ปีศาจโด
email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อ้อน(อ่อย)รักน้องรหัส ตอนที่5

ชื่อตอน : อ้อน(อ่อย)รักน้องรหัส ตอนที่5

คำค้น : อ้อน(อ่อย)รัก...น้องรหัส กุลณัฐ เยอบีร่า นักเขียน นิยายธัญวลัย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2561 07:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ้อน(อ่อย)รักน้องรหัส ตอนที่5
แบบอักษร

แกร๊ก

“กลับมาแล้วหรอ” พี่โชนถามผมทันทีที่ผมเดินเข้ามาในห้อง

“อืม ยังไม่กลับอีกหรอ” ผมคิดว่าพี่โชนจะกลับห้องตัวเองไปแล้วเสียอีก

“พลอยเป็นไงบ้าง”

“หลับไปแล้ว” ผมตอบ พี่โชนพยักหน้ารับรู้

“ไปอาบน้ำก่อนไป จะได้สบายตัว” พี่โชนบอก ผมทำตามอย่างว่าง่าย วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน แถมตอนเย็นยังมีเรื่องให้ต้องเครียดต้องคิดมาก อาบน้ำอาบท่าสักหน่อยให้ชื่นใจคงดี ที่สำคัญ นี้ก็ดึกมากแล้วด้วย ผมอยากจะพักเต็มทน

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ผมเดินเช็ดหัวออกมาจากห้องน้ำอย่างสบายใจ ได้อาบน้ำเย็นๆ แล้วทำให้ผมรู้สึกสดชื้นขึ้นมาทันตาเห็น

“นั่งนี้ก่อนนะครับ” พี่โชนที่นอนรออยู่บนเตียงลุกเดินมาจับไหล่ผมทั้งสองข้างให้เดินไปนั่งลงบนเตียง ผมขัดขืนเล็กน้อยแต่ก็ยอมเดินไปนั่งแต่โดยดี

พี่โชนแย่งผ้าขนหนูผืนเล็กจากมือของผมไปถือไว้ ก่อนจะทำในสิ่งที่ผมคาดไม่ถึง นั้นก็คือ เขากำลังเช็ดผมให้ผมครับ เช็ดอย่างเบามือ ราวกับว่ากลัวเส้นผมของผมมันจะฉีกขาด

สัมผัสที่อ่อนโยนและนุ่มนวลจากผู้ชายที่ผมพยายามปฏิเสธกำลังทำให้ใจของผมเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกดีกับการกระทำที่พี่เขามอบให้

“พี่มีอะไรจะให้” พี่โชนบอกหลังจากเช็ดผมของผมจนแห้งสนิท

เขาเอื้อมไปหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋าแล้วยื่นมันมาให้ผม

“อะไร” ผมถามพร้อมกับรับมาด้วยสงสัย มันคือสมุดอะไรไม่รู้ครับหนาๆ เก่าๆ

“พี่ให้ข้าวครับ ของขวัญจากพี่รหัส” พี่โชนบอกพร้อมกับจับหัวผมโยกไปมา แววตาหวานเยิ้มที่พี่เขาตั้งใจส่งมาให้ผม ทำให้ผมรู้สึกเขินอายจนไม่กล้าสบตา

ผมเปิดดูอย่างช้าๆ และเบามือ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ถ้าเปิดแรงกลัวมันขาด

หน้าแรกที่เห็นคือ...รูปของผมวัยเด็ก ผมใส่เสื้อนักเรียนสีขาวกับกางเกงนักเรียนสีน้ำเงิน มีจุดตรงอกเสื้อด้านซ้ายหนึ่งจุดบอกให้รู้ว่าตอนนั้นผมกำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่1

ผมมองหน้าพี่โชนอย่างอึ้งๆ ผมไม่เคยเห็นรู้นี้มาก่อน​ และเท่าที่จำได้ ผมไม่เคยโพสต์ท่านี้นะ แสดงว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมต้องเป็นคน(แอบ)ถ่ายสินะ

“ถ่ายตอนไหนวะ ไม่เห็นรู้ตัวเลย” ผมถาม พร้อมกับเปิดดูหน้าต่อไปที่มีรูปผมอีกแล้วครับ ตอนนั้นอยู่ในช่วงงานกีฬาสีของโรงเรียน มีข้อความสั้นๆ เขียนไว้ใต้ภาพ

‘วันนี้ข้าวมาเชียร์พี่แข่งบาส ตื่นเต้นมาก ที่พี่ทำสำเร็จเพราะมีกำลังใจดี’

อีกรูปที่อยู่ติดกันเป็นเหรียญรางวัล ‘อยากให้ข้าว แต่ไม่กล้า’

ผมเปิดดูหน้าต่อไปเรื่อยๆ ด้วยหัวใจที่เต้นแรง พี่โชนแอบถ่ายรูปผมทุกครั้งในกิจกรรมหรืองานต่างๆ แม้แต่สิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมให้ พี่โชนก็จะถ่ายเก็บไว้แล้วมักจะมีข้อความสั้นๆ บรรยายเกี่ยวกับเหตุการณ์และความรู้สึกของพี่เขาที่เกี่ยวกับผมตลอดห้าปี

จนกระทั้ง ผมเปิดมาถึงภาพๆ หนึ่ง มันคือภาพสมุดไดอารี่ของผมที่ผมทำตกไว้หน้าห้องเรียนของพี่โชน วันนั้นเป็นวันที่ผมตัดสินใจจะสารภาพรักกับพี่เขา แต่มันก็พังไม่เป็นท่า

“พี่อ่านไดอารี่ของข้าวหมดแล้วนะ พี่ขอโทษที่พี่ทำหรือพูดไม่ดีกับข้าวมาโดยตลอด ตอนนั้นพี่กลัวว่าไอ้ภูจะล้อ มันชอบแซวเรื่องที่พี่สนใจเรา แต่ตอนนี้พี่รู้แล้ว ข้าวสำคัญที่สุดสำหรับพี่” พี่โชนบอกผมอย่างรู้สึกผิด เขายื่นมือมาจับมือของผมทั้งสองข้าง

“พี่โกรธตัวเองมากที่รู้ว่าข้าวทิ้งพี่ไป พี่โกรธที่ปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย และพี่โกรธที่มองข้ามความรู้สึกของข้าวที่มีต่อพี่ ต่อไปนี้ พี่จะจีบข้าว พี่จะเอาหัวใจข้าวคืนมา”

ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาของผู้ชายตรงหาอย่างค้นหาคำตอบ พี่โชนเปิดเผยความรู้สึกของตนที่มีต่อผมอย่างไม่ปิดปัง แววตาหนักแน่นย้ำชัดให้รู้ว่าเขาจะทำจริงดั่งคำพูด

ผมจ้องตาพี่เขากลับอย่างท้าทายเป็นนัยๆ ว่าจะคอยดู อันที่จริงผมก็เริ่มใจอ่อนกับพี่เขาแล้ว แต่ยังครับ ผมยังไม่แสดงออกให้พี่เขารู้ง่ายๆ หรอกครับ คิดจะปราบเสือ ‘ใจ ต้อง นิ่ง’

“ขอจูบได้ไหม อยาก” พี่โชนบอกอย่างเจ้าเล่ห์

ผมอึ้ง กำลังจะอ้าปากตะโกนด่า แต่ก็ยังช้ากว่าไอ้พี่รหัสตรงหน้าที่โน้มริมฝีปากเข้าหาผมด้วยความรวดเร็ว ใจผมเต้นเร็วระรัว ไม่รู้ว่าตื่นเต้นหรือโกรธเคือง ผมรู้แค่ว่าสัมผัสแผ่วเบาที่ผมได้รับกำลังแปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงและเร้าร้อน ให้ตายเถอะครับ เขินจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ตอนนี้หน้าผมคงแดงไปหมดแล้ว และน่าจะราวไปยังหูทั้งสองข้างของผมด้วย

ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาดันหน้าอกของพี่โชนไว้เมื่อรู้สึกว่าแผ่นหลังของตัวเองกระทบกับพื้นเตียงอันนุ่มหยุ่น

“ไหนบอกแค่จูบ” ผมถามหลังจากที่พี่เขาถอนจูบออก

“ครับ แค่จูบ” พี่รหัสพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอันชั่วร้าย นี้สรุปผมไว้ใจพี่เขาได้จริงๆ ใช่ไหมครับ

“กลับห้องตัวเองไปได้แล้ว” ผมบอกพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นนั่ง ท่านอนคุยกันทั้งๆ ที่พี่โชนนอนคร่อมตัวผมคงจะไม่เหมาะ อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้

“คืนนี้พี่ขอนอนด้วยนะครับ คือว่าห้องพี่แอร์เสีย”

ผมเงยหน้าขึ้นไปจ้องหน้าพี่โชนอย่างจับผิด พี่โชนจึงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป้ารดใกล้ใบหน้าผม จนผมต้องถอยหนี

“เออ จะนอนก็รีบนอน พรุ่งนี้เขานัดดาวเดือนแต่เช้า” ผมพูดตัดบทพร้อมกับลุกไปหยิบผ้าห่มผืนหนาออกมาจากตู้เสื้อผ้าสองผืน กะจะให้พี่โชนปูนอนหนึ่งผืนและห่มอีกหนึ่งผืน

พี่โชนมองหน้าผมทำตาปริบๆ คล้ายกับขอนอนบนเตียงด้วยคน แต่อย่าหวังเลยครับ คำตอบคือ ‘ไม่’

“จะนอนดีๆ หรือจะนอนด้วยน้ำตา” ผมขู่หลังจากปูที่นอนข้างเตียงเสร็จสรรพ

“เรียก ‘พี่โชน’ ก่อน แล้วพี่จะลงไปนอนข้างล่าง” พี่โชนต่อรอง

ผมจ้องหน้าพี่รหัสตาเขม็ง ได้คืบจะเอาศอก

“หนึ่ง” ผมนับ ถ้าถึงสามแล้วไม่ยอมลงจากเตียงผม อย่าหาว่าผมโหดก็แล้วกัน

พี่โชนมองผมยิ้มหน้าทะเล้น

“สอง”

“สาม”

จุ๊บ

พี่โชนนับสามพร้อมกับขโมยหอมแก้มผมหนึ่งครั้งแล้วรีบลุกลงไปนอนที่ที่นอนข้างเตียงที่ผมปูไว้ให้ ผมกำหมัดขึ้นกลางอากาศทำอะไรไม่ถูก มองพี่โชนที่นอนคลุมโปรงอย่างสบายใจ ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น แต่ผมรู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพราะสัมผัสจากริมฝีปากของพี่เขายังคงติดอยู่บริเวณแก้มของผม            

คืนนี้กว่าผมจะข่มตาให้หลับลงได้ก็ก้าวเข้าสู่วันใหม่ ผมรู้สึกแปลกที่รู้ว่าในห้องนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ผมคนเดียวที่นอนอยู่ แต่ยังมีพี่รหัส รุ่นพี่ที่ผมไม่อาจรู้ได้ว่าตอนนี้เขามีอิทธิพลกับหัวใจ และตัวของผมมากน้อยเพียงใด รู้เพียงแต่ว่า ‘รู้สึกดี’

[บันทึกลับ:โชน]

“ข้าว น้องข้าวครับ” หลังจากที่ผมแกล้งหลับอยู่นาน เมื่อรู้สึกถึงร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงนอนนิ่งสนิท ไม่ขยับพลิกกายไปมา ผมค่อยๆ เรียกน้องด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบกลับ แสดงว่าน้องหลับแล้ว

ใครจะไปหลับลงครับ กุส่าโกหกข้าวได้สำเร็จว่าห้องของตัวเองแอร์เสีย ยังไงคืนนี้ผมก็ต้องนอนกอดร่างบางนุ่มนิ่มให้ได้ครับ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

​คุยกันหน่อย

หลังจากที่เปิดโหวตไป ไรท์ได้ข้อสรุปแล้วน่ะค่ะว่าจะแบ่งลงเป็นตอนสั้นๆ ไรทจะพยายามหาเวลาแต่ให้อ่านกันนะ เรื่องนี้ไรท์แต่มาจากความชอบของตัวเอง และไรท์ก็อยากให้รีดได้รับความสุขจากการอ่านนิยายเรื่องนี้ อาจจะมีคำผิดบ้างนะ เพราะยังไม่ได้แก้คำผิด แต่งเสร็จแล้วรีบลงเลย จะได้ต่อเนื่อง ไม่อยากให้รอนาน

อ่านจบแล้วอย่าลืมกดถูกใจแล้วคอมเม้นให้กำลังใจไรท์ด้วยนะ

ไรท์มีความสุขที่ได้อ่านคอมเม้น 

หวังว่ารีดจะหลงรักตัวละครตัวใดตัวหนึ่งของไรท์นะ

ความคิดเห็น