พันเจีย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รักอันตราย : 03

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2561 00:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักอันตราย : 03
แบบอักษร

image

วิสกี้

กระเป๋าใบใหญ่ของฉันถูกยกขึ้นไปไว้บนรถของใครก็ไม่รู้ นี่ฉันต้องห่างกับแม่อีกแล้วหรอเนี่ย เหอะ อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนี้แล้วอยู่ที่ไทยฉันแทบจะไม่รู้จักใครเลยเถอะ ชีวิตต่อไปมันจะเป็นยังไงทำไมฉันมองไม่เห็นอนาคตของตัวเองเลยนะ

“วิสกี้ลูก ดูแลตัวเองนะแม่เชื่อว่าเขาคนนี้จะดูแลูกของแม่ได้ดี”

เขานี่ใครกัน พ่อหรอแต่แม่ไม่น่าจะติดต่อกับพ่อนะ ถึงเราจะมีปัญหากันมากขนาดไหนแม่ก็ไม่เคยไปรบกวนพ่อกับภรรยาคนใหม่ของเขา เรื่องพ่อฉันไม่เคยแม้แต่เจอหน้าเขาด้วยซ้ำ รู้เพียงแค่ว่าเขามีครอบครัวใหม่แล้ว

“ใครหรอคะแม่”

“เดี๋ยวหนูก็รู้จ่ะ” ฉันอายุแค่ 18 จำเป็นต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยหรอวะ จะเอาไงกับชีวิตดี

“ค่ะ งั้นหนูไปนะคะ”

ฉันจำยอมต้องเดินออกมาขึ้นรถที่ใครเป็นเจ้าของก็ไม่รู้ ชีวิตอีวิสกี้ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะเนี่ย

“เชิญครับคุณหนู”

คุณหนูงั้นหรอ ? ทำไมถึงเรียกฉันแบบนั้นกันนะ

“อะ..เอ่อ เรียกหนูว่าวิสกี้ดีกว่านะคะ”

“ไม่ได้คับ มันเป็นคำสั่ง”

“เจ้านายของพี่คือใครหรอคะ”

“เดี๋ยวก็รู้คับ” เอาจริง ๆ นะ ฉันฟังไอ้ประโยคเดี๋ยวก็รู้นี่บ่อยมากเลยเถอะกะอีแค่บอกมาว่าใครนี่มันยากมากเลยหรอ เจเน็ตวิสกี้คิดถึงเจเน็ตที่สุดเลย ถ้าตอนนี้มีเจเน็ตอยู่ด้วยคงจะดี

รถคันหรูขับตามทางมาเรื่อย ๆ ฉันไม่รู้จักหรอกว่ามันคือที่ไหน จำได้ว่าเคยนั่งรถอยู่ประเทศไทยล่าสุดก็ตอน8 ขวบมั้ง เอาเถอะจะพาไปไหนก็ไป

“ถึงแล้วคับคุณหนู” คนขับรถเลี้ยวเข้ามาจอดในคอนโด ๆ นึงใหญ่แล้วก็สูงมากกกกก โอ้โห ใครมาอยู่ที่นี่กันก็คงถือว่ารวยมากในระดับนึงเลยแหละ

“นี่คีย์การ์ด แล้วก็เลขรหัสห้องอยู่ด้านหลังคับ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ห้องอยู่ชั้นบนสุด มีอยู่ห้องเดียวนะคับ”

นี่เขาเป็นใครกันเนี่ย เล่นเหมาชั้นบนสุดเป็นเจ้าของห้องคนเดียวเลยหรอ ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ยหวังว่าแม่คงจะไม่ได้ส่งให้ฉันมาเป็นคนของมาเฟียหรอกนะ

ฉันขึ้นลิฟต์มาพร้อมกับกระเป๋าใบโต ลังเลอยู่หน้าห้องพักนึง เอาว่ะไม่ว่าจะมาอยู่กับเขาสถานะไหน ยังไงซะก็ต้องทนให้ได้

ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด

แกรก

แอดดดดดดด

ฉันใส่รหัสที่อยู่หลังคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูเข้ามา ในห้องกว้างใหญ่มากกกก แต่ฉันก็ต้องตกใจเพราะเสื้อผ้าของผู้หญิงกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น แถมยังมีเสียงอย่างว่าเล็ดลอดออกมาด้วย

“อ๊ะะะะ อ๊ะ ระ...แรง ๆ ค่ะ”

“อืมมมมม ซี้ดดด”

“อ๊าาาาา ถูกใจ แนนที่สุด อ๊ะ อ๊ะ”

“ตะ... แตกใส่ปากแนนเลยค่ะ อ่าาาา”

“กรี้ดดดดด/อ่าาาาาส์”

นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย แล้วนี่ฉันก็ว่าฉันเข้าห้องไม่ผิดนะ

“แต่งตัวแล้วกลับไปซะ”

“รีบไล่จังเลยนะคะ แนนยังไม่อิ่มเลยนะคะ”

“อย่ามากความ ฉันไม่ชอบ”

“ก็ได้ค่ะ”

ฉันนั่งตัวแข็งทื่อ ฟังบทสนทนาไม่ได้อยากจะฟังเลยซักนิดแต่มันก็ได้ยินเอง ทั้งเสียงร้องเบาซะที่ไหน แล้วประตูก็ปิดไม่มิดเอาซะเลย อยากกลับบ้านแล้วนะ แต่ไม่รู้จะทำยังไงไปไหนก็ไม่เป็นแถมไม่รู้จักใครเลยเนี่ยสิปัญหาใหญ่

แกรก

แอดดดดดดด

“ว้ายยย นี่เธอเป็นใครมาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง” เสียงผู้หญิงคนที่ชื่อแนนโวยวายขึ้นทันทีที่เห็นฉันนั่งอยู่โซฟากลางห้อง

“อะ...เอ่อ” จะให้ตอบว่ายังไงล่ะ ขนาดเจ้าของห้องฉันยังไม่รู้จักเลยว่าเขาเป็นใคร โอ้ยยยย คนสวยปวดหัว

“ฉันถามก็ตอบสิยะ!!!!!” นี่ยัยป้านี่ทำไมต้องมาขึ้นเสียงใส่ด้วยเนี่ย พูดดี ๆ ก็ได้มะ

“มีอะไร”

อยู่ ๆ ก็มีเสียงปริศนาดังขึ้นที่ด้านหลังของฉัน คาดว่าน่าจะเป็นเสียงของเจ้าของห้องนะ ฉันค่อย ๆ หันกลับไปมองทางต้นเสียงแล้วก็เจอกับผู้ชายคนนึง ที่อยู่ในสภาพผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว ตัวสูง ๆ ขาว หน้าคม ๆ นั่นติดจะหงุดหงิดและไม่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ชวนให้น่ามองน่าหลงใหลชะมัดเลย เขาเป็นใครกันนี่แม่ส่งฉันมาอยู่กับเทพบุตรหรอเนี่ย กรี้ดดดดด มายดรีมมมมม

“วินเนอร์คะ ก็นังเด็กนี่สิคะเป็นใครก็ไม่รู้มานั่งอยู่กลางห้องของวินเนอร์”

!!!!!!!!

วินเนอร์งั้นหรอ นี่คือพี่วินเนอร์พี่ชายที่ฉันแอบรักตอนเด็ก ๆ หรอ ทำไมโตมาถึงได้หล่อขนาดนี้กัน แล้วหน้าคม ๆ ติดหงุดหงิดนั่นยังติดมาจนถึงทุกวันนี้ นี่คือคนที่ฉันรอคอยมาตลอด10 กว่าปีและเขาคนนั้นอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว






.......

มาเรื่อย ๆ เน้ออออ

ความคิดเห็น