facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 34 : ไม่มาหา...ก็ไปหาเองได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 34 : ไม่มาหา...ก็ไปหาเองได้

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 151.8k

ความคิดเห็น : 99

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2563 23:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34 : ไม่มาหา...ก็ไปหาเองได้
แบบอักษร

 

ยามค่ำคืนที่เงียบสงัด  ชายคนหนึ่งลากกระเป๋าเดินจากปากซอยเข้ามาที่บ้านของตัวเองแต่แล้ว 

ก็พบกับสิ่งที่เปลี่ยนไป  หน้าบ้านมีเตียงไม้ที่เคยตั้งอยู่ในบ้านวางอยู่ ชายคนนี้จึงเปิดประตูเข้าไปในบ้าน 

ถึงกับรีบปิดประตูลงแล้วเดินถอยหลังมองซ้ายมองขวาให้แน่ใจอีกรอบ 

“  มาผิดซอยเปล่าวะ  ” 

“  ก็ว่าไม่...นี่บ้านกูเหรอวะเนี่ย  เฮ้ยยยย  ” 

วีคิดๆแล้วก็เปิดประตูเข้าบ้านไปอีกครั้งเปิดไฟให้สว่างก็เห็นทั้งทีวีจอแบนที่กลางบ้าน 

พร้อมโซฟาไว้นั่งดู มีโต๊ะกระจกใสๆวางรีโมตและตะกร้ากระดาษของพ่ออยู่ 

“   ตู้เย็นใหม่ด้วยเหรอ  ไมโครเวฟ  อะไรกัน  ” 

“  เดี๋ยววววว  ห้องน้ำ วอท!!  ” 

วียังคงเดินสำรวจบ้านตัวเองอย่างกับคนเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ เพราะนอกจาก ข้าวของที่เจอแล้ว 

ห้องน้ำก็ยังมีฝักบัว แถมปูพื้นและเปลี่ยนประตูบานใหม่อีกด้วยแต่ก็หักห้ามความสงสัยเอาไว้ถามพ่อพรุ่งนี้ 

เดินกลับมาคว้ากระเป๋าเดินเข้ามาที่ห้องนอนของตน กระโดดลงเตียงด้วยความเหนื่อยจึงหลับไปในทันที 

เช้าวันต่อมา 

“  วี!  วี!  มึงกลับมาแล้วเหรอ ”     เสียงพ่อตะโกนลั่นบ้าน  ทำเอาผมตื่นลุกไปอาบน้ำ 

ล้างหน้าล้างตาแล้วก็ออกมาหา   หาววววววววววว   พ่อกำลังนั่งดูข่าวพลางกินกาแฟกับปาท้องโก๋ 

สบายใจเชียว เอาล่ะจะได้รู้สักทีว่า เกิดอะไรขึ้นกับบ้าน 

“  พ่อ...ทำไมบ้านเป็นแบบเนี้ย  ” 

“  คุณมาเฟียเค้าซื้อมาติดตั้งให้เสร็จสรรพ  ทำห้องน้ำให้ใหม่ ห้องนอนพ่อเค้าก็ติดแอร์ 

ให้ด้วย  แต่ห้องมึงเค้าไม่ได้ติดให้ ไม่รู้ทำไม  ”      ลุงวัฒตอบลูกชายแล้วยกกาแฟร้อนๆจิบเข้าไป 

“  แหม...พอเค้าซื้ออะไรมาให้เยอะแยะเรียกเค้าคุณมาเฟียเชียวนะ  ”   วีแซวพ่อ 

“  มึงไม่อยู่  เค้ามาหากูแทบวันเว้นวัน  ” 

“  ผมบอกแล้วไง...ว่าไม่ให้รับของจากเค้า แล้วดูเต็มบ้านเลย  ”   วีบ่นแล้วมองพ่อนิ่งๆ 

“  มึงบอกว่าไม่ให้รับ อยากกินอะไรจะซื้อให้ แต่มึงไม่ได้บอกห้ามรับของพวกเนี้ย 

อีกอย่างกูอยากมีทีวีดูเอง ไม่ต้องไปอาศัยบ้านอื่นดู  ” 

“  ซื้อมาเยอะขนาดนี้  ค่าไฟก็ต้องสูงแน่เลย  ” 

“  เหมือนคุณมาเฟียเค้าจะรู้ว่ามึงจะบ่น  เค้าติดมิเตอร์แยกให้แล้ว  เค้าจะจ่ายมิเตอร์ 

ของพวกเนี้ยที่ซื้อให้กูเอง มึงก็จ่ายของมึงไป  ” 

“  โว้ะ!!  ได้ไงนี่บ้านผมนะ  ” 

“  ไปขอบคุณเค้าหน่อยไป  ”      ลุงวัฒวางแก้วกาแฟลงแล้วเงยหน้าบอกกับลูก 

“  ปะ..ไปทำไม  ไม่ไปหรอก  ”              วีส่ายหน้าหงึกๆอย่างคนเสียอาการ 

“  ให้เค้าตามง้อนานไป ระวังเค้าจะถอดใจจากมึงนะวี  ” 

“  พ่อไปรู้อะไรมา ”      วีรีบเดินมานั่งลงที่โซฟาด้วยความกังวลว่าพ่อจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้น 

“  ไปไหนก็ไปๆ กูจะดูข่าว  ดูไม่รู้เรื่องเลย ” 

ผมมองพ่อที่นั่งกึ่งนอนบนโซฟาตามองจอทีวี มือหยิบปาท้องโก๋ใส่ปากเคี้ยวๆไม่ยอมบอกผม 

ว่าที่พูดหมายถึงอะไร  แล้วดูผมไปดูงานต่างประเทศแค่สัปดาห์เดียว  เค้ามารีโนเวตบ้านผมใหม่ซะหมดเลย 

“  เดี๋ยวก็คงมามั้ง  ไม่ไปหาหรอก  ”     วีบอกกับตัวเองแล้วก็เข้ามาในห้องเปิดกระเป๋าลาก 

ข้างเตียง หยิบเสื้อผ้าออกมา พร้อมของฝากฮันนี่ นำไปซักที่หลังบ้านจากนั้นก็ไปเอาเสื้อผ้าพ่อในตะกร้า 

มาซักแล้วตากจนหมด  กวาดทำความสะอาดบ้านและห้องของตัวเองใหม่ให้สมกับเป็นบ้านใหม่ทั้งหลัง 

“  กูไปข้างนอกนะเว้ย ”        ลุงวัฒตะโกนจากในบ้านบอกลูกชาย 

“  ครับ  ”      วีตอบกลับพ่อ  แล้วก็ไปนั่งผึ่งพัดลมพักเหนื่อยรอถึงเย็นก็ออกไปหลังบ้าน 

เก็บผ้าเข้ามาแขวนที่ตู้ และรีดชุดไว้ใส่ไปทำงานของตัวเองจนเสร็จ 

“  โอ๊ยยย  เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ยงานบ้าน พู่ววววววว  ” 

“   ไหนพ่อบอกเค้ามาบ้านบ่อย นี่อยู่มาทั้งวันยังไม่เห็นแม้แต่เงาเลย  ” 

ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงออกมาทำกับข้าวมื้อเย็นไว้รอพ่อกลับมาจากข้างนอก เปิดตู้เย็นเอาพวกผัก 

และเนื้อสัตว์มาหั่น ล้างๆ เพื่อประกอบอาหารไว้กินจนคนเป็นพ่อกลับมาก็บ่นหิวเสียงดังมาแต่ไกล 

“  หิวพอดีเลย  ” 

“  ไม่หิวจะกลับบ้านมั้ยเนี่ย  ”          ลูกชายแซวพ่อที่ไม่ค่อยอยู่ติดบ้านไปนู้นนี่นั่น 

“  กลับสิ  จะให้นอนอยู่ข้างถนนรึไง  ” 

“  ดูพูดเข้า ”         วีหันมามองพ่อแล้วตักของใส่จานพร้อมยกมาเสิร์ฟ 

“  เดี๋ยวกูช่วย  ยกมาวางเลยนะ  ”         ลุงวัฒเห็นว่าเสร็จแล้วจึงจะเข้าไปช่วยแต่โดนห้ามไว้ 

“  ไปนั่งรอเลย เดี๋ยวผมยกไปเอง  ” 

“  ว้าว!!  ผัดผักกาดขาวใส่ไข่กับพะแนงหมูซะด้วย  ” 

“  ผมไม่อยู่พ่อกินอะไร  ”        ระหว่างนั่งกินข้าวจู่ๆวีก็นึกถึงตอนตนเองไม่อยู่จึงถามพ่อ 

“  ซื้อข้าวแกงแถวนี้แหละ อร่อยนะเนี่ย ”     ผมนั่งกินข้าวกับพ่อจนอิ่ม  ก็เก็บไปล้างส่วนพ่อ 

ก็นั่งหน้าจอดูฟุตบอลเลย  ในขณะที่ล้างจานไป  ผมก็มองไปที่ประตูหน้าบ้านก็ไร้วี่แววว่าเค้าจะมา 

ผมเลยตัดสินใจเข้าห้องไปอาบน้ำ แล้วก็โบกรถ มอเตอร์ไซต์วินไปที่บ้านของนายเอง กดออดยืนรออยู่ 

สองนาทีประตูเล็กก็เปิดออก 

“  ผมตาไม่ฝาดใช่มั้ยเนี่ย  ”       ลูกน้องมาเฟียขยี้ตาเมื่อเห็นคนที่มาคือวี 

“  เปิดประตูกว้างๆสิ  ช้าอยู่ได้  ” 

“  ครับๆ  ” 

ร่างบางสั่งลูกน้องมาเฟียแล้วเดินยิ้มเข้ามาในบ้าน คนในบ้านเห็นก็พากันเดินออกมากอดมาจับมือกันใหญ่ 

“  คุณวีกลับมาหานายใช่มั้ยคะ  ”      ป้าภาถามไปยิ้มไปอย่างปลาบปลื้ม 

“  คุณวี!!! หื้อออออออ  ” 

“  โอ๊ย...ฉันจะร้องไห้  ”         สองสาวใช้วิ่งเข้ามาซบหน้าลงที่แขนวีคนละข้างอย่างคิดถึง 

“  ดีใจอะไรกันขนาดนั้น  ” 

“  ส่งเสียงอะไรกัน  ”         กาเบียลได้ยินเสียงดังกลางบ้านจึงเดินออกมาดู 

“  คุณวีกลับมาบ้านเราค่ะ  ” 

“  ผม..ผมมาหาฮันนี่น่ะ ”       วียกมือไหว้กาเบียลและบอกอย่างตะกุกตะกักนิดๆ 

“  คุณหนูฮันนี่อยู่ที่ห้องนอนครับ  ” 

“  ขึ้นไปได้เลยเหรอครับ  ไม่ต้องขอ...ขอนายก่อนใช่มั้ย  ” 

“  อ๋อ  ไปขอนายก่อนก็ได้ครับ อยู่ห้องทำงาน  ”      กาเบียลเปลี่ยนใจคงคิดว่าคงมีคนอยากเจอวี 

มากกว่าฮันนี่ในตอนนี้อยู่มาก 

“  ขอบคุณครับ  เดี๋ยวผมมานะ  ”    ผมบอกกับป้าภา อินแล้วก็อรว่าเดี๋ยวขึ้นไปด้านบน 

ก่อนแล้วจะลงมาหา  พวกเค้าก็บอกให้รีบขึ้นไป  ผมเลยเดินขึ้นบันไดมาด้านบนเดินมาที่ห้องทำงาน 

ของนาย  เคาะประตู 2 – 3 ครั้งประตูก็เปิดออก กรรณถึงกับตาโตไม่คิดว่าคนที่มาเคาะคือวี 

“  ชู่ววววว!!!  ”          วีเอานิ้วชี้ปิดอยู่ที่ริมฝีปากตัวเองเพื่อบอกให้กรรณเงียบ 

“  ไปดูสภาพนายเร็วครับ  ว่าคุณหนีไปนายเป็นเอามากขนาดไหน  ”   กรรณกระซิบ 

“  เวอร์ละ  ” 

กรรณเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้วีเดินเข้าไปหานายที่ห้องพักตามลำพัง  และพอวีเปิดเข้าไป 

ก็เห็นกองขวดเหล้าเกลื่อนห้อง  พร้อมคนที่นั่งริมกระจกหันหลังให้ประตู  ยกขวดดื่มอย่างนิ่งเงียบไม่สนใจ 

ว่าใครจะเข้าออกห้อง ซึ่งเป็นภาพที่วีไม่เคยเห็นและก็ยืนนิ่งไปชั่วครู่จึงส่งเสียงออกไปให้อีกคนได้รู้ตัว 

“  ขอ..ขออนุญาตครับ  ” 

“  อือ  มีไร ”    เค้าไม่หันกลับมาแถมจำเสียงผมไม่ได้อีก ผมเลยเดินเข้าไปจนอยู่ 

ข้างหลังเค้าแล้วพูดต่อไปอีกว่า... 

“  ผมขอเข้าไปหาฮันนี่ได้มั้ย  ”    ผมส่งเสียงถามไปครั้งนี้ทำให้คนที่นั่งหันหลังอยู่รีบหันกลับมา 

มองผมแบบอึ้งๆแล้วก็เอามือรวบเอวผมเข้าไปกอดอย่างรวดเร็ว ซุกหน้าอยู่ที่หน้าท้องของผม 

“  มึงกลับมาหากูแล้วจริงๆใช่มั้ยวี  ” 

“  ผมกลับมาหาฮันนี่  ” 

“  รู้มั้ยกูคิดถึงมึงมากขนาดไหน  กูคิดว่ามึงทิ้งกูไปจริงๆแล้ว  ” 

“  มากขนาดไหนเหรอครับ ”       อิทธิปล่อยแขนจากเอวของวี  เงยหน้าขึ้นมองวีอย่างหงอยๆ 

ไม่เหมือนแต่ก่อนที่เก๊กหน้านิ่งใส่ตลอด 

“  มากขนาดที่...  ”    ผมรอฟังเค้าพูดแต่เค้ากลับลุกขึ้นยืนแล้วโน้มคอผมเข้ามาประกบปาก 

จูบอย่างรวดเร็ว  จูบไปได้สักพักเค้าก็สอดลิ้นเข้ามาในปากของผม กวาดต้อนทั่วปาก ดูดและหยอก 

เย้าลิ้นของผมอย่างโหยหา  เมื่อจูบเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันทำให้ผมยกมือกอดเค้าพลางลูบอยู่ที่ 

แผ่นหลังอันขกว้างของเค้าตามอารมณ์ที่ปล่อยไปกับรสจูบอันเร่าร้อนแฝงความคิดถึงที่มากล้นจนรับรู้ได้ 

“  พอแล้วครับ ” 

“  รู้รึยัง กูคิดถึงมึงมากขนาดไหน  ”   อิทธิถามแล้วรวบเอววีนั่งลงมาบนตักของตัวเอง 

“  นาย!!  แล้วทำไมต้องกินเหล้ามากมายขนาดนี้ด้วย  ” 

“  กูเศร้าไง  เสียใจในสิ่งที่กูพลาดไป  ” 

“  นายพลาดอะไร  ”           วีขมวดคิ้วหันกลับมามองเจ้าของตักที่ตัวเองนั่ง 

“  พลาดที่ทำให้มึงออกไปจากชีวิต  พลาดที่กูปากอย่างใจอย่าง  ” 

“  ผมมาขอเข้าห้องฮันนี่  ยาวละเนี่ย ไปดีกว่า  ”       วีเขินเล็กๆแล้วเปลี่ยนเรื่องทันที 

“  ไปดิ  กูไปด้วย  ” 

“  ไม่ดีมั้ง  กลิ่นเหล้าหึ่งแบบเนี้ย จะไปหาลูก  ” 

“  กูไม่ได้เมา  งั้นกูไปอาบน้ำแปรงฟันก่อน  รอด้วยไปพร้อมกัน  ” 

“  ผมไปรอห้องฮันนี่นะ 

"  รอก่อน อาบน้ำแปปเดียว " 

“  โอ๊ยเดี๋ยวกลับดึก  ผมจะไปหาฮันนี่  ” 

“  เออ...ตามใจ  ”      เค้ายอมผมแฮ้ะ  ผมมองเค้าเล็กน้อยจากนั้นก็เดินออกจากห้องมา 

หาฮันนี่ รู้สึกผมจะสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน พี่สาพอเห็นผมก็ยิ้มกว้างเข้ามาหาผมอย่างดีใจ 

“  ขอโทษพี่สาด้วยนะไม่ได้บอกอะไรเลย  เหนื่อยมากมั้ย  ”   ผมรู้สึกผิดเพราะตอนผมจากไป 

พี่สายังไม่กลับมาจากการลางานไปดูแลแม่ที่ป่วย 

“  ไม่เป็นไรค่ะ  อินกับอรก็มาช่วยพี่อยู่  ”   วีเดินไปนั่งลงกับฮันนี่แล้วอุ้มฮันนี่มานั่งตัก 

ของตัวเอง ฮันนี่เองก็จับมือวีไม่ปล่อยมองวีตาแป๋วเลย 

“  ฮันนี่คิดถึงวีมั้ยครับ ” 

“  โอ๊ย!! กว่าจะหยุดงอแงทำเอาทุกคนวุ่นไปหมดเลยค่ะ  ”  สาฟ้องอย่างหมั่นเขี้ยว 

“  วีขอโทษนะฮันนี่  วีคิดถึงฮันนี่ทุกวันนั้นแหละ ไม่ได้อยากจะทิ้งหนูไปนะ  ” 

“  แล้วกูล่ะ ”     เสียงคำถามดังมาก่อนเจ้าตัวที่กำลังจะเดินเข้ามา สาพอเห็นว่านาย 

เปิดประตูเข้ามาก็ขอตัวออกไปซะดื้อๆ  เหมือนรู้เห็นเป็นใจให้นายได้อยู่กับวีตามลำพังพร้อมลูกน้อย 

“  วีมีของฝากฮันนี่ด้วย  แต่อยู่ข้างล่างไม่ได้เอาขึ้นมา  ” 

“  คิดถึงกูบ้างมั้ย  หรือว่าคิดแต่จะหลบจะหนีไปจากกู  ”   อิทธิยังคงถามคำถามเดิมต่อ 

แต่อีกฝ่ายไม่สนใจ คุยกับเด็กน้อยในอ้อมแขนอย่างตื่นตาตื่นใจ 

“  ฮันนี่...เดี๋ยวนี้หนูเปลี่ยนสลับมือถือของได้แล้วเหรอ  ” 

“  แม่งไม่ฟังกูเลย ”       อิทธิสบถพลางถอนหายใจเสียงดัง 

“  นายถามว่าอะไรนะครับ  ”            วีหันไปมองนายแล้วถามอีกครั้งทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว 

“  ไม่ถามแล้ว  ไม่อยากรู้ละ  มึงมาหาฮันนี่นี่เนอะ  งั้นกูไปละ  ” 

อิทธิไม่อยากให้อีกคนไม่สนใจตนแบบนี้ เลยลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง 

แต่พอเดินมาถึงประตู  วีก็ได้ส่งเสียงเรียกอิทธิไว้พร้อมพูดคำที่อิทธิอยากจะได้ยินและถามมาหลายครั้ง 

“  ไม่คิดถึงจะมาหาเหรอ ” 

“  หึ!  มึงมาหาฮันนี่ไม่ใช่รึไง  ”       มาเฟียใจชื้นขึ้นมาแต่ก็ยังเก๊กพูดไปอีกอย่าง 

“  แล้วผมไปหาใครก่อน  ” 

“  ไม่รู้!!  ” 

“  คิดถึง...พอใจยัง  ”                    ร่างบางพูดชัดๆพลางอมยิ้มเล็กน้อยกับสิ่งที่พูด 

“  พูดให้มันได้ใจความหน่อยได้มั้ย  ” 

“  เรื่องมาก...ผมคิดถึงนายครับ  ” 

“  จริงเหรอ  ”           มาเฟียหนุ่มยิ้มแล้วถามกลับไปให้แน่ใจแต่ก็ต้องหุบยิ้มลง 

“  พูดเล่น  ” 

“  วี!!   มึงจะทำกูอกแตกตายให้ได้เลยใช่มั้ย  ” 

“  ผมก็เพิ่งจะรู้ว่า...ผมมีค่าขนาดทำใครอกแตกตาย กินเหล้าเมามาย ไม่ทำงานทำการ 

หรือยอมตามง้อผมได้มากขนาดนี้มาก่อนเลย  ” 

“  เพราะมึงสำคัญที่สุดในชีวิตกูไง  ” 

 

 

 

 

 

 

 

****  ดอกจัน 3001 ดอกจ้า ขณะนี้นิยายเรื่องนี้ได้ตีพิมพ์เป็นเล่มกับสำนักพิมพ์มีดีส์ 

พับบลิชชิ่งแล้ว ขอฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของคนอ่านหน่อยนะจ๊ะ ช่วยซื้อช่วยอุดหนุนผลงานเล่ม 

แรกของไรท์กันหน่อยน้าา **** 

 

#  อ้าววววววว  โดนถามย้อนกลับซะละพ่อพระเอกของไรท์ 

#  โปรดติดตามตอนต่อไปนะจ๊ะ 

#  ขอบคุณทุกคนเช่นเคย  ทั้งมาเม้นท์  มาอ่าน  มากดถูกใจ 

#  ฝากติดตามผลงานล่าสุดของไรท์ด้วยนะคะ " ของตาย " เข้าไปลองอ่านกันได้ สนุก รับรอง มาอ่านเด้อ 

#  รักทุกคนนะ 

#  ใครที่บอกว่ารอให้เค้าได้กัน  ไรท์ก็รอ  รอก่อนนนน 

#  สำหรับค่ำคืนนี้  ฝันดีราตรีสวัสดิ์  หว่านอันนนนนนะคะทุกคนน 

ความคิดเห็น