จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พยศ 40 (ครบ)

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2561 17:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยศ 40 (ครบ)
แบบอักษร

​พยศ 40 (ครบ)








กาเซียมารู้สึกตัวตื่นขึ้นอีกครั้งในช่วงสายของวัน และก็รู้สึกอ่อนเพลียมากกว่าปกติเป็นหลายเท่า เขาอยากจะใช้เวลาอยู่บนเตียงทั้งวัน ไม่อยากจะกระดิกตัวลงจากเตียงเลยแม้แต่น้อย

มองไปข้างกายก็ไม่มีเรม็องนอนอยู่แล้ว สัมผัสได้ถึงความเย็นชืดของที่นอนแล้วก็พลันรู้สึกแปลกๆในหัวใจจนต้องใช้ผ้าห่มมาคลุมตั้งแต่คอลงไปมิดทั้งตัวเพื่อสร้างความอบอุ่นให้กับร่างกาย

ให้ตายสิ…วันนี้เขารู้สึกขี้เกียจมากเลยจริงๆ คงจะดีถ้าตอนนี้ได้นอนบนเตียงที่บ้าน มันคงจะรู้สึกดีกว่านี้...

“แกร๊ก!”

เสียงเปิดประตูทำให้คนที่กำลังจะหลับตาลงเพื่อนอนต่อต้องลืมตาขึ้นมา ร่างที่ขดตัวมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆแล้วก็ต้องแปลกใจไม่น้อย

ตอนนี้เขาเพิ่งจะสังเกตว่าเรม็องอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขนาดยาวเท่าเข่า แล้วก็ใส่แว่นกันแดด ยิ่งทำให้รู้สึกว่านี่เป็นเรม็องคนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

ไม่มีชายหนุ่มร่างสูงที่ปั้นหน้านิ่งใส่สูท ถือกระเป๋าไปทำงานเหมือนทุกวัน

“ตื่นแล้วเหรอ? ฉันสั่งอาหารไว้ให้แล้ว ลุกขึ้นมากินสิ” พูดจบก็ถอดแว่นกันแดดที่ใส่อยู่แล้วก้าวเข้ามาหาคนที่นอนอยู่บนเตียง เรม็องเพิ่งออกไปเดินเล่นที่บริเวณด้านนอกมา วิวที่นี่สวยและดีมาก ลมจากทะเล กลิ่นของทะเลทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ผู้คนไม่เยอะมากเกินไปนัก ถือว่าเหมาะแก่การมาเที่ยวพักผ่อนจริงๆ

‘’กาเซีย?”

“อืม...ผมง่วง ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ” พูดแล้วก็ทำท่าจะหลับลงไป แต่เขาก็โดนขัดจังหวะเสียก่อน

“นี่มันสายมากแล้วนะ กินข้าวก่อนแล้วค่อยมานอนต่อก็ได้”

ทั้งๆที่เรม็องพูดด้วยดีๆแล้ว แต่ดูเหมือนว่ากาเซียจะไม่พอใจขึ้นมา

ไม่พอใจมากเสียด้วย

ร่างเล็กลืมตาจ้องมายังคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยความโมโห ก่อนจะตะโกนออกมาเสียงแหบเสียงแห้ง “ก็มันง่วง! ง่วงๆๆๆ! แค่กๆ!”

“เพิ่งตื่นแล้วจะตะโกนทำไมเล่า! ฉันว่าฉันพูดดีๆกับนายแล้วนะ อย่าทำให้ต้องอารมณ์เสียได้ไหม!”

“ออก...แค่ก! ออกไป!” กาเซียตะโกนไล่ไม่ยอมหยุด เขานึกรำคาญหน้าของคนคนนี้ขึ้นมา

ไม่อยากเห็น! ไม่อยากอยู่ใกล้!

“เป็นบ้าอะไร?!” เรม็องดึงแขนของกาเซียก่อนจะใช้แรงฉุดให้อีกฝ่ายลุกขึ้น

“อย่ามาจับ! ขยะแขยง! บอกว่าอย่ามาจับไง! ฮือ...”

คราวนี้ร่างสูงยิ่งงงกว่าเดิมอีก ความคุกกรุ่นในใจมอดลงไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงแค่ความงงกับอาการของคนตรงหน้า

อะไรของเขา เดี๋ยวก็หงุดหงิด เดี๋ยวก็ร้องไห้

“นายเป็นอะไรอีกเนี่ย”

“ออกไป! ฮึก...บอกให้ออกไปไง คนใจร้าย…”

“ใจเย็นๆ ไหนพูดมาสิ นายหงุดหงิดเรื่องอะไร?”

“ก็คุณตะโกนใส่ผม! ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย! ฮือ...”

“แต่นายเป็นคนตะโกนใส่ฉันก่อนเองนะ...”

“นั่นไง...คุณก็โทษว่าเป็นผมที่ผิดตลอด”

“แต่เมื่อกี้...”

“ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณแล้ว! ออกไปเลยนะ!”

“นายเป็นอะไรกันเนี่ยกาเซีย...” ร่างสูงพูดพร้อมนั่งลงใกล้กับร่างบนเตียง หากแต่อีกฝ่ายก็กระเถิบออกราวกับว่ารังเกียจเสียเต็มประดา

ทั้งๆที่เมื่อคืนก็นอนเขี่ยใบหน้าของเขาจนหลับไป!

นึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนแล้วก็นึกขำ เขาเองเป็นฝ่ายยอมโอนอ่อนแบบนั้นไปได้ยังไงก็ไม่รู้ หลังจากที่เมื่อวานทั้งวันเอาแต่อยู่ในห้อง ชวนไปไหนก็ไม่ไปบอกว่าเหนื่อย แต่เรม็องก็ดูออกว่ากาเซียคงรู้สึกไม่ดีที่เขารู้ความลับเรื่องการอ่านหนังสือไม่ออกของเจ้าตัว แต่ว่า...ถ้าไม่คาดคั้นเอาวิธีแบบนี้แล้วก็คงไม่รู้ไปจนตลอดนั่นล่ะ

เมื่อวานเขาเองก็ให้พักตลอด จนก่อนนอนนั้นจู่ๆอีกฝ่ายก็บอกขอจับใบหน้าของเขา เขาในตอนนั้นถึงจะงงๆแต่ก็พยักหน้า จากที่จับเฉยๆ ไปๆมาๆก็เขี่ยเบาๆจนเขาสยิวไม่น้อย ในหัวตอนนั้นคิดจะจัดการเฉลิมฉลองการพักคืนแรกเสียหน่อย ปรากฏว่าอีกคนกลับหลับไปเสียแล้ว

เดือดร้อนต้องให้เขาเข้าไปช่วยตัวเองในห้องน้ำอีก!

ถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่มีทางที่เขาจะเป็นฝ่ายจัดการด้วยตัวเองหรอก แต่เพราะว่าตอนนี้ในท้องเล็กนั่นมีสิ่งสำคัญที่เขาอยากเจออยู่ ดังนั้น...ความเอาแต่ใจของเขาในตอนนี้จึงไม่เหมือนเมื่อก่อน

ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว…

เมื่อเช้าก็อุตส่าห์เดินไปจองเรือยอร์ชส่วนตัวเอาไว้ หลังจากกินข้าวเสร็จจะได้ไปนั่งเรือเล่นรับลมให้สมกับที่มาเสียหน่อย

แต่กลับต้องมารับพายุอารมณ์แบบนี้ขึ้นมาเสียนี่...

เรม็องกำลังคิดว่าหากเป็นอย่างนี้ต่อไปเขาคงต้องบ้าเข้าสักวันแน่ๆ ตามอารมณ์คนท้องไม่ค่อยจะถูก ทีหลังต้องไปค้นหาแล้วว่าคนท้องที่ไหนอารมณ์แปรปรวนเท่านี้กันบ้าง

นี่เดี๋ยวก็หงุดหงิดใส่ เดี๋ยวก็เสียงดัง พอเสียงดังเสร็จก็ร้องไห้ ร้องไห้เสร็จก็ทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ บางทีก็นึกอ้อนทำตัวในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ทุกอย่างที่อีกคนทำมันดูแปลกๆ

หรือว่า...

หรือว่าที่กาเซียอยากจะอ้อนก็เป็นเพราะมันแอบรักเขาอยู่ คงคิดว่าทำตัวโมโห หงุดหงิดใส่แล้วเขาจะไม่รู้ เหอะ! มันคงกลัวเขาจับความรู้สึกของมันได้ล่ะสิ!

ช่างเถอะ...เล่นไปตามน้ำก็แล้วกัน…

พอเรม็องนึกได้อย่างนี้ ความสงสัยปนงุนงงกับอารมณ์แปรปรวนของร่างเล็กก็คล้ายจะหายไป

อ่า...เขาเข้าใจแล้ว...

คราวนี้ร่างสูงก้มหน้าหลบยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดออกมา “โอเคๆ ฉันขอโทษ อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวลูกตกใจ”

“ก็คุณ...”

“ฉันผิดเองที่ตะโกน ขอโทษนะ ทีนี้หายอารมณ์ไม่ดีแล้วใช่ไหม...ถ้าอย่างนั้นนายก็ลุกไปกินข้าวก่อน นี่มันถึงเวลาแล้ว”

“อืม...กินก็ได้...”

“ถ้าอย่างนั้นก็ลุกขึ้นมาสิ”

เรม็องยื่นมือไปให้คนตัวเล็กกว่าจับ

สัมผัสความต่างของอุณหภูมิที่ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนกันสร้างความพอดีให้กับร่างกาย เรม็องมือเย็นเพราะออกไปข้างนอกมา กาเซียมืออุ่นเพราะซุกภายใต้ผ้าห่ม

ทั้งเรม็องกับกาเซียกำลังคิดอะไรบางอย่าง..

คนทั้งสองคนมีความคิดที่ไม่เหมือนกัน...

เรม็องลอบยิ้มอย่างรู้สึกเหนือชั้นกว่าเมื่อจับจุดของเรื่องทุกอย่างได้ เห็นใบหน้าของคนข้างๆมีสีหน้าไม่พอใจก็นึกรู้

มันคงแกล้งกลบเกลื่อนความเขินตอนที่เขาจับมือมันแน่ๆ!

ทางด้านกาเซียที่ยอมโอนอ่อนง่ายดายแต่โดยดี ภายใต้ใบหน้าที่แสดงถึงความไม่พอใจนั้นในใจของเขาแอบซ่อนรอยยิ้มสะใจเอาไว้

ดี! ห่วงลูกนักใช่ไหม! อยากได้ลูกนักใช่ไหม!

ถ้าอย่างนั้นก็รองรับอารมณ์ของเขาไปตลอดเก้าเดือนหลังจากนี้ก็แล้วกัน!

ดูสิว่าจะทนได้สักเท่าไหร่!

____________________________________________________

ใครร้ายกว่ากันน้อออ ติดตามตอนต่อไป หึหึ

พน.อัพขยาดรักนะคะ 

#เรม็องคนหลงตัวเอง

#กาเซียคนร้ายเงียบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}