ainfriend

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 ลิขิตรักนักเตะ 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ลิขิตรักนักเตะ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2561 13:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ลิขิตรักนักเตะ 2
แบบอักษร

ตอนที่ 3

มนตรานั่งเช็คดูเอกสารและเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าสำหรับการเดินทาง

"เอกสารพร้อม เสื้อผ้าพร้อม และเงินก็พร้อม" มือบางเปิดดูเงินที่แลกมา

มนตราเลือกที่จะเดินทางไปคนเดียวถึงแม้ว่ามันจะเป็นการไปต่างประเทศครั้งแรกสำหรับเธอก็ตาม แต่เธอก็มีการวางแผนเอาไว้แล้ว และยังมีความรู้เรื่องของภาษาดีเลยทีเดียว

เครื่องบินที่มนตรานั่งโดยสารมาลงจอดที่เมืองมาดริด ประเทศสเปน เธอรู้สึกตื่นตาตื่นใจไม่น้อย ความตื่นเต้นทำให้เธอทำอะไรแทบไม่ถูก

***************************

เฟรดเดอริกใช้ชีวิตเหมือนคนที่หมดหวัง ถึงแม้ว่าจะเปิดฤดูกาลแข่งขันฟุตบอลแล้ว เขาก็ยังไม่ได้ลงแข่งเพราะหัวเข่าของเขายังมีอาการปวดอยู่ถึงแม้จะเดินได้ตามปกติก็ตาม มิเชลแฟนสาวของเขาก็ทิ้งเขาไปมีคนใหม่

เขาเดินตามถนนไปเรื่อยๆ จากนักเตะดาวรุ่ง ดูสภาพเขาตอนนี้สิไม่ต่างจากนักเตะตกอับเลย

"ว๊าย!!" เฟรดเดอริกตกใจจู่ๆก็มีร่างบางถอยมาชนเขา เขาอยากจะเอ่ยปากต่อว่าให้แต่ว่าแขนแกร่งเร็วกว่าปาก

เนื่องจากทั้งเขาและเธอต่างก็ไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้ทั้งคู่ลงไปนอนกองอยู่บนพื้นด้วยกัน

"ขอโทษค่ะ" มนตราเอ่ยออกมาก่อนจะรีบดันตัวเองให้ออกห่างจากร่างแกร่ง แต่เหมือนยิ่งดันแขนของเขาก็ยิ่งรัดตัวเธอมากขึ้น

ใบหน้าที่ใกล้กันทำให้ทั้งสองคนได้สบตากัน สายตาคมมองดูใบหน้าสวย ดวงตากลม จมูกเล็กๆ ไล่ลงมาที่ริมฝีปากชมพู

"..." เฟรดเดอริกไม่สามารถละสายตาจากเธอได้

"..." มนตรานิ่งอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง สายตาจ้องมองดูใบหน้าหล่อเหล่ ในใจก็อดคิดไม่ได้ 'ผู้ชายอะไรขนตางอนสวยกว่าฉันอีก'

"ขอโทษค่ะ" เธอรีบตั้งสติและดันร่างของตัวเองให้หลุดจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม

"ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย" เขาเอ่ยถามทั้งที่ยังนั่งกองอยู่บนพื้น

"ไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันขอโทษ" มือบางยื่นออกไปเพื่อช่วยดึงชายหนุ่มให้ลุกขึ้น "คุณเจ็บตรงไหนหรือป่าว ลุกไหวมั้ย"

"ไม่เป็นไรผมลุกเองได้" เฟรดเดอริกทำฟอร์ม เขาพยายามจะลุกขึ้นเองแต่อาการเจ็บหัวเข่าของเขาก็ทำให้เขาลุกยากพอสมควร

"ฉันช่วย" มนตราเข้าไปพยุงเขา

"ขอบใจ" เฟรดเดอริกกำลังจะก้าวขา ความรู้สึกเจ็บแปลบก็เกิดขึ้นที่หัวเข่า เขาจำเป็นต้องยืนนิ่งเพื่อไม่ให้แสดงอาการให้เธอได้เห็น

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณเจ็บขาเหรอ" เธอเอ่ยถามเมื่อสังเกตเห็นอาการของเขาเมื่อครู่

"คงจะเป็นเพราะล้มลงไปเมื่อกี้"

"ฉันขอโทษ ไปนั่งพักตรงนั้นก่อนเถอะ" มนตราพยุงร่างหนาให้เดินไปที่เก้าอี้ตัวยาว

"เธอมาจากที่ไหนเหรอ" เขาเอ่ยถามเพราะดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่รู้จักเขา

"ฉันมาจากประเทศไทย"

"ผมพอจะรู้จัก คุณเป็นลูกครึ่งเหรอ ทำไมถึงพูดภาษาสเปนได้"

"ฉันเป็นคนไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็น แต่ที่พูดได้เพราะแม่ฉันอยากให้ฉันเรียนภาษา"

ทั้งสองคนได้นั่งคุยกันอยู่นาน เฟรดเดอริกรู้สึกดีที่ได้พูดคุยกับมนตรา อาจจะเป็นเพราะเขาได้คุยกับคนที่เขาไม่รู้จักและเธอเองก็ไม่รู้จักเขา

"ฉันนั่งคุยกับคุณนานไปแล้วล่ะ ฉันคงต้องไปแล้ว" มนตรารู้สึกว่าเธอไว้ใจคนแปลกหน้ามากเกินไป

"คุณอยากให้ผมพาคุณไปเที่ยวมั้ย" เฟรดเดอริกรู้สึกว่าอยากจะอยู่คุยกับเธอต่อแต่เขาไม่รู้ว่าจะหาข้ออ่างอะไรมารั้งให้เธออยู่ต่อ

"ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ" มนตราพูดจบก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

เฟรดเดอริกได้แต่มองตาหลังหญิงสาว เมื่อเห็นว่าเธอเดินลับตาไปเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อโทรให้น้องชายมารับเขากลับบ้าน

"พี่ยิ้มอะไร" ฟรานเซสเอ่ยถามพี่ชาย เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องเขาก็แทบจะไม่เคยเห็นพี่ชายของเขายิ้มอีกเลย

"ฉันอารมณ์ดีฉันก็ยิ้มสิไม่เห็นจะแปลกตรงไหน"

"มันก็แปลกตรงที่พี่ยิ้มนี่แหละ"

"เอาเป็นว่าถ้าวันพรุ่งนี้ฉันกลับมาที่บ้านแล้วยังยิ้มอยู่ฉันจะบอกแก" เฟรดเดอริกบอกน้องชาย ในสมองกำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง

ในช่วงเช้าของวันใหม่เฟรดเดอริกขับรถออกจากบ้านแต่เช้า เขาขับไปยังสถานที่สำคัญต่าง ๆ ที่คิดว่าหญิงสาวจะไป เขายังไม่รู้จักชื่อของเธอเลย วันนี้ถ้าเจอจะต้องถามชื่อให้ได้

เฟรดเดอริกขับรถไปสถานที่ต่างๆ ทั้งวันแต่ก็ไม่เจอหญิงสาว หรือว่าเขาและเธอจะไม่ได้เจอกันอีก ก่อนจะกลับบ้านเขาจึงแวะทานมื้อเย็นที่ร้านอาหารเล็กๆ ข้างทาง

"..." หรือว่าจะเป็นพรหมลิขิตเมื่อเขานั่งลงที่โต๊ะ สายตาของเขาก็เห็นหญิงสาวที่เขาตามหาทั้งวันนั่งอยู่อีกโต๊ะตรงหน้าเขา "คุณ"

"..." มนตรามองมาตามเสียงเรียก เธอไม่รู้หรอกว่าเสียงนั้นเรียกเธอหรือเปล่า แต่เธอก็อยากจะรู้ว่าเป็นเสียงของใคร และเมื่อเห็นว่าเป็นชายหนุ่มคนที่เธอเจอเมื่องานเธอก็ตกใจไม่น้อย 'มันบังเอิญไปหรือเปล่า'

"ผมดีใจนะที่ได้เจอคุณอีก" เฟรดเดอริกไม่รอให้หญิงสาวเชิญเขาไปนั่งด้วยหรอก เขาลุกจากโต๊ะและไปนั่งเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับเธฮทันที

"..." มนตรายิ้มแห้ง เขาถามเธอหรือยังว่าอยากเจอเขาหรือป่าว หรือว่าเขาจะเป็นพวกค้ามนุษย์ หลอกผู้หญิงไปขายตัวเหมือนในละคร เมื่อคิดแบบนั้นเธอก็หน้าซีด

"คุณไม่สบายหรือเปล่า"

"ปะ...เปล่า" เธอพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด และก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารในจานอย่างรวดเร็ว

มนตรารีบเช็คบิลและก็รีบออกจากร้านมาทันที เฟรดเดอริกเองก็รีบจ่ายเงินและตามเธอออกไป เธอจะหนีเขาทำไมเขาไม่เข้าใจ

"คุณเดี๋ยวก่อนสิ" เฟรดเดอริกวิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดเมื่อรู้สึกเจ็บหัวเข่า เขานั่งลงบนพื้นและกุมหัวเข่าเอาไว้

"..." มนตราหันไปมองข้างหลังก็เห็นว่าชายหนุ่มทรุดลงนั่งบนพื้น เธอจึงตัดสินใจวิ่งกลับไปช่วยเขา

"คุณยังเจ็บไม่หายอีกเหรอ" เธอนั่งลงตรงหน้าเขา ในใจก็รู้สึกผิดเพราะคิดว่าที่เขาบาดเจ็บสาเหตุก็มาจากเธอ

"วิ่งหนีผมทำไม" แทนที่จะตอบคำถาม แต่เขากลับถามเธอ

"คือ..." มนตราไม่แน่ใจว่าควรพูดออกไปดีมั้ย

"พูดมาเถอะ"

"ฉันกลัวว่าคุณจะหลอกฉันไปขายตัวนี่"

"..." เฟรดเดอริกหัวเราะออกมาเมื่อรู้สาเหตุที่หญิงสาววิ่งหนีเขา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข้อมูลของเขาในอินเตอร์เน็ตให้หญิงสาวดู "ดูนี่สิ"

"คุณจะบอกฉันว่าคุณคือผู้ชายคนนี้เหรอ" มนตราไม่อยากจะเชื่อแต่มองไปมองมาเขาก็เหมือนผู้ชายในรูปนะ

"ผมไม่เหมือนตรงไหน"

"ก็ในรูปดูดีกว่าตอนนี้ตั้งเยอะ" เธอพูดไปตามจริง มือบางยื่นโทรศัพท์มือถือคืนให้เขา

"ตอนนี้ผมดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ" อาจจะเป็นเพราะเขาปล่อยตัวมาเกินไปทำให้ตัวเองดูโทรม

"เอาเป็นว่าฉันไว้ในคุณในระดับหนึ่งก็แล้วกัน ลุกขึ้นเถอะ เดี๋ยวฉันช่วย" มนตราช่วยพยุงให้เขาลุกขึ้น

"ขอบใจ"

"คุณกลับบ้านเถอะ ฉันจะกลับโรงแรมแล้ว"

"ให้ผมไปส่งมั้ย"

"ไม่เป็นไรหรอก โรงแรมฉันอยู่ตรงนู้นเอง" เธอชี้ให้เขาเห็นว่าโรงแรมที่เธอพักอยู่ไม่ไกล "ฉันไปนะ"

"เดี๋ยวก่อนสิ ผมยังไม่ได้ถามชื่อคุณเลย ผมชื่อเฟรดเดอริก"

"ถ้าวันพรุ่งนี้หาเราเจอกันอีกฉันจะบอกชื่อให้"

เฟรดเดอริกรู้สึกเสียดายไม่น้อยที่ไม่รู้จักชื่อของหญิงสาว แต่อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่าเธอพักอยู่แถวนี้ และเขาก็มั่นใจว่าวันพรุ่งนี้จะต้องเจอเธออีกแน่นอน



​​[marcoasensio10](https://www.instagram.com/marcoasensio10/ "marcoasensio10")​                                                       

                                        IG : marcoasensio10


*******ไม่บอกชื่อก็ได้ แต่บอกที่พักได้มั้ย อิอิ*****


ความคิดเห็น