กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่18 ชำระแค้น

ชื่อตอน : บทที่18 ชำระแค้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 77

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2561 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่18 ชำระแค้น
แบบอักษร

“เป็นยังไงบ้าง” โดเมนิคเอ่ยถามน้องชายที่เดินออกมาจากห้องนอน 

“ร้องไห้จนหลับไปแล้ว คงจะตกใจมาก” เดวิดตอบแล้วเดินมานั่งข้างๆพี่ชาย 

“ฉันจัดการตามที่นายขอแล้วนะเดย์และก็เป็นไปตามคาดจริงๆ ทั้งเรื่องของนายที่มหาลัย แล้วก็เรื่องของนิริน” โดเมนิคเอ่ยออกมาเมื่อเดวิดขอให้เขาช่วยสืบเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นและคนที่อยู่เบื้องหลังจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากมารีน 

“มารีน”  

“อืม” โดเมนิคพยักหน้ารับเมื่อน้องชายพูดชื่อนี้ออกมา 

“นายบอกฉันหน่อยได้มั้ยดอม ที่นายบอกว่านายกลับมาที่นี่เพราะเหตุผลบางอย่าง นายมีแผนอะไรกันแน่” เดวิดหันไปมองหน้าพี่ชาย 

“อย่าคิดจะห้ามฉันเลย”  

“ฉันไม่ได้ห้าม แต่ฉันจะเอาด้วย ฉันจะไม่ยอมให้นิรินต้องเจอกับอะไรแบบนี้อีกแล้ว ฉันรักนิริน และหากต้องเสียเธอไป ฉันคงเข้มแข็งได้ไม่เท่านาย ฉันอยู่ต่อไปไม่ได้แน่”  

“นายรู้ใช่มั้ยว่าคดีมันจบไปหลายปีแล้ว เราคงพลิกการตัดสิน แล้วลงโทษมารีนในทางกฎหมายไม่ได้ สิ่งเดียวที่จะทำได้นั่นก็คือการใช้อำนาจมืด ชีวิตแลกชีวิต นายรับตรงนั้นได้ใช่มั้ย” โดเมนิคมองหน้าน้องชายเพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องปกติทั่วไปที่ใครจะพบเจอ แต่สำหรับเขานั้นการได้อยู่ในที่แบบนั้นมาหลายสิบปีมันกลายเป็นความชินชาจนมองเรื่องเข่นฆ่ากันเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว 

“ฉันพร้อม” เดวิดพยักหน้ารับ ไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไรเขาก็พร้อมที่จะเผชิญ ขอแค่เพียงได้ปกป้องหญิงสาวอันเป็นที่รักให้ได้แค่นั้นก็พอ

“เอาไว้ฉันจะเริ่มอะไรแล้วฉันจะบอกนายก็แล้วกันนะ นายเข้าไปอยู่กับนิรินเถอะเดี๋ยวฉันจะกลับแล้ว อ่ออย่าลืมล่ะพรุ่งนี้ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้าน ฉันส่งลูกน้องไปดูแล้ว มารีนย้ายออกตั้งแต่วันที่เซ็นใบหย่า เด็กรับใช้ที่บ้านฉันก็จ้างออกหมดแล้วนะให้เงินตอบแทนไปมากอยู่คงไปตั้งตัวใหม่กันได้สบายๆ”  

“เลิกทำหน้าเครียดได้แล้วน่า อย่ากังวลไปเลย อย่างมากมารีนก็ใช้อำนาจเงินจ้างได้แค่พวกลูกสมุนกระจอกๆ ไม่มีปัญญาทำอะไรมากกว่าขู่หรอก อีกอย่างฉันจะส่งลูกน้องให้ไปคอยเฝ้าที่บ้านด้วย” โดเมนิคบอกกับน้องชาย 

“ขอบใจนะ” เดวิดพยักหน้ารับ ก่อนที่พี่ชายจะเดินออกไป เขาจึงกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง 

เดวิดเดินไปนั่งลงที่เตียงนอนข้างๆหญิงสาว มือหนาเกลี่ยที่พวงแก้มนวลอย่างแผ่วเบา  

“อาเดย์” นิรินลืมตาขึ้นมาแล้วเอ่ยเรียกชายหนุ่ม 

“คะ ว่าไงคนดี อาอยู่นี่ค่ะ” เดวิดทิ้งตัวลงนอนข้างๆแล้วดึงเธอมาโอบกอดเอาไว้ 

“นิรินขอโทษนะคะที่ทำให้เป็นห่วง หลังจากนี้นิรินจะดูแลตัวเองดีๆนะคะ จะระวังมากกว่านี้” นิรินตอบแล้วซบใบหน้าสวยลงที่อกกว้างของชายหนุ่ม 

“เฮ้…ไม่ใช่ความผิดนิรินเลยนะ อย่าคิดแบบนั้นเลย” เดวิดลูบที่แผ่นหลังบางอย่างต้องการปลอบประโลม 

“มันจะเป็นยังไงต่อคะ หลังจากนี้” นิรินผละออกจากอ้อมกอด แล้วเงยหน้าไปสบตากับเขา 

“ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย อากับดอมกำลังจะจบเรื่องนี้”  

“อาเดย์กับอาดอมจะทำอะไรคะ อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงนะคะนิรินขอร้อง” นิรินเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง 

“อาจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย และอาจะไม่เป็นอะไรค่ะอาสัญญา” เดวิดลูบที่ศีรษะเล็กก่อนจะดึงเธอมากอดไว้ดังเดิม  

วันต่อมา บ้านดาเลนติโน่

“ถ้าพ่อกับแม่อยู่ก็คงจะดีนะ ท่านคงดีใจที่เห็นว่านายยังอยู่ดี” เดวิดมองหน้าพี่ชายเมื่อกลับมายังบ้านที่เป็นของเขาทั้งสองคน 

“ท่านคงรับรู้อยู่บนนั้น” โดเมนิคบอกพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าสีคราม 

“อาทิตย์หน้าฉันจะส่งนิรินไปนิวยอร์ก ระหว่างที่เราสองคนจบเรื่องฉันจะได้ไม่ต้องห่วงนิริน” เดวิดเอ่ยขึ้น 

“ตามนั้น เอาเป็นว่าวันที่เราไปส่งนิรินขึ้นเครื่อง เราก็จัดการวันนั้นเลยแล้วกัน”  

“เราเหรอ?” เดวิดมองหน้าพี่ชายด้วยความสงสัย 

“ก็เราไง เราสองคน ฉันใช้คำผิดตรงไหน” โดเมนิคเลิกคิ้วถาม 

“ก็นายพูดว่าวันที่เราไปส่งนิริน ก็หมายความว่านายจะไปส่งนิริน แล้วทำไมนายจะต้องไปส่งนิริน”  

“ไอ้ขี้หวง จะหวงอะไรนักหนา ก็ไปส่งนิรินหลังจากนั้นนายกับฉันจะได้ไปด้วยกันต่อเลยไง”  

“ไม่รู้อะ ก็หวง และหลังจากทุกอย่างจบฉันจะขอนิรินแต่งงาน” เดวิดบอกพลางหยิบกล่องแหวนที่แอบซื้อมาออกมาจากกระเป๋ากางเกง 

“ขอพ่อแม่เขาแล้วเหรอ พ่อหวงขนาดนั้นจะได้แต่งง่ายๆเรอะ”  

“อย่าปากเสีย” เดวิดมองหน้าพี่ชายจอมกวน โดเมนิคก็ได้แต่ยกยิ้มน้อยๆอย่างนึกขันน้องชายที่หวงแฟนได้เสียจนหน้าหมันไส้ 

“สองหนุ่มคุยอะไรกันอยู่คะ นิรินจัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้วนะคะ หรือจะพูดให้ถูกก็คือนิรินแกะอาหารใส่จานแล้วต่างหาก” นิรินพูดก็อดแซวตัวเองไม่ได้ที่เธอแค่แกะอาหารที่ชายหนุ่มซื้อมาจากร้านอาหารใส่จานเท่านั้น ไม่ได้แสดงฝีมือทำเองแต่อย่างใด 

“จะทำเองหรือไม่ได้ทำ ขอแค่มีนิรินนั่งทานอยู่ข้างๆแค่นั้นอาก็พอใจแล้วค่ะ” เดวิดรีบเก็บกล่องแหวนใส่กระเป๋ากางเกงดังเดิม ก่อนจะเดินเข้าไปออดอ้อนออเซาะหญิงสาว 

“เบื่อคนอวดเมียเว้ย คอยดูเถอะอย่าให้ฉันมีบ้าง จะพามานั่งตักกินข้าวทุกวันเลย” โดเมนิคเบ้ปากน้อยๆใส่น้องชาย 

“หาให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมาอวด” เดวิดก็เบ้ปากใส่พี่ชายก่อนจะเดินจูงมือหญิงสาวไปยังห้องอาหารทันที 

“แก๊งมาเฟียมีแต่ผู้ชาย จะไปหาจากไหนวะ” โดเมนิคพึมพำเบาๆก่อนจะเดินตามน้องชายไปเช่นเดียวกัน 

อาทิตย์ต่อมา ลานจอดรถสนามบิน

“ของอะไรเอาลงจากรถหมดแล้วใช่มั้ยคะ ลองดูซิลืมอะไรบ้างหรือเปล่า” เดวิดเอ่ยถามเมื่อพากันเดินลงจากรถมา 

“ไม่ลืมแล้วค่ะ” นิรินตอบ 

“กระเป๋าค่ะนิริน” โดเมนิคเดินไปเปิดท้ายรถแล้วหยิบกระเป๋าเดินทางออกมาให้กับเธอ 

“ขอบคุณค่ะอาดอม”  

“เดินทางปลอดภัยนะคะ และไม่ต้องกังวล อาส่งลูกน้องไปด้วย4คน พวกมันจะคอยดูแลนิรินนะ” โดเมนิคส่งยิ้มให้หญิงสาว 

“ถอยๆๆ อย่ามาใกล้มากนักดอม” เดวิดดึงพี่ชายให้ออกห่างจากหญิงคนรัก โดเมนิคก็ได้แต่ส่ายหัวเบาๆให้น้องชายจอมหวงเมียแล้วเดินกลับเข้าไปนั่งในรถตามเดิม 

“ไปค่ะเดี๋ยวอาเดินไปส่งด้านใน” เดวิดเดินมาจับมือเธอพลางลากกระเป๋าให้ 

“ค่ะ” นิรินพยักหน้ารับ 

“อาเดย์ส่งนิรินแค่นี้ก็พอค่ะ ข้ามถนนไปก็ถึงทางเข้าแล้ว” หญิงสาวหยุดเดินเมื่อเดินมาถึงยังลานจอดรถด้านหน้าตรงทางเข้าด้านในอาคารผู้โดยสาร 

“ถึงแล้วโทรบอกอาด้วยนะคะ” เดวิดจูบลงที่หน้าผากเล็กเบาๆ 

“ค่ะ อาเดย์ระวังตัวด้วยนะคะ อย่าเป็นอะไร อาเดย์สัญญากับนิรินไว้แล้วนะ” นิรินมองหน้าชายหนุ่ม ถึงรู้ดีว่าโดเมนิคมีลูกน้องมากมาย แต่เธอก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ใจจริงไม่อยากไปเลยแต่เมื่อมันจะทำให้ชายหนุ่มไม่ต้องมาพะวงหน้าพะวงหลังเรื่องเธอจึงจำต้องไป อีกทั้งผู้เป็นพ่อยังเป็นห่วงมากเธอจึงต้องกลับไปบอกว่าเธอไม่เป็นอะไร 

“ค่ะอาสัญญา” เดวิดพยักหน้ารับ 

“นิรินรักอาเดย์นะคะ” นิรินเข้าไปสวมกอดชายหนุ่ม 

“อาก็รักนิริน รออานะคะ อีกสองวันอาจะตามไปรับ และเราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขสักทีนะ” เดวิดกอดตอบหญิงสาวแล้วกดจูบที่กระหม่อมบางอย่างรักใคร่ 

“นิรินไปนะคะ” นิรินผละออกจากอ้อมกอด เธอส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนจะเดินข้ามถนนไป 

“นิริน!!ระวัง!!” เดวิดตะโกนออกไปเมื่อมองเห็นรถที่แล่นออกมาจากลานจอดรถอีกฝั่งแล้วพุ่งตรงมายังเธอด้วยความเร็ว 

“อาเดย์!!!” นิรินตะโกนเสียงดังเมื่อเขาวิ่งเข้าไปผลักเธอให้พ้นทาง แต่รถนั้นก็ไม่ได้ชะลอความเร็วแต่อย่างใดยังคงพุ่งตรงมาแล้วตรงเข้าชนเขาอย่างจัง 

ปัง!!! เสียงรถชนร่างหนากระเด็นลอยไปกระแทกพื้นอย่างแรง ศีรษะของเขากระแทกที่ขอบฟุตบาทจนเลือดสีแดงฉานไหลรินออกมามากมาย 

“อาเดย์!!! อาเดย์!! ฮึก….อาเดย์ตื่น…ฮึก” นิรินรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งกระเผลกๆไปหาชายหนุ่มทันที 

“เดย์!” โดเมนิคที่ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งออกมาจากลานจอดรถ เมื่อเห็นร่างน้องชายนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นถนนก็รีบเข้าไปหา 

“อาดอม อาดอมช่วยอาเดย์ด้วย ฮึก…อาเดย์ อาเดย์ขา อาเดย์ได้ยินนิรินมั้ยคะ” นิรินหันมามองหน้าโดเมนิคด้วยน้ำตาไหลริน ก่อนจะหันไปหาชายคนรักที่นอนไร้สติ ยกมือเรียวขึ้นเช็ดเลือดที่ไหลอาบหน้าสากเคราของเขา 

“ใจเย็นนะนิริน นิรินโทรตามรถพยาบาลนะ อาจะโทรหาลูกน้องให้ตามรถคันนั้นไป” โดเมนิคบอกกับหญิงสาวก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดสายถึงลูกน้อง ถึงเขาจะไม่เห็นรถคันที่ชนน้องชายชัดๆแต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะให้ลูกน้องตามสืบเรื่องนี้ แม้จะพอรู้อยู่แล้วก็ตามว่าเป็นฝีมือของใคร 

เวลาต่อมา โรงพยาบาล 

“นิรินใจเย็นๆก่อนนะ เดย์จะต้องไม่เป็นอะไร” โดเมนิคบอกกับหญิงสาวที่ยังคงยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยน้ำตาไหลริน 

“เพราะนิริน ฮึก...ถ้าอาเดย์ไม่เข้ามาช่วย อาเดย์ก็คงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้ ฮึก..” นิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น 

“อย่าคิดแบบนั้นเลยนะนิริน เดย์ทำเพื่อปกป้องนิริน อาเชื่อว่าหากย้อนเวลาได้เดย์ก็ยังคงจะทำแบบนี้อยู่ดี เพราะเดย์รักนิรินมาก” โดเมนิคลูบที่หลังบางอย่างต้องการปลอบประโลม 

“เป็นยังไงบ้างครับหมอ” โดเมนิคเอ่ยถามทันทีเมื่อหมอเดินออกมา 

“ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ ในส่วนของร่างกายไม่ได้เสียหายมากเพียงแต่กระดูกแขนขาหักและช้ำในเป็นบางจุด แต่ที่น่ากังวลก็คือในส่วนของสมอง คนไข้ศีรษะฟาดพื้นอย่างแรงจนกะโหลกร้าว สมองบวม ซึ่งถือว่าน่าเป็นห่วงอยู่พอสมควร แต่ถึงอย่างไรเราต้องคอยติดตามอาการต่อไปครับ” หมอหนุ่มรายงานอาการแล้วเดินจากไป ซึ่งผู้ฟังทั้งสองไม่รู้ว่าจะโล่งใจหรือหนักใจดีกับสิ่งที่ได้ฟัง 

“กลับบ้านกันก่อนนะนิริน”  

“นิรินอยากอยู่เฝ้าอาเดย์ค่ะ”  

“ตอนนี้หมอยังไม่ให้เฝ้าหรอกนะ กลับไปพักสักหน่อยเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาหากันใหม่แต่เช้า นะคะคนดีเชื่ออานะ” โดเมนิคตบที่ไหล่บางเบาๆ 

“ค่ะ” นิรินพยักหน้ารับแล้วยอมเดินตามชายหนุ่มออกไป 

เวลาต่อมา บ้านพอตแมน 

โดเมนิคยืนอยู่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ หลังจากที่เขาไปส่งนิรินที่บ้านแล้วเขาก็มุ่งตรงมาที่นี่ทันที มันถึงเวลาแล้วที่เขาจะปิดเรื่องที่คาราคาซังมา20กว่าปีให้จบลงเสียที และตอนนี้มันถึงเวลาชำระแค้นของเขาแล้ว 

โดเมนิคหยิบปืนพกในลิ้นชักหน้ารถออกมาเหน็บไว้ที่หลัง ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องได้รู้กันถึงแผนที่วางเอาไว้ จากนั้นเขาจึงเดินไปหน้าประตูบ้านทันที 

“เดย์! นี่คุณ…คุณ….” ยังไม่ทันที่เขาจะเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าหญิงสาวที่เขาต้องการมาพบเปิดประตูออกมาเสียก่อน 

“ตกใจมากเหรอที่เจอหน้าฉัน ทั้งๆที่ส่งคนไปขับรถชนถึงที่สนามบิน” โดเมนิคบอกเสียงเรียบแล้วดันตัวเธอเข้าไปในบ้านทันที 

“คุณพูดอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง ถอยไปนะฉันจะไปหาคุณพ่อที่นอกเมือง” มารีนบอกอย่างเฉไฉ 

“พ่อเหรอ พ่อที่นอนอยู่ในหลุมอะเหรอ”  

“คุณพูดอะไรเดย์” มารีนมองหน้าชายหนุ่มด้วยความตกใจ 

“พ่อที่เธอฆ่าไปแล้วเมื่อ2ปีก่อนยังไงล่ะ” โดเมนิคมองหน้าเธออย่างนึกรังเกียจเต็มทน หญิงผู้นี้เลวร้ายยิ่งกว่าผีห่าซาตาน ฆ่าได้แม้กระทั่งพ่อแท้ๆของตัวเองเพียงเพราะเขาเริ่มระแคะระคายในตัวเธอเกี่ยวกับเรื่องเมื่อ25ปีก่อน 

“คุณพ่อยังอยู่ ท่านย้ายไปอยู่นอกเมือง คุณพูดอะไรของคุณน่ะเดย์ พูดเรื่องบ้าอะไร”  

“เรื่องบ้าๆของเธอไงล่ะ เรื่องที่เธอโรคจิตคิดอิจฉาพี่สาวตัวเองจนต้องลงมือฆ่าอย่างเลือดเย็น แต่งเรื่องปั้นน้ำเป็นตัวโยนความผิดให้คนอื่น แล้วเก็บงำความลับนั้นเอาไว้มาหลายสิบปี 

จนกระทั่งเมื่อสองปีก่อน อาพอตแมนบังเอิญไปเจอยากล่อมประสาทของเธอ จากนั้นเขาจึงเริ่มสืบเรื่องเธอแต่น่าเสียดายที่ท่านยังไม่ทันได้รู้ความจริงทั้งหมดเธอก็ผลักท่านตกบันไดจนถึงแก่ชีวิต แต่เธอก็ปิดบังอำพรางศพและทำทีว่าท่านไปอยู่นอกเมืองทั้งๆที่เธอจ้างคนมาฝังร่างท่านอยู่ในสวนหลังบ้านนี้ไง” โดเมนิคเอ่ยเรื่องราวทุกอย่างที่เขาตามสืบมาทุกอย่าง  

“ไม่จริง!ไม่จริง! หยุดพูดนะเดย์!”  

“อ่อ แล้วก็เรียกชื่อฉันให้ถูกๆหน่อยฉันชื่อดอม ดอมน่ะ จำชื่อนี้ได้อยู่ใช่มั้ย” โดเมนิคเอ่ยออกไป 

“นี่คุณ...คุณจะมาเล่นตลกอะไรเดย์ ดอมตายไปแล้ว ดอมตกหน้าผาตายไปแล้ว” มารีนบอกด้วยท่าทีกระวนกระวายเต็มทน 

“จำแผลนี้ได้มั้ย” โดเมนิคบอกพลางดึงชายเสื้อออกจากกางเกงแล้วดึงรั้งขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่หน้าท้องแกร่ง ซึ่งหญิงสาวรับรู้ดีว่ามันเกิดขึ้นจากอะไร 

“ดะดอม...”  

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ไม่ดีใจหรอกเหรอที่เห็นฉัน รักฉันมากไม่ใช่เหรอ รักมากจนฆ่าพี่สาวของตัวเองเพื่อฉันไง! และวันนี้ฉันจะมาทำเพื่อไมร่า” โดเมนิคตวาดเสียงดังแล้วตรงเข้าไปกระชากแขนเธออย่างแรง 

“กรี๊ดด!!! หยุดพูดชื่อมัน! ฉันไม่อยากได้ยิน! ฉันฆ่ามันไปเพื่อที่ทุกคนจะได้ลืมมัน แต่ก็ไม่ใช่ ทุกคนยังคงเรียกหาและคิดถึงแต่มัน คุณแม่คิดถึงแต่มัน ทั้งๆที่ฉันนั่งอยู่ข้างๆแต่คุณแม่ไม่เคยเหลียวมามองฉันสักนิด 

ทั้งญาติผู้ใหญ่ ทั้งเพื่อนพ้องต่างก็คอยพูดถึงแต่มัน พูดถึงคนที่ตายไปแล้ว ส่วนฉันที่ยังอยู่กลับไม่มีใครเคยเห็นตัวตนของฉัน เป็นเพราะนังไมร่า เพราะมัน! ถึงไม่มีใครสนใจฉัน!ฉันอยากให้มันตาย ให้มันตายซ้ำๆ ตายแล้วตายอีก ตายแล้วตายอีก ฮ่าๆๆ” มารีนเอ่ยออกมาด้วยร้องไห้บ้างหัวเราะบ้าง 

“เธอรู้อะไรมั้ยมารีนทีแรกฉันมาที่นี่ก็เพื่อจะจัดการกับเธอ ชีวิตเธอแลกกับชีวิตของไมร่า แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว การมอบความตายให้คนอย่างเธอนั่นก็เท่ากับว่าฉันปรานีปลดปล่อยเธอออกจากความทุกข์ และฉันจะไม่ทำหรอก คนอย่างเธอต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อทนอยู่กับความทุกข์ที่เธอก่ออยู่กับความอิจฉาริษยาที่เธอมี เธอต้องจมอยู่กับความคิดเลวร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าและทนทุกข์ระทมกับมันไปตลอดชีวิต” โดเมนิคเอ่ยออกมาพลางสบตาเธอนิ่ง 

“ไม่ๆๆไม่คิด หรือคิด ฮ่าๆๆ พ่อคะพ่อมาหาหนูเหรอ นั่นดอมไงคะพ่อดอมยังไม่ตาย ไม่ๆๆหนูไม่ได้อยากฆ่าพ่อ ก็พ่อไม่รักหนูพ่อหาว่าหนูบ้า หนูไม่ได้บ้า! กรี๊ดดด!!! หยุดนะหยุดอย่าเข้ามา กรี๊ดด!!!” มารีนแผดร้องดังลั่นพลางเดินไปเดินมาอย่างไร้สติ 

โดเมนิคได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างสังเวชใจ ไม่รู้เพราะเวรกรรมอะไรเธอถึงได้มีอาการทางจิตแบบนี้ แต่ความผิดที่เธอก่อมันก็ร้ายแรงเกินกว่าที่เขาจะให้อภัยได้ 

“เอาตัวไป ฉันจะจัดการส่งตัวเธอไปอยู่โรงพยาบาลผู้ป่วยทางจิตที่แถบชายแดนอิตาลี” โดเมนิคบอกกับลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง 

“ไม่ไป!ไม่ไป! ปล่อยกูไอ้พวกบ้า!” มารีนออกแรงดีดดิ้นไปมาแต่ก็ไม่อาจสู้แรงชายฉกรรจ์สองคนที่ล็อกตัวเธอเอาไว้ได้ 

“อย่าโกรธฉันเลยนะไมร่า มารีนสมควรชดใช้กรรมที่เธอก่อ” โดเมนิคพึมพำเบาๆก่อนจะเดินตามลูกน้องออกไปเช่นเดียวกัน



******************************************

การมอบความตายคือความปรานี ซึ่งดอมไม่ปรานี😆😆😆 การอยู่แบบนั้นทรมานกว่ามากจริงๆนะ ถึงดอมจะจัดการมารีนได้แล้ว ก็ต้องมาเอาใจช่วยนิรินกับอาเดย์กันต่อนะ

ปล.เรื่องนี้อาจเขียนไม่ยาวนะคงสัก22-23ตอนก็จบแล้ว ยังไงฝากตามกันไปจนจบด้วยน๊าา รักกก❤❤❤





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น