블루 번개(สายฟ้าสีน้ำเงิน)

บางทีสายฟ้าก็แค่รีอัพโหลดไม่ได้ลงตอนใหม่ ถ้าอยากรู้ว่าอันไหนแค่รีอัพโหลดหรืออันไหนอัพโหลดจริง ก็ติดตามที่เพจในเฟสของ สายฟ้าสีน้ำเงินได้เลยครับผม (มีวีดีโอที่ทำให้แทนคำขอบคุณอย่าลืมเข้าไปดูในเฟสด้วยน่าา)

ตอนที่ 50 ความรู้สึก บทสุดท้าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 50 ความรู้สึก บทสุดท้าย

คำค้น : สายฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2561 00:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 50 ความรู้สึก บทสุดท้าย
แบบอักษร

ตอนที่ 50


ปริ้ส


อ่า ทุกคนคงรู้จักผมแล้วสินะครับ ผมคงไม่ต้องมาแนะนำตัวอะไร นี้อาจเป็นตอนสุดท้ายแล้วที่เราจะได้เจอกัน นอกซะจากไรท์เขาจะแต่งเรื่องของผมกับยีนต่อและก็หวังว่าจะยังมีคนที่รออ่านเรื่องของผมกับยีน นี้จะเป็นตอนแรกและอาจเป็นตอนสุดท้ายที่ผมต้องมาพูดอะไรยาวๆแบบนี้


สำหรับตอนนี้คงไม่ได้มีเนื้อเรื่องที่จบแบบหวือหวาหรือโรแมนติกแต่จะเป็นตอนที่ผมจะได้มาพูดกับทุกคนถึงเรื่องราวที่ผ่านมา คนอย่างผมที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะรักใครได้แถมเป็นรักที่ถอนตัวไม่ขึ้นซะด้วยสิ


ผมไม่คิดว่าเหตุการณ์วันนั้น วันที่คนตัวเล็กวิ่งเข้ามาขอความช่วยเหลือจากผม แววตาที่หวาดกลัวนั้นมองผมอย่างมีความหวังทั้งๆทีเขาก็ไม่รู้ว่าผมจะช่วยเขาหรือเปล่า ทั้งๆที่ผมเกลียดความวุ่นวายแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธสายตาที่มองผมอย่างอ้อนวอนได้


นั้นเป็นครั้งแรก?ที่ผมกับยีนได้เจอกัน ใครจะรู้ว่าเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนนึงจะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตผมขนาดนี้ ยีนเป็นคนสอนให้ผมได้รู้จักรักที่แท้จริงและความกลัวที่เกิดจากรัก กลัวว่าคนที่รักจะเป็นอะไรกลัวว่าจะเสียคนที่ผมรักไป


ทุกคนก็คงรู้จักยีนดีแล้วใช่ไหมละครับ ยีนเองก็ดูเหมือนวัยรุ่นธรรมดาทั่วไปเวลาที่เขาอยู่กับเพื่อนแต่เวลาที่เขาอยู่กับผม ผมรู้สึกว่ายีนจะบอบบางเป็นพิเศษแถมยังดูขี้อ้อน แต่ไม่ใช่เพราะยีนแสดงแต่เป็นเพราะมันเป็นอีกตัวตนนึงของยีนและผมดีใจที่ได้เห็น


จริงๆผมเองก็ไม่ได้มีโอกาสที่จะพูดถึงเรื่องของตัวเองสักเท่าไร หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมผมถึงรักยีนขนาดนี้ตั้งแต่แรก ทั้งๆที่ความจริงแล้วเราเพิ่งรู้จักกัน งั้นผมจะบอกให้ฟังความรู้สึกของผมเริ่มมากขึ้นเพราะประวัติของยีนที่ผมได้อ่านในวันนั้น


ในประวัติของยีนทำให้ผมรู้ว่าผมเคยรู้จักยีนมาก่อน หลายปีก่อนตอนนั้นผมเกิดอุบัติเหตุตอนที่แข่งรถจนต้องพักที่โรงพยาบาลเป็นเดือน แต่ระหว่างที่ผมได้แต่นั่งเบื่อๆอยู่ในห้อง ก็มีเด็กผู้ชายคนนึงวิ่งเข้ามาในห้องพักของผม


เด็กคนนั้นน่าจะอายุประมาณ 4ขวบได้ เขาสวมเสื้อผ้าของโรงพยาบาลพอเห็นผมเขาก็เอามือแตะปากตัวเองเอาไว้เหมือนกับบอกว่าให้ผมเงียบๆทั้งๆที่ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย เด็กคนนั้นเดินเข้าไปหลบในห้องน้ำ


เพียงแป๊ปเดียว ก็มีพยาบาลเปิดห้องผมเข้ามา เธอถามหาเด็กชายแต่ผมเลือกที่จะส่ายหน้าว่าไม่รู้เธอเลยเดินออกไป ส่วนเด็กคนนั้นก็รีบออกมา เขาพูดถามผมหลายอย่างแต่ผมก็เพียงแค่มองแต่ไม่ได้พูดตอบอะไร


เวลาผ่านไปหลายวันเด็กคนนั้นก็ยังเข้ามาหาผมที่ห้องตลอดแล้วก็พยายามชวนผมคุยนูนนี้นั้นไปเรื่อยถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะเป็นคนพูดอยู่คนเดียวก็ตาม จนวันนึงผมจะต้องออกจากโรงพยาบาลแล้ว ผมเลยพูดถามชื่อเด็กคนนั้น แค่ได้ยินเสียงผมเด็กนั้นก็ทำท่าดีใจใหญ่จนผมต้องพูดถามซ้ำ


เขาตอบผมว่า ชื่อ จีน แต่วันนั้นเราสองคนไม่ทันได้พูดอะไรต่อพยาบาลก็เข้ามาพาตัวจีนไม่ซะก่อน ผมเลยจำชื่อเขาในชื่อนั้น หลังจากที่ผมกลับมาพักที่บ้านพอเริ่มหายสนิทผมก็ต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศทันทีและผมก็ไม่เคยเจอยีนในตอนที่ยังเด็กอีกเลย


จนผมได้มาอ่านประวัติของยีนในวันนั้น ทำให้ผมรู้ว่ายีนเคยเขารักษาตัวที่โรงพยาบาลเดียวกับผมและชื่อของเด็กคนนั้นคือ ยีน ไม่ใช่จีน อาจเป็นเพราะยังเด็กเลยทำให้เจ้าตัวพูดไม่ชัดและที่ทำให้ผมแน่ใจคือรูปของยีนในตอนเด็กที่ผมได้เห็น


ถึงผมจะลืมๆเรื่องของยีนตอนนั้นไปบ้างแต่ใบหน้าของยีนที่ยิ้มให้ผมในตอนนั้นผมไม่เคยลืมเลย ผมรู้สึกโชคดีที่ได้กลับมาเจอยีนอีกครั้งได้รักเขาและจะได้ดูแลเขาไปตลอดชีวิตของผม 


แต่ผมคิดว่ายีนเขาคงจำผมไม่ได้หรอกและที่ผมไม่บอกเขาก็เพราะว่าเรื่องตอนนั้นมันก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้ผมได้ดูแลเขาแค่นั้นก็คงพอแล้ว


หมั่บ!


“พี่ปริ้ส..ทำอะไรอยู่ครับ”แรงกอดรัดที่ได้หลังทำให้ผมต้องหันไปมอง อ่อผมคงลืมบอกไปสินะว่าตอนนี้ผมยืนอยู่ที่ระเบียงในห้องทำงาน

“พี่แค่กำลังคิดเรื่องของเรานะครับ”ผมจับยีนให้มายืนที่หน้าระเบียงและเปลี่ยนเป็นผมที่ยืนกอดยีนจากกทางด้านหลังแทน


“เรื่องอะไรหรอครับ..”


“วันนี้เป็นตอนจบของเราสองคนแล้วนะครับ”ผมคิดว่ายีนคงจะลืม


“….จริงด้วยสิครับ..ทำไมถึงผ่านไปไวจังนะ”ยีนพูดออกมาเสียงเบาๆจนผมต้องกระชับกอดมากขึ้น


“เป็นอะไรครับ..”


“ยีนแค่รู้สึกใจหายนะครับ..พะพวกเราอยู่ด้วยกันมาตั้งนาน..ตะแต่ตอนนี้คงต้องจากกันแล้ว”เด็กน้อยของผมร้องไห้แล้วละครับ


“ไม่ต้องร้องนะครับ..พี่เชื่อว่าถึงแม้เรื่องของพวกเราจะจบลงแต่พี่มั่นใจว่าทุกคนที่ได้อ่านเรื่องของเราเขาจะจดจำเราไปตลอด..เหมือนที่เราจะจดจำพวกเขาไปตลอดเหมือนกัน”

“ฮึกก..แต่ยีนกลัวจะอดคิดถึงทุกคนไม่ได้นี้ครับ”

“ตอนนี้เป็นตอนสุดท้าย..ยีนควรจะยิ้มให้กับทุกคนที่ทำให้เราได้มีชีวิตนะครับ…แม้เป็นเพียงตัวหนังสือแต่เราก็คือตัวหนังสือที่มีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ลีดที่อ่านพวกเราได้มีความสุขกับเรื่องราวของเรา…แม้ว่าเราไม่อาจจะพูดขอบคุณพวกเขาได้ต่อหน้า.แต่เราส่งผ่านความรู้สึกของเราผ่านตัวหนังสือที่พวกเขาอ่านได้”


“ฮึกก..ครับ..ยีนจะยิ้ม.จะยิ้มให้กับลีดเดอร์ที่รักเรา.จะยิ้มเพื่อขอบคุณทุกคอมเม้มและกำลังใจ..ที่มีให้กันตลอดมา”ทั้งผมและยีนกำลังสบตากับพวกคุณอยู่นะครับ


ปริ้ส&ยีน


“ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันพวกคุณจะอยู่ในหัวใจพวกเราตลอดไป”


by สายฟ้าสีน้ำเงิน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น