Gardy

นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อจาก Love Mafia ทาสรัก (คาร์ลพระจันทร์) เป็นคู่ของ จีซัสxพระพาย ค่ะ

KILL MAFIA ครั้งที่ 7

ชื่อตอน : KILL MAFIA ครั้งที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2561 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
KILL MAFIA ครั้งที่ 7
แบบอักษร

KILL MAFIA ครั้งที่ 7

PHRAPHAI PART

            แสงสลัวจากดวงอาทิตย์ที่ทะลุผ่านผ้าม่านทำให้เปลือกตาบางที่หลับพริ้มสนิทค่อยๆกระพริบขึ้นอีกครั้ง ผมพยายามฝืนลืมตาเพื่อมองบรรยากาศโดยรอบแล้วรวบรวมสติของตัวเองให้มากที่สุด ทุกอย่างในสมองยังจำจดได้ทั้งหมดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นายตำรวจคนนั้น…


            พรึ่บ!


            “อ๊ะ!” ด้วยความหวาดกลัวทำให้ผมรีบลุกพรวดขึ้นมานั่งจนรู้สึกเจ็บที่สีข้างของตัวเอง ในคืนนั่นผมจำได้ว่าตัวเองกำลังหนีจากพวกของครอส หนีจนไปเจอกับตำรวจคนหนึ่ง เหมือนโชคจะเข้าข้างแต่ไม่เลย ใบหน้าที่เผยออกมาก่อนจะหมดสตินั่นทำให้ผมรับรู้อะไรบางอย่าง ตำรวจคนนั้นไม่ใช่คนดี หรือบางทีอาจจะไม่ใช่ผู้พิทักษ์สันติราษฎ์เลยก็ได้


            “เดี๋ยวก่อน!” ผมพึมพำกับตัวเองด้วยร่างกายที่เริ่มสั่นเทิ้ม ถ้านั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้ก็หมายความว่าในตอนนี้ผมคงตกอยู่ในกำมือของมาเฟียที่ประมูลตัวผมแล้วสินะ


            ผมคิดคำนึงพลางไล่สายตามองสำรวจบริเวณรอบตัว ห้องพักขนาดไม่ใหญ่มากกับรอยแผลโดนยิงที่ถูกรักษาเป็นอย่างดี ไหนจะฟูกเตียงนุ่มๆนี่อีก แค่มองก็รู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้หนีพ้นจากคนพวกนั้น ที่ตรงนี้ไม่ต่างอะไรกับกรงขังดีๆเลยสักนิด


            “พระจันทร์! พระจันทร์!” ความหวาดกลัวเริ่มเข้ามาแทรกซึมในจิตใจมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกสิ่งที่ผมทำไปมันไม่มีความหมายเลยสักนิด ผมช่วยทาสทุกคนไม่ได้ ช่วยน้องชายเพียงคนเดียวก็ไม่ได้ กับแค่โอกาสที่จะหนีให้รอดยังคว้าน้ำเหลว ไม่มีประโยชน์อะไรเลย


            “ฮึก! ขอโทษ! ลุงผมขอโทษ!” ผมก้มหน้าพึมพำเสียงสะอื้นพลางยกมือขึ้นโอบกอดตัวเอง ทั้งที่ลุงโสมเคยบอกทางหนีรอดให้ก่อนตายแท้ๆ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะช่วยเด็กจากสถานสงเคราะห์ให้รอดออกไป ทั้งที่เป็นแบบนั้น


            “จัดการฆ่าพวกมาเฟียที่ซื้อนายไปซะ”

          “ฮึก!” คำพูดของครอสที่ขู่ผมไว้ก่อนจะส่งตัวผมขึ้นเวทีประมูลทำให้ผมหยุดสะอื้นไปแทบจะทันที ยังพอมีทางช่วยน้องชายผมอยู่ ถึงจะเป็นวิธีสารเลวที่ผมไม่ชอบก็ตาม


          “ไม่! อย่าไปหลงกลมันพระพาย” ผมกัดฟันพูดเตือนสติตัวเอง คนอย่างครอสต่อให้ผมฆ่ามาเฟียที่ประมูลตัวผมได้มันก็ไม่มีทางปล่อยตัวพระจันทร์หรอก มันแค่ขู่เท่านั้นจำไว้ จำเอาไว้!


            แอ๊ด!


            “ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงประตูที่เปิดออกพร้อมกับร่างของผู้ชายร่างสูงที่จ้องมองมาที่ผมด้วยใบหน้าเรียบนิ่งทำให้ผมเผลอเขยิบตัวถอยห่างนิดหน่อย มาเฟียที่ประมูลตัวผมมาเหรอ เป็นพวกเดียวกับพ่อค้าทาสสินะ


            “…”


            “ถ้าตื่นแล้วก็ทานโจ๊กสักหน่อยนะครับจะได้ทานยา” ชายตรงหน้ากล่าวอย่างสุภาพก่อนจะเดินถือถาดอาหารเข้ามาใกล้ ผมเงยหน้าจ้องมองอีกฝ่ายพลางเขยิบถอยออกห่างอย่างระแวงระวัง


            “คุณจีซัสไปทำธุระข้างนอกอีกสักพักคงจะกลับมาครับ” คำพูดของอีกฝ่ายทำให้ขมวดคิ้วมุ่นไม่เข้าใจ ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่นก่อนที่คนร่างสูงจะใช้มือจับช้อนคนโจ๊กในมือแล้วยกขึ้นเป่าเบาๆ


            “คุณเป็นใคร” นับว่าเป็นประโยคแรกที่ผมเปิดปากพูดกับเขา


            “เรียกว่าผมว่าฟูหลงครับ” ชายร่างโปร่งตอบไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมาก่อนจะยื่นช้อนโจ๊กในมือมาตรงหน้าผม


            “…”

            “ทานเถอะครับ คุณหลับไปตั้งสามวันคงจะหิว” ฟูหลงพูดบอกก่อนจะเขยิบช้อนโจ๊กมาที่ปากผมอีกครั้ง ผมไล่สายตามองอย่างหวาดกลัวก่อนจะยอมอ้าปากรับโจ๊กอุ่นร้อนเข้ามาเคี้ยวอย่างไม่ปฏิเสธ


            “คุณไม่ใช่คนไทยใช่ไหม” ผมถามคนตรงหน้าหลังจากกลืนอาหารอ่อนลงคอแต่ยังคงมองอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวงเช่นเดิม ผมอยู่ในรังของมาเฟียนะ จะถูกฆ่าตอนไหนก็ไม่รู้


            “แก๊งของเราไม่มีคนไทยครับ” ฟูหลงตอบกลับก่อนจะไล่สายตามองหน้าผมนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “พวกเราแค่พูดภาษาไทยได้ แบบนั้นคุณน่าจะเข้าใจมากกว่า”


            “ครับ” ผมก้มหน้าตอบพลางเบือนหน้าหนีนิดๆเมื่ออีกฝ่ายยื่นช้อนโจ๊กมาให้อีกครั้ง


            “อิ่มเหรอครับ”


            “ผมกินไม่ลง” ผมพูดพลางเงยหน้ามองแล้วเอ่ยปากถามฟูหลงที่ยังคงจ้องผมนิ่ง “จะฆ่าผมเมื่อไร”


            “…”


            “เป็นมาเฟียที่ประมูลตัวผมมาไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ฆ่าผมล่ะ” ผมเอ่ยปากถามเสียงนิ่ง แบบนี้มันผิดปกติ ทาสอย่างผมที่ถูกประมูลมาด้วยราคาของเม็ดเงินไม่มีทางได้อยู่อย่างสุขสบายแน่ อีกอย่างคนตรงหน้าผมเป็นมาเฟีย เป็นพวกไร้หัวใจ


            “พวกเราจะไม่ฆ่าคุณครับ”


            “โกหก!” ผมขึ้นเสียงตอบกลับอย่างไม่เชื่อ ถ้าเป็นคนที่ร่วมมือกับครอสได้ก็แสดงว่าไม่ใช่คนดี อีกอย่างรอยแผลโดนยิงที่ตัวผม ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะเป็นคนยิงก็ได้


            “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเวลาครับ ถ้าคุณทนได้ก็คงรอด”


            “หมายความว่ายังไง” ผมขมวดคิ้วมุ่นไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด


            “พักผ่อนอยู่ในห้องเถอะครับ ผมหวังว่าคุณจะไม่คิดหนี เพราะมันเป็นความคิดที่โง่มาก” ชายชื่อฟูหลงไม่คิดตอบคำถามแต่กลับพูดเตือนออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง คนร่างสูงจัดการวางชามโจ๊กกับแก้วใส่น้ำไว้ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะเป็นฝ่ายผละก้าวเดินออกจากห้องไป


            “แล้วจะให้ผมนั่งรอความตายอยู่ในนี้หรือไง” ผมพูดขึ้นเสียงแข็งจ้องมองแผ่นหลังกว้างของฟูหลงนิ่ง ไม่มีทางที่ผมจะอยู่เฉยๆโดยไม่ทำอะไร


             “ปล่อยผมไปเถอะ” ผมพูดขอด้วยสีหน้าจริงจัง อย่างน้อยผมก็คิดว่าผู้ชายคนนี้ยังเป็นคนดีอยู่บ้าง เขาไม่ได้ทรมานหรือทำร้ายร่างกายผมด้วยซ้ำ


            “…”


            “ฟูหลง” ผมเรียกชื่อเขาอีกครั้งเมื่อไม่ได้รับคำตอบ


            “อย่าพยายามเลยครับ” ราวกับเป็นน้ำเสียงที่ตัดสิ้นความหวังในใจ ฟูหลงตอบกลับมาด้วยใบหน้าเรียบเย็นก่อนที่จะเป็นฝ่ายปิดประตูพร้อมกับลงกลอนล็อกห้องปิดกั้นโลกภายนอกของผม


            จะยังไงก็ช่างตอนนี้ผมมีเวลาไม่มากนักต้องหนีออกไปจากที่นี่ ผมจะไม่ยอมตกอยู่ในกำมือของพวกมาเฟีย จะไม่ยอมให้ตัวเองเป็นหมากเดินให้กับครอส


            คิดพลางไล่สายตามองหาทางหนีทีไล่ ต้องมีอะไรสักอย่างที่ผมทำและสามารถหนีออกไปได้ ในนี้ไม่มีอาวุธหรือสิ่งของอะไรที่ใช้สู้ได้เลยสักนิด จะให้หนีออกจากทางหน้าต่างก็คงไม่รอด


            “ถ้าข้างนอกมีฟูหลงแค่คนเดียวก็คงดี” ผมเม้มปากพึมพำอย่างใช้ความคิดก่อนที่ดวงตาคู่สวยทั้งสองข้างจะเหลือบไปมองถ้วยโจ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอย่างมีแผนในหัว


            “ยังร้อนอยู่เลย” ผมว่าหลังจากใช้มือจับถ้วยชามข้างหน้า ถึงจะใช้เป็นอาวุธอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็คงพอถ่วงเวลาให้หนีไปได้สักพักหนึ่ง


            “เป็นไงเป็นกัน” ผมพูดพลางยกถ้วยโจ๊กมาถือไว้กับมือยกขึ้นสูงก่อนจะตัดสินใจทุ่มมันลงกับพื้นจนเกิดเสียงแตกดังไปทั่วทั้งห้อง


            เพล้ง!


……………………………………………….....................................................

นุ้งพายจะหนีแล้วแกรรรรร >0< คิดว่าจะเป็นยังไงต่อไปน๊าาาา

อาทิตย์หน้าไรท์เปิดเทอมแว้ววว ตอนนี้อยู่ปี 4 แล้วจ้า เป็นเทอมที่ต้องฝึกงานยาววววเลย 555555

จะมาอัพอีกทีวันเสาร์ที่ 30 นะคะ เวลา 2 ทุ่ม ไว้เจอกันน๊าตัวเองงง

..

..

To Be Continued


ความคิดเห็น