พันเจีย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รักอันตราย : 04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2561 11:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักอันตราย : 04
แบบอักษร

image

วินเนอร์

ผมว่าผมคุ้นหน้ายัยเด็กนี่มากเลยนะ คงจะเป็นคนที่แม่ส่งให้มาอยู่ด้วยล่ะสิ หึ เด็กชะมัดเลยต้องน่ารำคาญมากแน่ ๆ

“สรุปแล้วเธอเป็นใครคะวินเนอร์” ยัยคนนี้ก็ยังไม่กลับไปอีก น่ารำคาญโว้ย

“คนใช้บ้านฉันน่ะ เธอกลับไปได้แล้ว”

“ก็แค่คนใช้ หึ”

“ไปนะคะวินเนอร์” พูดเสร็จยัยแนนอะไรนั่นก็เดินออกไป ผมไม่ชอบเลยที่คู่นอนมาแสดงตัวว่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ มันดูจะล้ำเส้นกันเกินไปแต่ที่ยังเก็บเธอไว้เห็นว่าลีลาเธอเด็ดหรอกนะ

“หนูมาอยู่ที่นี่ในฐานะคนใช้หรอคะ” บุคคลที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น

“แล้วจะมาอยู่ในฐานะอะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่คนใช้” ผมพูดออกไปนิ่ง ๆ ตามสไตล์ผมแหละ

“ค่ะ งั้นจะให้หนูพักห้องไหนคะ”

“อยากพักห้องไหนก็เลือกเอา”


วิสกี้

พี่วินเนอร์จำฉันไม่ได้สินะ แถมพี่วินเนอร์ยังบอกกับผู้หญิงของเขาไปอีกว่าฉันเป็นแค่คนใช้ ฉันคงจะได้มาเป็นคนใช้จริง ๆ นั่นแหละ เขาเคยใจร้ายยังไงก็ยังคงใจร้ายเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลงอะไรเลย แต่ก็แปลกที่ฉันก็ยังมั่นคงรักแต่คนเดิมขนาดว่าเขาเอาผู้หญิงต่อหน้าฉันก็ยังรักเขาอยู่

“เธอชื่ออะไร”

“วิสกี้ค่ะ” พี่วินเนอร์กำลังจะเดินกลับเข้าห้องไปแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อฉันบอกว่าฉันชื่อวิสกี้ พี่วินเนอร์พอจะจำฉันขึ้นมาได้บ้างมั้ยนะ

“หึ”

อะไรคือการหัวเราะในลำคอแล้วเดินเข้าไปในห้องของเขา ฉันไปเลือกห้องนอนดีกว่า เอาห้องที่ไกล ๆ เขาละกันเผื่อเขาเอาผู้หญิงมาทำอะไรจะได้ไม่ได้ยินเสียงแล้วก็เจ็บ ทำไมการเจอกันมันถึงไม่เป็นแบบที่ฉันหวังไว้เลยซัก แค่เดินเข้าไปกอดฉันยังไม่กล้าเลย


วินเนอร์

ผมจำใจต้องชะงักไปเพราะบุคคลปริศนาที่แม่ส่งมาก็คือ ยัยเด็กข้างบ้านแต่ก่อนที่ชอบมาเล่นกับผมเธองี่เง่าตั้งแต่เด็กแล้วก็หายไปจากชีวิตผมตอนผม 11 ขวบ เธอใจร้ายดีมั้ยล่ะ แล้วตอนนี้กลับมาทำไมอีก แม่คงไม่ได้จะเล่นอะไรพิเรนหรอกนะ

Rrrrrr

แม่

“นี่มันอะไรกันคับแม่”

(เจอน้องแล้วใช่มั้ย แม่ฝากดูแลน้องด้วยนะน้องพึ่งกลับมาจากอเมริกาไม่รู้จักกับใครเลย)

แล้วทำไมหวยมันต้องมาออกที่ผมด้วยนะทั้ง ๆ ที่รู้ว่าผมขี้หงุดหงิดแล้วก็รำคาญขนาดไหน

“ผมปฏิเสธได้ด้วยหรอคับ”

(อันนี้แม่ไม่ได้ขอร้อง แต่แจ้งให้ทราบ)

ติ้ด

โอเครคับ ผมโครตโอเครเลย แล้วยัยนี่ชอบงี่เง่าเอาแต่ใจแต่เด็ก โตมาก็คงจะเหมือนเดิมนั่นแหละ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“มีอะไร”

“พี่วินเนอร์คะ คือว่าหนูยังขาดของใช้หลายอย่างเลยพี่วินเนอร์พาไปหน่อยได้มั้ยคะ”

“จำเป็นหรอ?”

“อะ...เอ่อ คือว่าหนูไม่เคยไปไหนเลย พี่วินเนอร์พาไปหน่อยได้มั้ยคะ”

“ไม่ใช่ธุระของฉัน”


วิสกี้

ทำไมไอ้ผู้ชายคนนี้ต้องใจร้ายมากมายขนาดนี้ด้วยนะ กะอีแค่ไปส่งที่ห้างแค่นี้อะยากมากมั้งถ้าไม่ติดว่าของใช้ส่วนตัวหมดนะ จ้างให้ก็ไม่มีทางมาขอความช่วยเหลือหรอก

“แต่พี่วินเนอร์คะ หนูไม่รู้จักทางเลยนะคะ”

“โตแล้วก็ไปเองสิ”

“ทำไมต้องใจร้ายขนาดนี้ด้วยคะพี่วิน” ฉันเรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างสนิทสนม ปกติพี่วินเนอร์ไม่ยอมให้ใครเรียกชื่อเค้าว่าวินเฉย ๆ หรอกนะถ้าไม่สนิทจริง ๆ แต่แล้วยังไงอะฉันจะเรียก

“ฉันใจร้ายได้มากกว่านี้อีก”

“ค่ะ เดี๋ยวไปเองได้ค่ะ”

ฉันเดินออกมาจากห้องไม่สนใจคนที่พูดทำร้ายจิตใจฉันเมื่อกี้นี้ ไปเองก็ได้หรอกกะอีแค่ห้างหนิมันจะไปยากอะไรกัน

“ขอโทษนะคะฉันอยากทราบเส้นทางที่จะไปห้างสรรพสินค้าแถวนี้ พอจะบอกได้มั้ยคะ” ฉันเดินมาถามประชาสัมพันธ์ข้างล่าง เผื่อจะได้ความว่ายังไง

“เดี๋ยวเราเรียกแท็กซี่ให้นะคะ”

“ค่ะขอบคุณนะคะ”

ฉันยิ้มให้กับพนักงานที่ยิ้มหวานส่งมาให้ ใจดีจังเลย ถ้าเป็นพี่วินพาไปก็คงจะดีสินะ การที่เขาได้เจอฉันเขาดูไม่ได้ตื่นเต้นหรือดีใจอะไรเลย ต่างกับฉันที่เฝ้ารอคอยแอบรักคน ๆ เดียวมาเนิ่นนานและก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจด้วย การที่ได้มาเจอเขาฉันทั้งดีใจและมีความสุข แต่ถ้าจะให้ดีต้องไม่ใช่มาเจอเขาที่กำลังมีอะไรกับคนอื่นแบบนี้สิ น่าตลกชะมัดเลยอะ




........

ความคิดเห็น