Ormm

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามกันมาจากเรื่อง "เมียอ้วนที่ไม่ต้องการNC25"นะคะ เรื่องนี้ Ormm ก็จะทำให้ดีแน่นอนค่ะ เข้ามาอ่านกันเยอะๆน๊า เป็นกำลังใจให้เจ่ด้วยเน่อ ...... ʕ→ᴥ←ʔ #สายหื่นของเจ่

ชื่อตอน : 2.ดูตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 543

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2561 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.ดูตัว
แบบอักษร

ตอนที่.2

หลังจากที่ชาริตาแยกตัวกลับมาที่ห้องทำงานของเธอ ใบหน้าของเธอก็ดูหนักใจและเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะไม่อยากไปดูตัวแต่ก็ยากที่จะปฏิเสธ เพราะข้อเสนอที่ได้ฟังจากคุณพ่อของเธอ มันน่าสนใจจนเธอต้องรับข้อเสนอ

: ห้องรองประธาน

คิม : คุณริตาครับ

ริตา : หืมมม..

คิม : ทำไมสีหน้าดูไม่ดีเลยล่ะครับ กังวลเรื่อง คุณตฤณ เหรอครับ

ริตา : นิดหน่อยค่ะ ว่าแต่..ริตาดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ

คิม : ก็ ไม่เห็นยากอะไรนี่ครับ ผมดูแลคุณมาตั้งนาน.. เรื่องแค่นี้ผมต้องรู้อยู่แล้ว... ว่าแต่..??คงจะไม่ใช่แค่เรื่องของคุณตฤณคนเดียวใช่มั้ยครับ...ถ้าเป็นเรื่องลูกชายของคุณตฤณล่ะก็ ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมจะไปหาข้อมูลของเขามาให้แน่นอน

ริตา : เปล่าซะหน่อย ใครจะไปคิดเรื่องผู้ชายคนนั้นกันเล่า ริตากำลังคิดเรื่องคุณพ่อต่างหาก ยิ่งคิดก็ยิ่งหนักใจ ริตาไม่ชอบสิ่งที่คุณพ่อทำเลย มีอย่างที่ไหนที่คนเป็นพ่อเที่ยวจ้องแต่จะจับลูกสาวให้ไปหาผู้ชายไม่ซ้ำหน้าแบบนั้น อีกอย่างริตาเองก็ไม่ได้สวยอะไร แถมรูปร่างก็อ้วนหน้าตาก็งั้นๆ ดูก็รู้ว่าคนที่เข้าหาริตาส่วนมากจะเป็นประเภทหวังผลประโยชน์ซะมากกว่า ถ้าไม่ใช่เพราะริตาเป็นลูกสาวของคุณพ่อล่ะก็ คงไม่มีใครอยากจะเข้าหาริตาหรอก ไม่มีใครรักริตาจริงๆสักคน ที่ทุกคนเข้าหาริตาก็เพราะสิ่งที่ริตามีต่างหาก พวกเขาก็แค่ต้องการผลประโยชน์จากริตาเท่านั้นเอง

คิม : แต่มันอาจจะไม่ใช่ทั้งหมดก็ได้นะครับคุณริตาของผมเป็นคนดี ต้องมีคนที่รักคุณริตาจริงๆแน่นอน ส่วนเรื่องของเจ้าสัว ผมขออนุญาตออกความคิดเห็นนะครับ ผมคิดว่าท่านคงอยากจะเลือกคนดีดี ที่เพียบพร้อมสักคนมาดูแลคุณน่ะครับ ที่ท่านทำไปทั้งหมดก็เพราะท่านรักคุณ อย่าลืมสิครับว่าคุณเป็นลูกสาวคนโปรดของท่านนะครับ

ริตา : ลูกสาวคนโปรดเหรอคะ? ริตาไม่คิดอย่างนั้นนะ ไม่ใช่ว่าท่านเห็นว่าท่านสามารถจับคู่ให้พี่ณภัทรได้ ก็เลยคิดว่าจะมาทำกับริตาได้เหมือนกันหรอกเหรอ นี่มันชีวิตคู่นะคะ ริตาเลือกเองได้ไม่เห็นต้องมีใครมาบงการเลย ไม่รู้ว่าพี่ณภัทรยอมให้คุณพ่อเลือกภรรยาให้ได้ยังไง แทนที่ตัวเองจะเลือกคนที่ตัวเองรักแท้ๆ

คิม : แล้วคุณริตาจะเอาไงต่อเหรอครับ ให้ผมโทรไปยกเลิกนัดดีกว่ามั๊ยครับ

ริตา : ไม่เป็นไร ไหนๆริตาก็รับปากท่านไปแล้ว ยังไงริตาก็จะไปค่ะ เพราะไหนก็รับปากท่านไปแล้ว เฮ้อออ!! นี่มันปี2018 แล้วนะ ไม่มีสามีก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ถ้าหิวก็แค่ซื้อกินเท่านั้นเอง ไม่ต้องผูกมัด ไม่ต้องผูกพันธ์ แฟร์ๆ แบบนี้สบายใจดีออก ว่ามั้ยคะ

คิม : เอ่อ...ข้อนี้ผมขออนุญาตไม่ออกความคิดเห็นดีกว่านะครับ

ริตา : เลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถามริตาอีกแล้วนะ ให้ตายเถอะ..ขัดใจจริงๆเลย ไม่คุยด้วยแล้ว พี่ไปหาข้อมูลของคุณลุงตฤณกับลูกชายเขามาทีไป คิดไปคิดมาริตาควรจะรู้จักพวกเขาก่อนก็ดีเหมือนกัน

คิม : ได้ครับ เอ่อ..ไหนตอนแรกว่าไม่อยากรู้เรื่องของลูกชายคุณตฤณไงครับ

ริตา : ไปหามาเถอะน่าขอแบบด่วนที่สุด เท่าที่จะทำได้เลยนะคะ

คิม : ครับ

หลังจากรับคำสั่งจากเจ้านายสาว คิมหันต์ก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองทันที ส่วนริตาก็นั่งทำงานของเธอต่อ ผ่านไปราวชั่วโมงริตาก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณพ่อของเธอ ท่านให้เธอตามไปที่ร้านอาหาร "พลอยนารา" ตอนบ่ายสองโมง

ริตา : พี่คะ คุณพ่อโทรมาบอกว่าให้เราตามไปที่ร้านพลอยนารา ตอนบ่ายสองโมง อืม...ตอนนี้บ่ายโมง ริตาว่าเราออกไปเลยมั้ยคะเผื่อรถติดด้วย

คิม : ได้ครับ (คิมหันต์ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานของตัวเอง เขาเดินมาที่โต๊ะของริตาเพื่อยื่นไอแพดให้กับเธอ) นี่ครับ!! ประวัติส่วนตัวของคุณตฤณกับลูกชายของเขา ผมอัพโหลดข้อมูลลงไปในนี้เรียบร้อยแล้วครับ เอ่อ..แต่ว่านี่เป็นเพียงแค่ข้อมูลเพียงบางส่วนนะครับ พอดีว่าเวลาที่คุณริตาให้ผมมันน้อยน่ะครับ

ริตา : ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เท่านี้ก็พอแล้ว งั้นเดี๋ยวริตาเอาไปดูบนรถเลยก็แล้วกัน

คิม : ครับ

ระหว่างนั่งรถ

คิม : เป็นไงบ้างครับ ลูกชายของคุณตฤณโปรไฟล์ดีแถมหน้าตาก็ดีด้วยนะครับ คุณริตาไม่ลองเก็บไว้พิจารณาดูเหรอครับ

ริตา : เด็ก!! พี่ก็รู้ว่าริตาไม่ชอบคนที่อายุน้อยกว่า ส่วนที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ...คุณพ่อรู้ว่าริตาไม่ชอบคนที่อายุน้อยกว่าแต่ท่าน ก็ยังให้ริตามาดูตัวกับเด็กคนนี้อีก

คิม : อย่าเพิ่งตัดสินเขาที่อายุสิครับ ลองไปเจอกับเขาก่อน ถ้าคุณไม่โอเคก็แค่บอกผมเดี๋ยวผมจะหาทางพาคุณออกมาเอง อ่ะ!! ถึงแล้วครับ เดี๋ยวคุณริตาเข้าไปก่อนเลยนะครับ เดี๋ยวผมเอารถไปจอดแป๊บนึงนะครับ

ริตา : อืม งั้นเดี๋ยวไปเจอกันในร้านก็แล้วกัน

คิม : ครับ

เมื่อริตาเดินมาถึงประตูร้าน พนักงานชายก็เดินออกมาต้อนรับเธอแล้วพาเธอไปยังห้องอาหารที่เจ้าสัวชูชาติจองไว้ เมื่อเธอเดินพ้นประตูห้องมาเธอก็พบกับเจ้าสัวและผู้ชายอีกสองคนที่นั่งรออยู่

ชูชาติ : เอ้า มาแล้วเหรอลูกมานั่งนี่เร็ว (เจ้าสัวตบมือลงไปที่เก้าอี้ข้างๆตัวเองสองสามครั้ง จากนั้นท่านก็เริ่มแนะนำผู้ชายอีกสองคน) นี่คุณตฤณเพื่อนพ่อ

ริตา : สวัสดีค่ะคุณลุง

ตฤณ : สวัสดีลูก

ชูชาติ : ส่วนที่นั่งอยู่ข้างๆ คือ ไทม์ลูกชายของคุณตฤณ

ไทม์ : สวัสดีครับ (ชายหนุ่มยกมือขึ้นไหว้ริตาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม)

ริตา : สวัสดีจ้ะ

ตฤณ : พ่อของหนูเล่าเรื่องที่หนูอยากจะทำรถสปอร์ตในแบบของหนูให้ลุงฟังแล้วล่ะ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ลุงยังมีโปรเจ็กต์ที่ทำค้างอยู่เกือบสิบโปรเจ็กต์ ไว้ถ้าลุงเคลียร์งานทั้งหมดเสร็จ ลุงจะติดต่อไปหาหนูริตานะ หนูคงไม่โกรธลุงหรอกใช่มั๊ยลูก

ริตา : ไม่ค่ะ ริตาไม่กล้าโกรธคุณลุงหรอกค่ะ อีกอย่าง ริตาไม่ได้รีบร้อนอะไร ไว้คุณลุงว่างเมื่อไหร่เราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกครั้งก็ได้ค่ะ

ตฤณ : ได้จ้ะ ว่าแต่..ตอนนี้ริตาอายุเท่าไหร่แล้วล่ะลูก

ริตา : 26 ปีค่ะ

ตฤณ : อืม .. อย่างนี้ก็อายุมากกว่าไทม์ 7 ปีน่ะสิ เพราะปีนี้ไทม์เขาก็อายุครบ 19 ปีพอดี...ใช่มั้ยลูก

ไทม์ : ใช่ครับ

ตฤณ : แล้วตอนนี้หนูมีแฟนหรือเปล่าลูก

ริตา : ไม่มีค่ะ

ตฤณ : ดีแล้วลูก เอ่อ.. แล้วสเป็กหนูชอบผู้ชายแบบไหนล่ะ

ริตา : เอ่อ.. (ริตาหันหน้ามาสบตากับผู้เป็นพ่อเพื่อหาที่พึ่ง แต่สิ่งที่ท่านทำกลับมาคือการยิ้มแห้งๆกลับมาเท่านั้นเอง โชคดีที่คุณไทม์ออกปากปรามพ่อของเขาไว้ ไม่อย่างนั้นคงมีซักกันอีกนาน)

ไทม์ : คุณพ่อครับ พอเถอะครับ

ตฤณ : โอเคๆ พ่อไม่ถามแล้วก็ได้

ชูชาติ : 55555 ปกติลูกชายนายพูดน้อยแบบนี้เหรอตฤณ

ตฤณ : ใช่แล้วล่ะ เขาสุภาพเหมือนแม่ของเขา มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ชูชาติ : ต่างจากพ่อเขามากเลยนะ

ตฤณ : นายพูดแบบนี้ก็สวยสิชูชาติ นายเองก็ใช่ย่อยนี่ 5555555

ชูชาติ : อ่ะแฮ่ม! พอๆ เราอย่าเพิ่งมาตีกันตอนนี้เลย นี่ก็เลยเที่ยงมาเยอะแล้ว ลูกๆเราคงจะเริ่มหิวกันแล้วล่ะ

ตฤณ : จริงสิ ลืมไปเลย

ชูชาติ : ริตา หนูหิวหรือยังลูก สั่งอาหารเลยดีกว่าเนอะ

ริตา : ก็ดีเหมือนกันค่ะ เดี๋ยวริตาเรียกพนักงานให้นะคะ

ไทม์ : เอ่อ.. ไม่เป็นไรครับคุณริตาเดี๋ยวผมออกไปเอง พอดีผมจะไปเข้าห้องน้ำน่ะครับ

ริตา : อ๋อ ค่ะ

ริตา คุณไทม์เดินออกไปข้างนอกเพื่อไปเรียกพนักงานมาให้ พอพนักงานมาถึง คุณพ่อกับคุณลุงตฤณก็เริ่มสั่งอาหาร ส่วนใหญ่เมนูที่คุณพ่อกับคุณลุงสั่งจะเป็น เมนูโปรดของฉันกับคุณไทม์ ผ่านไปสักพักนึงอาหารที่สั่งไปก็เริ่มทยอยออกมาเสิร์ฟ

ตฤณ : ทำไมเจ้าไทม์มันไปห้องน้ำนานจังเลยนะ อาหารมาเสิร์ฟจนจะครบอยู่แล้วนะเนี่ย นานจริงๆ

ริตา : เดี๋ยวริตาไปตามเขาให้ก็ได้ค่ะ คุณลุงกับคุณพ่อทานกันไปก่อนเลยนะคะ

ตฤณ : ขอบใจนะหนูริตา

ชูชาติ : รีบไปรีบมานะลูก

ริตา : ค่ะ

คิม : คุณริตาจะไปไหนเหรอครับ

ริตา : พี่อยู่หน้าห้องนี้ตลอดเลยเหรอคะ

คิม : ใช่ครับ แล้วคุณริตาจะไปไหนเหรอครับ

ริตา : ริตาจะไปดูคุณไทม์น่ะค่ะ เห็นออกไปห้องน้ำนานแล้ว แต่ยังไม่กลับเข้ามาเลยค่ะ

คิม : อ้าว..ผมคิดว่าคุณไทม์มีธุระด่วนซะอีก เมื่อครู่ผมเห็นว่ามีรถมารับเขาออกไปแล้วนี่ครับ

ริตา : อะไรนะ !!

ริตา หลังจากที่ฉันรู้ว่าคุณไทม์หายไปไหนฉันก็กลับเข้ามาบอกคุณลุงตฤนกับคุณพ่อ คุณลุงตฤณดูจะโกรธมากที่ลูกชายของเขาหายไปโดยไม่ได้บอกอะไรเลยแบบนั้น หลังจากทานอาหารกันเสร็จคุณลุงตฤณก็ขอตัวกลับบริษัทของเขาเช่นเดียวกับคุณพ่อที่ต้องกลับไปสะสางงานต่อ

ภายในรถของริตา

ริตา : ไร้มารยาท!

คิม : เอ่อ..ผมเหรอครับ

ริตา : ริตาหมายถึงเด็กนั่นต่างหาก. คิดว่าตัวเองเป็นใคร กล้ามาหักหน้าฉันแบบนี้ได้ยังไง ดูผิวเผิน คิดว่าจะเป็นคนดี สมัยนี้ดูคนที่ภายนอกไม่ได้จริงๆสินะ เหอะ!! หนีกลับไปทั้งๆที่ผู้ใหญ่ยังคุยกันไม่เสร็จแบบนี้เนี่ยนะ ไร้มารยาท ไร้มารยาทที่สุด ฮึ่ย... ยิ่งคิดยิ่งโมโห พี่คิม..ริตาไม่เข้าบริษัทแล้วนะ พาริตาไปร้านเดิมที

คิม : คุณริตาครับ แต่นี่มันเพิ่งจะสีโมงเย็นนะครับ

ริตา : คิม!!

คิม : โอเคครับ ผมจะพาไปเดี๋ยวนี้แหละครับคุณริตา

ความคิดเห็น