악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย15

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2561 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย15
แบบอักษร

악마 ปีศาจเขียน​




เมียมาเฟีย๑๕

พรึบ~~


แกร็ก~~


​ตึง~~


ไฟในห้องน้ำดับลง สักพักด้านนอกก็มีเสียงประตูเปิดและปิดตามมาเสียงดัง ชานยอลเปิดประตูห้องน้ำออกมาช้าๆ มองซ้ายมองขวาท่ามกลางความมืด เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครชานยอลจึงเดินออกจากในห้องน้ำช้า ชานยอลไม่ได้เดินกลับไปยังห้องควบคุม แต่เขาเดินแยกออกมาอีกทางที่เป็นด้านนอก เขาคิดว่าไฟฟ้าที่ดับลงอีกครั้งเหมือนกับโซนเอ เขาคิดว่ามันเป็นฝีมือของคน ไม่ใช่เพราะมันเป็นเอง ชานยอลเดินช้าๆท่ามกลางความมืด จนเดินออกมาแถวด้านหลังที่เป็นโซนเอ ที่เกิดเรื่อง 


พรึบ~~


ไฟฟ้าที่ถูกดับด้วยมือคนสว่างขึ้นอีกครั้ง ทำให้ชานยอลเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน แต่บริเวณที่เขาอยู่ยังไม่มีอะไรน่าสงสัย 

ครึ่ก~~


เสียงที่วิ่งมาจากไหนสักแห่ง แต่ชานยอลมั่นใจว่ามันต้องวิ่งมาทางที่เขายืนอยู่ ชานยอลรีบซ่อนตัวทันที สักพักจึงมีคนสองคนวิ่งผ่านมา ใบหน้าคลุมด้วยหมวกโม่งที่จะเห็นเวลาที่คนขับมอไซด์ใช้กัน


"เป็นไงบ้าง" เสียงวิ่งมาหยุดตรงที่ชานอลหลบ มาพร้อมกับเสียงของใครสักคนที่เอ่นถาม ชานยอลยื่นใบหน้าออกไปเล็กน้อยเพื่อดูเหตุการณ์ตรงหน้า ชายสามคนที่ยืนคุยกัน หนึ่งในนั้นชานยอลจำได้เพราะเป็นคนอาสาพาชานยอลไปเข้าห้องน้ำ แต่อีกสองคน เขาไม่สามารถรู้หน้าตาได้เพราะคลุมโม่งอยู่


"คนของรับถูกจับไปสี่" ชายที่พาชานยอลไปเข้าห้องน้ำพูดขึ้น เขาไม่คิดว่าคนของตัวเองจะถูกจับได้ง่ายดายขนาดนี้ ทั้งๆที่แต่ละคนก็มีฝีมือทั้งนั้น


"บัดซบ" หนึ่งในชายที่คลุมโม่งสบถเสียงดังเมื่อเพื่อนร่วมงานพูดจบ 


"เอาไงต่อ หรือจะกลับไปช่วย" ชายคลุมโม่งอีกคนพูดขึ้น 


"ไปก็โดนจับนะสิ คิดอะไรโง่ๆ" ชายที่ไม่ได้คลุมโม่งพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด ทำให้อีกคนเงียบลงไม่แสดงความคิดเห็นอะไรอีก เพราะถ้าพูดขึ้นเดี๋ยวก็โดนด่าว่าโง่


"ทำไมมันถึงรู้ว่าคนของเราแฝงตัวเป็นเจ้าหน้าที่ในห้องควบคุม" เสียงพูดของอีกคนดังขึ้น เขาคิดว่าวางแผนมาแนบเนียนแล้ว ทำไมคนของเขาถึงถูกจับได้


"เหมือนว่าเจ้าหน้าที่ที่เข้ามาดูด้วย มันจะจับสังเกตพวกเราได้ ฉันไม่คิดว่ามันจะล่อให้ฉันตามมันมา แล้วเรื่องก็เลยออกมาเป็นแบบนี้" เขาไม่น่าหลงกลเลยจริงๆ เพราะตอนอยู่ในห้องน้ำ เขานึกว่าเพื่อนในแก๊งเป็นคนดับไฟ เพราะพวกเขาตกลงกันว่า เมื่อไฟดับเป็นครั้งที่สองให้ทุกคนสลายม็อบทันที เพราะเพชรถูกขโมยได้แล้ว แต่ที่ไหนได้ เพชรถูกขโมยได้ก็จริง แต่เพื่อนเขาอีกสี่คนก็ต้องโดนจับได้ มันไม่คุ้มค่าเลยสักนิดที่ต้องเสียงพักพวกไป เจ็บใจจริงๆ


"เพราะพวกแกมันโง่น่ะสิ" อีกคนด่าขึ้นมา


"มัวแต่ทะเลาะกันอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวพ่อมึงก็มาจับไปหรอก" อีกคนพูดขึ้นเพื่อเป็นการตัดบท เพราะยิ่งทะเลาะ เดี๋ยวจะโดนจับกันไปหมดนี่แหละ เมื่อเลิกที่จะทะเลาะกันทั้งสามจึงรีบวิ่งออกไปยังเส้นทางที่เตรียมไว้ ทำให้ชานยอลที่ซ่อนอยู่ต้องรีบออกมา แล้วตามทั้งสามคนไป


"แย่ล่ะสิ มีตำรวจเต็มไปหมดเลย" พวกเขาไม่คิดว่าทางตำรวจฮ่องกงจะมาเตรียมความพร้อมได้มากขนาดนี้ พวกมันไม่คิดว่ามันเป็นข่าวลวงกันเลยหรือไง ถึงได้ยกตำรวจมาทั้งกองทัพขนาดนี้


"ไหนนายบอกว่าพวกตำรวจฮ่องกงไง่ ไม่มีทางมาเยอะยังไง แล้วที่ยืนเต็มโรงแรมมันหมายความว่ายังไง"


"เลิกทะเลาะกันแล้วหาทางหนีสิวะ" อีกคนพูดขึ้นอย่างรำคาญ เมื่อพวกเขามัวแต่จะทะเลาะกันเอง แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะได้หนี สองคนที่ทะเลาะกัน เงียบเสียงลง


"ฉันจะไปฝั่งนี้ นายสองคนก็แยกกันไป ส่วนเพชร ปีเตอร์ นายเอาไปด้วย" หนึ่งในสามพูดขึ้นแล้วโยนเพชรให้กับเพื่อน จากนั้นเขาก็แยกออกไป


"หวังว่านายคงรอดไปได้นะ ปีเตอร์" อีกคนพูดขึ้นเยาะๆก่อนจะหนีไปอีกทาง ปีเตอร์กำเพชรในมือแน่น เมื่อตัวเองต้องเป็นคนนำเพชรออกไป 


"พวกเห็นแก่ตัว ถ้ากูเอาเพชรออกไปได้  กูจะเป็นคนบอกนายว่าพวกมึงมันเหี้ยแค่ไหน" ปีเตอร์กันฟันพูดด้วยความโกรธ ก่อนจะเลี้ยวไปอีกทาง ที่ไม่ใช่ทางที่ทั้งสองคนไป ชานยอลเดินออกจากที่ซ่อนเพื่อเดินตามชายที่น่าจะเป็นคนถือเพชรไป ไม่คิดว่าการที่เขาแอบตามสามคนมาทำให้เขาได้รู้ว่าเพชรขององค์ราชินีถูกขโมยออกมาแล้ว แถมยังขโมยออกมาได้อย่างง่ายดาย สมกับเป็นมืออาชีพด้านโจรกรรมจริงๆ


"นาย ขอให้นายที่ว่าไม่ใช้เฮียนะครับ" ชานยอลพูดขึ้นเบาๆเพราะกลัวว่านายที่คนพวกนั้นพูดคงไม่ใช่พี่ชายของสามีตัวเอง เฉินเหว่ยถิง หรอกนะเพราะถ้าเป็นเขาคงปวดหัวน่าดู ยิ่งตาคนนี้ชอบสะสมของแปลกๆอยู่ด้วย เมื่อคิดได้แบบนั้น ชานยอลก็ได้แต่สายหัวแรงๆ เพื่อไล่ความคิดของตัวเองทิ้ง เพราะเขาไม่อยากให้มันเป็นอย่างที่คิด ชานยอลแอบตามชายที่ชื่อปีเตอร์ไปทางด้านหลังสุดของโรงแรม ที่จะมีกำแพงให้ปีนขึ้นเพื่อหนี ปีเตอร์คงคิดว่าทางด้านนี้ไม่น่าจะมีตำรวจ เพราะทางด้านหลังจะเป็นแม่น้ำเพิร์ลขนาดใหญ่ ที่เป็นแม่น้ำสายหลักของคนจีนทุกคน


"ใครจะให้หนีกันเล่า" ชานยอลพูดขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาปีเตอร์ที่กำลังปีนกำแพงหนี ในเมื่อเห็นว่าเพชรอยู่กับใคร เขาในฐานะตัวแทนของผู้กองปั๋วหราน จะเป็นคนนำเพชรกลับมาคืนให้ได้


"เฮ้ย!" เสียงร้องดังขึ้นเมื่อโจรขโมยเพชรที่กำลังปีนขึ้นไปบนกำแพงแต่ถูกชานยอลวิ่งเข้าไปกระชากเพชรที่อยู่ในมือลงมาก่อน และด้วยความตกใจ ทำให้ปีเตอร์ปล่อยเพชรในมือ ชานยอลกำเพชรแน่นพร้อมกับถอยหลังช้าๆ


แกร็ก~~


เสียงปืนที่เตรียมพร้อมจะยิงถูกหันกระบอกมายังชานยอล ทำให้ชานยอลต้องหยุดฝีเท้าในการถอยหนีทันที เพราะนั่นหมายความว่าถ้าเขาถอยอีกแม้แต่ก้าวเดียวโจรตรงหน้าจะลั่นไกสังหารเขาทันที


อึก~~


ชานยอลกลืนน้ำลายอย่างฟืดๆ เขาน่าจะคิดได้ว่ากลุมโจรต้องพกปืนอยู่แล้ว เขาไม่น่าใจร้อนวิ่งไปกระชาดเพชรมาเลย แต่ถ้าจะปล่อยให้โจรหนีไปเขาก็ทำไม่ได้เช่นกัน


"ส่งเพชรคืนมา" ปีเตอร์พูด ชานยอลนิ่ง ไม่ยอมทำตาม ทำให้ปีเตอร์ต้องก้าวเข้ามาให้ชานยอล แต่ด้วยความตกใจก็ทำให้ชานยอลรีบถอยห่างออกไปหลายก้าวเหมือนกัน


"ถ้าไม่อยากตายก็ส่งคืนมา" ส่งคืนไปแล้ว จะมั่นใจได้ยังไงว่าจะไม่ได้ถูกฆ่า ชานยอลตอบโต้ในใจเพราะไม่กล้าพูดออกมาอยู่แล้ว เดี๋ยวโจรตรงหน้าโกรธแล้วลั่นไกปืนขึ้นมาจะทำไง เขายังไม่อยากจากคนรักไปในตอนนี้นะ


"ส่งมา" ตะคอกเสียงดังทำให้ชานยอลรีบยื่นเพชรคืนให้ เพราะยังไงชีวิตตัวเองก็ต้องสำคัญกว่าเพชรของคนอื่นอยู่แล้ว


พรึบ~~


ตุ๊บ~~


โจรยืนมือมากระชากเพชรไปด้วยมือด้านที่ถือปืน ทำให้ชานยอลใช้จังหวะที่โจรไม่ทันจะคิดอะไร กระชากมือของโจรแล้วผลักเข้าหากำแพงอย่างแรง จากนั้นจึงรีบวิ่งหนีไปทางเดิม


ปัง~~


เสียงปืนดับขึ้น ทำให้ชานยอลหยุดฝีเท้าลง แล้วหันกลับมาช้าๆ ปีเตอร์เดินเข้าหาชานยอลด้วยความเกรี้ยวกราด


เพี๊ยะ~~


ตุ๊บ~~


ชานยอลล้มลงไปกับพื้น เมื่อถูกปีเตอร์ตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง ทำให้มุมปากมีเลือดไหลออกมาเป็นทางยาว เพราะตอนที่ถูกตบเข้าที่ใบหน้า ทำให้ฟันของชานยอลไปกระทบเข้ากับกระพุ่งแก้มอย่างจัง


พรึบ~~


กึก~~


ปีเตอร์ยืนมือไปกระชาดเพชรคืนมา แต่ชานยอลดึงเอาไว้แน่ไม่ยอมปล่อย การกระทำของชานยอลทำให้ปีเตอร์หัวเสียงเป็นอย่างมาก


ให้ดีๆไม่ชอบสินะ


แกร็ก~~


ปัง~~


ถึงยังไงชานยอลก็ไม่ยอมปล่อยมือจากเพชร เพราะรู้ว่าอีกไม่นานต้องมีคนวิ่งมา ในเมื่อเสียงปืนดังขึ้นเป็นครั้งที่สองแบบนี้


"เสียงดังมาจากทางนี้" เสียงที่ดังไม่ไกลจากที่ชานยอลอยู่ ทำให้ปีเตอร์ต้องรีบวิ่งหนีไปยังกำแพง โดยไม่สนใจเพชรที่อยู่ในมือของชานยอลอีก ชานยอลที่กึงนั่งกึงนอนอยู่บนพื้น ทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นไปทั้งตัว ก่อนจะยกมือข้างที่ถือเพชรมากุมที่หน้าท้องของตัวเองที่ตอนนี้เลือดไหลเป็นทางยาวออกมาจนน่ากลัว จากนั้นก็ยิ้มออกมา เขาดีใจที่โจรพวกนั้นไม่ใช่คนของเฉินเหว่ยถิง เพราะถ้าใช่คนพวกนั้นจะไม่ยิงเขาแบบนี้


"ชานยอล" ปั๋วหรานร้องขึ้นเมื่อเห็นชานยอลนอนอยู่กับพื้น ชานยอลยิ้มออกมาก่อนจะยื่นเพชรเม็ดงานที่เปื้อนเลือดไปให้กับผู้กองหนุ่ม สิ่งที่ชอนยอลยื่นมาทำให้ปั๋วหรานต้องตาโตของมาด้วยความตกใจ เขาไม่ได้ตกใจที่เห็นเพชรในมือของชานยอล แต่เขาตกใจที่เห็นเลือดที่เต็มมือของชานยอลต่างหาก


"เรียกรถพยาบาลเร็ว" ปั๋วหรานร้องขึ้นก่อนจะช้อนตัวของชานยอลขึ้นมาแล้ววิ่งไปยังด้านหน้าของโรงแรมด้วยความรีบร้อน


"อดทนไว้นะ มาดามอู๋" ปัวหรานพูดด้วยใบหน้าซีเรียส ทำให้ชานยอลที่ถูกอ้อมอยู่ยิ้มออกมา เพื่อให้คนอุ้มวิ่งอยู่ไว้วางใจว่าเขายังไหว


"ผมเก่งไหม เพชรไม่ได้ถูกขโมยไปนะ ผู้กองอย่างทำหน้าซีเรียสสิ" คำพูดติดตลกอย่างติดขัดของชานยอลดังขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม ยิ่งทำให้ปั๋วหรานหน้าซีดเผือก งานนี้เขาคงโดนมาเฟียโหดเล่นงานไม่ยั่งแน่ที่พามาดามมารับอันตรายแบบนี้


"เหงื่อผู้กองไล่จนจะท้วมตัวผมแล้ว ไม่ไหวก็วางผมลงเถอะครับ" แต่ปั๋วหรานก็ยังคงวิ่งต่อไป ไม่ฟังที่ชานยอลพูดเลยสักนิด แต่ถึงจะฟังผู้กองหนุ่มก็ไม่มีวันที่จะทำตามอยู่ดี


"รถพยาบาลจะมาถึงหรือยัง" ปัวหรานตะโกนถาม เมื่อวิ่งมาหยุดอยู่หน้าโรงแรมยังไม่เห็นรถพยาบาลสักคัน


"อีกสิบนาทีน่าจะมาถึงครับผู้กอง" ลูกน้องที่วิ่งตามมารีบรายงานทันทีที่เสียงตะโกนของหัวหน้าถาม


"ทำไมมันนานแบบนั่นห๊า" ด้วยความเป็นห่วงมาดามแห่งตระกูลอู๋ ทำให้ปั๋วหรานไม่ทันคิดว่าสิบนาทีมันก็เร็วมากแล้ว


"ผู้กอง ผมอยากเจอ...คิด" เสียงของชานยอลขาดหายไปพร้อมกับด้วยตาที่ปิดลง ทำให้ผู้กองหนุ่มหน้าซีดเป็นไก่ต้ม


ปี่ป่อๆๆๆ~~


เสียงรถโรงพยาบาลดังใกล้เข้ามา แล้วมาจอดอยู่ตรงหน้าของนายตำรวจหนุ่มพอดี ปั๋วหรานอุ้มชานยอลเข้าไปในรถ โดยด้านในมีลู่หานหมอหนุ่มตามมาด้วย


"ชะ ชานยอล เกิดอะไรขึ้นนะผู้กอง" ลู่หานร้องถามด้วยความตกใจ ส่วนมือก็รีบใส่อุปกรณ์เครื่องมือในทางการแพทย์ทันทีตอนอยู่ที่โรงพยาบาลแผนกอีอาร์ มีสายวอร์มาจากทางตำรวจว่ามีอุบัติเหตุ เจาจึงรีบขึ้นมากับรถโรงพยาบาล แต่ไม่คิดว่าอุบัติเหตุที่ว่าจะเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวขนาดนี้


"ไม่รูัเหมือนกัน พอไปถึงก็เห็นชานยอลนอนจมกองเลือดอยู่ ในมือก็ถือเพชรที่ถูกขโมยอยู่ด้วย คงสู้กับโจรแน่ๆ" ปั๋วหรานอธิบายจากการคาดเดาของตัวเอง


"คุณหมอคะ ความดันคนไข้อยู่ที่แปดสิบ สี่สิบห้า แถมออกซิเจนในร่างกายก็ลงลงเลื่อยๆด้วนค่ะ" พยาบาลสาวที่ตรวจเช็กร่างกายของชานยอลอยู่รายงานขึ้นมาเสียงดัง เมื่อออกซิเจนในร่างกายออกชานยอลลดลง


"เพิ่มออกซิเจนด่วน โทรแจ้งทางโรงพยาบาลให้เตรียมห้องผ่าตัดให้พร้อม เมื่อไปถึงเราจะทำตามผ่าตัดทันที อย่าลืมให้นำเครื่องเอกซเรย์เข้าไปด้วย" ลู่หานพูดขึ้น พยาบาลสาวรับคำแล้วทำตามทันที ส่วนลู่หานก็หันมาจับการเต้นของหัวใจของชานยอล


"ชานยอล ชานยอล ได้ยินพี่ไหมชานยอล" ลู่หานเรียกชานยอลเสียงดัง เมื่อการเต้นของหัวใจของชานยอลมีการผิดปกติ 


ตืด ตืด ตืด ~~~


เสียงเครื่องวัดความดันดังขึ้น เมื่อรับรู้ว่าการเต้นของหัวใจคนไข้ลดน้อยลง


ตืดๆตืดๆตืดๆ~~  ตืดดดดดดด


"ผมขออะดรีนาลีนด่วน" ลู่หานร้องขึ้น ทำให้พยาบาลสาวหันไปหยิบยาตามที่หมอหนุ่มต้องการ 


"คุณหมอคะ เราไม่รู้ว่าคนไข้แพ้อะไรหรือเปล่า" ลู่หานที่กำลังฉีดยาเข้าสายน้ำเกลือหลังจากที่พยาบาลกับผู้ช่วยต่อสายน้ำเกลือเสร็จ ต้องชะงักมือลง ลู่หานเหงือไหล่ออกมา เพราะถ้าจะใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าก็กลังจะทำให้เลือดไหลออกมาเยอะกว่าเดิม


"ผู้ช่วย เปลี่ยนผ้าก็อตก่อน" ลู่หานหันไปสั่งผู้ช่วยที่ทำการห้ามเลือดเอาไว้หลักจากที่ลู่หานฉียยาห้ามเลือดไปแล้ว


"แต่ผมก็ต้องปลุกคนไข้ให้ขึ้นมาก่อน" ลู่หานพูดขึ้นมา เมื่อไตร่ตรองดีแล้ว จากนั้นจึงทำการฉียยาเข้าสายน้ำเกลือให้กับคนไข้ทันที ปั๋วหรานที่นั่งกุมขมับอยู่ข้างๆผู้ช่วยไม่เอ่ยอะไรสักคำเพราะตอนนี้เขาไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ต้องหยิบอะไรช่วยคุณหมอหนุ่มหรือเปล่า เขาทำอะไรไม่ถูกจริงๆ


ตืด ตืด ตืด~~



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อ ฝากด้วยนะคะ


เรื่องการแพทย์ เราก็มั่วๆเอาบ้าง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ


ชานยอล ลูกกกกกก 




ความคิดเห็น