Castle-G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ZAC STYLE | 22 : ใจที่เต้นแรง [100%]

ชื่อตอน : ZAC STYLE | 22 : ใจที่เต้นแรง [100%]

คำค้น : เขิน, น่ารัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2561 10:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ZAC STYLE | 22 : ใจที่เต้นแรง [100%]
แบบอักษร

22

ใจที่เต้นแรง


2 เดือนต่อมา

‘ขอเชิญเหล่านิสิตและนักศึกษาประจำมหาวิทยาลัย A และมหาวทิยาลัย B ทุกท่านเข้ารวมงานกีฬาประเพณีระหว่างมหาวิทยาลัยที่จัดขึ้นในทุกๆ ปี ....'

ป้ายไวนิลอันใหญ่เบ้อเริ่มที่ตั้งอยู่หน้าทางเข้าของมหาลัยเรียกความสนใจจากทุกคนไม่น้อยเลยทีเดียว ฉันมองมันอยู่ตั้งนานกว่าจะเข้ามาที่คณะได้ พอมาถึงคณะก็เจอใบปลิวพวกนี้อีก อันที่จริงฉันก็รู้ก่อนหน้านั้นแล้วสองเดือนว่าจะมีงานกีฬาประเพณีกันซึ่งจะจัดการแข่งขันกีฬาหลายชนิดระหว่างสองมหาวิทยาลัย แล้วฉันก็เตรียมตัวสำหรับการแข่งขันนี้มาแล้วเรียบร้อย

ฉันจะแข่งอะไรน่ะเหรอ

“นี่อบเชย เราไม่ได้ไปซ้อมเหรอเมื่อวานนี้” พี่หยาดที่เพิ่งเดินเข้ามานั่งอยู่โต๊ะเดียวกันเมื่อครู่เอ่ยถามพร้อมกับทำสีหน้าเคร่งเครียด

“คือฉันติดธุระน่ะค่ะ เลยไปไม่ได้” ฉันตอบด้วยความรู้สึกผิด

“ซ้อมหนักหน่อยนะ ใกล้ถึงวันงานแล้ว” เธอบอกแล้วก็หยิบกระดาษอะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋าจากนั้นก็ยื่นมันมาให้ฉัน “อันนี้คือเพลงที่ต้องซ้อมเพิ่ม พี่จดมาให้”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้มๆ

“ตั้งใจล่ะ ถึงวันก็ไม่ต้องเครียดนะ” พี่หยาดบอกก่อนจะลุกออกไป

เพราะหนึ่งในการแข่งขันของกีฬาประเพณีที่จะถึงนี้มีการแข่งขันของทีมเชียร์หลีดเดอร์ประจำมหาวิทยาลัย และฉันก็เป็นหนึ่งในทีมนั้นเสียด้วย ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนคัดเขาคิดอะไรอยู่ถึงเอาฉันเข้า พอจะปฏิเสธก็โดนกัดดันทุกช่องทาง สุดท้ายก็ต้องปล่อยไปและยอมเป็นในที่สุด

“นี่ๆ ตอนเย็นเราไปดูผู้ชายเล่นบอลที่สนามกีฬาไหม” เพื่อนคนสนิทละสายตาจากกองรายงานและเงยหน้าขึ้นมาคุยกับฉันพร้อมด้วยเป้าหมายอันเลอค่า

“เหอะ เสียใจย่ะ กูมีซ้อมหลีด ถ้าเย็นนี้กูโดดอีกโดนพี่เขาบึ้มหัวตายแน่ๆ” ฉันแค่นหัวเราะเหอะก่อนจะก้มหน้าลงไปอ่านหนังสือของตัวเองต่อเนื่องจากพรุ่งนี้มีควิซย่อย ถึงภาคทฤษฎีมันจะไม่ค่อยเยอะเท่าภาคคำนวณแต่ก็ต้องอ่านกันเอาไว้ก่อน

“ได้ข่าวว่าพี่แซคลงแข่งบอลด้วยนะ” มันยังไม่จบ..

“แล้วไง”

“ไม่ดูจริงเร้ออออ”

ฉันละเกลียดไอ้การลากเสียงยาวๆ ของพายอาร์มันเสียจริง ยิ่งฟังดูก็ยิ่งน่าหมั่นไส้ฉิบหาย

“ก็บอกแล้วว่าต้องซ้อม” ไม่รู้ว่าจะให้ฉันอีกกี่ครั้งมันถึงจะเข้าใจ ทั้งเรื่องที่ไม่ว่างกับเรื่องพี่แซค..มันน่าจะแซวไปเรื่อยๆ จนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะมีแฟนแน่

“ก็ซ้อมเสร็จไง วันนี้มึงเริ่มซ้อมเร็วกว่าปกติคือบ่ายสามใช่ไหมล่ะ เสร็จก็หกโมงเย็น” ดูเหมือนเพื่อนของฉันจะรู้ตารางงานของฉันดีกว่าเจ้าของเสียอีกนะ

“รู้มากจริงๆ แล้วไง ต่อให้ซ้อมเสร็จกูก็ไม่ไปหรอก เหนื่อยจะตาย” ยังคงยืนยันในอุดมการณ์ของตัวเองอยู่ ก็แค่ผู้ชายซ้อมเตะบอลกันมันมีอะไรให้น่าดูนักหนาก็ไม่รู้

“จ้ะ จะรอดู”

6:10 PM

“เอาหละเด็กๆ เก่งกันมากเลย” พี่ที่ฝึกซ้อมหลีดพูดขึ้นหลังจากที่เราซ้อมเพลงสุดท้ายกันจบ ยอมรับว่าตามไม่ค่อยทันเพราะขาดไปหนึ่งวันเลยโดนดุตลอด “ส่วนอบเชย หนูไปฝึกมาเพิ่มนะลูก”

“ค่า” ฉันรับคำ ทั้งที่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปฝึกเพิ่มอย่างที่รับไปหรือเปล่า ลำพังแค่ซ้อมกับคนอื่นๆ ฉันก็ขี้เกียจจะแย่ ให้ซ้อมเพิ่มคนเดียว? เหอะ..คิดว่าคนอย่างอบเชยจะทำอย่างนั้นเหรอ

เวลาหกโมงเย็นแล้ว ตอนแรกฉันว่าตัวเองก็ควรกลับหอสักที แต่อยู่ๆ คำพูดของพายอาร์ที่มันพูดกับฉันเมื่อเช้าก็ดังขึ้นมาในหัว

‘ได้ข่าวว่าพี่แซคลงแข่งบอลด้วยนะ’

เหอะ..แล้วยังไง พี่แซคแล้วยังไงล่ะ แค่มีเขาคนนั้นไปซ้อมบอลที่สนามแล้วฉันจะต้องไปดูเหรอไง ไม่มีทางซะหรอกพี่มันไม่ได้มีอิทธิพลกับชีวิตและการนอนพักผ่อนกับฉันขนาดนั้น

ณ สนามกีฬา

ฉันมาทำอะไรที่นี่... มาทำไม...แล้วซื้อน้ำผลไม้มาทำไมต้องสองขวด...

“เซย์ไฮเพื่อนอบบบบ!!!” ร่างถึกๆ ของพายอาร์วิ่งลงจากสแตนด์เชียร์เพื่อมาหาฉันด้วยท่าทางดีใจ ที่สำคัญเลยก็คือเสียงของมันดังมาก และน่าจะดังจนนักกีฬาที่ซ้อมอยู่สามารถได้ยิน

“ตะโกนทำไม” ฉันถลึงตาใส่มันพร้อมกับเหลียวมองซ้ายขวากลัวว่าใครจะได้ยิน

“ก็ดีใจอะ ที่เพื่อนมา” นัวตัวดีหัวเราะคิกคักอย่างพอใจก่อนจะเอ่ยแซวต่อไปอีก “แล้วใครกันน้อที่เมื่อเช้ายืนยันดิบดีว่ายังไงก็จะไม่มา หือออ”

“อะไรๆๆ กูแค่เดินผ่านมาเฉยๆ เลยแวะมาดูเหอะ ถ้าไม่ผ่านทางนี้ก็คงไม่มาหรอก” ฉันพูดแล้วก็เดินขึ้นไปนั่งบนแสตนด์ชั้นสามซึ่งเป็นมุมที่พอดีกับการสอดส่องอย่างมาก..

เดี๋ยวนะ แล้วฉันจะไปส่องหาใครล่ะเนี่ย

“พี่แซคนั่งพักอยู่ฝั่งนู้นจ้ะ”

ขวับ!

ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองตามนิ้วชี้ของผู้เป็นเพื่อน ก่อนจะพบกับร่างสูงที่อยู่ในชุดกางเกงวอร์มเสื้อยืดสำหรับซ้อมกีฬานั่งพักบนแสตนด์อีกทางหนึ่ง

“แน่ะ หันมองเร็วเชียวนะมึง” พายอาร์แซว

นั่นน่ะสิ ฉันจะรีบหันไปมองทำไมวะเนี่ย

“พี่แซคขาาาา อบเชยมาหา!” อยู่ๆ เพื่อนตัวดีก็ตะโกนขึ้นอีกครา คราวนี้มันตั้งใจให้ดังไปถึงร่างที่นั่งพักอยู่ทางนู้นเลย

โอ๊ย กระทืบเพื่อนตายต้องโดนลงโทษอะไรบ้างเนี่ย จะได้เตรียมรับไว้ทัน

“ไอ้อาร์!” ฉันเรียกชื่อเดิมของเพื่อนสนิททันที เท่านั้นแหละมันก็รีบหันหน้ากลับมามองฉันด้วยท่าทางอยากจะโดดงับหัว

“ใครอาร์เฉยๆ ยะ” มันเบ้ปากเล็กน้อยจากนั้นก็พยักเพยิดไปอีกฝั่งหนึ่ง “นู่น พี่ขาเดินมาแล้ว”

เฮือก! เดินมาจริงด้วย มาทำไมกันเล่า!

พอฉันจะหันไปด่าพายอาร์ต่อนังตัวดีนั่นก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ มาก่อเรื่องแล้วก็หนีหายไปเฉยเลยอะโอ๊ย แล้วนี่พี่แซคก็เดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าฉันแล้วด้วย

“มาหากูเหรอ”

“เปล่า” ฉันปฏิเสธทันที

“แล้วนั่นอะไร” มือหนาชี้มายังขวดน้ำในมือสองขวดที่ฉันถือเอาไว้ “กินคนเดียวหมดนั่นระวังตัวแตกตายนะ”

พอพูดแล้วก็หัวเราะ เอาเข้าไปสิ

“มันเป็นโปรแลกซื้ออะ ก็เลยเอามาสองขวด” ฉันแถไปหน้าด้านๆ ทั้งที่ไอ้สองขวดนี้ไม่ได้มีโปรอะไรทั้งนั้นซ้ำยังซื้อมาในราคาเต็มอีกต่างหาก “งั้นพี่เอาไปขวดนึงสิ”

“..” เขาไม่ได้ตอบหรือกระทำการอะไรแต่ทำเพียงแค่ยืนจ้องหน้าฉันนิ่งๆ

“อะไรเล่า เอาให้จริงๆ ไม่ได้ลอบวางยาด้วย” ฉันพูดแล้วก็ยื่นขวดน้ำไปตรงหน้าอีกคน

เขาไม่ได้พูดอะไรเหมือนเดิมแต่คราวนี้ยื่นมือมารับขวดน้ำผลไม้ไปจากนั้นก็เปิดฝาแล้วดื่มมันไปอึกใหญ่ “อือ หวานดี”

“แล้ว..นี่พี่ลงแข่งกีฬาด้วยเหรอ” ฉันเปลี่ยนหัวข้อพูดคุย

“เรียกโดนบังคับลงจะดีกว่า” พี่แซคพูดและเดินเข้ามาทรุดตัวนั่งลงข้างฉัน เขาวางขวดน้ำลงก่อนจะใช้ผ้าที่พาดคอขึ้นมาซับเหงื่อ

“นี่แซค” เสียงเล็กคุ้นหูนั่น..

“เฮ้อ..” ร่างสูงด้านข้างถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะเตรียมลุกขึ้นจากแสตนด์ที่นั่งอยู่

“เดี๋ยวสิ จะไปไหนน่ะ” พี่หยาดรีบเดินเข้ามาดักข้างหน้าก่อนจะยื่นผ้าขนหนูสีขาวมาให้ “เหงื่อออกเต็มเลย เช็ดก่อนไหม”

“อืม ขอบใจ” พี่แซคเอื้อมมือไปรับผ้านั้นมาจากเธอก่อนจะเอามาพาดไว้บนคอของตัวเอง

“วันนี้ทำได้ดีเลยนะ” รุ่นพี่สาวเอ่ยปากชม “วันนี้ฉันนั่งมองก็ทำประตูได้หลายครั้ง ถ้าสนามจริงเอาแชมป์กลับมาได้ไม่ยากเลย”

“ไม่มีอะไรทำหรือไง ถึงนั่งดูคนอื่น”

เดี๋ยวแซคเดี๋ยว อย่าพูดแบบนั้นเพราะมันกระทบถึงฉันด้วย

“แซค ฉันแค่มาให้กำลังใจ” พี่หยาดเริ่มหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อโดนต่อว่าแบบนั้นแต่เธอก็ยังควบคุมสติของตัวเองเอาไว้ได้อยู่

“ไม่เป็นไร” ร่างสูงส่ายหน้า “เดี๋ยวจะเลิกซ้อมแล้ว”

“พี่เก้าชวนไปทานอาหาร ไปด้วยไหม” พี่หยาดยังคงมีความพยายามเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ นี่ฉันอยากจะแนะนำเธอมากเลยสวยๆ แบบนี้ไปหาเอาใหม่ก็ได้อะ

“มีนัดแล้ว”

“นัดอะไร?”

“กับเจ้าเด็กนี่” ว่าแล้วพี่แซคก็ชี้มายังฉัน ทำให้ฉันนิ่งงันด้วยความงง งงว่าไปนัดอะไรตอนไหนกับพี่มัน เพราะตั้งแต่มาฉันยังไม่ได้คุยอะไรกับเขามากเลยนอกจากเรื่องน้ำดื่มกับการลงแข่งกีฬา

“อบเชยเนี่ยเหรอ” พี่หยาดมองมาที่ฉันด้วยความแปลกใจ

“อืม ไปกันเถอะ” คนใจห่ามเดินมาเข้าฉุดมือของฉันจนจำต้องลุกเดินตามไปโดยที่ยังสงสัยไม่หาย

พี่แซคพาฉันเดินมาหยิบเอากระเป๋าเป้ที่วางไว้บนโต๊ะข้างสนาม เก็บของทุกอย่างลงในนั้นแล้วนำมาสะพายหลังก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปตะโกนบอกกับโค้ช

“เฮีย! วันนี้กูเลิกซ้อมแล้วไปก่อนนะ”

“เดี๋ยวๆ ไอ้แซค ไปทำไมเร็ววะ” ผู้ชายในชุดบอลคนหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะอยู่ปีสี่รีบลุกขึ้นมาโวยวายเมื่อเห็นว่านักฟุตบอลของตัวเองกำลังจะกลับ

“กูมีธุระ โชคดีเฮีย” มีธุระก็ไม่มีคนเดียวด้วย เอาฉันไปมีด้วยทำไมก็ไม่รู้

ร่างสูงลากฉันออกมาจนถึงนอกสนามเขาจึงยอมปล่อยมือออกไป ใบหน้าที่เรียบตึงดูมีความรู้สึกหงุดหงิดทำให้ฉันรู้สึกระแวง

“เอ่อ พี่มีธุระอะไรอะ”

“ไม่มีหรอก” อีกคนตอบแล้วก็ถอนหายใจ

“อ้าว งั้นพี่จะออกมาทำไมเล่า” เมื่อกี๊ฉันเห็นสีหน้าของโค้ชคนนั้นแล้วก็กลัวว่าเขาจะเดินมาบั่นคอพี่แซคมากเลยนะ อยู่ๆ ก็เดินบุ่มบ่ามออกมาแบบนี้

“อยากพักแล้ว ขี้เกียจซ้อม” เขาว่า

“ถ้างั้น ก็กลับเถอะ”

“ชวนกูกลับ?”

“ก็ใช่ไง บ้านใครบ้านมันไป” นี่เขาคงไม่ได้เข้าใจว่าฉันจะไปชวนกลับห้องตัวเองหรอกนะ ไม่เอาหรอกฉันไม่ค่อยไว้ใจอีกฝ่ายเท่าไหร่

“เหรอ” พี่พูดพร้อมกับมันหัวเราะ “แล้วนี่ได้ข่าวว่าเป็นหนึ่งในทีมหลีด ซ้อมเสร็จแล้วรึไง”

“ไม่เสร็จจะมาได้เหรอ พี่นี่ถามแปลกอะ”

“อืม เหนื่อยหรือเปล่า” นี่ว่าคำถามก่อนหน้านั้นแปลกแล้วนะ แต่คำถามนี้...มันให้ความรู้สึกแปลกมากกว่านี่สิ แล้วทำไมฉันต้องมาคิดมากกับอีแค่คำถามด้วยเนี่ย

“เหนื่อยสิ บางวันซ้อมจนค่ำเลยนะ” ฉันตอบ ก่อนจะถามกลับไปบ้าง “พี่มีวิธีคลายเหนื่อยบ้างหรือเปล่า”

“ถามกูจะดีเหรอ?” พี่แซคเลิกคิ้วขึ้นเหมือนไม่อยากจะตอบฉัน

“อื้อ”

พอฉันพยักหน้า เจ้าร่างสูงก็ทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะโน้มหน้าลงมาหาอย่างใกล้ชิด “แค่เห็นหน้ามึง กูก็หายเหนื่อยแล้ว..”

อ่า..แย่แล้วสิ ทำไมหัวใจฉันถึงได้เต้นแรงได้ถึงขนาดนี้นะ T_T


Castle-G's Talk

ชอบก็บอกไปว่าชอบ อย่าลีลานะ ทั้งคู่เลย! 

เขินแทนน้องจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้วเนี่ย ฮุ้ยย

________________________________________________

Image result for junhoe ikon gif

Related image

ปลื้มอบเชย รักพี่แซค ต้องแท็ก #แซคสไตล์ เลยนะคะ

อย่าลืมเม้นท์ให้พี่ด้วย ไม่เม้นท์พี่ต่อย

ติดตามได้ที่ Facebook : Castle-G | Twitter/IG : @castleglint


ความคิดเห็น