พันเจีย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รักอันตราย : 05

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2561 13:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักอันตราย : 05
แบบอักษร

image

วิสกี้

ห้างสรรพสินค้า

และแล้วฉันก็มาถึงห้างจนได้ แล้วนี่จะต้องไปยังไงล่ะเนี่ย โอ้ยยยยฮืออออ งงไปหมดเลยอะเอายังไงดี เข้าไปก่อนแล้วกัน

ห้างที่นี่ใหญ่มากกกกก โหหนี่ฉันจะหลงทางมั้ยเนี่ย

“อ๊ะ โอ้ยยย” ให้ตายเถอะทำไมฉันซุ่มซ่ามขนาดนี้เนี่ยมัวแต่เงยหน้าดูห้างเลยไม่ทันสังเกตคนที่เดินมา

“ขอโทษค่ะ เจ็บตรงไหนรึป่าวคะ” ผู้ชายคนนั้นที่ก้มลงเก็บของค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาแล้วถอดแว่นตาออก ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงหน้าตาคุ้นจังเลยนะ

“ไม่เป็นไรคับ”

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีไม่ทันระวัง”

“เล็กน้อยคับ ว่าแต่เราเคยเจอกันมาก่อนมั้ยคับ” หืมมม ผู้ชายคนตรงหน้าก็คุ้นหน้าฉันหรอเนี่ย

“อะ...เอ่อ ฉันก็ไม่ทราบค่ะ พอดีว่าพึ่งกลับมาประเทศไทย”

“คุณพอจะบอกชื่อของคุณให้ผมได้รู้จักได้มั้ยคับ” ผู้ชายตรงหน้าท่าทางดูดี และดูอบอุ่นพูดคุยกับฉันอย่างสุภาพ

“วิสกี้ค่ะ หนูชื่อวิสกี้” ฉันบอกชื่อของตัวเองให้กับคนตรงหน้ารับรู้

“วิสกี้ นี่เราเองหรอ” หืมมมม เขารู้จักฉันด้วยหรอเนี่ยใครกัน

“อะ...เอ่อ รู้จักหนูด้วยหรอคะ”

“จำพี่ไม่ได้หรอ หึ เด็กขี้แย”

เอ๋ ? เด็กขี้แยรึว่าจะเป็น.....

“พะ..พี่ไวท์หรอคะ” ฉันนึกออกแล้วพี่ไวท์ต้องใช่แน่ ๆ เลย

“หึ เด็กน้อยของพี่ โตเป็นสาวแล้ว” พี่ไวท์พูดแล้วเอามือมายีผมของฉัน ฮือออออ คิดถึงพี่ไวท์จังเลย

“พี่ไวท์ วิสคิดถึงจังเลย” ฉันโผลเข้าไปกอดคนตรงหน้าไว้แน่น พี่ไวท์เป็นพี่ชายของพี่วินเนอร์และพี่ไวท์ก็คอยเอาใจตามใจฉันทุกอย่างผิดกับพี่วินที่คอยเอาแต่แกล้งและทำร้ายจิตใจฉัน สองพี่น้องนี่ต่างกันสุดขั้วเลยแหละ

“ฮ่าาา ๆ กลับมาทำไมไม่บอกพี่คะ หืมม”

“หนูพึ่งมาถึง 2วันเองค่ะ”

“แล้วนี่หนูพักที่บ้านหรอ”

“ป่าวค่ะ” ฉันก้มหน้าก้มตาตอบพี่ไวท์ไป เรื่องนี้ฉันไม่อยากเก็บมาคิดเลยแล้วก็ไม่อยากจะพูดถึงมันด้วย ไม่รู้ว่าป่านนี้แม่จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

“แล้วพักที่ไหน”

“พักกับพี่วินค่ะ”

“ไอ้วิน ทำไมไปพักกับมันได้” พี่ไวท์ชะงักไปเล็กน้อยแล้วจูงแขนฉันเข้าไปในร้านกาแฟ

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ คุณแม่บอกให้ย้ายไปอยู่กับพี่วิน”

“พี่ว่ามันต้องมีอะไรนะ”

“ช่างเถอะค่ะ” มันก็ดีแล้วแหละที่ให้ฉันอยู่กับพี่วินเพราะมันเป็นสิ่งที่ฉันต้องการมาก แค่ได้อยู่ใกล้ ๆ คนที่ชอบก็มีความสุขมากแล้ว

“แล้วเรามากับใคร”

“มาคนเดียวค่ะ พี่วินใจร้ายไม่ยอมพามา” ฉันตอบออกไปแล้วทำหน้าหงอย ๆ ลง เขามันใจร้ายยย

“ยังแกล้งเราไม่เปลี่ยนเลยนะ”

“นั่นสิคะ”

“แล้วกินไรมารึยัง”

“ยังค่ะ”

“ไปหาอะไรกินกัน”

“ไปกินอาหารไทยได้มั้ยคะ วิสอยากกินแต่สั่งไม่เป็น” ฉันแอบเห็นร้านอาหารไทยอยู่ข้าง ๆ ห่างหายจากอาหารไทยไปนานเลยอะ

“นี่อ่านภาษาไทยไม่ได้แล้ว???”

“แฮร่ ๆ ฟังรู้เรื่องก็บุญแล้วค่ะ”



วินเนอร์

ตอนนี้จะทุ่มนึงแล้วยัยเหล้าขาวยังไม่กลับมาเลย ไม่ใช่ว่าหลงทางหรือโดนคนเขาล่อลวงไปหรอกนะ โธ่เว้ยย ทำไมชอบมาทำตัวงี่เง่าแบบนี้ด้วยวะ แล้วทำไมผมต้องมาหงุดหงิดอะไรไร้สาระแบบนี้ด้วย จะโทรหาก็ไม่ได้ให้มันได้อย่างนี้สิวะ

แกรก

แอดดดดดด

เสียงยัยเหล้าขาวเปิดประตูเข้ามา เหอะ ออกไปตั้งแต่หัววันจนป่านนี้พึ่งกลับ

“พี่วินเนอร์คะ ทานอะไรรึยังคะ”

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

ผมตอบออกไปนิ่ง ๆ พยายามเก็บอาการเอาไว้ไม่ให้เธอรู้ว่าผมร้อนรน

“พูดกับหนูดี ๆ ก็ได้มั้ยคะ”

“ไม่จำเป็น”

“เฮ้อออ เอาเถอะค่ะพี่วินเนอร์มีอะไรจะใช้หนูก็บอกนะคะ หนูขอเอาของไปเก็บก่อน”

“......”

ผมไม่ตอบอะไรเธอ แล้วแต่เธอจะทำอะไรก็เรื่องของเธอผมไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว ผมรู้คับว่ายัยเด็กนี่คิดอะไรกับผมเพราะเธอเคยบอกตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว ปากก็บอกว่ารักว่าชอบผมแต่ก็หนีผมไปไม่ร่ำลาอะไรซักคำ เธอทำร้ายผมก่อนเองนะ และผมก็จะเอาคืนให้สาสม

“ไปทำอะไรให้ฉันกินซิ”

“หนูทำอาหารไทยไม่เป็นนะคะ”

“จะทำอะไรก็ทำมา” ผมพูดปัดความรำคาญออกไป คอยดูเถอะผมจะแกล้งเธอจนร้องไห้หนีกลับบ้านไปเลย เอาให้ไม่กล้าเข้าใกล้ผมอีกเลย




........

ความคิดเห็น