facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 4 สัญญาทาส

คำค้น : พี่คิง น้ำผึ้ง

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 21:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 สัญญาทาส
แบบอักษร

 

​“ทำไมชอบทำตัวให้น่ารำคาญอยู่เรื่อยเลยนะเธอ จับฉลากเข้ามาเรียนได้หรือเปล่าทำไมโง่จัง เบาะรถของฉันราคามันแพงนะเธอระวังๆหน่อยสิ” พอเขาเข้ามานั่งในรถได้ เขาก็เริ่มด่าฉันอีกแล้วยิ่งอยู่ใกล้เขาฉันยิ่งเกลียดขี้หน้าเขาผู้ชายอะไรหน้าตาก็พอไปวัดไปวาได้มั้งแล้วก็แค่ขับรถหรูมาเรียน แต่ทำไม๊ทำไมคำพูดคำจามันสวนทางกับโปรไฟล์เว่อร์วังของเขานักนะเฮ้อ  

 

“เลิกด่าฉันสักที แล้วพูดธุระของนายมาฉันจะได้กลับหอ ฉันเหนื่อย” เขามองฉันเหมือนเอือมระอาแต่เป็นฉันมากกว่าไหมที่ต้องมองเขาแบบนั้น 

 

“ฉันอายุเยอะกว่าเธอตั้งหนึ่งปีเรียกฉันว่าพี่คิง เคารพกันหน่อยเข้าใจไหม” ฉันเบ้ปากใส่เขาแล้วไม่คิดจะทำตาม ทำตัวแบบนี้มันน่าเคารพตรงไหน 

 

“ยังจะมาทำหน้าแบบนั้นใส่ฉันอีกนะเธอ” เขาทำท่าจะขยับตัวเข้ามาเอาเรื่องฉัน จากประสบการณ์การเจ็บตัวของฉันทำให้ฉันต้องรีบตอบรับเขา 

 

“กะก็ได้ค่ะพี่คิง...” ท้ายประโยคเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเสียง 

 

“อืมดีมากครับ พูดง่ายๆมันค่อยตกลงอะไรๆกันราบรื่นหน่อยเนอะ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาจากใบหน้าโหดๆชวนให้บรรยากาศภายในรถเย็นยะเยือกเหมือนอยู่ในขั้วโลกเหนือ แต่มือที่กำเอาไว้แน่นของฉันเริ่มมีเหงื่อผุดออกมามากขึ้นเรื่อยๆทั้งที่ภายในรถเปิดแอร์เย็นช่ำ 

 

“พะพี่คิงมีอะไรจะตกลงกับน้ำผึ้งเหรอคะ” บรรยากาศเหมือนความซวยจะเข้ามาเยือนฉัน ทำให้น้ำเสียงแข็งกร้าวที่ใช้พูดกับเขาเป็นปกติเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานขึ้นมาทันที 

 

“หึ!วันนั้นที่ร้านอาหารเมื่อหกเดือนก่อนเธอทำน้ำหกใส่ฉันจนเปลือกไปทั้งตัว” 

 

“อะไรกันก็แค่ทำน้ำหกใส่ตัวทำไมนายต้องทำเหมือนมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนั้นด้วยหะ ฉันไม่ได้ไปฆ่านายตายสักหน่อยทำไมต้องแกล้งฉันขนาดนี้ด้วย” ฉันตะโกนใส่เขาระบายเรื่องที่อัดอั้นมาทั้งวันตั้งแต่เมื่อเช้าจนถึงตอนนี้ใส่เขา 

 

“หึมันไม่ใช่แค่ตัวฉันนะสิที่เปียกน้ำ เธอคงไม่สังเกตสินะว่ามีกระดาษแผ่นนึงวางอยู่ด้วยและมันเป็นเอกสารงานสำคัญที่ฉันต้องส่งอาจารย์ ทำให้ฉันต้องกลับไปปริ้นใหม่จนส่งงานเลตและนั้นมันเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันหลุดเกรดเอเพราะเธอคนเดียว” ว่าไงนะนี้ฉันทำให้เขาส่งงานไม่ทันเลยเหรอ ในหัวพอจำได้รางๆว่ามันมีกระดาษแผ่นนึงวางอยู่จริงๆนั้นแหละ 

 

“เอ่อ...น้ำผึ้งขอโทษที่ทำให้พี่คิงไม่ได้เกรดเอนะ” ฉันพูดด้วยความรู้สึกผิดจากใจจริงๆจากความซุ่มซ่ามของตัวเองแท้ๆทำให้เขาต้องเดือดร้อน 

 

“ฉันไม่รับคำขอโทษจากเธอ” ท่าทางโมโหเมื่อฉันพูดขอโทษเรื่องที่เขาพลาดเกรดเอเพราะฉันทำน้ำหกใส่กระดาษงานของเขา จนเขาส่งงานไม่ทันเวลาที่กำหนด 

 

“อ่อ...ค่ะ” ฉันไม่รู้แล้วว่าจะทำยังไงให้เขาหายโกรธแค้นฉัน เพราะลำพังตัวของฉันเองที่ไม่น่าจะมีปัญญาไปทำอะไรเป็นการไถ่โทษให้เขาได้จริงๆ 

 

“แต่ฉันจะยกโทษให้เธอ ถ้าเธอไปทำความสะอาดคอนโดให้ฉันตลอดหนึ่งเทอมนี้เพื่อชดเชยเกรดของเทอมที่แล้วของฉัน ที่มันร่วงเพราะพลาดเกรดเอจากฝีมือของเธอ เข้าใจไหม” ตลอดหนึ่งเทอมเลยเหรอ มันไม่มากไปหน่อยเหรอ นี่ฉันมาเรียนวิศวะเพื่อเป็นวิศวกรสาวนะไม่ใช่จะมาเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของเขา 

  

“…” 

  

“เธอจะไม่ทำก็ได้นะ” 

  

“พี่คิงพูดจริงเหรอ” เสียงอ่อนเสียงหวานอย่างคนมีความหวังว่าตัวเองจะพ้นจากสภาพความเป็นเบ้ของเขา 

 

 “แต่เธอต้องจ่ายเงินให้ฉันมาหนึ่งแสนบาท” 

 

“ว่าไงนะ เงินตั้งเป็นแสนฉันจะไปหามาจากไหนแล้วแค่เกรดนายหลุดเอมันใช่เหตุผลที่จะเอามาขู่รีดเอาเงินกับฉันด้วยเหรอหะ” โว้ยขับรถก็หรูแต่มาขูดรีดเงินจากเด็กหอปีหนึ่งที่ได้เงินใช้เดือนละหนึ่งหมื่นบาทแบบฉันเนี้ยนะคำด่าร้อยแปดผุดออกมาจากในหัวเต็มไปหมด 

 

“ไม่รู้แหละ เลือกมาว่าเธอจะจ่ายเงินให้ฉันหรือจะมาทำความสะอาดคอนโดให้ฉันตลอดเทอมนี้” กำมือทั้งสองข้างแน่นจนรู้สึกเจ็บ 

 

“ไม่เลือกอะไรทั้งนั้นแหละนายก็ดูเป็นลูกคนรวยมีเงิน ทำไมไม่จ้างแม่บ้านหรือบริษัทรับทำความสะอาดอะไรแบบนี้เอาหะทำไมต้องเป็นฉันด้วย” 

 

“เธอแม้งเป็นผู้หญิงปากเก่งเกินไปแล้ว เดี๋ยวจะโดนดี” เขายึดมือที่กำลังจะทุบตีเขาเอาไว้ถลึงตาใส่ฉันอย่างเอาเรื่องท่าทางน่ากลัวของเขาแตกต่างจากครั้งไหนๆมันดูน่ากลัว เหมือนเขาจะโกรธฉันขึ้นมาจริงๆแล้ว 

 

“ปะ...ปล่อยนะ” ถ้าเขาฆ่าฉันหมกรถจะมีใครหาศพฉันพบไหมนะ 

 

“ตกลงจะเลือกได้ยัง รีบๆตอบมาฉันมีธุระต้องจะไปทำต่อ”เสียงเข้มของเขาข่มขวัญของฉันได้ดีมาก 

 

“น้ำ...น้ำผึ้งเลือกไปทำความสะอาดให้พะพี่คิงก็ได้ค่ะ” ฉันรู้สึกได้เลยว่าตัวเองสั่นไปทั้งตัว เห็นแต่ตามข่าวในทีวีตอนเช้าที่ผู้ชายทำร้ายร่างกายผู้หญิงบางรายบาดเจ็บสาหัส บางรายถึงขั้นตายเลยก็มี ฉันพึ่งก้าวเข้ามาในรั้วมหาลัยยังอยากเรียนหนังสือให้จบมีงานทำและแต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่นตามความฝันของผู้หญิงทั่วๆไปอยู่นะ ไม่นะความฝันของฉันจะมาสลายไปเพราะโดนฆ่าหมกรถวันแรกที่เปิดเรียนไม่ได้ 

 

“นี่เหม่อลอยอะไรของเธอ” เขาตะคอกฉันเสียงดังลั้นรถ 

 

“อย่าฆ่าฉันหมกรถเลยนะ จะให้ฉันไปเป็นคนใช้นายนานแค่ไหนก็ได้แต่ขอร้องอย่าฆ่าฉันเลยนะ” ฉันสะดุ้งแล้วยกมือไหว้เขาพร้อมร้องขอชีวิตหลับตาแน่น 

 

“ยัยนี่สติดีไหมวะหรือเป็นบ้าไปแล้ว” เขาพูดเหมือนกำลังคุยกับตัวเองมากกว่าต้องการคำตอบจากฉัน 

 

“ลืมตาแล้วฟังฉันนะน้ำผึ้ง” เขาจับแขนทั้งสองข้างของฉันเอาไว้ฉันค่อยๆลืมตาอย่างช้าด้วยความหวาดหวั่นกลัวโดนเขาโกรธจนฆ่าฉัน พอลืมตาขึ้นมาปรากฏว่าเขาอมยิ้มเหมือนคนกลั่นขำเอาไว้พร้อมกรอกตาไปมา 

 

“ปล่อยเลยนะ อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉัน” ฉันสะบัดมือหนาออกจากแขนของตัวเอง 

 

“เธอต้องมาทำความสะอาดที่คอนโดของฉันสี่วันต่อหนึ่งอาทิตย์แล้วกันเพราะฉันเข้าใจและเห็นใจเธอว่าเด็กปีหนึ่งต้องทำกิจกรรมเยอะไม่ค่อยมีเวลาว่าง” ฉันควรยกมือไหว้ขอบคุณเขางามๆในความกรุณาที่ให้ฉันไปทำความสะอาดตั้งสี่วันต่ออาทิตย์ไหม 

 

“จะบ้าเหรอตั้งสี่วันต่ออาทิตย์นายไม่คิดจะให้ฉันอ่านหนังสือหนังหาบ้างเลยเหรอ ใครมันจะมีเวลาว่างขนาดนั้นกัน” ฉันโวยวาย ยังไงก็ไม่ยอมตกลงรับข้อเสนอของเขาเด็จขาด 

 

“ฉันไม่ได้ขอความคิดเห็นจากเธอแต่ฉันสั่งให้เธอทำ” 

  

“ไอ้...” ฉันกำลังจะอ้าปากด่าเขาแต่โดนชี้หน้าและด้วยความอยากมีชีวิตอยู่ต่อฉันจึงสงบปากสงบคำลงทันที 

 

“ลงไปจากรถของฉันได้แล้ว” เขาโบกมือไล่ฉันอย่างรำคาญ หายใจเข้าลึกๆไว้น้ำผึ้งท่องไว้สักวันแกต้องเอาคืนให้สาสม พอรวบรวมสติได้ฉันก็กระชากประตูรถเปิดและกระแทกปิดอย่างแรงด้วยความแค้น 

.............................................................................................................................

คอมเม้นให้กำลังใจไรท์หน่อยนะ 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว