facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 36 : ไหนว่าแค่อยากนอนกอด? NC 20+

ชื่อตอน : ตอนที่ 36 : ไหนว่าแค่อยากนอนกอด? NC 20+

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 171.4k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2561 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 36 : ไหนว่าแค่อยากนอนกอด? NC 20+
แบบอักษร





     เสียงเรียกของนายมันสยิวๆยังไงชอบกล  ผมรับรู้ได้ว่าเค้ากำลังขยับมาชิดกับตัวผมมากขึ้น 

 แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆเมื่อตัวของนายแนบชิดกับด้านหลังของผม มือก็พาดที่เอวผมกอดไว้หลวมๆ 

 แต่ด้านบนของนายนี่สิกำลังสูดดม  คลอเคลียที่ซอกคอของผมจนขนลุก  โอ๊ย...เค้ากำลังจับตัวผมให้

 พลิกมานอนหงาย ส่วนตัวเค้าก็ลุกขึ้นมาทับผมแล้วประกบปากจูบลงมาที่ปากของผม ผมปล่อยให้เค้า

 จูบจนเค้าสอดลิ้นเข้ามาหยอกล้อคลอคลึงกับลิ้นของผม

            “  ไหนว่าแค่อยากนอนกอดไง  ”         ผมเบียนหน้าหนีแล้วรีบถามคนด้านบน                    

            “  ถ้าบอกว่า...อยากมากกว่านั้นจะได้มั้ยล่ะ ”        มาเฟียหนุ่มเอามือกรีดกรายบนใบหน้าวี                    

            “  ผมก็ว่า...อย่างนายเนี่ยนะ อยากแค่นอนกอดเฉยๆ  ”                     

            “  รู้ใจกู  หึ!  งั้นกูจะทำในสิ่งที่อยากแล้วนะต่อจากนี้  ”


       พรึ่ดดดดดดดด  อิทธิถอดกางเกงของวีออก ก้มลงมาถลกเสื้อวีขึ้นแล้วโยนทั้งเสื้อและกางเกง

ลงไปปลายเตียง  วีเองพอตัวเปลือยเปล่านอนแผ่อ้าก็นึกเหนียมอายนายขึ้นมา  เพราะนายลุกขึ้นไปถอดเ

สื้อผ้าของตัวเองพลางมองที่เรือนร่างของวีแล้วยิ้มๆ  วีจึงหยิบผ้าห่มใกล้ๆมาคลุมปิดตัวเองไว้


              “  มองอะไร  ”         ร่างบางถามมาเฟียแกล้งหงุดหงิดใส่นิดๆ                       

              “  จะปิดทำไม  หื๊อ?  ”

นายถามผมพร้อมดึงผ้าห่มออก  จับขาผมยกขึ้นแล้วก็ขยับเข้ามาชิดกับตัวผม ทำเอาชักจะตื่นเต้นแล้วสิ

              “  นะ...นาย  ”                        

              “ กลัวเจ็บเหรอ  ” 

        ผมพยักหน้าเบาๆเค้าก็โน้มตัวลงมาหอมที่หัวของผม จากนั้นก็เลื่อนลงมาจูบและซุกไซร้อยู่ที่

คอผมเรื่อยๆ  จนผมรู้สึกว่าเริ่มมีนิ้วแหย่เข้ามาในรูด้านล่างทีละนิ้วอย่างต่อเนื่อง


              “  อืออออออ  ”                         

             “  หนีกูไปนานก็เงี้ย  มากลัวเจ็บ กูจะทำให้มึงชินเอง หึ!!  ”

        อิทธิสอดนิ้วเข้ามาแล้วดึงออกๆทำแบบนี้อยู่หลายรอบ ซึ่งรูของวีก็รัดนิ้วของอิทธิแน่น จนอิทธิทน

 ไม่ไหวแล้วจึงจับแท่งอันใหญ่ยาวเสียบเข้าช่องนั้นแทนที่นิ้วเข้าไปในตัววีทันที                          


              “ โอ๊ยยยยยย!! ”             ผมหายใจไม่ทั่วท้องเลยครับ มันแบบ...เอ้อ...                          

             “  บีบแขนกูแรงเชียว  เจ็บเหรอ ”                          

             “  เอาออกก่อนได้มั้ย  จุกอะ  ”                          

             “  ได้!!...แต่ต้องให้กูแตกก่อน จะเอาออกให้  ”

        เค้าพูดจบก็เริ่มโยกเอวทันทีเลย  ผมก็ได้แต่ขยับรับจังหวะกระแทกของเค้าที่แรงขึ้นๆๆ

จนเริ่มอยู่ตัว ก็เปลี่ยนจากความเจ็บและจุกเป็นความเสียวและมันส์  


              “  อ๊ะ!!  นาย  ”                            


            “  กูไม่ได้ยินเสียงมึงครางมานานขนาดไหนรู้มั้ยวี  ”                           


             “  อ๊า   นะ...นายยย  เบาหน่อยยยย  อ๊ะ     ”                           


               “  แรงอีกเหรอ  ได้!   ”


        คนด้านบนเร่งจังหวะเร็วขึ้นๆๆจนปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นเข้าไปในตัวคนด้านล่างแล้วจับคนด้านล่าง

เปลี่ยนท่าเพื่อปฏิบัติการในรอบต่อไปเรื่อยๆให้สมกับที่เค้าห่างหายและไม่ได้ปลดปล่อยกับใครมานาน


              “  ไม่ไหวแล้ว  พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน ”                            

              “  โอเคๆ พอก็ได้  ”          มาเฟียหนุ่มยอมหยุดกิจกรรมอันเร่าร้อนลงมานอน

ข้างๆร่างบางพลางเข้าไปนอนกระชับกอดร่างบางไว้ไม่แน่นมากนัก


               “ โฮ่ย!!  ”                              

               “  กูรักมึงนะวี  ”         มาเฟียหนุ่มเอ่ยบอกคนในอ้อมกอดพร้อมจูบที่ไหล่อย่างรักใคร่

โดยที่อีกฝ่ายก็พยักหน้าตอบกลับแล้วหันมายิ้มบางๆให้กับมาเฟียและทั้งคู่ก็นอนกอดกันจนเช้าวันต่อมา








             “  ไอ้วี!!  สายแล้วโว้ยยยยยยยยย  ตื่นรึยัง!  ไม่ไปทำงานรึไง  ”



              “   ไอ้วี!   ”



           ก๊อกๆๆๆๆๆ


         เสียงพ่อตะโกนลั่นบ้านทำเอาผมตื่น  ผมได้ยินแล้วก็ค่อยๆปรับตารับแสงสว่างจ้าในตอนเช้า

 ก็เห็นคนที่ผมนอนซุกอยู่ที่อกเค้ากำลังหลับไม่รู้สึกตัวอยู่  ผมจึงค่อยๆเอาแขนเค้าออกจากตัวผม

 วางลงเบาๆ แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัวแล้วก็มาปลุกเค้าให้ตื่น

             “  นาย!  นายครับ  ”         มาเฟียหนุ่มค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมองคนที่เรียก                    

             “  ผมสายแล้วนะ  จะไปทำงานแล้ว  ”                    

             “  กูจะไปส่ง  ”                   

             “  ไปส่งก็รีบลุก ไปอาบน้ำได้แล้ว ”         ร่างบางเร่งมาเฟียที่นั่งสลึมสลือ ค่อยๆ

เปิดผ้าห่มออกแล้วก็ลงจากเตียงเดินเข้ามาใกล้ตัวเองเรื่อยๆ จากนั้นก็ขโมยหอมแก้มร่างบางไปหนึ่ง

ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยคนที่ถูกหอมยืนนิ่งยิ้มเอามือจับแก้มตัวเองอยู่สักพัก สติก็กลับมาหยิบ

โทรศัพท์โทรหาลูกน้องมือซ้ายมาเฟียให้มารับนายไปทำงาน จะได้ไม่สายไปกว่านี้และไม่นานมาเฟียก็เดิน

ออกมาจากห้องน้ำ

               “  เดี๋ยวกูโทรเรียกกรรณก่อน ”                     

               “  ผมโทรเรียกให้แล้วครับ ”                    

                “  งั้นไปกัน! ”

           มาเฟียติดกระดุมเสื้อแล้วเดินตามวีออกมาจากห้องนอนก็เห็นพ่อวีนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟา 

ค่อยๆหันมามองลูกชายว่าทำไมถึงสายแต่พอเห็นมาเฟียอยู่ด้วยก็ตะลึงงันไปเลย



             “  เมื่อคืนคุณนอนนี่เหรอคุณมาเฟีย  ”    ลุงวัฒถามพร้อมชี้ไปที่ประตูห้องนอนวี                      

             “  ผมนอนกับวีเมื่อคืน  ”                      

             “  ถึงว่าล่ะ มันตื่นสาย ปกติถ้าวันทำงานมันไม่เคยสายนะ  ”                      

             “  ลูกลุงตื่นสายเองไม่เกี่ยวกับผมซะหน่อย  ”         มาเฟียหนุ่มยักไหล่แล้วยิ้มๆ                      

             “  เอ้า!  ”    ก็เพราะใครล่ะมาทำอะไรกับผมจนดึกดื่น ทั้งเหนื่อยทั้งเพลียอะผมคิดในใจ                     

             “  หึๆๆ  ไปๆรีบไปทำงานทำการกันได้ละ  ”      ลุงวัฒโบกมือไล่ทั้งคู่เพราะจะดูทีวีต่อ                     

             “  ไปก่อนนะพ่อ  ”

               ทั้งอิทธิและวีต่างยกมือไหว้คนเป็นพ่อ จากนั้นก็เดินออกมาปากซอยพอดีกันกับ

รถของอิทธิที่มารอรับทั้งคู่ไปทำงาน โดยกรรณเอาชุดมาให้นายเปลี่ยนด้วย



               “  สวัสดีตอนเช้ากรรณ ”      ร่างบางทักทายลูกน้องคนสนิทมาเฟียจนเจ้าตัวหันไปมองดุๆใส่                    

              “  ไปส่งคุณวีที่ทำงานใช่มั้ยครับนาย  ”        กรรณเอ่ยถามพลางยิ้มให้นายกลับ                    

              “  อือ  รีบไปด้วย สายแล้ว  ”                      

             “  นายปวดหลัง ปวดคออะไรมั้ยเนี่ย  ”   เนื่องจากเตียงของผมมันไม่ได้ทำจากฟูกหรือของชั้นดี 

 ไม่ได้นิ่มและสบายเท่ากับเตียงใหญ่สุดหรูที่บ้านของเค้า ผมจึงกลัวว่าเค้าจะนอนไม่สบาย                     

               “  ไม่ปวด  มึงอะเจ็บมั้ย  ”      มาเฟียถามถึงอาการจากเมื่อคืนที่มีอะไรกัน                    

               “  ไม่เจ็บครับ ขัดๆนิดหน่อย  ”    

อิทธิยกมือเกลี่ยผมที่มันตกมาให้วี  แล้วก็นั่งมองวีตลอดทางจนมาถึงที่ทำงานเลย


                “  เชิญครับ...  ”            กรรณลงจากรถมาเปิดประตูให้ร่างบางลงเพื่อไปทำงาน                      

               “  ขอบคุณนะครับที่มาส่ง  ”          ผมบอกกับคนที่นั่งเก๊กหน้าอยู่บนรถซึ่งเค้าก็พยักหน้า

ตอบกลับผม  ผมจึงยิ้มแล้วยกมือบ๊ายบายไป  และเค้าก็ยิ้มมุมปากกลับมาให้ผมแต่ไม่ได้ยกมือโบกกลับ

               “  โอ๊ย!!  มัวแต่ฟิน มัวแต่คิดอะไรอยู่  ”        วีระลึกได้ว่าสายแล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปสแกนเข้า

ทำงานแล้วเดินกึ่งวิ่งไปที่แผนกของตัวเองอย่างเร็ว   พอมาถึงก็รีบเอากระเป๋าไปวางแล้วหยิบถุงมือ  

หน้ากาก  เดินมาบริเวณที่ประกอบอุปกรณ์แบบเนียนๆไม่ให้ใครสงสัยแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อหัวหน้าจับจ้อง

รอที่จะบ่นอยู่แล้ว


              “  มึงยังไม่ต้องใส่ถุงมือเลยวี  มาช้ายังทำเนียนอีก  ”        หัวหน้าชี้นิ้วบ่นไม่จริงจังเท่าไร                       

             “  ช้าไปแค่ 15 นาทีเองหัวหน้า  ”                       

              “  เอาแฟ้ม 2 แฟ้มขึ้นไปให้แผนกจัดซื้อหน่อย ”                       

             “  ได้ครับ  ”         ผมรับแฟ้มมาจากหัวหน้าและกำลังจะเดินออกจากแผนกและ

ไอ้เพื่อนแสนดีมันก็สั่งให้ผมซื้อกาแฟมาให้มันแถมเร่งให้ผมรีบไปรีบกลับมาทำงานอีกตางหาก

             “  ไปเร็วๆแล้วรีบกลับมาช่วยกันทำงาน ”

         ร่างบางเดินกลับไปที่โต๊ะหยิบของแล้วก็เดินเข้าไปในบริษัทเพื่อไปส่งแฟ้มที่แผนกจัดซื้อตามที่

หัวหน้าบอก จากนั้นก็ลงมาซื้อกาแฟแล้วกลับมาที่แผนกตัวเอง


             “  กาแฟอยู่บนโต๊ะนะ  หัวหน้า!! ผมซื้อมาเผื่อด้วย ”                         

             “  เออขอบใจ  ”                

             ในขณะที่ผมกำลังเปิดแฟ้มดูสเปคเครื่องที่ผมจะต้องจัดการก็มีพนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามา

บอกว่า มีเครื่องชำรุด 3 เครื่อง ให้ผมช่วยไปดูให้หน่อย  ผมจึงต้องวางงานตัวเองลงและเดินไปช่วยพี่เค้า



             ผมทำงานของผมไปในภาคเช้า จนตอนเที่ยงขณะที่ผมกำลังกินข้าวอยู่ที่ร้านข้าวใกล้ๆบริษัท

  ไลน์ผมก็เด้งขึ้น ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข้อความดู


         12.13              

              พักเที่ยงยัง

                                                                        12.13                         

                                                                            ใครครับ

          12.14                   

                กู

                                                                          12.16                

                                                                              กำลังกินอยู่ ใครครับเนี่ย

          12.16                  

               มึงอ่านชื่อไลน์กูสิ





           กวนตีนชิบหาย ใครวะแล้วแอดไลน์ผมมาได้ไง  ผมเลิกสนใจแล้วตักข้าวเข้าปาก

 จากนั้นก็มองโทรศัพท์อย่างสงสัยๆ  ถามว่าเป็นใครก็ตอบว่ากู  ชื่อไลน์ ไอทีไอ  อะไรวะ! ผมงงไม่เข้าใจแล้วเนี่ย

                “  เป็นไรฮะมึง ”          นนท์เห็นเพื่อนหน้าตาเคร่งเครียดจึงเอ่ยถามเผื่อช่วยได้                   

               “  มีคนทักกูมาในไลน์  ไม่รู้ใคร พอกูถามเค้าก็บอกว่า กู  กูจะรู้มั้ยกูไหน ”                         

               “  อย่าไปคุย เผื่อเป็นคนไม่ดีมาหลอกเอาเงินมึง  ”                        

             “  บอกให้กูอ่านชื่อ  ไอทีไอ นี่มันคืออะไรวะมึง  ซ่อมคอมเหรอ ”                     

             “  ไอทีไอ....อิท... ”                        

             “  เออว่ะ...หรือว่าจะเป็น... ”         ร่างบางไม่อยากจะคิดว่าเป็นมาเฟียเลย                      

             “  แฟนมึง ”                         “  แฟนอะไร พูดเบาๆ ไม่ได้เป็นแฟนกันโว้ย  ”                        

            “  มึงโง่หรือมึงอ่านไม่ออกวะ  ”        นนท์ด่าเพื่อนคำง่ายๆดันทำเป็นโวยวาย                         

           “  ชื่อเค้าไม่ได้เขียนงี้นี่  ชื่อเค้าเขียนไอทีทีเอชไอ  ”                        

           “  เค้าก็อาจแผลงบ้างก็ได้ไอ้ห่า  เขียนได้หลายแบบ ”




         12.20

              ทำไมอ่านไม่ตอบ

               วี

              เดี๋ยวมึงเจอกู

                                                                          12.25

                                                                               นายหรอครับ

          12.25

                เออ

                ทำไมตอบช้า

                                                                           12.26

                                                                                ผมกินข้าวอยู่

                                                                               นายแอดไลน์ผมมาได้ไง

          12.27

               ถ้ากูอยากได้ จะยากอะไรวะ

               กินข้าวกับใคร                                             12.30

                                                                                  นนท์ครับ
















#   ขอโทษเด้อที่ไรท์ไม่ได้มาต่อให้เมื่อคืน


#   ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน มาเม้นท์ มาถูกใจนะคะ


#   สำหรับใครที่บอกว่า อะไรเป็นลำใหญ่ๆที่วีมอง

      ไม่เข้าใจว่าวีมองอะไร เป็นคนใสๆ ไรท์อยากบอกว่า


      ใสจริงป่ะจ๊ะ5555   ใสกริ๊งงงง  


#   ไรท์ทำรี๊ดค้างทุกตอนเลยหรอ  5555  ไรท์ทำแบบนั้นจริงหรอเนี่ย


#   คุณนางฟ้ากับแสงจันทร์ที่เม้นท์บอกไรท์ว่า


     เขินตัวบิดจนโดนตำรวจเรียกแล้วเนี่ย  จริงมั้ยง่าา เม้นท์มาบอกหน่อยนะ


    55555555   ตอนแรกอ่านแล้วขำ แต่ถ้าโดนจริงไรท์ก็ขอโทษเด้อ



ความคิดเห็น