กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่17 ปั่นป่วนวุ่นวาย NC

ชื่อตอน : บทที่17 ปั่นป่วนวุ่นวาย NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2561 19:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่17 ปั่นป่วนวุ่นวาย NC
แบบอักษร

“นิรินดีใจด้วยนะคะ อาเดย์ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกแล้ว เพราะสาเหตุแท้จริงที่อาดอมเล่ามันไม่ได้เกิดจากอาเดย์เลย” นิรินหันไปส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม 

“โล่งใจไปอีกเปาะนึงแล้วนะ อาโทรไปบอกพี่แม็กแล้วนะว่าอาหย่าเรียบร้อยแล้ว” เดวิดดึงเธอเข้ามากอดไว้แนบแน่น 

“แล้วคุณพ่อว่ายังไงบ้างคะ”  

“พี่แม็กก็บอกว่า...ให้อาทำอะไรกับนิรินก็ได้” เดวิดกระซิบลงข้างใบหูก่อนจะอุ้มเธอขึ้นทันที 

“อาเดย์!...คุณพ่อพูดแบบนั้นจริงเหรอคะ”  

“เปล่าค่ะอาพูดเอง” เดวิดยกยิ้มแล้วเดินพาเธอไปวางบนเตียงนอน 

“เดี๋ยวคุณพ่อจะว่าเอานะคะอาเดย์” นิรินเอ่ยห้ามเมื่อชายหนุ่มขึ้นมานอนข้างๆแล้วใช้มือหนาลูบไล้ไปตามขาอ่อนของเธอ 

“พี่แม็กไม่ว่าหรอก เพราะพี่แม็กบอกว่าห้ามเรายุ่งกันจนกว่าอาจะหมดพันธะ แล้วตอนนี้อาก็หมดพันธะจริงๆแล้วไงคะ” เดวิดบอกแล้วก้มไปจูบปากบางของเธอ 

“ว่าแต่นิรินอย่าไปหลงเสน่ห์เจ้าดอมมันนะคะ รายนั้นเสน่ห์แพรวพราวตั้งแต่เด็ก” เดวิดเอ่ยขึ้นเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าพี่ชายฝาแฝดของเขาได้ขโมยจูบหญิงสาวไปก่อนหน้านี้ 

“ถึงอาดอมจะหน้าเหมือนอาเดย์จนนิรินแยกไม่ออก แต่นิรินไม่ได้มีความรู้สึกกับอาดอมแบบนั้นเลยค่ะ ก่อนหน้านี้ที่จูบกันนิรินรู้สึกได้ถึงความแตกต่าง มันรู้สึกไม่เหมือนอาเดย์เลยสักนิดเดียว” นิรินยกมือเรียวขึ้นลูบใบหน้าสากเคราชายหนุ่มเบาๆ 

“ไม่เหมือนยังไงคะ” เดวิดเอ่ยถามอย่างอยากรู้ 

“ก็อาเดย์อ่อนหวาน ละมุนละไม สัมผัสที่อาเดย์มอบให้มันทำให้นิรินอุ่นซ่านเข้าไปถึงหัวใจ ซึ่งนิรินไม่ได้รู้สึกแบบนั้นตอนที่จูบกับอาดอม ถึงอาดอมจะจูบเก่งก็เถะแต่มันทำให้นิรินกลัว”  

“นี่แน่ะ เด็กบ๊อง กล้าพูดว่าผู้ชายอื่นจูบเก่งต่อหน้าอาได้ยังไงหื้ม” เดวิดบีบลงที่จมูกเล็กอย่างหมันเขี้ยว 

“เก่งแค่ไหนนิรินก็ไม่สนใจหรอกนะคะ นิรินสนแค่คนที่อยู่ตรงหน้านิรินตอนนี้เท่านั้น” นิรินเอ่ยแล้วส่งยิ้มหวานให้ 

“ไม่เชื่อเหรอคะ งั้นนิรินจะพิสูจน์ให้ดูค่ะ” นิรินมองหน้าชายหนุ่มที่ดูจะนิ่งลงไปก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้น แล้วค่อยๆถอดเสื้อผ้าออกจากตัว 

เดวิดขยับตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียง จ้องมองสาวน้อยตรงหน้าแล้วแอบลอบยิ้มอย่างชอบใจ แต่ก็ยังแกล้งทำหน้านิ่งเพราะอยากรู้ว่าหญิงสาวจะทำอะไรต่อไป นิรินถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น ทีละชิ้น อย่างค่อยเป็นค่อยไป ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวของร่างกาย รวมไปถึงผมยาวสลวยสะบัดพลิ้วไปมายามที่เสื้อกล้ามรัดรูปถูกถอดออกไปทางศีรษะ มันล้วนแล้วแต่งดงามหน้ามอง 

“แอบยิ้ม นิรินเห็นนะ” นิรินขึ้นไปนั่งคร่อมตัวของชายหนุ่มไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วชี้แตะลงที่จมูกโด่งของเขาเบาๆ 

“เด็กบ๊อง” เดวิดหลุดขำน้อยๆก่อนจะขยับกายพลิกตัวขึ้นมาเป็นฝ่ายคร่อมร่างเธอเอาไว้เอง 

“อารักนิรินมากนะคนดี รักมากที่สุด แล้วก็หวงมากที่สุดด้วย” เดวิดเอ่ยเสียงหวาน มือหนาปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าออกแล้วลูบที่แก้มนวลอย่างแผ่วเบา 

“นิรินรู้ค่ะ และนิรินอยากให้อาเดย์รู้ว่าหัวใจของนิรินมันไม่เหลือที่ว่างพอที่จะรับใครเข้าไปได้อีกแล้ว เพราะมันมีไว้ให้อาเดย์แค่คนเดียว” นิรินจับมือชายหนุ่มมาประทับรอยจูบลงไป 

“ปากหวานขนาดนี้เห็นทีคืนนี้อาคงต้องให้รางวัลยาวๆ” เดวิดหยัดตัวขึ้นแล้วจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองก่อนจะจัดการกับบราและกางเกงชั้นในตัวจิ๋วที่ยังลงเหลืออยู่บนร่างของเธอออกจนหมด จากนั้นจึงลงไปทาบทับเธอไว้อีกครั้ง 

เดวิดสบตาเธอหวานฉ่ำ แล้วกดจูบลงไปที่ปากบาง เขาเริ่มจูบอย่างอ่อนหวานแผ่วเบา ก่อนจะเพิ่มเป็นลึกซึ้ง ขยับเน้นหนัก ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดดูดดึงกับลิ้นเล็กอย่างเร่าร้อนและมีพลัง 

“อ่าา…” นิรินแอ่นตัวขึ้นด้วยความสยิวซาบซ่านเมื่อมือหนาลูบคลำที่เนินสาวสวยสด นิ้วแกร่งลูบไล้ไปมาและล้วงล้ำเข้าไปยังปากทางรักน้อยๆ เมื่อเห็นว่าน้ำหวานเริ่มไหลออกมาล่อลื่นเขาจึงไม่รีรอรีบจับแก่นกายใหญ่ใส่เข้าไปทันที 

เดวิดเบียดกายเข้าแนบชิด ขยับด้วยจังหวะเร็วบ้างช้าบ้าง สองมือหนาก็ไม่ปล่อยให้ว่างงาน เขาเอื้อมไปกอบกุมที่ทรวงอกสล้างแล้วขยำเคล้นคลึงเบาๆ ปลายนิ้วหัวแม่มือหมุนวนที่ยอดถัน ถูไถจนมันแข็งชันขึ้นมา 

อกเต่งตึง กระเพื่อมขึ้นตามแรงหอบหายใจ ชายหนุ่มจ้องมองมันอย่างหลงใหล ทุกจังหวะที่มันเคลื่อนไหวมันช่างเย้ายวนเชิญชวน ราวกับมีเสียงเอ่ยเรียกให้เขาต้องก้มไปใช้ปากดูดดึงมัน 

“อ่าา…อาเดย์…” นิรินครางเสียงหวาน แอ่นอกขึ้นน้อยๆเพื่อป้อนอกงามให้เขาอ้าอมได้อย่างถึงใจ ทั้งสัมผัสด้านล่างและด้านบน พัดพาความกระสันเสียวเข้ามาในร่างกายแทบทุกสัดส่วน มันวาบหวาม รัญจวนใจ แสนวิเศษเป็นที่สุด 

เดวิดยังคงขยับกายอยู่เหนือคนตัวเล็ก สะโพกสอบขยับเข้าออกอย่างต่อเนื่อง ท่อนเอ็นร้อนเสียดสีในช่องทางรักที่กำลังบีบรัดตัว และมันก็สร้างความรูสึกแสนสยิวหวามไหวให้กับเขาเป็นอย่างดีเช่นเดียวกัน 

“อ่าา…/อืมม…” เสียงครางกระเส่าคละเคล้ากับเสียงหอบหายใจแรง เมื่อชายหญิงต่างช่วยกันขยับโยกอย่างขะมักเขม้น ร่างเล็กร่อนบั้นท้ายน้อยๆเพื่อตอบรับจังหวะตอกตรึงของเขา เสียงเนื้อกระทบกันดังระงม และมันยิ่งเพิ่มความรัญจวนใจมากยิ่งขึ้นไปอีก 

“อื้มม…อาเดย์คะ…อ้ะ..ระเร็วอีก..อีกนิด” นิรินเอ่ยออกมาอย่างกระท่อนกระแท่นเมื่อความกระสันเสียวที่กำลังจะส่งเธอไปยังปลายทางในเวลาอันใกล้มันเรียกร้องให้เธออยากได้มากกว่านี้ 

“ได้ค่ะคนดี อ่าา…” เดวิดบอกเสียงกระเส่าก่อนจะเร่งขยับโยกด้วยจังหวะที่หนักหน่วงและถี่กระชั้นขึ้น นิรินยกมือโอบรอบเอวสอบไว้แน่น ขาเสลาอ้าออกกว้างขึ้นอีกเพื่อให้ชายหนุ่มบดเบียดเข้าไปแนบแน่นยิ่งขึ้น จนในที่สุดทั้งคู่ก็จับจูงกันไปยังทุ่งดอกไม้อันหอมหวนและงดงามอย่างอิ่มเอม 

“อาไม่ปล่อยให้พักนะคะ ต่อเลย ยาว-ยาว” เดวิดบอกโดยเน้นหนักสองคำสุดท้ายก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงรักขึ้นอีกครั้ง และแน่นอนว่ามันไม่ใช่อีกแค่เพียงครั้งเดียว 

วันต่อมา

“งื้ออ…วันหยุดลุกมาทำไมแต่เช้าคะ นิรินอยากนอนกอดอาเดย์นานๆ” หญิงสาวที่เดินงัวเงียออกมาจากห้องนอนเอ่ยขึ้นพลางเดินเข้าไปสวมกอดชายหนุ่มที่ยืนทำอาหารเช้าอยู่ในครัว 

“ทำอาหารเช้าให้หนูไงคะ” เดวิดหันหน้ามาหาหญิงสาวแล้วกดจูบที่กระหม่อมบางอย่างรักใคร่ 

“ไปอาบน้ำอาบท่าไปคนดี แล้วมาทานอาหารเช้ากัน ถ้ายังง่วงเดี๋ยวค่อยไปนอนต่อนะ ต้องทานอาหารเช้าเพราะมื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญ” เดวิดบอกเมื่อเห็นว่าเธอยังทำหน้างัวเงียอยู่ 

“ค่า…หนูทราบแล้วค่ะอาจารย์ขา” นิรินทำจมูกย่นใส่ 

“เรียกแบบนี้เดี๋ยวคืนนี้อาก็จัดบทอาจารย์กับนักศึกษาเสียหรอก” เดวิดกระเซ้าแหย่ 

“ไม่พูดกับอาเดย์แล้ว ไปอาบน้ำดีกว่า” เมื่อเขาพูดถึงเรื่องอย่างว่าขึ้นมาก็รีบเดินหนีทันที ไม่ใช่ไม่ชินอะไรแต่พอนึกว่าหากสวมบทบาทอย่างชายหนุ่มว่าจริงๆมันก็ออกจะขัดเขินอยู่ไม่ใช่น้อยเลย 

เวลาต่อมา

“อาเดย์จะไปไหนเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเธอเดินออกจากห้องน้ำมาแล้วเห็นว่าเขากำลังแต่งตัว 

“มีปัญหาที่มหาลัยนิดหน่อยน่ะจะ เดี๋ยวอารีบไปรีบมานะ”  

“มีอะไรไม่ดีหรือเปล่าคะ” นิรินเอ่ยถามเพราะเมื่อมองสบตาชายหนุ่มแล้วเขามีแววตากังวลอย่างบอกไม่ถูก 

“ไม่ต้องห่วงนะ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย ไปทานข้าวซะนะคนดี เดี๋ยวอารีบไปรีบกลับ” เดวิดจูบลงที่หน้าผากเล็กก่อนจะเดินออกไปทันที 

มหาวิทยาลัย 

เดวิดเดินเข้ามาในห้องประชุม ความจริงจะเรียกว่าห้องสอบสวนก็เรียกได้ เพราะที่เขามาในวันนี้ เขาถูกเหล่าผู้ปกครองของนักศึกษาพากันร้องเรียนถึงพฤติกรรมไม่เหมาะสม อันเกิดจากการที่เขาไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงอื่นในขณะที่ยังแต่งงานกับภรรยาอยู่ 

“ใจจริงผมไม่อยากเชื่อเรื่องราวพวกนี้เลยด้วยซ้ำหากไม่มีรูปพวกนี้ที่เหล่าผู้ปกครองของเด็กที่คุณสอนต่างได้รับทุกคน” หัวหน้าฝ่ายสอบสวนทางวินัยเอ่ยขึ้นพร้อมยื่นรูปถ่ายมากมายขณะที่เขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ด้วยรวมไปถึงนิริน นั่นมันทำให้เขาตกใจอยู่ไม่น้อยเพราะมันทำให้เขาเห็นว่ามารีนแอบส่งคนตามเขาทุกฝีก้าวแค่ไหน 

“อีกทั้งยังมีจดหมายนี่ส่งแนบไปด้วย ข้อความในจดหมายจงใจเขียนให้เหล่าผู้ปกครองมีความเคลือบแคลงในตัวคุณ ว่าคุณจะทำอะไรไม่ดีกับบรรดาลูกหลานของเขาหรือเปล่า 

และถึงดูก็รู้ว่ามีคนไม่ประสงค์ดีกับคุณจึงได้ส่งรูปและจดหมายพวกนี้เพื่อหวังยั่วยุปั่นป่วนให้คุณเสียชื่อ แต่เหล่าผู้ปกครองก็เชื่อในสิ่งที่เขาเห็นไปแล้ว ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ก็ยังมีเหล่าผู้ปกครองพากันโทรมาสอบถามถึงเรื่องคุณไม่หยุดจนผมต้องโทรตามคุณมาเพื่อที่จะหาทางจบปัญหานี้”  

“มหาวิทยาลัยเราเป็นมหาวิทยาลัยอันดับต้นของอิตาลีและมหาวิทยาลัยเราก็มีชื่อเสียงในทางที่ดีมาตลอด การที่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นต่างทำให้หลายฝ่ายไม่พอใจ คุณเข้าใจใช่มั้ยเดวิด”  

“ผมเข้าใจครับ” เดวิดพยักหน้ารับ 

“คุณเป็นอาจารย์ที่มีความสามารถและประพฤติตัวดีมาตลอด ทางฝ่ายวินัยจึงขอลงโทษคุณสถานเบาโดยการให้คุณหยุดสอนชั่วคราวจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะเงียบไป คิดว่าลาพักผ่อนก็แล้วกันนะ”  

“คุณมีข้อโต้แย้งอะไรมั้ยคะคุณเดวิด” หญิงสาวอีกคนเอ่ยถามขึ้น 

“ไม่มีครับ”  

“แต่ผมมี” เสียงของชายหนุ่มอีกคนดังขึ้นพร้อมๆกับเดินเข้ามา จนทำเอาทุกคนในห้องต่างฮือฮาด้วยความตกใจ 

“ดอม” เดวิดเอ่ยเรียกเมื่อเห็นว่าเป็นพี่ชายของตน 

“คนในรูปคือผมเองไม่ใช่เดวิด ผมชื่อโดเมนิคเป็นพี่ชายฝาแฝดของเขา” โดเมนิคเดินเข้าไปยืนข้างๆน้องชาย 

“ดอม...”  

“นิ่งไว้เถอะน่า” โดเมนิคกระซิบบอกเบาๆเมื่อเห็นว่าน้องชายกำลังจะแสดงความซื่อสัตย์ออกมา 

“ผมเป็นคนในรูปนั่น น้องชายผมไม่ได้ผิดสักนิด ทีนี้น้องผมยังต้องรับโทษอะไรอยู่มั้ย”  

“เอ่อ...พวกเราจะปรึกษาเรื่องนี้กันอีกที แต่คาดว่าคุณคงจะไม่ต้องพักงานแล้วคุณยังมาสอนได้ตามปกติ และเมื่อได้ข้อสรุปทางเราจะทำจดหมายชี้แจ้งกับผู้ปกครองเอง แต่หากคุณอยากลาพักผ่อนก็ได้นะคิดเสียว่าไปพักผ่อนจิตใจ”  

“ถ้าอย่างนั้นผมขอลาครับ แต่เป็นลาออก” เดวิดเอ่ยออกไปทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆกัน 

“ถ้าคุณไม่พอใจเรื่องที่เกิดขึ้นเราคุยกันได้นะเดวิด”  

“ผมไม่ได้ติดใจอะไรครับ แค่เพียงผมอยากหยุดทำสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนของผมเสียที” เดวิดตอบอย่างนุ่มนวลก่อนจะเดินออกไป 

“นายไม่อยากเป็นอาจารย์แล้วเหรอเดย์” โดเมนิคที่เดินตามมาเอ่ยถามขึ้น 

“ที่ฉันเป็นอาจารย์ก็เพราะฉันทำแทนนาย” เดวิดหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าพี่ชาย ความฝันของเขาคือการอยากเรียนศิลปะ อยากทำแกลลอรี่ภาพวาดของตัวเอง แต่ที่เขาเลือกมาเป็นอาจารย์นั่นก็เพราะเขาเดินตามฝันของผู้เป็นพี่ชาย 

“นายนี่มัน...” โดเมนิคส่ายหัวเบาๆก่อนจะดึงน้องชายเข้ามากอด 

“อย่ามาทำซึ้งน่า นายเป็นมาเฟียนะดอม” เดวิดกระเซ้าแหย่ 

“เราสองคนนี่จะเหมือนกันไปทุกเรื่องเลยหรือไงนะ ขนาดใช้ชีวิตอยู่คนละที่ก็ยังไม่วายไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง ไม่ได้ทำตามฝันที่อยากทำ” โดเมนิคเอ่ยเมื่อคลายอ้อมกอดจากน้องชาย 

“แต่ถึงอย่างนั้นทุกๆวันฉันก็มีความสุขดีนะ” เดวิดมองหน้าพี่ชาย 

“ฉันก็เหมือนกัน” 

“ขอบใจนายมากนะที่มาช่วยพูดออกรับแทน” เดวิดตบไหล่พี่ชายเบาๆ 

“ว่าแต่นายก็ร้ายไม่ใช่ย่อยเลยนะ สาวๆเพียบ”  

“ฉันก็เป็นผู้ชายนะ มีความรู้สึกมีความต้องการ ให้เดานายก็คงไม่ต่างหรอกนะดอม เผลอๆมีเป็นโขยงเสียด้วยซ้ำ” 

“แต่ฉันก็ยังไม่โชคดีเรื่องความรักเหมือนนาย ที่ได้สาวน้อยนิรินมาอยู่ข้างกาย” 

“ฉันเชื่อว่านายจะเจอในสักวัน” 

“ก็หวังว่านะ ว่าแต่กลับกันเถอะ ฉันขอไปห้องนายด้วยนะหิวข้าว” โดเมนิคยักไหล่เบาๆก่อนจะหันไปหาน้องชาย 

“หิวก็ไปร้านอาหารสิ ฉันไม่ให้ไปโว้ยฉันจะอยู่กับเมียสองคน” เดวิดบอกแล้วรีบเดินหนี 

“โถ่...หวงเมีย” โดเมนิคยังเดินตามมากระเซ้าแหย่ 

“เออ หวงมากด้วย” 

“ไม่ไปก็ได้ไอ้ขี้หวงเอ้ย” โดเมนิคยกยิ้มให้น้องชายอย่างเอ็นดู 

“ฉันไปนะ” เดวิดโบกมือให้พี่ชายก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที 

เวลาต่อมา คอนโดนิริน

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นจึงทำให้หญิงสาวรีบเดินไปเปิดประตูทันที เพราะคิดว่าเป็นชายหนุ่มที่โทรมาบอกกับเธอว่ากำลังจะกลับมา 

“อาเดย์….” หญิงสาวเอ่ยเรียกพร้อมรอยยิ้มแต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นทำหน้าแปลกใจเข้ามาแทนเมื่อคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ได้เป็นคนที่เธอคิดเอาไว้ 

“คุณนิรินใช่มั้ยครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม 

“เอ่อ…ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครเหรอคะ” นิรินเอ่ยถามพลางค่อยๆถอยหลังเข้าไปในห้องสองมือจับบานประตูเอาไว้แน่นเพื่อเตรียมพร้อมที่จะปิดมัน ทำไมไม่รู้ความรู้สึกของเธอมันถึงบอกกับเธอว่าชายคนนี้ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย 

“ผมแค่มาส่งของน่ะครับ ว่าแต่คุณใช่หรือไม่ใช่ล่ะ” ชายหนุ่มบอกพลางยื่นแขนยาวมาเท้าไว้ที่ประตู 

“ไม่ใช่ค่ะ กรุณาออกไปด้วย สามีของฉันกำลังมา” นิรินตอบออกไปแล้วพยายามจะปิดประตูแต่เขาก็ไม่ยอมถอยห่าง 

“แต่รูปนี้มันหน้าเหมือนคุณเลยนี่หน่า” ชายหนุ่มหยิบรูปออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วชูขึ้นให้เธอได้ดู 

“หยุดนะถ้าคุณก้าวเข้ามาฉันจะตะโกนร้อง” แม้นจะหวาดกลัวอยู่มากแต่ก็ทำเสียงแข็งสู้ออกไป 

“ผมก็แค่เอาของมาส่ง รับไปเสียสิ” ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเป้แล้วหยิบกระบอกคล้ายกระบอกน้ำออกมา 

ตุ้บ!!! นิรินยกขาเรียวยันไปที่ขาของชายหนุ่มอย่างแรงแต่เขาก็เซเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เธออาศัยช่วงจังหวะที่เขาถอยออกไปพยายามจะปิดประตูแต่ก็ไม่ทัน เมื่อเขาผลักประตูเข้ามาอย่างแรงจนกระแทกตัวเธอให้ล้มลง 

“ช่วยด้วยคะ! ช่วยด้วย!” นิรินรีบลุกขึ้นแล้วตะโกนสุดเสียง  

ซ่าา!!!  สองขาตั้งท่ากำลังจะถอยหนีแต่ก็ไม่ทันเมื่อน้ำในกระบอกถูกสาดเข้าใบหน้าของเธอจนเปียกชุ่มไปหมด หญิงสาวรีบยกมือเช็ดหน้าตาตัวเองอย่างตกใจ หัวใจหลานวูบไปกองอยู่ที่พื้น แต่นับว่ายังโชคดีที่มันไม่ร้ายแรงอย่างที่เธอคิด 

“นี่แค่น้ำเปล่า แต่ครั้งหน้ามันจะมากกว่านี้หลายเท่า” ชายหนุ่มยกยิ้มก่อนจะรีบเดินออกไปแล้วหายไปทางประตูหนีไฟทันที 

“นิริน! นิริน!” เดวิดร้องเรียกอย่างตกใจเมื่อเดินมาหน้าประตูแล้วพบว่าหญิงสาวกำลังทรุดตัวนั่งลงที่พื้น ซ้ำใบหน้าเนื้อตัวยังเปียกปอนไปหมด 

“อาเดย์…ฮึก….” นิรินรีบสวมกอดชายหนุ่มทันทีเนื้อตัวเธอสั่นเทาเพราะความหวาดกลัว

“ทำไมเป็นแบบนี้คะ ใครทำนิริน ไอ้คนที่เดินไปเมื่อกี้ใช้มั้ยอาเห็นหลังไวๆ”  

“อาเดย์คะอย่าไป ฮึก…นิรินกลัว…” นิรินดึงมือชายหนุ่มเอาไว้เมื่อเขาทำท่าจะลุกตามชายแปลกหน้าคนนั้นไป 

“ไม่ต้องกลัวนะคนดี อาอยู่นี่แล้วนะ อามาแล้ว” เดวิดลูบที่แก้มนวลอย่างแผ่วเบาก่อนจะอุ้มเธอขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องทันที...


****************************************

ต่อให้แล้วน๊าาา 😊😊😊

ปล.ใครรอเรื่องวาเลน วันนี้อาจลงดึกๆเลยนะ (ถ้าทันนะ) ไรท์ยุ่งมากที่สุด เมื่อเช้าตื่นมาตีห้าแล้วปั่นเรื่องนี้เสร็จเรื่องเดียว ระหว่างวันไม่มีเวลาปั่นเลยย เหนื่อยยมากๆแต่จะพยายามปั่นให้ ฮือออ ขอโทษไว้ล่วงหน้าหากไม่ได้อัพนะจ้ะ รักกก❤❤❤




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น