ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 50 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 50 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 111.4k

ความคิดเห็น : 598

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2561 02:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 50 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 50

Author :   (ยอนิม)



อิฐกับนิค นั่งจับมือกันแน่นหลังจากโดนจับขึ้นมาบนรถ โดยที่มีคนประกบข้างทั้งสองด้านประตู โดยมีคนขับรถและคนนั่งข้างคนขับอีก 1 คน รวมทั้งหมด 4 คน ซึ่งต่างใส่หมวกไหมพรมทุกคน อิฐพยายามไม่แสดงท่าทีหวาดหวั่นออกมา ส่วนนิคก็หน้าเครียดอยู่ไม่น้อย แต่ทั้งสองไม่ได้โวยวายหรือดิ้นรนแต่อย่างไร

“ไปที่นั่นเลยใช่มั้ยพี่” คนขับรถพูดขึ้น


“ใช่” คนที่นั่งข้างคนขับตอบกลับไป


“มึงจะใส่หมวกปิดหน้าทำไมไอ้ศร กูรู้หรอกว่าเป็นมึงน่ะ” อิฐพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจนัก ทำให้คนที่นั่งข้างคนขับหันไปมองหน้าของอิฐทันที ก่อนจะถอดหมวกออก แล้วจ้องหน้าอิฐอย่างไม่พอใจ


“รู้ได้ไงว่าเป็นกู” ศรถามเสียงเข้ม ปกติตอนทำงานอิฐจะเรียกศรว่าคุณไม่ก็พี่ แต่เวลาแบบนี้อิฐคงเรียกแบบสุภาพไม่ไหว


“ก็กูมีเรื่องกับมึงอยู่คนเดียว แถมมึงยังหนีประกันอีกต่างหาก ทำไมกูจะไม่รู้” อิฐว่ากลับไป


“พวกมึง ถอดหมวกได้ละ” ศรพูดกับคนของตนเอง ทุกคนเลยถอดหมวกโม่งออก

“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ช่วยนั่งไปเงียบๆ” ศรพูดเสียงแข็ง


“กูถามจริง มึงต้องการอะไร มึงคิดว่ามึงหนีตำรวจได้เหรอวะ มึงทำแบบนี้ ยิ่งจะเพิ่มโทษให้มึงมากขึ้นไปอีก” อิฐพูดต่อว่ากลับไป ใช่ว่าอิฐจะไม่กลัว แต่ก็พยายามคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้


“หุบปาก กูหนีพ้นแน่” ศรพูดเสียงแข็ง นิคกระตุกมือของอิฐเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้าเตือนไม่ให้อิฐพูดอะไรที่จะทำให้ศรไม่พอใจ อิฐเลยไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ด้วยความที่คนของศรขับรถเร็ว ทำให้อิฐรู้สึกไม่ดีนัก หัวใจสั่น หน้าซีด นิคเองก็สังเกตเห็น


“นี่ ขับช้าๆหน่อยได้มั้ย อิฐมันเมารถ เดี๋ยวมันก็อ้วกใส่รถพวกมึงหรอก” นิคพูดอ้างขึ้น ศรหันมามองอย่างไม่เชื่อเท่าไรนัก


“เมาบ้าอะไร เห็นนั่งรถไปกลับกรุงเทพฯ ชลบุรีบ่อยๆ อย่ามาตุกติกหน่อยเลย” ศรว่าออกมาเสียงขุ่น


“เห็นหน้ามันมั้ยเล่า หน้ามันซีดขนาดนี้น่ะ ขับช้ากว่านี้หน่อย แล้วอย่าขับปาดซ้ายปาดขวาให้มาก” นิคพูดออกมา เพราะรู้ว่าอาการของอิฐกำเริบขึ้น


“โว๊ะ เรื่องมากฉิบหาย ไอ้พวกคนรวยเนี่ย ไอ้น้อย มึงขับช้าลงหน่อย แล้วก็ใช้เส้นทางที่กูบอก อย่าไปเส้นหลัก” ศรพูดกับคนขับรถ อิฐมองป้ายที่รถขับผ่าน ก็พอจะเดาได้ว่าตนเองกำลังถูกพาไปทางสมุทรสาคร แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะเลยไป หรือหยุดอยู่ที่สมุทรสาครกันแน่


//ไม่เป็นไรนะมึง// นิคกระซิบถามอิฐเสียงเบาๆ อิฐพยักหน้ารับ ทั้งอิฐและนิคต่างหาทางหนีทีไล่อยู่เงียบๆ

“นี่ ปวดเยี่ยว หาปั้มน้ำมันให้หน่อย” นิคพูดขึ้น กะว่าปั้มน้ำมันคนเยอะน่าจะหาคนช่วยได้บ้าง


“มึงคิดว่ากูโง่รึไง” ศรหันมาพูดเสียงเข้มใส่


“แล้วแต่มึงจะคิดเหอะ ถ้ากูเยี่ยวราดบนรถก็อย่ามาด่ากูละกัน” นิคพูดสวนกลับไป


“เดี๋ยวผมหาป่าข้างทางให้พี่ศร” คนขับรถบอกเพราะรู้จักเส้นทางนี้ดี ทำให้นิคนิ่งไปนิด เพราะนึกว่าศรจะพาแวะปั้มน้ำมัน ไม่นานคนของศรก็จอดรถตรงบริเวณข้างทางที่ไม่มีบ้านคน มีแต่ต้นไม้และหนองน้ำ อิฐกับนิคถูกลากลงมา แล้วดันตัวเข้าไปในพุ่มไม้ข้างทางเพื่อให้ทำธุระส่วนตัว อิฐพอจะหายใจหายคอได้บ้าง เพราะได้สูดอากาศ


“เร็วๆ อย่าคิดหนี อย่าคิดหาคนช่วย ไม่งั้นกูยิงไส้แตก” ศรพูดขู่ออกมา  นิคมองหน้าอิฐอย่างขอความคิดเห็นว่าจะทำยังไงต่อ คนของศรสองคนก็เดินตามประกบจับคอเสื้อทางด้านหลังของอิฐกับนิคเอาไว้


“จะแอบดูเหรอวะ หันไปทางถนนโน่น กูไม่หนีหรอก” อิฐหันไปบอกเสียงขุ่น คของศรส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจ แต่ก็หันไปทางถนนแทน เพราะยังไงก็จับคอเสื้อไว้แล้ว เมื่อเห็นว่าคนของศรไม่มองตนเอง อิฐแอบเอามือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง นิคตาโตเมื่อรู้ว่าอิฐพกมือถือติดมาด้วย ส่วนของนิคชาร์ตไว้ที่บ้านของอิฐ ก่อนที่จะออกไปสวนกลางหมู่บ้าน

“เยี่ยวดิ” อิฐพูดกับนิค นิคก็รีบพยักหน้ารับ ทั้งสองยืนปัสสาวะจริงๆ เพื่อไม่ให้คนของศรสงสัย แต่มือข้างหนึ่งของอิฐก็รีบปิดเสียงมือถือ นึกดีใจที่ไม่มีใครโทรมาตอนที่เขาอยู่บนรถ ไม่งั้นคงโดนยึดมือถือไปแล้ว อิฐส่งข้อความหาเดย์ทางไลน์ทันที

..

..

ครืดด ครืดด

แรงสั่นจากมือถือที่วางบนโต๊ะกระจก ทำให้เดย์ที่กำลังรอสายจากฉกาจ หันไปมอง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นอิฐ

“อิฐส่งไลน์มา” เดย์พูดขึ้นเสียงเครียด แล้วรีบหยิบขึ้นมากดอ่าน นันกับนีลรีบขยับเข้ามาหาเดย์ทันที


เดย์ กูถูกจับมากำลังไปทางสมุทรสาคร เช็ค GPS กูนะ.. อย่าโทรมา << IT

“กูลืมเรื่อง GPS ไปได้ยังไงวะ” เดย์พูดพึมพำออกมา แต่ก็โล่งใจที่อิฐหาทางติดต่อเขาได้


“แปลว่าอิฐมันแอบใช้มือถือเปิดเนต เช็ค GPS มันเลยเฮีย” นันพูดขึ้นอย่างร้อนใจเช่นเดียวกัน เดย์เลยจัดการเปิดหาตำแหน่งของอิฐ ไม่นานก็รู้ตำแหน่ง


“ไอ้นัน บอกคนของมึง ให้ไปเจอกันที่ปั้มน้ำมันใกล้สนามของมึง กูขอหยิบของแป๊บ” เดย์พูดแค่นั้น ก่อนจะลุกเดินขึ้นไปบนห้อง นันก็โทรหาลูกน้องตนเองทันที ส่วนนีลบอกว่าให้ไปรับที่บ้าน เพราะจะไปเอาของเหมือนกัน

เดย์เดินขึ้นไปบนห้อง แล้วไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบกล่องเหล็กที่ใส่รหัสล็อคเอาไว้ เดย์ทำการปลดล็อค แล้วหยิบปืนที่เขาเก็บไว้ออกมา ปืนนี้เดย์มีใบอนุญาตพกพา เขาเช็คความเรียบร้อยของปืน ก่อนจะเหน็บไว้ที่ด้านหลัง แล้วลงจากห้องไปสมทบกับทุกคนทันที ใบหน้าของเดย์เรียบนิ่ง แต่ในใจของเขาร้อนเป็นไฟ


“เฮีย ไอ้กาจโทรมา” นันพูดขึ้นเมื่อเห็นเดย์ ก่อนจะส่งมือถือให้เดย์ไป


“ว่าไงกาจ....อืม...อิฐติดต่อมาแล้ว กูกำลังจะตาม GPS ไป.....ใช่ ทางนั้นแหละ...ได้..ขอบใจมาก แล้วเจอกัน” เดย์พูดสายกับฉกาจ ก่อนจะวางสายไป


“ไอ้กาจมันจะให้ประสานงานตำรวจดักจับรถไอ้พวกนั้นด้วย มันกำลังจะตามไปสมทบกับพวกเรา” เดย์บอกนันกลับไป แล้วก็พากันออกจากบ้านทันที


“เดย์ หาตัวอิฐเจอรึยัง” จันที่ยืนรออยู่หน้าบ้านพร้อมกับอุ้มน้องกันต์ถามด้วยความเป็นห่วง


“พอจะรู้แล้วครับ ว่าไปทางไหน ผมกำลังจะไปพาตัวกลับ” เดย์ตอบกลับ


“อิ..ฮึก..หาอิ” น้องกันต์พูดเสียงสะอื้น มองหาอิฐ เดย์ลูบหัวของเด็กน้อยที่ตาแดงก่ำเบาๆ


“น้ากำลังจะไปรับน้าอิฐนะครับ อยู่กับป้าก่อนนะ” เดย์พูดกับน้องกันต์ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง น้องกันต์เบะปากเล็กน้อย

“ผมไปก่อนนะครับ” เดย์พูดกับจัน ก่อนจะไปขึ้นรถของนัน และไปรับนีลต่อ แล้วเดินทางไปสมทบกับลูกน้องของนันที่ไปรอยังจุดนัดพบ เดย์นั่งมองตำแหน่งของอิฐที่เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ด้วยสีหน้านิ่งๆ


“เดี๋ยวเราก็เจออิฐนะเฮีย ผมว่าอิฐมันดูแลตัวเองได้ มันเก่งนะที่หาทางติดต่อเฮียกลับมาได้น่ะ” นันพูดออกมาจากความรู้สึกจริงๆ และอยากจะทำให้เดย์สบายใจด้วย ตอนนี้เดย์นั่งอยู่ด้านข้างคู่กับนัน ส่วนนีลก็นั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง


“ไม่ต้องห่วงหรอก มีเมียกูติดไปด้วย ไม่แน่ ไอ้พวกนั้นรำคาญปากเมียกู คงจะปล่อยตัวออกมา” นีลพูดติดตลก ถึงแม้ว่าเขาเองจะเป็นห่วงนิคมากไม่ต่างจากที่เดย์ห่วงอิฐ แต่เขาก็ไม่อยากเครียดไปมากกว่านี้


“ทำไมเรื่องพวกนี้ ถึงเกิดกับกูกับอิฐตลอดเลยวะ หรือว่าจะเป็นเพราะเวรกรรม ที่เมื่อก่อนกูทำงานไม่ดี เรื่องไม่ดีถึงได้ย้อนกลับมาเล่นงานกู เล่นงานคนที่กูรัก” เดย์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่สายตายังคงฉายแววเครียดอยู่


“แต่มึงก็บวชให้เจ้ากรรมนายเวรแล้วไม่ใช่รึไง” นีลพูดเพื่อไม่ให้เดย์คิดมาก


“กรรม มันตัดไม่ได้หรอกมึง ทำอะไรไม่ดีไว้ก็ชดใช้กรรมกันไป เพียงแค่ว่าเราอาจจะทำให้มันเบาบางได้บ้างเท่านั้นเอง” เดย์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ


“กรรมมันเป็นอดีตว่ะเฮีย เราย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ ผมว่าเราทำปัจจุบันให้ดีที่สุดก็พอ ตายไปจะตกนรกหรือขึ้นสวรรค์ก็ปล่อยให้เป็นไปเป็นเรื่องอนาคต” นันพูดออกมาอีกคน


“นี่พวกเราจะพูดเรื่องเวรกรรมทำไมวะ” นีลพูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอ เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ เพราะขำตัวเองเหมือนกัน ที่มานั่งพูดเรื่องเวรกรรมในเวลาแบบนี้ เดย์มองตำแหน่งของอิฐในมือถืออีกครั้ง พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ


(กูกำลังจะไปรับมึงกลับบ้านนะอิฐ)

..

..

“เข้าไป!” คนของศรผลักอิฐกับนิคให้เข้าไปในห้องๆหนึ่ง ซึ่งมีห้องน้ำในตัว แต่สภาพห้องค่อนข้างเก่า หน้าต่างถูกปิดสนิท มีเพียงช่องลมจากอิฐบ็อคเล็กๆด้านบนของกำแพงเท่านั้น


“ถามจริง มึงจับกูมาทำไม” อิฐหันไปถามศรด้วยความอยากรู้


“กูต้องใช้เงินเพื่อเดินทาง” ศรพูดเสียงเข้ม


“นี่มึงจับพวกกูมาเรียกค่าไถ่งั้นเหรอวะ” อิฐถามกลับไปเสียงแข็ง


“เออสิวะ หึ ไอ้เดย์ผัวมึงคงรีบจ่ายกูแน่ๆ เพราะกูรู้ว่ามันทั้งรักทั้งห่วงมึงมากขนาดไหนน่ะ” ศรบอกออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะๆ เขารู้ดีว่าเดย์ยอมทำทุกอย่างเพื่ออิฐ


“ไอ้อิฐ ถ้าเดย์มันจ่ายเงินเรียกค่าไถ่ มึงอย่าลืมขอใบเสร็จไอ้หมอนี่ด้วยนะ” นิคพูดขึ้น ทำให้ทั้งอิฐและศรหันมามองหน้านิคอย่างงงๆ


“เอาใบเสร็จไปทำอะไรวะ” อิฐถามกลับ


“เอ้า เผื่อเอาไปลดหย่อนภาษีได้ไง อย่าลืมนะเว้ยพวกมึงอ่ะ ถ้าได้เงินแล้ว ทำใบกำกับภาษีมาให้ด้วย” นิคพูดกับอิฐ แล้วหันไปบอกกับพวกของศรที่ยืนทำหน้าเหรอหราเพราะความงง


“หึ สัด ยังมีอารมณ์เล่น” อิฐอดที่จะยกยิ้มขำไม่ได้


“มึงสองคนนี่กวนส้นตีนจริงๆ หุบปากแล้วอยู่เงียบๆไปเหอะ พูดมากกูจะตัดลิ้นทิ้งซะ” ศรพูดขู่ออกมาอีก นิคเอามือปิดปากทันที ศรหันไปหาคนของตนเอง

“พวกมึงล็อคห้องไว้ แล้วเฝ้าประตูไว้ด้วย กูจะไปติดต่อกับทางนั้นก่อน” ศรพูดสั่งคนของตนเองก่อนจะพากันเดินออกไป แล้วล็อคประตูอย่างแน่นหนา


//ไอ้พวกนี้เป็นพวกโจรกระจอกว่ะ// อิฐพูดขึ้น นิคเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ


//ทำไมถึงคิดแบบนั้น// นิคถามกลับ อิฐยกยิ้มมุมปากนิดๆ


//กูน่ะ เจอเรื่องแบบนี้มาเยอะมึงก็น่าจะรู้ แถมยังเคยเจอกลุ่มมาเฟียมาก่อนแล้วด้วย ไอ้พวกนี้ไม่ได้ขี้เล็บที่กูเคยเจอมาหรอก// อิฐพูดเสียงไม่ดังนัก พลางเดินสำรวจห้องไปด้วย

//มันก็เป็นแค่พวกหมาจนตรอก// อิฐบอกออกมาอีก


//แต่มึงอย่าลืมนะ บางทีหมาจนตรอก มันอาจจะทำอะไรที่เราคาดไม่ถึงก็ได้// นิคพูดเตือน


//กูรู้ กูไม่ประมาทหรอก แล้วกูก็มั่นใจด้วยว่า ยังไง เดย์ก็มาช่วยกูได้เหมือนกัน// อิฐหันมาพูดกับนิคยิ้มๆ ช่วงแรกที่โดนจับตัว เขาอาจจะหวาดหวั่นก็จริง มีอาการกำเริบตอนนั่งรถก็จริง แต่อิฐก็ดึงสติตัวเองกลับมาได้


//แล้วนี่จะเอายังไงต่อ มือถือมึงยังอยู่นี่ โทรหาเดย์มันสิ// นิคพูดขึ้นเมื่อนึกได้


//แป๊บ กูขอเช็คห้องนี้ก่อน นิค มึงลองไปฟังตรงประตูดิ๊ ว่าไอ้พวกนั้นมันอยู่กี่คน คุยอะไรกันบ้าง กูขอเช็คหน้าต่างก่อน// อิฐบอกกลับ เพราะเขาเองไม่อยากนั่งรอเวลาให้เดย์มาช่วยอย่างเดียว



++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++


อิฐลองเช็คไปตามหน้าต่างก็รูปว่าไม่สามารถเปิดออกไปข้างนอกได้ ยังดีที่มีขอบหน้าต่าง อิฐเลยลองปีนเพื่อส่องดูช่องระบายลมด้านบน ว่ารอบๆที่เขาโดนขังเป็นยังไง อิฐหันไปมองนิคเล็กน้อย ก็เห็นว่านิคกำลังเอาหูแนบไปกับประตูห้อง เพื่อฟังเสียงจากด้านนอก นิคพยักหน้าให้อิฐปีนได้ อิฐก็เลยลองปีนดู ภาพที่อิฐเห็นจากช่องเล็กๆ คือสวนมะพร้าว ไม้ผลอื่นๆ และมีร่องน้ำสลับไปมาแต่ค่อนข้างรก เมื่อมองสำรวจรอบๆแล้วก่อนจะค่อยๆปีนกลับลงมา นิคก็เดินเข้ามาหาทันที


“เป็นไงบ้างวะ” นิคถามขึ้น


“หน้าต่างเปิดไม่ได้ มันคงตอกอะไรยึดไว้ด้านนอกว่ะ อีกอย่างเราคงอยู่ในสวนที่ไหนสักที่ในสมุทรสาครนั่นแหละ เมื่อกี้ทางที่เราเข้ามาสองข้างทางมีแต่สวนมะพร้าว ไม่มีบ้านคนเลย แถมเข้ามาลึกอีกต่างหาก ตอนนี้ฟ้าก็ใกล้มืดแล้วว่ะ” อิฐตอบกลับ เพราะที่เขาเห็นเหมือนว่าใกล้ตะวันตกดินแล้ว

“แล้วทางมึงอ่ะ ได้ยินอะไรมั้ย” อิฐถามนิคกลับไปบ้าง


“พวกมันก็นั่งคุยกันอยู่ที่กลางบ้านนั่นแหละ” นิคบอกออกมาเพราะตอนที่เข้ามาในบ้านก็เห็นว่าห้องโถงกลางมีเก้าอี้ มีทีวีตั้งอยู่


“เออ เห็นว่ามันจะโทรหาเดย์ด้วย” นิคบอกออกมาอีก อิฐเลยขยับไปเอาหูแนบประตูเพื่อแอบฟังทันที นิคก็ขยับตามมาด้วย

..

..

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของเดย์ดังขึ้น ขณะนั่งอยู่บนรถที่กำลังวิ่งไปตามพิกัด GPS ของอิฐ เดย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะเป็นเบอร์ที่เขาไม่รู้จัก

“ฮัลโหล” เดย์รับสายทันทีด้วยความสังหรณ์ใจ


(“ตอนนี้เมียมึงกับเพื่อนมันอยู่กับกู”) เสียงห้าวของผู้ชายดังลอดออกมาจากมือถือ ทำให้เดย์นิ่งไปนิด แล้วรีบเปิดลำโพง เพื่อให้นันกับนีลได้ฟัง


“ไอ้ศร” เดย์เรียกอีกฝ่ายเสียงเข้ม ทำให้นันตบไฟเลี้ยวเพื่อจอดรถก่อน ลูกน้องของนันที่ตามมาก็เลี้ยวจอดด้วยเช่นเดียวกัน


(“ใช่ กูเอง”) ศรตอบกลับมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง


“มึงต้องการอะไร” เดย์ถามทันทีโดยไม่ต้องยืดเยื้อ


(“ไม่คิดจะถามหาเมียมึงก่อนเหรอ ว่ายังอยู่ดีมีสุขรึเปล่า”) ศรย้อนถามกลับมา ทำให้เดย์กัดฟันเล็กน้อย เพื่อระงับอารมณ์


“กูมั่นใจ ว่าเมียกูยังปลอดภัย เพราะไม่งั้น มึงก็คงไม่โทรมาหากูเพื่อต่อรองหรอก จริงมั้ย” เดย์ถามย้อนกลับไปอย่างรู้ทัน


(“หึหึ มึงคิดว่าตัวมึงฉลาดมากสินะ บอกไว้เลย ว่ากูไม่มีวันเข้าไปอยู่ในคุกแน่”) ศรพูดกลับมาอย่างแค้นเคือง


“มึงต้องการอะไร พูดมาเลย จะได้ไม่เสียเวลา” เดย์ถามย้ำ นันลงจากรถ เพื่อรับสายของฉกาจที่โทรเข้ามา


(“กูต้องการเงินสด 2 ล้าน กูให้เวลามึงเตรียมหาเงิน 1 วัน พรุ่งนี้กูจะโทรบอกอีกที ว่าให้เอาเงินไปไว้ที่ไหน ห้ามแจ้งตำรวจ ไม่งั้นกูจะให้คนของกูรุมโทรมเมียมึง”) ศรพูดขู่ออกมา เดย์กำมือถือแน่น


“ได้ งั้นกูขอคุยกับอิฐหน่อย” เดย์พูดเพื่อไม่ให้ศรสงสัย ว่าทำไมเดย์ถึงไม่ห่วงอิฐ


(“เฮ้ย เปิดประตูดิ๊”) เสียงของศรไปพูดกับใครสักคน แล้วเดย์ก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊ก

(“ไอ้อิฐ มาคุยกับผัวมึง”) เสียงของศรพูดขึ้น เดย์ก็กัดฟันรอฟังเสียงอิฐ


(“เดย์”) เสียงของอิฐดังขึ้น เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ


“เป็นไงบ้าง” เดย์ถามสั้นๆ


(“ไม่เป็นไร มึงมารับกูเร็วๆนะ”) อิฐพูดออกมาแค่นั้น เดย์ยังไม่ได้พูดอะไรต่อ เสียงของศรก็ดังขึ้นมาขัดเสียก่อน


(“พอ กูให้คุยแค่นี้ ถ้าอยากได้ตัวเมียมึงเร็วๆ ก็เตรียมเงินซะ แค่นี้แหละ”) ศรพูดตัดบทแล้ววางสายไป


“ไปต่อเลยมั้ยเฮีย ไอ้กาจมันโทรมาถามว่าจะให้มันติดต่อตำรวจท้องที่เลยมั้ย” นันถามขึ้น หลังจากที่คุยกับฉกาจเรียบร้อยแล้ว


“อย่าเพิ่ง กูอยากจัดการมันก่อน แล้วหลังจากนั้น ค่อยตามตำรวจมาอีกที” เดย์บอกออกมาเสียงเย็นเยียบ ก่อนที่นันจะออกรถ พร้อมกับโทรบอกฉกาจไปด้วย

..

..

“ถามจริง มึงไม่รู้สึกละอายบ้างเหรอวะ มึงเป็นคนยักยอกเงินในร้านกูเอง แล้วมึงก็จะยังจับกูมาเรียกเงินค่าไถ่อีก” อิฐถามด้วยน้ำเสียงเยาะๆ หลังจากที่ศรตัดสายเดย์ไปแล้ว


“มันเรื่องของกู ไอ้น้อย ขังมันไว้เหมือนเดิม” ศรหันไปบอกกับคนของตนเอง ก่อนที่อิฐกับนิคจะถูกขังเหมือนเดิม ตอนที่เขาได้ยินเสียงไขประตู อิฐกับนิครีบกลับไปนั่งที่พื้นเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร พอรู้ว่าจะได้คุยกับเดย์ อิฐก็ดีใจ แต่พยายามไม่พูดอะไรมาก เพราะว่าอิฐจะโทรคุยกับเดย์ต่อจากนี้เหมือนกัน


“มันล็อคประตูแล้ว” นิคพูดขึ้น อิฐจึงรีบเอามือถือของตัวเองออกมา แล้วกดโทรออกหาเดย์บ้าง เนื่องจากศรยังไม่รู้ว่าอิฐเอามือถือมาด้วย


(“อิฐ ปลอดภัยดีใช่มั้ย”) เสียงของเดย์ดังออกมา ทำให้อิฐคลายความกังวลในใจไปได้บ้าง


//กูปลอดภัยดี แต่กูพูดเสียงดังไม่ได้นะเดย์ // อิฐบอกออกมาอีก


(“กูรู้ กูจะคุยแป๊บเดียวนะอิฐ กูไม่อยากให้แบตมือถือมึงหมด ไม่งั้นกูจะตาม GPS มึงไม่ได้”) เดย์ตอบกลับมา ถึงแม้ว่าตอนนี้ GPS มือถือของอิฐจะหยุดนิ่งกับที่ แต่ก็เผื่อว่าอิฐโดนเคลื่อนย้าย เขาจะได้ตามถูก


//อืม มันขังกูกับไอ้นิคไว้ในสวนมะพร้าวในสมุทรสาครนี่แหละ แต่กูไม่รู้ว่าแถวไหนมึงรีบมาเร็วๆนะ// อิฐบอกเดย์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง


(“เข้มแข็งไว้ก่อนนะ อย่าทำอะไรเกินตัว มีสติไว้ให้มาก”) เดย์พูดสอนออกมา


//รู้แล้ว กูดูแลตัวเองได้ อ่อ เดย์ ให้นีลมันคุยกับไอ้นิคหน่อย จะได้วางสาย// อิฐบอกกับคนรัก เพื่อจะได้ประหยัดแบตมือถือไปด้วย อิฐส่งมือถือให้นิคคุยกับนีล นิคคุยกับนีลแป๊บเดียว แล้วก็ส่งคืนอิฐ


(“รักมึงนะอิฐ”) เดย์พูดกลับมา อิฐยิ้มนิดๆ


//รักมึงเหมือนกัน เล่นมันให้หนักๆนะ กูหมั่น// อิฐพูดทิ้งท้าย และได้ยินเสียงเดย์หัวเราะในลำคอ เดย์รับคำเล็กน้อย ก่อนจะวางสายไป อิฐก็รีบเก็บมือถือไว้ในกระเป๋ากางเกงด้านหลังทันที


“ตอนนี้เราก็ได้แต่รอใช่มั้ยวะ” นิคถามขึ้นเมื่ออิฐวางสายแล้ว อิฐพยักหน้ารับ


“กูว่าถ้ากลับบ้านไปได้ กูจะขอเดย์มันไปเรียนพวกศิลปะป้องกันตัวว่ะ เรียนแบบจริงจังเลยน่ะ” อิฐพูดขึ้นลอยๆ ถึงแม้ว่าเขาเองก็เก่งเรื่องต่อยตีอยู่บ้าง แต่ก็อยากเสริมทักษะให้ตัวเองด้วยเหมือนกัน นิคหัวเราะออกมาเบาๆ


“กูว่าให้เดย์มันสอนมึงก็ได้มั้ง ไม่ต้องเสียเงินไปเรียน มึงคิดว่าเดย์มันจะยอมให้คนอื่นมาเป็นคู่ซ้อมมึงเหรอวะ” นิคพูดขึ้นมาอย่างรู้นิสัยของเดย์ดี


“เออว่ะ ให้เดย์มันสอนก็ได้นี่หว่า” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกตามนิคได้


“นี่เราสองคนคุยกัน เหมือนกับไม่ได้ทุกข์ร้อนเรื่องที่โดนจับมาเรียกค่าไถ่เลยนะ” นิคพูดอย่างขำๆ อิฐก็ยิ้มขำออกมาเหมือนกัน อิฐมั่นใจในตัวของเดย์ และเดาความสามารถของพวกศรได้ด้วย ว่าไม่ได้เก่งหรือเป็นมืออาชีพแต่อย่างไร แค่คนที่สิ้นคิดหาทางออกไม่เจอเท่านั้นเอง

..

..

เดย์ตาม GPS ของอิฐมาถถึงสมุทรสาครก็ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ตอนนี้เดย์ใกล้ถึงทางเข้าที่จะไปยังจุดที่อิฐอยู่

“ขับเลยไปก่อน” เดย์บอกกับนัน แล้วมองไปยังทางเข้าไปยังสวนแห่งหนึ่ง ซึ่งมืดสนิท มีต้นมะพร้าวขึ้นสูงทั้งสองข้างทาง นันขับรถเลยไปก่อน ลูกน้องของนันก็ขับตาม


“เฮียว่าใช่ทางนั้นมั้ย” นันถามขึ้น ทางเส้นนี้ไม่ใช่ทางหลัก เป็นเส้นทางที่ชาวบ้านใช้เดินทางภายในหมู่บ้าน พื้นที่ส่วนใหญ่ปลูกมะพร้าวและผลไม้ ไม่มีบ้านคนให้เห็นเท่าไรนัก


“มั่นใจว่าใช่ เพราะ GPS ของอิฐมันขึ้นอยู่แถวๆนั้น” เดย์ตอบกลับมาเสียงจริงจัง


“แต่เราจะเข้าไปตอนนี้ไม่ได้นะไอ้เดย์ กูว่าเราควรจะหาที่คุยวางแผนกันก่อน” นีลเสนอขึ้น เดย์กับนันก็เห็นดีด้วย นันจึงพาขับออกจากพื้นที่แถวนั้น เพื่อหาที่คุยแบบไม่เป็นจุดเด่นนัก นันพาออกมายังตัวเมืองที่ไม่ไกลเท่าไรนัก เขาจอดรถหน้าเซ่เว่นเพื่อพูดคุยกัน


“เราเปิดกูเกิ้ลแมพ ดูแผนที่ดาวเทียมได้นะเฮีย เราจะได้รู้ว่าตรงซอยนั่นมีบ้านคนรึเปล่า”  นันเสนอขึ้นเมื่อนึกได้


“เออว่ะ กูลืมไปเลย” นีลพูดออกมาอีกคน ก่อนที่จะจัดการเปิดพิกัดของอิฐแล้วเข้าแผนที่ดาวเทียม เดย์ขยายภาพแผนที่จนเห็นซอยที่เขาผ่านมา แล้วลองเลื่อนเข้าไปทีละนิด จนเจอหลังคาบ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่กลางสวนมะพร้าวที่หนาแน่น


“บ้านหลังนี้แน่ๆ” เดย์พูดขึ้นมา นีลกับนันก็ดูเส้นทางรอบๆ


“ไอ้เดย์ ตรงนี้มีถนนเล็กๆ ด้วยเราไปจอดรถแถวนั้น แล้วเดินย้อนเข้าไปทางด้านหลังดีมั้ยวะ” นีลเสนอออกมาเมื่อเห็นเส้นทางเล็กๆในแผนที่


“อืม ก็ดี กระจายกันเข้าด้านข้างด้วย เพราะพวกมันคงไม่คิดว่าพวกเราจะเข้ามา แต่ก็อย่าประมาท กูไม่อยากให้ทั้งเมียกูและเมียมึงเจ็บตัว” เดย์พูดบอกกับนีล ก่อนที่จะเรียกลูกน้องของนันมาคุยเพื่อนัดแนะการบุกเข้าไปช่วยอิฐกับนิค คืนนี้ค่อนข้างมืด เดย์อยากให้ทุกคนระวังตัว นันให้คนไปหาซื้อไฟฉายเล็กๆ เพื่อส่องทางในสวนเป็นระยะ เนื่องจากมีร่องน้ำจากคลอง จะได้ไม่เดินตกน้ำจนเกิดเสียงดัง แต่ก็ต้องคอยระวังแสงไฟ เมื่อใกล้จะถึงบ้านหลังนั้น เมื่อนัดแนะทุกคนเรียบร้อย พวกเดย์ก็หาทางไปยังเส้นทางด้านหลังและด้านข้างของสวนนันจะเป็นคนคุมลูกน้องตนเองบางส่วนบุกเข้าด้านข้าง ส่วนเดย์กันีลและลูกน้องของนันอีก 2 คน จะเข้าทางด้านหลัง เดย์โทรบอกนันให้เริ่มเดินเท้าเข้าไปเมื่อพร้อมแล้ว

ในคืนที่มืดมิดมีแสงไฟจากไฟฉายขนาดเล็ก เคลื่อนไหวภายในสวนมะพร้าวอย่างช้าๆ เสียงแมลงดังไปทั่วบริเวณช่วยกลบเสียงเดินได้พอสมควร โชคดีที่ไม่มีสุนัขแถวๆนี้ ไม่งั้นคงเห่ากันระงมให้ทางฝั่งของศรรู้ตัวแน่ๆ พวกของเดย์เคลื่อนตัวกันอย่างระวัง จนมาถึงบ้านหลังที่เป็นจุดหมายปลายทาง นันแอบซุ่มอยู่หลังพุ่มมะนาวที่ปลูกแซมในสวนมะพร้าวด้านข้างและโทรมาหาเดย์

//ว่าไง// เดย์รับสายเสียงไม่ดังมากนัก ตอนนี้กลุ่มของเดย์ก็นั่งหลบรออยู่ก่อนเหมือนกัน


(//ยืนยันบ้านหลังนี้ชัวร์เฮีย รถคันนั้นจอดอยู่หน้าบ้าน//) นันบอกกลับมา เพราะเขาลองเดินไปแอบดูทางด้านหน้า เห็นรถคันที่จับอิฐกับนิคมาจอดอยู่


//อืม ได้ยินเสียงเหมือนทีวีดังออกมาจากบ้าน พวกมันคงอยู่ด้านใน// เดย์บอกกลับไปบ้าง

//ตรงที่กูอยู่ เหมือนมีห้องที่หน้าต่างถูกปิดตายจากด้านนอก กูว่าน่าจะเป็นห้องที่มันขังอิฐกับนิคไว้ กูจะลองเข้าไปดู พวกมึงคอยดูประตูหน้าบ้านและทางฝั่งมึงให้ด้วย// เดย์ฝากฝังกลับไป


(//ได้เลยเฮีย ระวังตัวด้วยครับ//) นันบอกส่งท้าย ก่อนจะวางสายไป เดย์หันไปหานีล


//ไอ้นีล มึงคอยดูประตูหลังบ้านให้กูด้วย กูจะเข้าไปดูให้แน่ใจก่อน ว่าอิฐกับนิคอยู่ในห้องนั้น จะได้ตัดสินใจอีกที ว่าจะบุกเข้าไปตอนไหน// เดย์หันมาพูดกับนีล แล้วให้ลูกน้องของนันสองคนที่มาด้วยกัน เดินอ้อมไปอีกด้านของบ้าน เพื่อดูลาดเลา ก่อนที่เดย์จะค่อยๆย่องไปยังหน้าต่างที่ถูกปิดตายจากด้านนอก

..

..

“มึงว่าผัวมึงกำลังทำอะไรอยู่วะ” นิคถามขึ้นหลังจากที่พวกของศรเอาข้าวกับน้ำเข้ามาให้กินแล้ว ทั้งอิฐและนิคก็ยอมกิน เพราะต้องการมีแรงในยามฉุกเฉิน


“กำลังมาช่วยพวกเราไง” อิฐที่นั่งพิงกำแพงตอบกลับ ถามว่ากลัวมั้ย ก็มีบ้างแต่ไม่ได้กลัวมากจนลนลาน อิฐแค่หวั่นๆใจ กลัวว่าถ้าเดย์มาช่วยแล้วจะเจ็บตัวเหมือนเมื่อก่อนอีก เขาจึงพยายามตั้งสติเพื่อช่วยเดย์อีกแรง


“แบตมือถือมึงยังไม่หมดใช่มั้ย” นิคถามเพราะกลัวว่าเดย์กับนีลจะตามมาช่วยไม่ถูก


“ยังไม่หมด” อิฐบอกออกมาพร้อมกับแอบหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเหลือขีดเดียว

(มาเร็วๆหน่อยนะเดย์) อิฐแอบคิดในใจ


“ไอ้พวกเหี้ยนั่นก็เปิดทีวีเสียงดังฉิบหาย หูตึงกันรึไงก็ไม่รู้” นิคบ่นออกมา เพราะกลุ่มของศรเปิดทีวีเสียงดังเข้ามาในห้องที่ขังอิฐกับนิคเอาไว้


ครืดด ครืดด

แรงสั่นจากมือถือ ทำให้อิฐรีบหยิบขึ้นมาดูทันทีก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อรู้ว่าเดย์เป็นคนส่งข้อความมาหา



Day >> อิฐ ตอนนี้กูอยู่ทางหลังบ้าน ถ้ามึงอยู่ตรงไหน เคาะหน้าต่างส่งสัญญานให้กูรู้ที



++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เดย์มาช่วยอิฐแล้ววววว


น้องอิฐเราเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ

 ดูแลตัวเองได้แล้ว ^ ^



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น