเล่นอยู่ที่เตียง                

“  ใครมานะคุณหนู  ”              

“  วี      วี  ”        ฮันนี่พลิกตัวลุกขึ้นนั่งยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าวีมาหาโดยไม่สนใจอีกคนที่เข้ามาด้วยเลย              

“  ไม่เห็นเรียกแด็ดดี๊บ้างเลย  เรียกแต่วี ฮึ้?? ”               

“  ป้อ...  ”                

“  ฮันนี่พูดอีกครั้งซิ  เมื่อกี้หนูพูดว่าอะไร ”      วีได้ยินฮันนี่เปล่งเสียงคำว่าพ่อหรือป้อจึงอยากให้ พูดอีกครั้งให้อิทธิได้ยินชัดๆจะได้ดีใจว่าลูกก็รักและสนใจตนเช่นเดียวกันแต่หนูน้อยก็ไม่พูดออกมาอีกเลย                

“  วี  วีจ๋า  ”                

“  ใครสอนให้เรียกวีจ๋าเนี่ย  น่ารักจังเลย หอมที  ”      วีจับหนูน้อยเข้ามากอดแล้วหอมอย่างหมั่นเขี้ยว เพราะฮันนี่เรียกตัวเองแบบอ้อนๆ  จนคนเป็นพ่อเริ่มน้อยใจที่ลูกไม่ค่อยเรียกตัวเองเลย จึงทำหน้าบึ้งๆแล้วขู่หนูน้อย ว่าจะไม่รักแล้ว แต่เธอก็ยังไม่รู้เรื่องพอแถมหัวเราะชอบใจที่คนเป็นพ่อทำหน้าไม่พอใจใส่ และวีก็เลยพูดให้ฮันนี่ออกเสียงตาม

 “  พูดตามวีนะฮันนี่  พ่อ  พ่อ  ”                

“  พ่อ!!  พ่อ!!  ป้อ   ป้ะ  ”       หนูน้อยพูดออกมาหลายต่อหลายคำเสียงดังชัดเจน อิทธิจึงยิ้มออกแล้วโน้มตัวลงมาหอมลูกสาวแล้วทิ้งตัวลงนั่งขยับเข้าไปใกล้กับลูกของตัวเอง

                 “  เช็ดน้ำลายให้ฮันนี่หน่อยครับ  ”                 

“  ไหนมีน้ำลายไหลเหรอ  ”          พี่เลี้ยงส่งผ้าอ้อมให้กับคนเป็นนายแล้วเดินออกจากห้องไปพัก                

“  ป้อ    ป้อ  ”                

“  ได้ยินแล้วๆ เรียกพ่อใช่มั้ยคนเก่ง  ”          อิทธิก้มลงไปหอมหัวลูกสาวอีกครั้งเบาๆอย่างเอ็นดู                

“   ดี   วี  วีจ๋า  วีจ๋า  หาวี  ”                 

“  ว่าไงคร้าบบบบบ  มาสิมา  ”       หนูน้อยก้มตัวลงเอามือดันที่นอนแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมเดิน สองสามก้าวก่อนที่จะล้มลงไป แล้วลุกขึ้นใหม่เพื่อเดินไปหาวีที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักบนเตียง 

“   ฮันนี่เริ่มเดินเองได้แล้วเหรอ ทำไมกูไม่รู้เลย  ”       อิทธิทึ่งและแปลกใจที่ลูกน้อยเดินได้แล้ว                 

“   ได้หลายก้าวแล้วด้วยครับ  ”                 

“  เก่งที่สุดเลยลูกกู  เดินได้เดี๋ยวมีรางวัลให้  ”                 

“  ให้แต่รางวัล มาจับลูกเดินบ้างก็ดีนะ ”                 

“  มึงจับก็เหมือนกูจับแหละ  เวลาพ่อแม่ดูแลลูก แม่ไม่ว่างพ่อก็ดูให้ พ่อไม่ว่างแม่ก็ดูไปสิ  ”                 

“  ลูกนายไม่ใช่ลูกผมสักหน่อย  ”                 

“  แล้ว...ไม่อยากให้ฮันนี่เป็นลูกของมึงบ้างเหรอ  แต่กูว่าฮันนี่อยากเป็นลูกสาวของมึงนะ  ”                 

“  ไปเคลียร์กับคนของนายก่อนมั้ย  ”                 

“  ไม่เห็นต้องเคลียร์เพราะมันไม่มีอะไรแค่ถ่ายรูปกันเฉยๆ   แต่กูว่า...คนที่กูต้องเคลียร์นี่ คือมึง นั้นแหละวี  ที่เงียบๆไม่พูดไม่จานี่...ไม่พอใจกูใช่มั้ย  มานี่เลย... ”   อิทธิเอื้อมมือไปดึงแขนวีให้ลุกตามมา

                 “  ไปไหน  ไม่ไปจะอยู่กับฮันนี่  จะปล่อยฮันนี่ไว้คนเดียวเหรอนาย  ”                  

“  มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน  เดี๋ยวกูให้ลูกน้องไปตามพี่เลี้ยงเอง มึงอ่ามานี่!!  ”         

วีหยิบหมอนวางให้ฮันนี่เล่นระหว่างรอสาเข้ามาแล้วรีบเดินไปตามแรงลากจนถึงห้องนอนของอิทธิ ซึ่งพอเข้ามาถึงอิทธิก็ทำการล็อกห้องแล้วดึงวีให้มานั่งลงที่ปลายเตียงด้วยกันเพื่ออธิบายทุกอย่างในวันนั้น



                 “  ไม่ต้องอธิบายอะไรก็ได้นะ  ”                  

“  ไม่อธิบายมึงก็เข้าใจว่ากูไปหาเจลลาสิ ใช่มั้ย ”                 

“   นายจะไปหาใคร ทำอะไรผมก็แล้วแต่นายอยู่แล้ว  ”                 

“  กูไปคุยงานกับพี่ชายเค้า ชื่อโจธานแล้วน้องเค้าก็ไปด้วย  วันนั้นที่ถ่ายรูป กรรณก็อยู่ ถามกรรณได้เลย กูไม่ได้ทำไรเกินเลยจริงๆ ”                 

“  ครับ  ”                 

“  กูมีแค่มึงนะวี  ขนาดกูโดนยั่วให้เกิดอารมณ์ โดนเค้ามอมยา กูยังหักห้ามใจแล้วก็คิดถึงแต่มึงเลย คืนนั้นเราก็เฟสทามคุยกันไม่ใช่เหรอ  มึงก็เห็นนี่ว่ากูอยู่คนเดียวในห้อง  ”                 

“  ก็บอกแล้ว ว่าอยากทำไรก็ทำ ไม่เห็นต้องมาอธิบายอะไรเลย  ”                 

“  ไม่โกรธ ไม่หึง ไม่ไรเลยว่างั้น  ”        อิทธิจ้องวีประหลาดใจที่ทำท่าเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย                 

“  ไม่มีสิทธิ์ไง  ”       จนวีพูดคำนี้ออกมาถึงเข้าใจ                

 “  ทำไมจะไม่มี... ”

      ใบหน้าหล่อเหลามีหนวดเคราเล็กๆเริ่มขยับเข้ามาใกล้ของร่างอันบอบบางของวีเรื่อยๆจนประกบปากจูบ ที่ริมฝีปากของร่างบางเข้า เค้าไม่มีท่าทีปฏิเสธหลบหนีปล่อยให้คนร่างหนากว่าฉกฉวยรสหวานดูดด่ำกับการจูบ อยู่นานสองนานไม่มีวี่แววว่าจะปล่อยปากออกจากกัน มือไม้ของร่างหนาเหมือนจะไม่อยู่สุขเริ่มลูบไล้ตามเรือนร่าง ของร่างบางอย่างโหยหา ปากค่อยๆขยับออกมาจูบลากไล้ที่ลำคอและกกหูอย่างค่อยๆ


  “  ไหนว่าเหนื่อย... ”         เมื่อปากเป็นอิสระวีก็เอ่ยถามเสียงแผ่วๆกับอีกคนที่ซุกไซร้อยู่ที่คอตน                  

  “  กูคิดถึงมึงมากกว่า  ”

        อิทธิเงยหน้าขึ้นมาตอบแล้วยังคงไม่ละเลิก จูบ ขบจนตามเนื้อของวีแถมยังจับวีถอดเสื้อออกให้พ้นทางตัวเอง ได้จัดการกับวีให้ง่ายขึ้นอีกด้วย แต่วีนั้นกลับรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมาเนื่องจากทำงานมาทั้งวัน

  “  ไม่เหม็นเหรอ ทำงานเหงื่อออกทั้งวัน  ขออาบน้ำก่อนได้มั้ย  ”                 

 “  เหม็นอะไร หอมจะตาย  ไม่ต้องอาบหรอก ค่อยอาบตอนเสร็จ  ”                  

 “  นะ...ขออาบน้ำก่อน นะครับ  ”           วีทำตาปริบๆให้อิทธิที่มองมาอยู่เพราะเกรงว่ากลิ่นไม่ดี จะทำให้อีกคนหมดอารมณ์ในการทำกิจกรรมร่วมกัน แต่เหมือนอิทธิจะไม่ยอมและสั่งให้วีขึ้นไปบนเตียง

                   “  ขยับขึ้นไปข้างบน!  ”                  

  “ ……………..  ”         วียอมทำตามคำสั่งและทำหน้าบูดเล็กน้อยที่อิทธิไม่ยอมให้ไปอาบน้ำ                  

“  ทำไมทำหน้าแบบนั้นอ่า  ”                  

“  ก็อยากอาบน้ำ... ”

       อิทธิยิ้มเล็กน้อยกับความงอแงของวีแล้วถอดเสื้อผ้าของตัวเองจนหมดโชว์เรือนร่างแกร่งกล้ามแน่น อกสวยแพ็ครอนงาม ค่อยๆคลานขึ้นไปบนเตียง ดึงขาวีให้วางเหยียดลงแล้วถอดกางเกงวีออกมาเช่นกัน  จากนั้นอิทธิก็คลานขึ้นไปทับตัววีไล่ดมและจูบจนทั่ว  เร้าโรมวีเต็มที่จนวีนั้นเกิดอารมณ์ขึ้นมาในที่สุด


                 “  หอมจะตาย เหม็นอะไร? ดมทุกส่วนแล้วเนี่ยไม่เห็นมีกลิ่นเลย  หื๊ม!! ”                  


“  อื๊อออ!!  นายยยยยยยยย  ”      ความเสียวซ่านพุ่งปรี๊ดเมื่ออิทธิจับขาวีตั้งขึ้นและลงลิ้นที่ส่วนนั้น โดยมือก็สอดไปบีบนวดคลึงก้นขาวๆไปด้วย มันทำให้วีมั่นใจมากขึ้นและยอมปล่อยตัวตามอารมณ์ที่อีกฝ่ายปรนนิบัต ปรนเปรอให้จนเสร็จไปรอบหนึ่งเปื้อนมือของอิทธิเต็มไปหมด


                 “  ขยับหน่อยเร็ว  ”                  

“  อะไรอ่า ”          วีถูกจับให้อยู่ในท่าคลานเข่าแล้วอิทธิก็เข้ามาปะชิดตัวจากทางด้านหลังทั้งคู่ตัว แนบชิดกันกระแทกกันอย่างเป็นจังหวะอยู่นานสองนานสลับกับการที่อิทธิจะก้มลงไปคลอเคลียอยู่ที่ส่วนบนของอีกฝ่าย


          โอ๊ยยยย                        อื้อออออออออออ    


นะ...นาย  มะ....ไม่....ไม่ไหววววววว  


 อะ    เบาหน่อยยยยยยย                     



“  รอก่อน  อีกนิดเดียว ”                     

“  อ๊ะ!           อ๊า!  ”     ร่างบอบบางที่ถูกกระแทกร้องออกมาเสียงดังพร้อมบีบแขนคนด้านบน จนเป็นรอย  จากนั้นก็คลายแรงลงเนื่องจากเสร็จกิจกันทั้งคู่  อิทธิเองก็ทิ้งตัวลงนอนที่เตียงอย่างหมดแรง


                “  กูไม่ได้เอาเจลลาจริงๆนะ  ”                      

“  นายซีเรียสทำไมนักหนา  ผมไม่ได้โกรธอะไรแล้ว  ”                      

“  ก็กูไม่อยากทำให้มึงเสียใจไง กูแคร์ความรู้สึกมึงนะวี  ”       คำพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังของอิทธิทำเอาวี ยิ้มกว้างขยับยกตัวขึ้นมาจูบเบาๆไปที่ปากของอิทธิแล้วก้มลงนอนหนุนแขนอย่างอ้อนๆ


                   “  หึ!!  หัดทำตัวน่ารักเหรอเดี๋ยวนี้  ”                        

  “  ผมเชื่อใจนาย  งั้น...ผมมีรางวัลให้ ”                      

“  รางวัลอะไร  ”   เรือนร่างเบาบางของวีขยับตัวอีกครั้งแล้วคร่อมไปอยู่บนตัวของร่างหนาหลังจากนั้น ก็ก้มลงไปจูบคนด้านล่างทำเอาคนเค้าเคลิ้มแล้วตอบสนองกลับอย่างไม่ยอมกันได้สักพัก ร่างบางก็เปลี่ยนมาซุกไซร้คอ ของร่างหนา ลากลิ้นเลียลงมาเรื่อยๆจนถึงเม็ดบนอกแกร่งที่แข็งชูเป็นไตเพราะความเสียว พลางชายตามองคนที่โดนรุก อย่างยั่วยวน ร่างบางไม่หยุดเพียงเท่านั้นถอยตัวลงไปด้านล่างและจัดการกับส่วนล่างที่บ่งบอกได้ว่ามีความต้องการที่สุด ทั้งมือและปากปรนนิบัตส่วนนั้นอย่างนุ่มนวลค่อยๆ และเริ่มเพิ่มความเร็วขึ้นจนร่างหนาปล่อยเสียงครางและกำผ้าปู ที่นอนอย่างซาบซ่าถึงอารมณ์           


อืมมมมม               วี                               อ้า!       


 อย่างนั้นนนนนน                                อื้ออออ  



  โอ้ววววววววววว    



 ร่างหนากระตุกเกร็งเล็กน้อยและปลดปล่อยออกมาในที่สุด แต่ร่างบางไม่หยุดเพียงเท่านั้นคลาน ขึ้นมาด้านบนแล้วค่อยๆทิ้งตัวลงนั่งทับแท่งใหญ่ที่เพิ่งสงบศึกไป ทำให้ร่างหนาขยับตัวจากนอนมาเป็นนั่งพิง กับพนักเตียงจัดท่าใหม่ให้มันพอดีแล้วปล่อยร่างบางเริ่มบรรเลงเพลงอันจังหวะอันเร่าร้อนอีกครั้ง บทเพลงบรรเลง ไปเรื่อยๆจากตามจังหวะก็เริ่มเร่งจังหวะขึ้นและเบาลงบ้างตามอารมณ์ของทั้งคู่   แวะคลอเคลียนัวเนียกันตามทางแล้วจึงไปต่อ


                “  อ๊ะ  นายยยยย   นายยยยยย   โอ๊ยยยยยย    ”                        

“  อื่ออออออ  วี  สุดยอดไปเลย  ”                                      

“  มองไรแบบนั้นอะ  อ๊ะ!  ”                        

“  เซ็กซี่ชิบหาย หึๆๆ  ”         อิทธิมองคนตรงหน้าด้วยแววตาอย่างอยากจะขย้ำเค้าให้จมเขี้ยว พลางยื่นมือไปลูบไล้เนื้อตัวเค้าและก็ถึงฝั่งฝันกันไปอีกคนละครั้ง ทำเอาคนคุมเกมอย่างวีหมดแรงทิ้งตัวลงมานอนซบ อกหนาๆของอิทธิเพื่อพักเหนื่อย


                  “  รางวัลถูกใจมั้ยครับ  ”                             วีพูดอ้อนๆอยู่ตรงอกพร้อมหายใจเหนื่อยหอบ                        

“  ถูกใจ...แล้วก็ถึงใจมากด้วย ”           อิทธิยกหัวมาหอมที่หัวของวีเบาๆ                         

“  ห้ามล้อห้ามแซวนะ  ”        วีเงยหน้าจากอกแล้วเท้าคางพูดกับอิทธิอย่างจริงจังเนื่องจากสิ่งที่ทำลงไป นั้นทำตัวเองเขินจนไม่อยากจะพูดถึงแต่เพื่อคนข้างล่างตอนนี้ก็พร้อมจะทำให้


                  “  ทำแบบนี้กูยิ่งหลงมึงเข้าไปใหญ่เลยเนี่ย รู้ตัวมั้ย  ”                         

“  ดี จะได้ไม่มีคนอื่น  ”                         

“  มีไม่ลงแล้ว  แค่นี้ก็รักจะตายห่าอยู่ละ ”         อิทธิเอามือบีบจมูกวีอย่างหมั่นเขียว                         

“  ให้จริงเห้อะ  เอาออกให้หน่อย เจ็บ… ”

อิทธิจับวีพลิกตัวลงไปนอนแล้วดึงของตัวเองออกจากวี น้ำขาวขุ่นก็ไหลออกมาเปื้อนทั้งขาและเตียงไปหมด

                 “  อยากอาบน้ำไม่ใช่เหรอ ไปอาบน้ำไป ”                         

“  เหนื่อยแล้ว  พักก่อนได้มั้ย ค่อยไปอาบ  ”        วีส่ายหน้าเอื้อมหยิบผ้าห่มมาบังเรือนร่างตน                         

“  เหนื่อยอะไร วันนี้ไม่กี่รอบเองนะ ไปเร็ว  ”                                   

“  นายไปก่อนก็ได้ ขอพักก่อน  นะครับ  ”

#  โอ้ยยยยยยย  อิจฉาวี  บอกแล้วอยากได้หลัวแบบเน้


#  ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน มาเม้นท์  มาถูกใจนะคะ


#  หลายเม้นท์บอกว่าอิทคือหลัว  อย่าๆๆ หลัวไรท์ๆ


     ทีตอนนั้นทำเป็นไม่ชอบอิท  ตอนนี้มาเรียกว่าหลัว  เดี๋ยวเหอะ!!!


#  ส่วนเรื่องกาเบียล ตอนหน้าๆนะ 


#  จุ้บๆนะรี๊ด 555555

ความคิดเห็น