คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 2 สั่งสอน.. 75%

ชื่อตอน : บทที่ 2 สั่งสอน.. 75%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2561 19:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 สั่งสอน.. 75%
แบบอักษร

“เธอไปไหนมายะ ไปเปลี่ยนเสื้ออะไรทำไมนานอย่างนั้นล่ะ?” อรภา ร้องถาม อุษา เมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนได้เดินจ้ำๆ เข้ามาอย่างราวกับว่ากำลังหนีใครมายังไงยังงั้นแหละ “ก็! ฉันก็มัวแต่ซักเสื้อตัวที่เปื้อนอยู่ไงล่ะ กลัวว่าคราบมันจะฝังแน่นจนซักไม่ออกน่ะ” อุษา กล่าวแก้ตัวอย่างไม่ยอมมองหน้าคนที่ถามเลยแม้แต่น้อย 

“แล้วนี้เธอเป็นอะไร หนีใครมาอย่างนั้นหรือ ถึงได้ดูรุกรี้รุกรนอย่างนี้น่ะ” อรภา ก็ยังมองจ้องจับผิดเพื่อนอย่างเสียไม่ได้ ก็เธอสังเกตเห็นอย่างนั้นนี่นา “ฉันจะไปหนีใครล่ะ แล้วทำไมฉันต้องหนีใครด้วยล่ะ เธอก็คิดไปไกลเกิน ฉันก็เป็นธรรมดาของฉันนั้นแหละ ไม่เอาแล้วฉันไปเอาอาหารมาทานดีกว่าฉันหิวจะแย่แล้ว” อุษา ทำหน้าเลิกลักก่อนจะกล่าวแก้ตัวออกไป พร้อมกับแสร้งทำเป็นหิวและเดินเลี่ยงไปยังโต๊ะวางอาหารในทันที

“อ้าว! ราฟาเอล นายหายไปไหนเป็นนานสองนานวะ ไปทำความสะอาดเสื้อแค่เนี้ย จะต้องหายไปนานอย่างนี้เลยหรือไงวะ” แดนเจลโล่ ร้องแซวเพื่อน เมื่อเห็นเพื่อนของตนกำลังเดินมาใกล้ ซึ่งดูหน้าตาของเพื่อนแล้ว ราวกับว่าชายหนุ่มอารมณ์ดีขึ้นกว่าที่ผ่านมาเป็นกองเลยทีเดียวจนเห็นได้ชัด

“ก็มันเปื้อนเยอะนี้หว่าก็ต้องใช้เวลาหน่อยสิ” ราฟาเอล ปากนั้นพูดกับเพื่อนแต่สายตานั้นกลับจับจ้องมองไปยังแผ่นหลังคนตัวเล็กที่กำลังหยิบจับอาหารใส่ลงไปในจานที่ถืออยู่ในมือ “ฉันหิวแล้ว เดี๋ยวฉันไปหาอะไรมากินก่อนนะ” ว่าแล้ว ราฟาเอล ก็เดินไปยังโต๊ะอาหาร หยิบจานขึ้นมาถือไว้ในมือ มองหาอาหารที่ตนต้องการจะเอามารับประทาน พร้อมกับเมียงมอง อุษา ไปด้วยสลับกันไปมา

แดนเจลโล่ หันไปมองตามร่างแกร่งของ ราฟาเอล ก่อนจะหันมองหน้า โอดีน ซึ่งเหมือนเป็นการรู้กันอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันออกมา แล้วจึงหันกลับไปจดจ่อกับจานอาหารของตน และไม่สนใจเรื่องของเพื่อนอีก ซึ่งทางฝ่ายสาวๆ นั้นก็ไม่แพ้กันกับฝั่งฝ่ายชาย 

ก็จะไม่ให้สงสัยกันได้ยังไงล่ะ ก็มันรู้สึกผิดสังเกตอย่างเห็นได้ชัดนี้ ไม่ว่าจะเป็นหน้าของ อุษา ที่แดงระเรื่อตอนที่เดินเข้ามา และแถมยังท่าทางที่รุกรี้รุกรนนั้นอีก ถึงแม้เจ้าตัวจะบอกว่าไม่มีอะไรก็ตามทีเถอะ แต่เพื่อนก็สังเกตได้นี้ แต่จะให้ไปเหล่าหรือคงจะไม่ได้ เพราะหาก อุษา ต้องการจะพูดอะไรออกมา คงจะพูดออกมาแล้ว ไม่เก็บงำไว้อย่างนี้หรอก แต่ที่เธอไม่พูดออกมาก็คงจะมีเหตุผลของเธอนั้นแหละ เพื่อนๆ ก็เพียงแค่เฝ้าดูกันอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ กันเพียงแค่นั้น

“อุ้ย! นี้คุณ ก็เห็นอยู่ว่าฉันกำลังตักอาหารอยู่ ทำไมไม่รอก่อนล่ะคะ?” อุษา หันไปมองหน้าคนที่ยื่นมือใหญ่มาชนเข้ากับมือเรียวเล็กของเธอ ที่กำลังยื่นไปตักพาสต้ามาใส่จาน แต่ก็มองหน้าแค่แวบเดียว ก็ต้องแสร้งหลบสายตาคมเข้มไปอย่างอายๆ และใจสั่นหวิวขึ้นมา เพราะมองหน้าชายหนุ่มแล้วพาลให้คิดไปถึงเรื่องที่ชายหนุ่ม ได้ขโมยจูบแรกของเธอไปก่อนหน้านี้

“ก็ผมหิวนี้ และอยากจะกินเร็วๆ คุณจะช่วยผมหรือเปล่าล่ะ” ราฟาเอล ยื่นใบหน้าครามครันเข้ามากระซิบบอก อย่างเป็นการยั่วเย้าสองแง่สองง่าม และสื่อให้คนตัวเล็กได้รับรู้ถึงความนัยที่พูดออกไปทั้งคำพูดและสายตา อย่างไม่คิดจะปิดบัง ซึ่งนั้นก็ทำให้คนตัวเล็กทำตาโตหันมามองหน้าคนพูด ด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อมากขึ้นกว่าเดิม จนลามไปถึงใบหู

“คุณมันบ้า กวนประสาทที่สุด อยากจะตักอะไรก็ตักเลย เชิญตามสบาย ฉันพอแล้ว” ว่าแล้ว อุษา ก็สะบัดหน้าที่แดงฉานนั้นหันหลังเดินกลับไปยังโต๊ะที่มีเพื่อนนั่งสนทนากันอยู่ โดยไม่คิดจะสนใจชายหนุ่มผู้ก่อกวนคนนั้นอีกเลย ซึ่งชายหนุ่มจอมก่อกวน ก็อมยิ้มอย่างชอบอกชอบใจ ที่แกล้งคนตัวเล็กได้อย่างนั้น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น