จิงโจ้น้อย
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พยศ 37 (30เปอร์)

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2561 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยศ 37 (30เปอร์)
แบบอักษร

พยศ 37 (30เปอร์)​







ร่างเล็กที่เพิ่งถูกรบกวนจากการปลุกให้ตื่นอดที่จะทำหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดไม่ได้ กาเซียนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะอาหาร ตรงหัวโต๊ะมีเรม็องที่เพิ่งกลับมาจากบริษัทนั่งอยู่ด้วย

เขาหงุดหงิดมาก!

รู้สึกยังนอนไม่เต็มอิ่มด้วยซ้ำ!

“อาหารก็ยังไม่มา แล้วแกจะให้คนรีบเรียกฉันลงมาทำไม?”

บนโต๊ะอาหารมีแต่ความว่างเปล่า หิวก็ส่วนหิว แต่ว่าร่างกายก็ยังต้องการนอนอยู่น่ะสิ!

ทันใดนั้นก็มีเสียงแทรกขึ้นมาจากคนรับใช้ที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านข้าง

“เอ่อ...อาหารเสร็จแล้วค่ะ จะให้ยกเข้ามาเลยไหมคะ?”

คนที่นั่งหัวโต๊ะปรายตามองก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อย

ท่าทีนั้นทำให้กาเซียยิ่งไม่พอใจ!

“อะไร?! เสร็จแล้วก็ยกเข้ามาสิ แกจะให้เก็บไว้ทำบ้าอะไร?!”

เรม็องพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นถึงข้อศอก สายตาก็จ้องมองไปยังคนที่กำลังทำหน้าหงิกหน้างออยู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

“เมื่อกี้นายเรียกแทนฉันว่าอะไรนะ?”

กาเซียขมวดคิ้วมุ่นมากกว่าเดิม

“เป็นบ้าอะไรของแก พูดพล่ามทำไมเยอะแยะ เอาอาหารออกมาสักทีสิ!”

“ฉันคิดว่าฉันเคยคุยกับนายเรื่องนี้ไปแล้วนะ ว่าห้ามเรียกว่า ”แก” เพราะฉันอายุมากกว่านายหลายปี”

“แล้วจะทำไม?!”

อยู่ๆมันนึกอยากจะพล่ามอะไรของมัน!

“เรียกฉันว่าพี่เรย์สิ แล้วก็เรียกแทนตัวของนายเองว่าผม”

กาเซียได้ยินก็อดจะขยะแขยงกับคำเรียกนั้นไม่ได้ แน่นอนว่าคำตอบคือการส่ายหัวแรงๆ

“ฮ่าๆ แกคิดว่าฉันจะเรียกแกว่าพี่อย่างนั้นเหรอ? สมองกลับหรือยังไง?!”

“ถ้าไม่เรียกก็ไม่ต้องกินอะไรทั้งนั้น”

อึก!

การยื่นคำขาดแบบนี้ส่งผลต่อกาเซียเป็นอย่างมาก เพราะเขาตื่นแล้ว หิวก็หิว รู้ว่าอาหารเสร็จแล้วแต่ยังกินไม่ได้ก็ยิ่งทรมาน

“ทำไมฉันต้องเรียกแกว่าพี่”

“นายกำลังท้องอยู่ ถ้าลูกได้ยินเข้าจะเข้าใจได้ว่านายไม่เคารพฉัน”

“เหตุผลบ้าๆอะไรวะ?!”

“ถ้าไม่พูดก็ไม่ต้องกิน”

“...”

“นับหนึ่ง...สอง...ส...”

“พี่เรย์! พอใจหรือยัง?!”

“ดี ต่อไปนี้ห้ามพูดคำหยาบแม้แต่คำเดียว ห้ามตะโกน ห้ามตะคอก เดี๋ยวลูกจะได้ยิน ส่วนพวกเธอไปเอาอาหารออกมาได้” ประโยคหลังเรม็องสั่งบรรดาคนรับใช้ที่ยืนนิ่งอยู่

วันนี้ตอนที่เขานั่งรถกลับมาจากบริษัท ก็หยิบหนังสือคำแนะนำเกี่ยวกับการตั้งท้องขึ้นมาอ่านไปพลางๆ หนึ่งในนั้นมีการบอกไว้ด้วยว่าระหว่างการตั้งท้องเด็กจะสามารถรับรู้ทุกอย่างได้ ไม่ว่าจะเรื่องคำพูด หรือการดูแลร่างกายก็ส่งผลกับเด็กในท้องทั้งสิ้น

ต่อไปนี้ต้องระวังให้มากๆ จนกว่าเด็กในท้องจะคลอดออกมา

ระหว่างการกินมื้อเย็น ทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติ คือไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้นกับคนสองคน จนกระทั่งเรม็องวางช้อนส้อมลงก่อนเป็นคนแรก พลางนั่งมองกาเซียที่กำลังตักซุปเห็ดเข้าปากเป็นถ้วยที่สาม

อาหารบนโต๊ะส่วนมากก็มีเพียงผักกับผลไม้ที่เป็นส่วนประกอบในจานเท่านั้น มีบางจานที่เป็นปลาทะเล ซึ่งร่างสูงเองเป็นคนสั่งให้แม่ครัวทำเพิ่มมา แม้ผลของมันจะเป็นการที่กาเซียไม่แตะสักคำ

“ฉันบอกแล้วว่าให้กินเนื้อสัตว์บ้าง”

“ฉัน...” กาเซียกำลังจะพูดต่อ แต่ก็มีเสียงแทรกขึ้นมา

“ผม”

ดวงตากลมโตกลอกไปมาแต่ก็ยอมพูดแต่โดยดี

“ผมไม่ชอบ มันเหม็น”

“ปลาทูน่าไม่เหม็น ไม่มีกลิ่นคาวหรอก นายลองชิมบ้างหรือยัง?”

“แก...พี่จะมาบังคับผมทำไม เหม็นก็บอกว่าเหม็นสิ!”

“คนท้องจะมากินแต่ผักกับผลไม้ได้ยังไง เด็กในท้องจะไม่ได้รับสารอาหารครบถ้วน”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า อย่ามายุ่ง!”

“ไม่ยุ่งไม่ได้ ในท้องนั่นเป็นลูกของฉัน”

“เคร้ง!”

กาเซียวางช้อนที่กำลังตักซุปเข้าปากลงเต็มแรง ใบหน้าเล็กบ่งบอกว่ากำลังเต็มไปด้วยเพลิงอารมณ์

“รู้แล้วว่าเป็นลูกใคร! แต่มันเหม็น! ไม่ชอบ! ได้กลิ่นแล้วจะอ้วก!”

“กินแบบนี้มันไม่ได้สารอาหารครบ! มีคนท้องที่ไหนกินแล้วไม่ห่วงเด็กในท้องบ้าง! ถึงเหม็นเขาก็พยายามกินกันทั้งนั้นล่ะ เพื่อลูก!”

“อิ่มแล้ว!” กาเซียลุกขึ้น เขาไม่สนว่าจะอิ่มจริงหรือไม่ แต่เห็นหน้าเรม็องแล้วรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นทุกที

“เดี๋ยว! ปกติกินเยอะกว่านี้ไม่ใช่เหรอ? แกล้งบอกว่าอิ่มทั้งๆที่ยังไม่อิ่ม ห่วงลูกในท้องบ้างหรือเปล่า! หนังสือที่ให้ไปได้อ่านบ้างไหม?!”

“อย่ามายุ่ง!!!”

“ก็ไม่ได้อยากจะยุ่ง ถ้าเด็กในท้องไม่ได้เป็น...”

“รู้แล้ว! รู้แล้วว่าลูกของแก! แต่อย่ามาบังคับให้มันมาก! ถ้าอยากได้คนมาต้งท้องแล้วดูแลดีๆก็ไปหาคนอื่นสิวะ! นี่ไม่ได้อยากท้องสักนิด! ให้ไปทำแท้งเลยไหมล่ะ! พาไปเลย! อยาก...อุ๊บ!”

“เงียบ!”

“อื้อๆๆ!!!”

“ห้ามนายพูดแบบนี้อีก! ไปคุยกันบนห้องเดี๋ยวนี้!” เรม็องใช้มือปิดปากของกาเซียไว้แน่น ดวงตาคมวาวโรจน์ก่อนจะดันคนตัวเล็กให้เดินไปข้างบน

__________________________________________________________________


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น