facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ภาค 2 ตอนที่ 38 : โทษทีมีคนทำให้มีความสุขที่สุดอยู่แล้ว

ชื่อตอน : ภาค 2 ตอนที่ 38 : โทษทีมีคนทำให้มีความสุขที่สุดอยู่แล้ว

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 138.5k

ความคิดเห็น : 70

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2563 15:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ภาค 2 ตอนที่ 38 : โทษทีมีคนทำให้มีความสุขที่สุดอยู่แล้ว
แบบอักษร

 

หลังจากที่อิทธิและวีนั่งหยอกล้อกัน เถียงกันบ้างอยู่ในห้องทำงานไปได้สักพักวีก็รีบหาจังหวะลุก 

ออกจากตักอิทธิจนได้และหนีไม่พ้นที่อิทธิจะโวยวายเล็กน้อยที่ปล่อยให้วีหนีพ้นอ้อมแขนของตัวเองไป 

“  ลุกไปจนได้  ” 

“  ใครจะนั่งให้ลวนลามล่ะฮะ  ”          วียิ้มอย่างกวนๆแล้วเลิกคิ้วสูงใส่มาเฟียไป 

“  กูลวนลามอะไร ” 

“  อย่าให้พูด  ผมไม่รบกวนแล้วดีกว่า  นายทำงานไปนะ ผมจะไปหาฮันนี่  ” 

“  จะกลับก็มาบอก จะไปส่ง  ” 

“  ไม่เป็นไร ผมกลับเองได้  ” 

วีปฏิเสธเพราะไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของอิทธิ แต่ดันถูกจ้องดุๆใส่  วีจึงจำเป็นต้องยอม 

แล้วอิทธิจึงยิ้มมุมปากออกมาแสดงความพอใจที่วียอมทำตามใจตน แล้วเดินจากห้องทำงานเข้าไปหาฮันนี่ที่ห้อง 

“  ไม่ยอมหลับเลยค่ะ  ”                สาบอกกับวีทันทีที่วีเข้าห้องมา 

“  เดี๋ยวผมกล่อมเอง  ” 

วีเดินไปนั่งลงที่เตียง ลูบหัวฮันนี่แล้วหยิบโทรศัพท์มาเปิดเพลงกล่อมไปด้วย แต่ฮันนี่ยังคงตาแป๋ว 

ขยับแขนขยับขา นอนพลิกตัวหงายคว่ำไปเกือบชั่วโมงก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะง่วงหรือหาวนอนแม้แต่อย่างใด 

“  กลางวันก็นอนไปไม่นาน  ” 

“  เดี๋ยวก็หลับ  ฮันนี่!  ทำไมไม่ยอมนอนฮะ ต้องให้วีดุหรือเปล่า  นอนเดี๋ยวนี้เลย  ” 

ฮันนี่มองวีแล้วแน่นิ่งไป  ไม่ดุ๊กดิ๊กขยับตัว แต่แววตายังคงมองวีอยู่ตลอดเสมือนเข้าใจในสิ่งที่วีพูดด้วย 

“ สงสัยจะกลัว ไม่มีใครเคยดุ  ” 

“  ต่อไปวีจะไม่ตามใจฮันนี่แล้ว ฮันนี่จะดื้อ  ” 

ฮันนี่มองวีแล้วเอามือคว้ามือจับมือวีเอาไว้ วีจึงก้มลงไปหอมที่มือฮันนี่แล้วบอกให้ฮันนี่หลับตาลงเพื่อนอน 

“  นอนนะคะคุณหนู  เดี๋ยวคุณวีไม่รักนะดื้อน่ะ  ” 

สิ้นสุดเสียงของสาผู้เป็นพี่เลี้ยง หนูน้อยฮันนี่ก็เบะปากแล้วส่งเสียงร้องไห้ออกมาทันที เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ 

เนื่องจากชูแขนให้วีอุ้มแต่วีไม่อุ้มได้แต่บอกให้เงียบ นั่งมองและปลอบด้วยคำพูด จนกระทั่ง 

มาเฟียหนุ่มเดินเข้ามามองลูกน้อยด้วยความสงสาร 

“    ทำไมฮันนี่ร้องไห้ไม่อุ้มมาโอ๋หรือปลอบ  ”          อิทธิถามด้วยสีหน้าดุๆ 

“  ก็ไม่ยอมนอน ขัดใจบ้างก็ดี จะเคยตัว ร้องแล้วต้องอุ้มตลอด ” 

“   ปล่อยให้ร้องทำไมนานๆ  ” 

“ หยุดเลยนาย  อย่า... ”            วีร้องห้ามแต่ไม่ทันเพราะมาเฟียหนุ่มเดินมานั่งลงที่ 

เตียงอีกด้านหนึ่งแล้วอุ้มฮันนี่มากอดปลอบ และลูบหลังฮันนี่เบาๆอย่างนุ่มนวล 

“  ฮันนี่เงียบนะ ไม่ร้องๆ โอ๋ๆ ชู่ววววว  ” 

“  งั้นก็กล่อมให้นอนด้วยละกัน  ”                   วีพูดอย่างไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้ลุกไปไหน 

“  ชู่ววววว เงียบๆ วีบ่นอะไรฮันนี่บอกแด๊ดดี๊มา จะจัดการให้  ” 

“  บอกไปเลยฮันนี่ว่าวีไม่ได้บ่น วีดุ เพราะฮันนี่ไม่ยอมนอน  ” 

“  จะดุลูกทำไม ฮันนี่ยังไม่ง่วงหรือเปล่า  ”         อิทธิหอมหัวลูกสาวเบาๆไปด้วย 

“  จะได้นอนเป็นเวลา  3 ทุ่มแล้วนะนาย ปกตินอนเกือบ 2 ทุ่มก็ดึกแล้ว  ” 

“  ใช่ค่ะ  ” 

“  กูไม่อยากเห็นลูกร้องไห้จนหลับไป เหมือนตอนที่มึงทิ้ง...ทิ้งฮันนี่ไป  ” 

คำพูดและแววตาของอิทธิที่หม่นลงเพราะความสงสารหนูน้อยในตอนนั้นทำให้วียอมนิ่ง 

และไม่โต้เถียงกลับทั้งยังยื่นมือไปทางอิทธิเพื่อขอฮันนี่มาอุ้มเอง 

“  กล่อมให้นอน แล้วกูจะไปส่งมึงที่บ้าน  ” 

“  ครับนาย  ” 

วีรับฮันนี่มาอุ้ม โยกไปโยกมือพร้อมตบก้นเบาๆไม่กี่นาทีก็หลับคาอกไป วีจึงค่อยๆวางฮันนี่ลง 

ที่เตียง ห่มผ้าให้และไม่ลืมที่จะก้มลงไปหอมที่หัวของหนูน้อยเบาๆอย่างรักใครก่อนเดินออกจากห้องไป 

“  หลับปุ๋ยไปแล้วค่ะ  ”            สายิ้มเล็กน้อยอย่างเอ็นดูเมื่อมองคุณหนูน้อยบนเตียง 

“  ผมกลับก่อนนะพี่สา  ” 

“  ค่ะ  แล้วเมื่อไรคุณวีจะมาอยู่ที่นี่กับนายล่ะคะ  ”       วีส่ายหน้าตอบกลับไป 

เพราะไม่สามารถตอบได้เนื่องจากไม่มีเหตุผลที่จะต้องเข้ามาอยู่ที่นี่และมาอยู่ในฐานะอะไร 

วีได้แต่คิดแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ ปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคต จากนั้นก็รีบเดินลงมาข้างล่าง 

เพื่อไปขึ้นรถที่จอดรอไปส่งตนที่บ้าน 

“  รีบขึ้นมา  ” 

“  ครับๆ  ”            วีตอบกลับคนที่นั่งรออยู่บนรถแล้วรีบขึ้นมานั่งอย่างเร็ว 

“  นายรีบเพราะมีนัดน่ะครับ  ”        กรรณเอ่ยก่อนที่จะปิดประตูรถให้แล้วรีบขึ้นไปนั่งข้างคนขับ 

“  ดึกดื่นขนาดนี้ก็ยังมีนัดเหรอ  ” 

“  อือ  นัดพบปะ  นั่งจิบกาแฟอะไรทำนองนั้น  ”      อิทธิตอบกลับวีที่รอฟังคำตอบอยู่ 

“  ไม่รู้จะแค่จิบกาแฟรึเปล่านะครับ  เพราะต้นปีเห็นมากกว่าจิบกาแฟไปตั้งเกือบ 2 ชั่วโมง ” 

“  อ้าว  แล้วทำอะไรล่ะ ตั้ง 2 ชั่วโมง  ”          วีหันไปถามกรรณอย่างไม่เข้าใจ 

“  ถามนายดูสิครับคุณวี  ”     แต่กรรณไม่ยอมบอกแถมโยนไปให้คนเป็นนายตอบเอง 

“  ก็...อารมณ์มันพาไป  ”           อิทธิลังเลที่จะพูดจนวีพอจะจับต้นชนปลายออกว่าเพราะอะไร 

“  อ๋อ...เข้าใจละ  ” 

“  เธอเป็นถึงนางแบบฮ่องกง  หุ่นนี่ชวนให้นอนฝันมากเลยครับคุณวี  ” 

“  หุบปากไปซะทีไอ้กรรณ  ปากมากไปละมึง  ”    อิทธิดุลูกน้องคนสนิทจนยอมเงียบไป 

“  ขนาดกรรณชมหน้าตาเคลิ้มขนาดนี้  ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ  ” 

“  ครับ  ”                กรรณหันมาพยักหน้าแล้วตอบกลับวีสั้นๆแล้วรีบหันกลับไปอย่างเร็ว 

ผมมองมองนายที่นั่งมองตรงไปข้างหน้าตลอดทาง   แต่ใจผมสิมันเต้นแปลกๆพลางแอบคิด 

ไปด้วยว่าคืนนี้นายจะกินแค่กาแฟหรือกินมากกว่านั้นด้วยกันแน่จนรถมาจอดที่หน้าปากซอย 

ประตูก็เปิดออก ผมจึงลงจากรถลงมาแล้วบอกเค้าว่าไม่ต้องมาส่ง เพราะเห็นว่ารีบไปคุยงานแต่เค้า 

ก็ยังยืนกรานที่จะมาส่งถึงบ้าน 

“  เดี๋ยวไปช้านะ  ” 

“  เรื่องของกู  ”    อิทธิเอามือจับเอววีเดินโอบเข้าไปส่งที่บ้าน  โดยคนที่เดินตามหลังอย่างกรรณ 

มองแล้วยิ้มกับการกระทำของนาย  แต่ก็ไม่ได้พูดแซวอะไรออกไปจนกระทั่งถึงบ้านของวี 

“  ขอบคุณครับที่มาส่ง  ” 

“  อยากได้มากกว่าคำขอบคุณ  ” 

“  อะไรล่ะ 

“  ............... ” 

“  ไปได้แล้ว  มีงานต่อยังมาชักช้าลีลาอีกนะ  ” 

“   นายครับ...งั้นผมเดินออกไปก่อนละกันนะครับ  ”        กรรณพอจะรู้ว่ายืนอยู่อาจจะไม่ดีจึงขอตัว 

ออกไปจากตรงนั้น และในจังหวะที่อิทธิหันกลับไปตอบลูกน้อง วีก็ได้เดินเข้ามาใกล้และจะหอม 

อิทธิตอนทีเผลอ แต่อิทธิดันหันกลับมาผิดจังหวะทำให้จากที่จะหอมแก้มกลายเป็นจูบไปที่ปาก 

ของกันและกันเบาๆ ทำให้ทั้งคู่ยืนมองตากันอมยิ้มอย่างเขินๆ 

“  ถ้าเป็นปลากัดคงท้องกันไปแล้วมั้ง  ”       เสียงลุงวัฒพูดขึ้นวีจึงรีบถอยออกจากอิทธิ 

“  ท้งท้องอะไรกันพ่อ  ” 

“  จ้องตากันขนาดนั้น  ไม่เคยได้ยินรึไง  ” 

“  กลับก่อนนะลุงวัฒ  ”                อิทธิยิ้มและยกมือไหว้ลา 

“  ไม่ต้องลาลุงหรอก  บอกคนนู้นเค้าเถอะ  ”          ลุงวัฒทำปากไปที่ลูกตัวเอง 

“  อย่ากินกาแฟจนตาแข็งล่ะ  ” 

“  แล้ว...ถ้าอย่างอื่นแข็งล่ะ  ”                 อิทธิแหย่วีจนสีหน้าวีเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด 

“  เรื่องของนายสิ  อยากทำอะไรก็ทำ  ” 

“  กูไปนะ  ” 

อิทธิบอกลาวีแล้วหันหลังกลับเดินออกไป โดยที่วียังคงยืนมองจนอิทธิเดินไปไกลจนสุดสายตา 

“  มองๆ มองตามขนาดนั้นเชียว  ”              ลุงวัฒแซวลูกชายที่ชะเง้อมองคนที่จากไป 

“  แล้วออกมาจากห้องนอนทำไมเนี่ย  ”           วีรีบเดินกลับเข้ามาในบ้านเปลี่ยนเรื่องคุย 

“  หิวน้ำ ออกมากินน้ำแต่มาเห็นคนพลอดรักกันเข้า  ” 

“  เข้าห้องนอนดีกว่า ไม่พูดกับพ่อแล้ว  ” 

“  หึๆๆ  เขิน  อายกูรึไงฮะไอ้ลูกชาย กูยังเรียกมึงว่าลูกชายได้มั้ยเนี่ย  ” 

“  ผมก็ลูกชายของพ่อนั้นแหละ จะเรียกว่าอะไรเล่า  ” 

วีพูดส่งท้ายและปิดประตูลงก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวลงที่เตียงนอนยิ้มให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตน 

ในตอนนี้จากนั้นก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วหยิบโทรศัพท์มานอนเล่นที่เตียงไปสักพักอิทธิก็ส่งข้อความ 

เข้ามาเกรงว่าพ่อของวีจะดุหรือบ่นที่เห็นตนกับวีจูบกันอยู่หน้าบ้านแต่แล้วก็โล่งใจได้เมื่อพ่อของวีไม่ได้ว่าอะไร 

และอิทธิยังบอกกับวีอีกว่าไม่ต้องไปฟังที่กรรณพูดบนรถขณะมาส่งเพราะอิทธิกลัววีจะเข้าใจผิดและคิดว่าตน 

จะทำแบบนั้นอีกและยืนกรานให้วีแน่ใจว่าจะทำเพียงแค่คุยงานและจิบกาแฟจริงๆซึ่งวีก็ได้พูดก่อนจะวางสาย 

ไว้ว่าอยากกินอะไรก็แล้วแต่ตามใจ แต่ภายในใจกลับไม่ได้คิดแบบนั้น 

“  พิมพ์ไปว่าตามใจ อยากกินอะไรก็กิน แต่ใจกูไม่ได้คิดแบบนั้นเลยจริงๆ  โอ๊ย!!! 

ผมไม่อยากให้นายทำตัวแบบนี้กับใครเลย  อยากให้เค้าอ่อนโยนและนุ่มนวลกับผมคนเดียว 

แบบนี้เค้าเรียกว่าอาการอะไรเหรอ  หาหนังดูดีกว่าก่อนนอน จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน  ” 

วีปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วบ่นนิดๆหน้าตาบึ้งตึง 

ทางด้านของอิทธิ  เมื่อรถเคลื่อนมาถึงร้านที่นัดไว้ก็ได้ถ่ายรูปส่งไปให้วีดูพร้อมจบการสนทนา 

เช็คตัวเองให้ดูดีเล็กน้อย จากนั้นก็ลงจากรถเดินเข้าไปในร้านบริเวณที่จองและนัดกับนางแบบสาวไว้ 

“  ดีใจจังที่ได้พบคุณอีก...สุดหล่อ  ”           เจลลานางแบบสาวสุดสวยลุกขึ้นยืนยื่นมือไป 

เพื่อจะจับมือกับมาเฟียหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามาถึง 

“  เช่นกัน  ”            อิทธิยิ้มเล็กน้อยพร้อมจับมือเธออย่างให้เกียรติ 

“  พี่ชายฉันบอกว่าสินค้าตัวใหม่ของบริษัทคุณน่าสนใจ จึงให้ฉันมาพบเพื่อต่อรองอะไรบางอย่าง 

เรื่องการซื้อขาย  สินค้าน่าจะทั้งหมดในแฟ้มนี้เลยค่ะ  ” 

“  ขอผมเช็คก่อน สักครู่  ” 

“  ค่ะ  อืม...ฉันสั่งเครื่องดื่มสำหรับเราแล้วนะคะ  ” 

อิทธิพยักหน้าเบาๆแล้วเปิดดูข้อมูลในแฟ้มแล้วยื่นส่งไปให้กับกรรณเพื่อให้ตรวจดูสต็อกของอีกที 

“  ถ้าเราทำธุรกิจร่วมกันมากขึ้น จะเป็นไปได้มั้ย  ถ้าเราจะได้เจอกันบ่อยกว่านี้ 

ฉันอยากพบคุณบ่อยๆจัง  ”        เจลลาลุกแล้วเดินมานั่งอยู่ฝั่งเดียวกับอิทธิส่งยิ้มหวานๆหลังจากพูดจบ 

“  ก็เป็นไปได้  ” 

“  โปรเจคใหม่ของพี่ชายคุณกับนายผมก็จะเริ่มในเร็ววันนี้  ยังไงโอกาสที่ทางเราจะได้คุยงาน 

เจรจาเรื่องต่างๆร่วมกันคงมีมากขึ้นอย่างแน่นอนครับคุณเจลลา  ” 

“  ดีค่ะ  ว่าแต่...  ” 

“  ขออนุญาตเสิร์ฟค่ะ  ”             นางแบบสาวสั่งแอลกอฮอล์มา และอิทธิก็ไม่ได้ปฏิเสธ 

ที่จะดื่มแม้แต่อย่างใด เพราะเป็นเรื่องปกติสำหรับการคุยหาลือกันหรือสังสรรค์ที่จะต้องมีดื่มหรือจิบ 

แอลกอฮอล์กันนอกเวลาทำงาน 

“  เจลว่า...เรื่องงานเราคุยกันจบแล้ว  เจลขอเวลาส่วนตัวอยู่กับคุณสองคนได้มั้ยคะ ” 

“  งั้นผมไปรอด้านนอกนะครับนาย  ”             กาเบียลก้มหัวแล้วเดินออกไปแต่กรรณ 

ยังคงยืนอยู่และกระแอมใส่คนเป็นนายอย่างดังจนนายหันหน้ามามองพลางยักคิ้วกลับใส่กรรณ 

จากนั้นก็หันกลับมาชนแก้วดื่มกับเจลลาต่ออีกหลายต่อหลายแก้ว 

“  วันนี้เรา...จะแค่ดื่มกันเหรอ  ” 

“  ถ้าไม่ดื่มแล้ว...จะทำอะไร  ” 

“  เจลอยาก...อยากทำให้คุณมีความสุข  ”     สาวสวยตรงหน้าอิทธิยื่นมือมาลูบเบาๆ 

ทำมือปูไต่ๆไล่ขึ้นไปที่แขนของอิทธิ สูงขึ้นๆจนตัวเธอก้มลงมาเผยให้เห็นเนินอกขาวๆกลมโตเบียดกันอยู่ 

“  ว่าไงคะ  เรามามีความสุขด้วยกันดีมั้ย  ”       เธอไม่ถามแต่ปากแต่ตัวก็ลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างๆเก้าอี้ 

เอามือกอดคออิทธิ ยั่วยวนด้วยนานาวิธี  เพราะอิทธินั้นไม่เหมือนตอนแรกๆที่เธอเคยได้ลิ้มลอง 

ไลน์!!   ไลน์!!    ทันใดนั้นเสียงไลน์โทรศัพท์อิทธิก็ดังขึ้น  อิทธิจึงรีบหยิบขึ้นมาเปิดดู 

ปรากฏว่าเป็นวี ที่ส่งข้อความเข้ามาและยิ่งทำให้อิทธิสนใจแต่คนในโทรศัพท์จนลืมคนที่ถอดสายเ 

ดี่ยวยั่วยวนเค้าไปเลย 

22.48 

นายครับ  ผมว่าง พรุ่งนี้เที่ยงพาฮันนี่ไปหาหมอกัน 

22.49 

โอเค กูจะไปรับที่ทำงาน 

ยังไม่นอนอีกเหรอคิดว่าหลับไปแล้ว 

22.49 

ไม่ง่วง  นายตอบผมได้นี่ จิบกาแฟเสร็จแล้วเหรอครับ 

22.50 

ยัง 

กูกินเหล้า 

22.50 

ยังก็ไปคุยสิครับ  มาตอบผมทำไม 

22.51 

ทักมาตอนนี้แบบนี้นี่ 

กลัวกูทำอะไรมากกว่ากินเหล้าหรือเปล่า 

22.51 

เปล่าซะหน่อย  ผมเพิ่งนึกได้ว่าพรุ่งนี้บ่ายว่าง 

22.52 

กูว่าจะกลับละ  คุยเสร็จแล้ว 

22.52 

ผมนอนละ 

22.53 

ฝันถึงกูด้วย 

“  คุณคุยกับใครคะอิท  ”                เจลลากอดอกมองชายหนุ่มข้างๆอย่างไม่พอใจ 

“  คนสำคัญของผม  อ่อ ผมขอตัวก่อนนะ  ” 

“  ตกลงคืนนี้เราจะไม่สนุกกันเหรอ  ” 

“  ไม่ล่ะ ผมมีคนที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุดแล้ว  ขอตัวนะ  ” 

อิทธิรีบลุกเดินออกมาพลางมองโทรศัพท์ในมืออย่างยิ้มแย้มแล้วรีบเดินไปขึ้นรถกลับบ้านเลยในทันที 

#  ขอบคุณคนอ่าน ทุกคอมเม้นท์และคนถูกใจเช่นเคย 

#  ตอนนี้กำลังทะยอยลงอันที่แก้ไขให้อยู่น้าาา 

#  เรื่องนี้ยังไม่ได้ตีพิมพ์ออกเป็นเล่มอย่างที่เคยบอกนะคะ ทางสำนักพิมพ์ยังนิ่งอยู่เลยจ้า 

#  ใครๆอยากให้มีการหึงหวง หรืออุปสรรค จะทะยอยจัดให้นะ 

ความคิดเห็น