ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 49 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 49 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 119.6k

ความคิดเห็น : 374

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2561 03:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 49 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 49

Author :   (ยอนิม)


อิฐหน้าเหวอไปทันทีเมื่อได้ยิน

“มึงจะบ้าเหรอเดย์ ใครจะมายิงกู” อิฐโวยขึ้นมาทันที เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“กูแค่พูดเผื่อไว้” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ อิฐก็นั่งค้อนเดย์ไปนิด ไม่นานนักก็มาถึงบ้าน เดย์สังเกตรอบๆไปตามสัญชาติญาน แต่วันนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ เขาทั้งสองจึงพากันเข้าบ้าน

“ไปอาบน้ำก่อนไป” เดย์พูดขึ้น เมื่อขึ้นมาบนห้องเรียบร้อยแล้ว


“อาบด้วยกันมั้ย” อิฐเอ่ยชวน ทำให้เดย์เลิกคิ้วนิดๆอย่างแปลกใจ เพราะทุกทีอิฐไม่ค่อยกล้าจะชวนเขาอาบน้ำพร้อมกันสักเท่าไร


“คิดดีแล้วเหรอ ที่ชวนกูอาบด้วยน่ะ กูอาจจะไม่ทำแค่อาบน้ำอย่างเดียวนะอิฐ ตอนนี้ก็เที่ยงคืน แล้วด้วย คิดว่าจะได้นอนตอนไหน หืม” เดย์แกล้งถามกลับไป อิฐเม้มปากนิดๆ ใบหน้าขาวขึ้นสีระเรื่อ


//จะทำมากกว่าอาบน้ำก็ได้ อีกอย่างพรุ่งนี้กูอยู่บ้าน// อิฐตอบเสียงอ้อมแอ้ม ทำให้เดย์เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ


“ให้โอกาสตัดสินใจอีกที” เดย์บอกย้ำกลับไป อิฐขมวดคิ้วเข้าหากันทำหน้างอเล็กน้อย


“โว๊ะ งั้นไม่ต้องแล้ว ต่างคนต่างอาบไปเลย” อิฐโวยออกมากลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง ที่อุตส่าห์เปิดทางให้คนรักทำเรื่องอย่างว่าด้วยกัน เดย์หัวเราะในลำคอเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอิฐเดินไปคว้าผ้าขนหนูด้วยท่าทีฮึดฮัด


“กูอยากแช่น้ำ เปิดน้ำลงอ่างไว้ให้ด้วย” เดย์พูดออกมาเสียงจริงจัง ทำให้อิฐรับรู้ว่าเดย์จะมาอาบน้ำด้วย ทำให้อิฐอดที่จะแอบอมยิ้มไม่ได้ อิฐรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำอุ่น พร้อมใส่ครีมอาบน้ำเพื่อทำฟองลงไปด้วย พอทุกอย่างพร้อม อิฐก็ถอดเสื้อผ้าลงไปแช่ก่อน ทำให้ร่างกายของอิฐรู้สึกผ่อนคลายขึ้น อาการเกร็งจากความกลัวในจิตใจเริ่มเบาบางลงในตอนนี้


แกร๊ก..

เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น พร้อมกับร่างแกร่งของเดย์ที่เดินเข้ามา ก่อนจะวางบางอย่างลงตรงขอบอ่าง อิฐร้อนหน้าวูบเมื่อเห็น

“เอาเข้ามาเตรียมพร้อมเลยนะ” อิฐอดที่จะเหน็บคนรักไม่ได้ เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ ขณะที่กำลังจะถอดเสื้อผ้า


“จะได้ไม่เสียเวลาออกไปหยิบ” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะค่อยๆลงไปในอ่างเมื่อถอดเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว อิฐมองเดย์ไม่วางตา ถามว่าเขินหรือไม่ อิฐก็ยังรู้สึกเขินอยู่ดี เวลาที่ต้องเปลือยต่อหน้ากันและกัน ทั้งๆที่ต่างคนต่างเห็นร่างกายกันมาแทบจะทุกรูขุมขนแล้วก็ตาม

“ขยับมานี่” เดย์เรียกอิฐที่นั่งพิงขอบอ่างอีกด้าน อิฐก็ขยับเข้าไปหาเดย์อย่างว่าง่าย เดย์จับให้อิฐนั่งหันหลังพิงอกแกร่งของเขา โดยที่ขาของเดย์ก็ขนาบข้างลำตัวของอิฐอยู่ใต้ฟองสบู่ด้วย เดย์เอามือวักฟองสบู่ขึ้นมาลูบไล้ไปตามไหล่และแขนให้อิฐ สลับกับบีบนวดไปด้วย ทำให้อิฐรู้สึกดีเป็นอย่างมาก


“อืมม” อิฐส่งเสียงในลำคอเพราะรู้สึกดีและผ่อนคลาย


“ส่งเสียงยั่วฉิบหาย” เดย์พูดขึ้นมา ทำให้อิฐหันหน้าไปหาคนรักทันที


“ยั่วบ้าอะไรล่ะ กูแค่รู้สึกสบายที่มึงนวดให้หรอก” อิฐว่ากลับไปไม่เต็มเสียงนัก เดย์ก็ยกยิ้มนิดๆ


“ขยับหันหน้ามา” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับจับอิฐให้นั่งหันหน้าเข้าหาเดย์ แล้วนั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งของเดย์ เดย์ใช้มือลูบสะโพกของอิฐที่อยู่ใต้น้ำอย่างแผ่วเบา สายตาก็จ้องมองใบหน้าของอิฐด้วยสายตาวาววับ


“ลูบตรงอื่นบ้างก็ได้” อิฐแกล้งว่าคนรักกลับไป พร้อมกับเอาฟองสบู่ถูไปที่ไหล่แกร่งของเดย์ด้วย

..

..

(ขออนุญาตไม่ลงเอนซีให้อ่านนะคะ ลงให้อ่านแค่ในเล่มเท่านั้น บอกตรงๆว่าตอนแรกไม่ได้แต่งเอนซีตอนนี้ จะตัดฉากเท่านั้น แต่มาเปลี่ยนใจ เลยละไว้ไปแต่งลงเล่มละกัน งงมั้ยคะ)


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



เสียงก๊อกแก๊กภายในห้องนอน ทำให้อิฐปรือตาขึ้นมามอง จริงๆเขาได้นอนก็ตอนเกือบๆตี 4 อิฐเห็นเดย์กำลังแต่งตัวเตรียมออกไปทำงาน อิฐฝืนตาไปมองนาฬิกาก็รับรู้ว่า 7 โมงเช้าแล้ว

“เดย์” อิฐเรียกเดย์เสียงแหบเล็กน้อย ทำให้เดย์หันมามองก่อนจะเดินเข้ามานั่งขอบเตียงข้างๆอิฐ


“ไง รีบตื่นทำไม ไม่นอนต่อล่ะ” เดย์ถามกลับเสียงอบอุ่น ทำให้อิฐที่ยังสลึมสลืออดที่จะยกยิ้มไม่ได้


“มึงจะไปร้านแล้วเหรอ” อิฐถามต่อ เดย์ลูบหัวของอิฐเบาๆ


“อืม กูทำกับข้าวไว้แล้ว ตื่นลงไปกินด้วย ส่วนไอ้นิคกูโทรบอกให้มันมาอยู่เป็นเพื่อนมึงตอน 10 โมง มึงจะได้นอนพักก่อน แล้วก็อย่าลืม ว่ามึงนัดให้ไอ้บอลมาบ้านด้วยล่ะ” เดย์พูดบอกให้อิฐรับรู้ อิฐพยักหน้ารับดวงตาก็หลับๆตื่นๆ เพราะความง่วงงุน


“มึงไม่เพลียเหรอเดย์” อิฐถามกลับด้วยความอยากรู้ เพราะเดย์นอนทีหลังเขาเสียอีก


“กูพอไหว เดี๋ยวไปพักสายตาที่ร้านเอา อยู่บ้านดีๆนะอิฐ มีอะไรโทรหากูทันที รู้มั้ย” เดย์พูดเตือนอีกครั้ง อิฐก็พยักหน้ารับหงึกหงัก

“อย่าทำอะไรให้กูต้องโกรธ เข้าใจมั้ย” เดย์ย้ำอีกครั้ง อิฐลืมตามามองเดย์


“เข้าใจครับ ย้ำจังเลย” อิฐบ่นออกมาไม่จริงจังนัก เดย์ยกยิ้มก่อนจะก้มลงไปจูบหน้าผากของอิฐ


“นอนซะ กูแต่งตัวเสร็จก็จะออกไปร้านเลย” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะผละไปเตรียมตัวอีกนิด


“เดย์” เสียงงัวเงียของอิฐดังขึ้นอีก เดย์หันไปมองก็เห็นว่าอิฐนอนหลับตาอยู่


“ขับรถดีๆนะ” อิฐพูดเสียงยานคางส่งท้าย ก่อนจะหลับต่อทันที เดย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วรีบแต่งตัวเพื่อออกไปร้าน ก่อนออกจากบ้าน เดย์ล็อคบ้านเรียบร้อย แล้วเดินไปฝากฝังจันให้ช่วยเป็นหูเป็นตาดูอิฐให้ด้วย เขาถึงจะตรงไปที่ร้านตามปกติ

..

..

..

กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในช่วง 9 โมงครึ่ง ทำให้อิฐสะดุ้งตื่นขึ้นมา ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปิด


“เดย์ตั้งนาฬิกาปลุกแหงๆ” อิฐพึมพำกับตัวเอง


Tru…Tru…Tru

ไม่ทันจะได้ลุกจากเตียง เสียงมือถือของอิฐก็ดังขึ้นมาทันที อิฐถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะคว้ามาดูแล้วกดรับ

“เออ ว่าไง....ตื่นแล้ว ...มาแล้วเหรอ เดี๋ยวออกไปเปิดประตูให้ เดย์มันคงล็อคอ่ะ..แป๊บๆ” อิฐพูดสายกับนิค ที่โทรเข้ามาหา บอกว่าตอนนี้อยู่หน้าบ้านแล้ว อิฐวางสายก็ลุกขึ้นนั่งอย่างอ่อนแรง เขารู้สึกขัดยอกตามตัวบ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงกับลุกไม่ไหวแต่อย่างไร อิฐเดินงัวเงียลงมาจากชั้นบน คว้ากุญแจบ้านสำรองที่แขวนไว้ แล้วเปิดประตูออกไป


“เร็วโว้ย ร้อน” นิคตะโกนเรียก


“เออๆ ใจเย็น” อิฐตอบกลับไป แล้วไปเปิดประตูรั้วบ้านให้นิค แล้วทั้งสองก็พากันเดินเข้าไปในบ้าน อิฐลงไปล้มตัวลงนอนฟุบกับโซฟาเพราะยังเพลียอยู่


“มึงโดนรุมโทรมมาเหรอวะ” นิคถามขึ้นอย่างขำๆ อิฐเงยหน้ามามองเพื่อนตัวเอง


“รุมโทรมบ้านมึงดิ” อิฐว่ากลับไป นิคก็หัวเราะขำเบาๆ ก่อนจะเอานิ้วเกี่ยวคอเสื้อของอิฐขึ้นมา


“ก็มึงดูดิเนี่ย คอมึง มีแต่รอยกัดรอยดูด ถามจริง เมื่อคืนผัวมึงโกรธอะไรรึเปล่าวะ ดูรุนแรงฉิบ” นิคถามขึ้นยิ้มๆ อิฐดีดตัวลุกนั่ง พร้อมกับพยายามเอี้ยวมองไหล่ของตนเอง


“โกรธบ้าอะไรล่ะ ไม่ได้โกรธ ไม่ได้ทะเลาะกันทั้งนั้นแหละ” อิฐตอบเพื่อนกลับไป เพราะเขากับเดย์ไม่ได้ทะเลาะกันจริงๆ อิฐเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อคืนคนรักถึงได้ทำรอยไว้เยอะขนาดนี้

“ว่าแต่ มึงกินข้าวมารึยัง” อิฐถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง


“กินแซนวิชมานิดหน่อย ว่าแต่บ้านมึงมีอะไรให้กินบ้างวะ” นิคถามกลับมา


“ไม่รู้ แต่เดย์มันบอกว่าทำไว้ให้แล้ว มึงไปกินพร้อมกูเลยก็ได้” อิฐตอบกลับไปเพราะตอนนี้เขาเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน ทั้งสองจึงพากันเดินเข้าไปในครัว และนั่งกินข้าวไปพร้อมกัน

“เออ เดี๋ยวตอนเที่ยงๆ บอลเค้าจะเข้ามาหากูนะ เห็นว่าจะเอาของฝากมาให้” อิฐพูดบอกกับนิค ขณะนั่งกินข้าวด้วยกัน


“เดย์มันรู้ป่ะ ว่าบอลจะเข้ามาหามึงอ่ะ” นิคถามกลับทันที อิฐก็พยักหน้ารับ

“อ่า งั้นกูไม่สงสัยละ ว่าผัวมึงทำไมทำรอยไว้เยอะขนาดนี้” นิคพูดแซวขึ้นมายิ้มๆ อิฐเงยหน้ามามองอย่างงงๆ ก่อนจะนั่งคิดตาม แล้วเบิกตากว้างขึ้น


“มึงกำลังจะบอกว่า ที่เดย์มันทำรอยเยอะขนาดนี้ เพราะอยากให้บอลเห็นงั้นเหรอวะ” อิฐถามกลับทันที นิคนั่งหัวเราะคิกคัก


“มึงก็รู้ ว่าผัวมึงขี้หวงขนาดไหน นี่กูยังแปลกใจเลยนะ ว่าทำไมเดย์มันถึงยอมให้บอลมาหามึง ตอนที่เดย์มันไม่อยู่วะ” นิคถามขึ้นอย่างแปลกใจ


“เดย์มันบอกว่า เผื่อกูโดนยิง จะได้ให้บอลเป็นเกราะกันกระสุนให้กู” อิฐตอบอย่างขำๆตามที่คนรักพูดไว้ ทำให้นิคหัวเราะออกมาทันที


“ผัวมึงแม่งเกินคน กะว่าคนอื่นตายไม่เป็นไร ขอให้เมียรอดว่างั้นเหอะ” นิคพูดออกมาอย่างขำๆ อิฐก็หัวเราะออกมาเช่นเดียวกัน จนทั้งคู่กินข้าวเสร็จ นิคอาสาล้างจานให้ อิฐเลยขึ้นมาบนห้องเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า


Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของอิฐดังขึ้นมาขณะที่อิฐกำลังแต่งตัว เขาจึงรีบหยิบมากดรับ เมื่อเห็นว่าเป็นเดย์

“ว่าไงเดย์” อิฐรับสายคนรักทันที


(“ตื่นนานรึยัง”) เดย์ถามกลับมา


“ตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกมึงอ่ะแหละ นี่อาบน้ำเพิ่งเสร็จ กำลังแต่งตัวอยู่” อิฐตอบกลับไป


(“ตั้งไว้ปลุกมึงขึ้นมากินข้าวนั่นแหละ”) เดย์บอกกลับ


“กินข้าวแล้ว ไอ้นิคก็มาแล้วด้วย นี่กะว่าจะไปพาน้องกันต์มาเล่นที่บ้านล่ะ” อิฐตอบกลับไปยิ้มๆ เพราะตอนที่ไปเปิดประตูรั้วบ้านให้นิค อิฐมองไปบ้านของจัน ก็เห็นว่าจันยังคงอยู่บ้าน


(“อืม อยู่กันดีๆล่ะ ไว้กูจะโทรมาหาใหม่”) เดย์บอกย้ำ อิฐรับคำก่อนจะวางสาย พอแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว อิฐก็ลงมาหานิค ที่นั่งดูทีวีอยู่


“ไอ้นิค เดี๋ยวกูมานะ จะไปอุ้มน้องกันต์มาเล่นนี่” อิฐบอกออกมา


“เออ ดีเหมือนกัน เดี๋ยวกูไปด้วย” นิคตอบกลับ ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันเดินไปยังบ้านของจันที่อยู่ข้างๆ จันออกมาเปิดประตูรั้วให้ ทันทีที่อิฐเดินเข้าไปในบ้านของจัน น้องกันต์ก็หันมายิ้มแป้น พร้อมกับลุกจากกองของเล่นเดินเตาะแตะมาอิฐทันที


“อิ...อิ..หาอิ” น้องกันต์ยกแขนทั้งสองข้าง พร้อมกับเขย่งตัวเพื่อจะให้อิฐอุ้ม อิฐไม่ได้อุ้ม แต่นั่งลงกับพื้น แล้วโอบรับร่างจ้ำม่ำของน้องกันต์มากอดเอาไว้ น้องกันต์เองก็กอดคออิฐเอาไว้แน่นๆ พร้อมกับชี้มือไปข้างนอก

“ป่ะ อิ ป่ะ” น้องกันต์พูดชวนอิฐให้พาออกไปข้างนอก อิฐกับนิคก็หัวเราะขำ


“อะไร จะไปเที่ยวเหรอน้องกันต์” อิฐถามขึ้นยิ้มๆ น้องกันต์ยิ้มกว้าง พร้อมกับมองหน้าอิฐ ก่อนจะซบไหล่อิฐพร้อมกับเอามือตบหลังอิฐเบาๆ


“หึหึ อ้อนน่ะ อยากให้อิฐพาออกไปข้างนอก” จันพูดขึ้นมา ทำให้อิฐรู้สึกหัวใจพองฟูแปลกๆ เมื่อเด็กน้อยอ้อนซบเขาแบบนั้น


“แดดมันร้อน ออกไปไม่ได้หรอกครับ ไว้ออกไปตอนเย็นๆเนอะ ให้แดดร่มก่อน แล้วน้าอิฐจะพาเที่ยวนะครับ” อิฐลูบหลังน้องกันต์เบาๆ

“พี่จันครับ ผมขอพาน้องกันต์ไปเล่นที่บ้านได้มั้ยครับ” อิฐพูดขอจันขึ้นมา


“ไม่รบกวนอิฐใช่มั้ย” จันถามกลับ


“ไม่หรอกครับ พี่จันจะได้พักด้วย” อิฐบอกออกมา เพราะรู้ว่าจันเลี้ยงน้องกันต์อยู่คนเดียว



+++++++++++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“งั้นพี่รบกวนหน่อยนะคะ พี่จะซักเสื้อผ้าของน้องกันต์นี่แหละค่ะ ตอนแรกกะจะรอให้หลับก่อนแล้วค่อยซัก” จันพูดขึ้นยิ้มๆ


“เดี๋ยวพวกผมดูแลน้องกันต์ให้ครับ พี่จันทำอะไรเสร็จแล้วค่อยไปรับน้องที่บ้านผมก็ได้” อิฐรับอาสา


“ขอบคุณค่ะ พี่เตรียมนมไปไว้ให้ด้วยดีกว่า เผื่อน้องกันต์อยากดื่มนม จะได้ไม่ต้องเดินมาเดินไป” จันพูดขึ้น ก่อนจะเดินไปเตรียมของให้กับหลานชาย ที่ตอนนี้ยังคงซบไหล่ของอิฐอยู่ เมื่อได้ทุกอย่างครบแล้ว อิฐก็อุ้มน้องกันต์มาที่บ้านตนเอง โดยมีนิคช่วยถือของตามมาด้วย


“อื๊ออ ไป ไป นู้นนน” น้องกันต์ดีดตัวไปมา พร้อมกับชี้มือไปนอกบ้าน เมื่อเห็นว่าอิฐไม่ได้พาตนเองออกเที่ยว


“ดูอุ๋งๆกันก่อนดีกว่า แล้วค่อยออกไป” อิฐหาเรื่องมาล่อให้น้องกันต์อยู่บ้านก่อน พอได้ยินคำว่าอุ๋งๆ น้องกันต์ก็หันมามองอิฐตาโต


“ดูอุ๋งๆ” น้องกันต์ตบมืออย่างดีใจ ทำให้อิฐกับนิคหันมามองหน้ากันยิ้มๆ นิคเอาผ้านวมมาปูตรงพื้นหน้าทีวี เพื่อให้น้องกันต์นอนดูสารคดีแมวน้ำ เด็กน้อยดูไปก็นอนคว่ำทำท่าขยับตัวเหมือนแมวน้ำ จนอิฐกับนิคหัวเราะขำลั่น อิฐอัดคลิปเอาไว้ เพื่อให้เดย์ดูตอนกลับมา


ออดดด

จนเวลาผ่านไปสักพัก ออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น อิฐหันไปดูนาฬิกาก็พอจะเดาได้ว่า น่าจะเป็นบอล

“เดี๋ยวกูไปเปิดเอง” นิคอาสาขึ้นมา ก่อนจะลุกออกไปนอกบ้าน ไม่นานนักนิคก็เดินเข้ามาพร้อมกับบอล


“สวัสดีครับ” บอลทักทายอิฐ อิฐก็ยิ้มรับ

“นั่งก่อนครับบอล นั่งบนโซฟาได้เลย พอดีผมนั่งเล่นอยู่กับเด็กน้อย” อิฐพูดขึ้น เพราะตอนนี้อิฐนั่งอยู่ที่พื้นกับน้องกันต์


“ลูกใครเหรอครับ” บอลถามขึ้น


“หลานพี่ข้างบ้านน่ะครับ นิค กูวานเอาน้ำให้บอลหน่อยดิ” อิฐพูดขึ้น เพราะน้องกันต์นอนกลิ้งมาหนุนตักของอิฐ นิคก็เดินไปเอาน้ำมาเสริฟให้


“น่ารักจังเลยนะครับ ไม่ยักรู้ว่าอิฐเลี้ยงเด็กได้ด้วย” บอลพูดขึ้นยิ้มๆ


“ก็พอเลี้ยงได้ล่ะครับ แต่ไม่ได้เก่งมาก” อิฐตอบกลับ บอลลงมานั่งที่พื้นกับอิฐด้วย


“ผมเอาของฝากมาให้อยู่ในถุงนี้นะครับ ไม่รู้ว่าอิฐจะชอบรึเปล่า แล้วผมก็ซื้อขนม ของกินเล่นมาให้ด้วย อิฐกับนิคทานข้าวเที่ยงกันรึยังครับ” บอลถามขึ้นพร้อมกับส่งถุงของฝากให้กับอิฐ


“ทานข้าวเช้ากันไปเมื่อตอนเกือบๆ 10 โมงนี่เองครับ บอลล่ะครับ ทานมารึยัง” อิฐถามขึ้นมา


“เรียบร้อยแล้วครับ” บอลตอบกลับมา

 “ผมขอโทษด้วยนะครับ ไม่ได้ซื้ออะไรมาฝากนิคเลย” บอลพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิด


“ไม่เป็นไรหรอกครับ” นิคพูดขึ้นยิ้มๆ บอลจะหันไปคุยกับอิฐ และเป็นช่วงที่อิฐก้มไปหอมแก้มน้องกันต์ ทำให้บอลเห็นร่องรอยตามคอของอิฐได้อย่างชัดเจน

“ตกใจเหรอครับ” นิคแกล้งถามยิ้มๆ เพราะรู้ว่าบอลเห็นรอยที่คอของอิฐแล้ว บอลยิ้มเจื่อนๆเล็กน้อย


“นิดหน่อยครับ” บอลตอบกลับ อิฐหันมามองอย่างงงๆ


“ตกใจอะไรเหรอครับ” อิฐถามกลับด้วยความไม่รู้ บอลเลยชี้ที่คอตัวเองเพื่อสื่อให้อิฐรู้โดยไม่ต้องพูดอะไร อิฐหน้าแดงก่ำทันที รีบขยับคอเสื้อตัวเองด้วยใบหน้าร้อนผ่าว


“พี่เดย์คงหวงอิฐสุดๆเลยนะครับ” บอลพูดขึ้นมายิ้มๆ เพราะพอจะเดาได้ว่าทำไมอิฐถึงมีรอยเต็มคอแบบนี้


“เดย์มันบ้า” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม นิคก็หัวเราะขำเบาๆ


“หม่ำ หม่ำ” น้องกันต์เงยหน้ามองอิฐพร้อมกับขยี้ตาไปมา เพราะได้เวลานอนกลางวันแล้ว ถือว่าช่วยเปลี่ยนสถานการณ์ให้อิฐได้ดี


“จะกินนมใช่มั้ย เดี๋ยวน้าเอาให้” อิฐพูดขึ้น แล้วหันไปหยิบขวดนมที่ใส่น้ำอุ่นเอาไว้แล้ว เอานมผงที่แยกไว้มาใส่ลงไปพร้อมกับเขย่าเพื่อผสมให้เข้ากัน น้องกันต์ยกมือขึ้นมาเพื่อรอรับทันที อิฐลองหยดลงที่หลังมือตามที่เดย์เคยสอนไว้เมื่อก่อน พอเห็นว่าไม่ร้อนก็ส่งให้เด็กน้อยต่อ เด็กน้อยรับไปดูดอย่างรวดเร็ว อิฐยกยิ้มนิดๆ พอหันมาอีกทีก็เห็นบอลกำลังมองอิฐด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกัน

“อะไรเหรอครับ” อิฐถามกลับไป บอลหัวเราะในลำคอเล็กน้อย


“เปล่าหรอกครับ แค่ไม่เคยเห็นอิฐมุมนี้เท่านั้นเอง น่ารักดีนะครับ” บอลชมออกมาจากใจจริงๆ


“ไม่หรอกครับ” อิฐตอบกลับอย่างรู้สึกเขินๆที่โดนชม ก่อนจะหันไปจับให้น้องกันต์นอนดีๆ เด็กน้อยนอนตาปรือไปด้วยดูดขวดนมไปด้วย อิฐคุยกับบอลและนิคเบาๆ จนกระทั่งน้องกันต์หลับ พวกเขาจึงย้ายขึ้นมานั่งบนโซฟา และเอาของกินเล่นที่บอลซื้อมามาจัดใส่จานเพื่อนั่งกินไปเรื่อยๆและพูดคุยกันต่อ

เดย์โทรมาหาอิฐอีกรอบในช่วงบ่าย เพื่อถามว่าบอลมารึยัง แล้วกำชับไม่ให้อิฐออกไปไหน ก่อนจะวางสายไป อิฐกับบอลและนิคนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ จันเดินมาดูหลานเห็นว่าหลับอยู่เลยกลับไปทำความสะอาดบ้านต่อ


“ผมว่า ผมกลับก่อนดีกว่าครับ มารบกวนนานละ” บอลพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าบ่ายสองโมงแล้ว


“ไม่รบกวนหรอกครับ” อิฐตอบกลับไป


“เอาไว้ผมมาเที่ยวหาใหม่นะครับ หวังว่าพี่เดย์คงอนุญาต” บอลพูดยิ้มๆ


“เดย์มันไม่ว่าอะไรหรอกครับ” อิฐพูดแทนเดย์ บอลยิ้มนิดๆ แต่สุดท้ายก็ลากลับอยู่ดี อิฐจึงเดินออกไปส่งแล้วกลับเข้ามา พอดีกับที่น้องกันต์ตื่น อิฐจึงพาน้องกันต์ไปล้างหน้า และเล่นกับเด็กน้อยจนถึง 4 โมงเย็น

“พาน้องกันต์ไปเล่นที่สวนกลางหมู่บ้านดีมั้ยวะ” อิฐพูดชวนนิค เพราะแดดเริ่มร่มแล้ว


“แต่เดย์มันบอกไม่ให้มึงออกไปไหนไม่ใช่เหรอวะ” นิคค้านกลับมา


“แค่สวนในหมู่บ้านเอง คนเยอะแยะ ไม่เป็นไรหรอก” อิฐพูดขึ้น นิคลังเลเล็กน้อย


“กูว่ามึงโทรถามเดย์มันก่อนดีกว่าว่ะ” นิคบอกออกมาอีก อิฐเลยจำต้องโทรหาเดย์ ตอนแรกเดย์ก็ลังเลอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แต่อิฐก็ยืนยันว่าจะรีบกลับ เดย์จึงยอมให้ไป เพราะเดย์เองก็กำลังจะกลับบ้านเหมือนกัน อิฐกับนิคจึงพาน้องกันต์ไปหาจัน เพื่อบอกว่าจะพาไปเล่นที่สวนกลางหมู่บ้าน จันก็บอกให้อิฐพาน้องกันต์ไปได้ ส่วนจันจะเตรียมทำกับข้าวน้องกันต์ไว้รอ อิฐจึงจับน้องกันต์ใส่รถเข็นแล้วพาเดินไปยังสวนหย่อมกลางหมู่บ้าน ที่ทำไว้ให้คนในหมู่บ้านมานั่งเล่น มีสนามเด็กเล่นของเด็กๆด้วย เมื่อไปถึง อิฐกับนิคก็พาน้องกันต์วิ่งเล่น และคอยดูอยู่ใกล้ๆ เพราะกลัวว่าจะสะดุดล้มไป

“ไหวมั้ยมึง” นิคถามอิฐอย่างขำๆ เพราะอิฐดูอิดโรยไม่น้อย ส่วนหนึ่งเพราะเมื่อคืนอิฐโดนเดย์สูบพลังงานไปเสียหมด แถมร่างกายยังรู้สึกขัดๆ ไม่เต็มร้อยด้วย


“ขาสั่นว่ะ” อิฐตอบกลับพร้อมหัวเราะแห้งๆ อาจเป็นเพราะอากาศมันอบอ้าวด้วย อิฐเลยรู้สึกไม่ค่อยดีนัก


“กูว่ากลับบ้านกันเหอะ มึงจะได้พักด้วย” นิคเสนอขึ้นมา อิฐก็เห็นดีด้วย เขาจึงชวนน้องกันต์กลับ ตอนแรกเด็กน้อยก็เหมือนจะไม่ยอม แต่พออิฐบอกว่าจะพาไปกินข้าว เด็กน้อยก็ยอมให้อิฐอุ้มนั่งบนรถเข็นในทันที  อิฐกับนิคพากันเข็นน้องกันต์กลับบ้าน ซึ่งบ้านบางหลังยังคงปิดเงียบอยู่ เพราะยังไม่กลับจากทำงาน ระหว่างที่เดินกลับใกล้ถึงบ้าน อิฐก็ได้ยินเสียงรถยนต์แล่นมาทางด้านหลัง แต่อิฐไม่ได้สนใจอะไร เพราะคิดว่าเป็นรถคนในหมู่บ้าน


เอี๊ยดด

เสียงเบรกรถดังขึ้น พร้อมกับรถยนต์สี่ประตูมาจอดขวางทางอิฐกับนิค ทำให้ทั้งสองตกใจเป็นอย่างมาก

“เฮ้ย อะไรกันวะ!” อิฐโวยขึ้น เมื่อมีชายสามคนใส่หมวกโม่งคลุมหน้าตาลงมาจากรถแล้วตรงมาฉุดกระชากอิฐ


“ปล่อยเพื่อนกูนะโว้ย” นิคโวยลั่น พร้อมกับตรงเข้ามาช่วยอิฐ กลายเป็นการโกลาหลอยู่ตรงนั้น


“เอาไปทั้งสองคนเลย!” เสียงคนหนึ่งพูดขึ้น เพราะกลัวว่าจะมีคนออกมาเห็น กลายเป็นว่าทั้งอิฐและนิคกำลังจะโดนลากขึ้นรถ


“แงๆๆ” เสียงน้องกันต์ร้องออกมาด้วยความตกใจ


“น้องกันต์” อิฐหันไปมองน้องกันต์ด้วยความเป็นห่วง ตัวเองก็พยายามสู้แต่ร่างกายก็ไม่เอื้อเท่าไรนัก


“ถ้ามึงสองคนไม่ขึ้นรถ กูจะยิงเด็กนี่ทิ้ง” ชายคนหนึ่งพูด พร้อมกับยกปืนส่องไปทางน้องกันต์ที่ร้องไห้อยู่ อิฐใจหายวาบ ทั้งอิฐและนิคหยุดดิ้นทันที ก่อนจะโดนลากขึ้นรถไปได้อย่างง่ายดาย แล้วรถก็ขับออกไปทันที โดยทิ้งน้องกันต์ร้องไห้อยู่บนรถเข็น จนมีคนได้ยินเสียงจึงออกมาดู แล้วรีบไปตามจันที่บ้านทันที เพราะรู้ว่าเป็นหลานของจัน


“เกิดอะไรขึ้นคะ” จันถามเพื่อนบ้านที่พาน้องกันต์มาส่งให้


“พี่ก็ไม่รู้ พี่ได้ยินเสียงเอะอะอยู่สักพักเลยออกมาดู เห็นรถคันหนึ่งขับออกไป แล้วเห็นน้องกันต์โดนทิ้งอยู่คนเดียว” เพื่อนบ้านบอกออกมาอย่างตกใจเช่นเดียวกัน


“อิฐ นิค” จันพึมพำชื่ออิฐกับนิคด้วยความรู้สึกไม่ดีลึกๆ จันมั่นใจว่าอิฐกับนิคไม่มีทางทิ้งน้องกันต์ไว้แบบนั้นแน่ๆ จันรีบกดสายโทรหาเดย์ทันที โดยที่ต้องคอยอุ้มปลอบน้องกันต์ไปด้วย

..

..

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของเดย์ดังขึ้น ขณะที่เดย์กำลังจะขับรถกลับบ้าน เขาหยิบมาดูก็เห็ฯว่าเป็นเบอร์ของจัน เขาจึงกดรับสายคุยทางบลูทูธ เพราะเขาขับรถอยู่

“ครับ พี่จัน” เดย์รับสาย พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้จ้าจากทางฝั่งของจัน


(“เดย์ เกิดเรื่องแล้ว อิฐกับนิคหายไป พี่ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เดย์กลับมาบ้านด่วนเลยนะ”)  จันพูดบอกเดย์กลับมาด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก ทำให้เดย์ใจหายวาบเมื่อได้ยิน


“อะไรนะครับ อิฐกับนิคหายไปงั้นเหรอ โธ่เว้ย! ..ผมกำลังกลับครับพี่ ใกล้ถึงแล้วแค่นี้ก่อนนะครับ” เดย์สบถออกมาทันทีเมื่อได้ยิน ก่อนจะรีบวางสาย ตอนนี้ใจของเดย์ร้อนรุ่มเป็นอย่างมาก พลางกร่นด่าตัวเองในใจ ว่าทำไมอิฐจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ทุกครั้งด้วย เดย์ต่อสายหานันกับนีลทันที ให้มาเจอที่บ้านของเขา รวมทั้งโทรหาฉกาจด้วย ไม่ถึง 10 นาที เดย์ก็มาถึงบ้าน ซึ่งตอนนี้จันกับเพื่อนบ้านยืนรออยู่ที่บ้านของจัน

“พี่จันครับ มันเกิดอะไรขึ้น” เดย์รีบตรงเข้ามาหาจันทันที จันตาแดงก่ำ เพราะรู้สึกได้ว่าเกิดเรื่องไม่ดีกับอิฐและนิคแน่ๆ จันเลยเล่าเท่าที่รู้ให้เดย์ฟัง ว่าอิฐกับนิคกำลังจะพาน้องกันต์กลับ แล้วอยู่ๆก็หายไป ทิ้งน้องกันต์เอาไว้ ส่วนเพื่อนบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ก็บอกว่าเห็นรถสี่ประตูสีแดงเลือดนกขับออกไปอย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่เห็นป้ายทะเบียน ทำให้เดย์รู้ว่าอิฐกับนิคโดนจับขึ้นรถคันนั้นไปแน่นอน


“เดย์ อิฐกับนิคจะเป็นอะไรมั้ย” จันถามเสียงสั่น


“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง พี่จันกับพี่แอนไปพักเถอะนะครับ ผมจะไปคุยกับตำรวจด้วย” เดย์พูดกับจันและเพื่อนบ้านที่เห็นเหตุการณ์คร่าวๆ เมื่อพูดคุยกับจันเรียบร้อยแล้ว เดย์ก็ตรงเข้าบ้าน ไม่นานนีลกับนันก็มาถึง


“ไอ้อิฐโดนจับตัวไปเหรอเฮีย” นันถามอย่างร้อนใจ เดย์เพิ่งวางสายจากพ่อของอิฐ


“อืม เมียมึงก็คงโดนไปด้วยว่ะไอ้นีล” เดย์ตอบนัน แล้วหันไปพูดกับนีล นีลกัดฟันกรอด


“สัดเอ๊ย!” นีลสบถออกมาอย่างหัวเสีย


“กูขอโทษว่ะ ที่ทำให้เมียมึงมาเดือดร้อนด้วย” เดย์พูดเสียงเครียด


“มึงไม่ได้ผิดอะไร กูไม่ได้โกรธมึงเลยไอ้เดย์ แต่กูโกรธไอ้พวกเหี้ยนั่น อย่าให้กูเจอนะมึง แล้วนี่เราจะทำยังไงต่อ” นีลถามกลับมาทันที


“นัน ข้อมูลที่มึงไปสืบมา พวกไอ้ศรมีใครขับรถสี่ประตูสีแดงเลือดนกบ้างมั้ย” เดย์ถามนันทันที นันทำหน้าคิด


“เหมือนจะมีนะเฮีย รอผมแป๊บ ขอไปเอาเอกสารในรถก่อน” นันตอบกลับ ก่อนจะวิ่งออกไปเอาข้อมูลที่ได้มาวันนี้ เพื่อมาให้เดย์ดู เดย์เปิดดูรูปบรรดาเพื่อนๆญาติๆของศร ที่อยู่ในกรุงเทพฯ

“นี่ไงเฮีย” นันรื้อรูปจนเจอรูปรถสี่ประตูสีแดงเลือดนก เดย์หยิบรูปนั้นมาดู ก่อนจะตรงออกไปหาเพื่อนบ้าน ที่เห็นรถ และได้คำตอบว่าเป็นคันเดียวกัน เดย์จึงกลับเข้ามาหานันและนีล


“ไอ้นัน ให้คนของมึงเตรียมตัวไว้ กูจะเอาเลขทะเบียนให้ไอ้กาจมันเช็ค เพื่อหาทางสกัดพวกมันไว้ก่อน” เดย์บอกออกมา เพราะรูปที่นันได้มา เห็นป้ายทะเบียนชัดเจน



++++++++++++++++++++++++++++++++++ 100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++


2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพครบร้อยแล้วนะคะ

มาช้าไปหน่อย พอดีเป็นศิราณีให้น้องสาวอยู่ = = 

 แล้วก็ตามข่าว 13 คน ที่หายไปด้วย



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น