Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน (คู่รอง)

ชื่อตอน : 3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน (คู่รอง)

คำค้น : ไอ้แว่นเนี่ยเมียกู,3p,เมียผมใช่ย่อยที่ไหน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.2k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2561 13:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน (คู่รอง)
แบบอักษร

ตอนที่3 : ขอโทษที่เป็นเมียร่านๆแบบนี้



9:45 น.

เช้านี้ท้องฟ้าโปร่งมีเมฆน้อย ท่าทางวันนี้ฝนอาจจะตกก็เป็นได้ หือ? เดี๋ยวๆนี่กูเป็นกรมอุตุรึไง รู้ดีเกินไปแล้ว ที่แน่ๆกูควรหาทางลุกออกจากเตียงให้ได้ก่อนเถอะ

"ไอ้เวรสองตัวนั่นมันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันวะ"

ผมค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนเอนหลังผิงกันหันเตียงเอาไว้ก่อนจะสอดส่องสายตาหาไอ้สองตัวเวรนั่น แต่ก็ไร้วี่แววภายในห้อง

"แม่ง ไปไหนกันหมดวะ"

ยังซวยไม่เลิกลาอีกครั้ง ไอ้บทที่จะหามือมือขึ้นมา แต่ดันหายไปไหนก็ไม่รู้ ตัวผมคาดว่าอีเวรสองตัวนั่นต้องเก็บเอาไว้ไม่ให้ผมใช้แน่ๆ

"เหลือทางเดียวแล้วนี่ มือถือก็ยึด นี่กะจะให้กูตายคาเตียงใช่มั้ย ฟัคเถอะ!"

ตะโกนลั่นห้องคงไม่ตายหรอกเนาะ...

"ไอ้บูม!!!! ไอ้ภาค!!! มาช่วยกูหน่อยสิโว้ยยยยยย กูลุกไม่ไหวววว!!!"

เงียบ~

"ไอ้ภาคคคคคคคค!!! ไอ้บูมมมมมมม!! มาช่วยกูหน่อยยยยยย!!"

อย่าให้จับได้นะว่าพากันเมินกูอ่ะ...

"แม่ง! อะไรวะ เสียงใช่ว่าจะเบา กูพึ่งตัวเองก็ได้อีพวกเวร!"

พลางๆคิดดูตัวผมนี่ก็บ่นอุ๊บอิ๊บอย่างกับผู้หญิง โนๆ ผมถึงจะไม่ใช่ผู้หญิงแต่ผมกล้ายอมรับนะว่าเป็นเกย์ แถมเป็นเกย์รับด้วยนะคร้าบบบบ หืมมม ภาคภูมิใจเว่อร์

กึก!

"อะไรวะ? เมื่อคืนออกจะหนัก แต่ทำไมแม่งเสียดน้อยจัง หือ..."

หรือว่าโดนบ่อยเลยชิน?..คงเป็นงั้นแหละ

"พวกมึงไม่ได้ยินกูเรียกหรอห๊ะ!?"

ไอ้สองตัวหน้ามึนที่เช้านี้ต่างพร้อมใจพากันนั่งจ้องทีวีก็หันมาเหลือบมองผม ที่สภาพอย่างกับโดนรุมโทรม ก็แหง! อย่าให้พูดนะครับเดี๋ยวยาว...

"ได้ยิน"ไอ้ภาคที่ยังคงตีหน้ามึนตอบ

"เอ้า! ได้ยินแล้วทำไมไม่เข้าไปช่วยกูอ่ะ?"

"ลงโทษมึงอยู่"อีภาค! นี่มึง!..หน้านิ่งโครตอ่ะ

ผมเบ้หน้าใส่มันทันที ลงโทษหาเหวอะไร มันจบไปตั้งแต่เมื่อคืนและ ไอ้เวรสองตัวนี่บทจะงอนก็เล่นตีหน้ามึนเอาดื้อๆ อะไรวะ วาโยคนนี้งง?..

"ตกลงมึงสองคนงอนกูใช่มั้ย ห๊ะ!?"

"..."

"เปล่า"

ยังดีที่ไอ้บูมเป็นคนตอบ แต่ถึงยังไงผมไม่เชื่อมันหรอกท่าทางชัดเจนขนาดนี้ ใครก็รู้ว่าแม่งสองตัวงอนผม หรือไม่ก็โกรธอยู่

ถ้าถามว่าผมควรทำยังไงน่ะหรอ? ง้อมันสิครับรอไรละ...

"โกหก มึงสองคนโกรธไม่ก็งอนกูอยู่น่ะสิ จะงอนอะไรหนักหนาเนี่ย..."

พวกมันยังคงนิ่งและไม่ตอบ ผมเองก็ขี้เกียจง้อแล้วเหมือนกัน เชอะ! กูไม่ง้อพวกมึงแล้ว

ผมเบะปากก่อนจะสะบัดตัวหันหลัง้ดินกลับเข้าห้องอย่างอารมณ์เสีย พวกแม่งก็ง้ออยากโครต ง้อไปเดี๋ยวแม่งก็ได้ใจหนักกว่าเดิมอีก

ปัง!~

(end วาโยพาท)

(ภาค พาท)

ปัง!~

เสียงประห้องนอนปิดลงพร้อมกับร่างบางที่เดินเข้าไป

"ทำแบบนี้มึงแน่ใจแล้วหรอ?"

"ก็รอดูไปสิ"

คนที่กำลังพูดถึงคงไม่ใช่ใครที่ไหนถ้าไม่ใช่วาโยเมียพวกผมเอง ไอ้ที่ทำแบบนี้เพราะอยากจะดัดนิสัยแรดๆของบ้าง

แต่ผมก็รู้ดีว่าคนอย่างวาโย ง้อไม่ได้ก็ไม่แคร์หรอก

"มึงก็น่าจะรู้ว่าโยมันเป็นยังไงนะ ขืนมัวแต่เมินมัน มันไปหาผัวใหม่ทำไงวะ"

"ก็ปล่อยมันสิ มันจะได้รู้ว่าสิ่งที่มันคิด โครตผิด"

"เมื่อคืนก็ลงโทษโยมันไปแล้วจะเอาไรอีกวะ กูละเสียวแม่งหาผัวใหม่"

"ไอ้เชี่ยบูม ปากมึงนิ มึงก็รู้นิสัยมันเป็นยังไง หัดดัดนิสัยมันบ้าง"

ผมถอนหายใจเบาๆก่อนจะเหลือบตามองที่ประตูห้องนอนดังเดิม 

วาโย ไม่ใช่คนไม่ดีและไม่ใช่พวกชอบมั่ว แต่มันจะติดที่มันนั้นรักสนุกมากเกินไป มันมีผัวอย่างผมรวมถึงไอ้บูมถึงสองคน มันก็ยังคงนิสัยขี้อ่อยและรักสนุกเหมือนเดิม

"แล้วจะเอาไง? โยมันคงงอนแล้วละนั่น"

"ก็ให้มันงอนไป ไอ้บูมบางทีมึงก็ตามใจมันจนเกินไป มันจะเสียนิสัยแล้ว"

"กูก็แค่กลัวมันจะรู้สึกไม่ดี"

"กูรู้ แต่ควรมีขอบเขตป้ะวะ"

แกร๊ก!

ประตูห้องถูกเปิดขึ้นพร้อมกับร่างบางที่อยู่ในสภาพการแต่งตัวเหมือนจะไปข้างนอก แหงละ แม่งต้องไปหาใครชัวร์

ปึก!

แรงสะกิดอย่างแรงจากไอ้บูมที่เอาศอกกระแทกแขนผมให้มองดูร่างบางที่เดินผ่านหน้าผมและไอ้บูมไปอย่างกับว่าพวกผมคืออากาศ 

ผมลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะหยุดอยู่ด้านหลังของร่างบาง

"จะไปไหน?"

"ไปข้างนอก"

"ไปหาใคร?"

"ไอ้วา"

"ไม่ให้ไป..."

ร่างบางนิ่งงันก่อนจะเงยหน้าสบตากับผม แววตาที่ขุ่นเครือไปด้วยความไม่พอใจ สายตานั้นไม่มีท่าทีจะอ่อนลงหรือหลบตาผมเลย

"ทำไมจะไปไม่ได้ จะไปหาน้อง"

"มึงแน่ใจ?"

"เออ!"

"อย่าขึ้นเสียงใส่กูโย"

"มึงก็อย่าเริ่มขึ้นกูมึงก่อนสิ!"

"มึงอย่ามากเกินไปได้มั้ย กูไม่ให้ไป"

ผมกดเสียงทุ้มตํ่าจ้องร่างบางที่ไม่มีท่าทีหวาดกลัวกล้าต่อปากต่อคำกับผม

ร่างบางรีบหมุนตัวกำลังจะเดินไปที่ประตู ผมไม่รีรอรีบเดินไปคว้าข้อมือไว้ทันที

"ปล่อย!"

"มึงเลิกดื้อสักทีจะได้มั้ย!"

"กูไม่ได้ดื้อ! ปล่อยกู!"

​(end ภาคพาท)

​(วาโย พาท)

​"กูบอกให้ปล่อย!"

"กูไม่ปล่อย และกูไม่ใช่มึงไปไหนทั้งนั้น!"

"มึงแม่งโครตเอาแต่ใจเลยว่ะ!"

มันจะรู้บ้างว่าผมโครตเสียใจเลยที่มันเป็นแบบนี้ ทำไมถึงไม่พูดละต้องการอะไร อยากจะให้ทำอะไร และทำไมผมถึงต้องมานั่งง้อมันครั้งแล้วครั้งเล่าซํ้าซากแบบนี้

"มึงต้องการอะไรก็พูดมาสิไอ้ภาค! มึงอย่าเอาแต่ใจจะได้มั้ย! คนอย่างกูไม่รู้หรอกว่ามึงสองตัวต้องการอะไรกัน! กูเหนื่อยนะเว้ย!"

"โย..."

"เงียบไอ้บูม กูเคลียร์เอง"

"เออ มึงพูดมาไอ้ภาค! พูดมาสิ!"

"เลิกนิสัยแรดไปทั่วได้แล้ว พวกกูขอ"

ถึงผมจะแรดแต่ผมก็เลิกนอนกับผู้ชายที่ไม่ใช่ผัวตัวเองตั้งนานแล้ว ผมเลิกตั้งแต่มีพวกมันสองคนก้าวเข้ามาในชีวิตผมแล้ว

"ทำไม กะอีแค่กูแรดแล้วไง แต่กูก็ไม่เคยนอนกับใครตั้งแต่คบกับพวกมึงนะ!!"

"มึงมั่นใจหรอโย แล้วเมื่อคืน มันคืออะไร?"

"กูก็ยังไม่ได้ไปนอนกับมันป้ะวะ?"

"มึงเกือบจะจูบกับมัน ยังไม่ชัดเจนอีกรึไง!?"

"กูไม่ได้จริงจัง"

อารมณ์แต่ละฝ่ายเริ่มร้อนระอุ ไอ้ภาคน่ากลัวกว่าเมื่อคืนอีกด้วยซํ้า คราวก่อนก็มีเคสแบบนี้แต่ทำไมวันนี้พวกมันกลับจริงจังเกินเหตุ แต่ที่ผมทำผมก็แค่อยากให้มันสนใจผมบ้าง พวกแม่งมัวแต่เชียร์บอลไม่ก็เล่นแต่เกมส์

"ถ้าเมืีอคืนพวกกูไปไม่ทัน ถ้ามันมากกว่านั้น มึงจะเรียกไม่จริงจังอีกหรอโย!"

"ทีพวกมึงละ สนใจกูบ้างมั้ย วันๆไม่เชียร์บอลก็เล่นเกมส์ แล้วกูละ"

ไอ้ภาคเงียบกริบก่อนจะค่อยๆปล่อยมือออกจากแขนผม คราวนี้เป็นทีไอ้บูมพูดบ้างแล้วละ

"แต่มันมีวิธีอื่นตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องไปยุ่งกับผู้ชายอื่น"

"ก็ถ้าไม่ทำแบบ..."

"พอเถอะ มึงจะไปไหนก็ไปโย มึงอยากจะทำอะไรก็เชิญ เรื่องนี้กูผิดเอง"

"ไอ้ภาค เดี๋ยวก่อนสิวะ! เห้ย ไอ้ภาค"

ร่างสูงของไอ้ภาครีบเดินกลับเข้าห้องไป ปล่อยให้ไอ้บูมเรียกไล่ตามหลังก่อนที่ประตูห้องนอนจะปิดลง

ปัง~

"บูม โยไปหาไอ้วาก่อนนะ ดูท่าวันนี้คงคุยกันไม่รู้เรื่อง ไว้วันอื่นเดี๋ยวกลับมาหานะ"

"เดี๋ยวสิโย ไอ้ภาคทำแบบนั้นเพราะมันเป็นห่วงนะ อีกอย่างมันคงไม่อยากให้โยไปยุ่งกับคนอื่น บูมก็เหมือนกัน"

"งั้นหรอ โยขอโทษนะที่เป็นเมียขี้ร่านแบบนี้"

"เดี๋ยวโย กลับมาคุยกันก่อน โย!..."

ปัง~





​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น