facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 30 : โลกที่ไม่เธอ...

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 : โลกที่ไม่เธอ...

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 171.5k

ความคิดเห็น : 115

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2561 15:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 : โลกที่ไม่เธอ...
แบบอักษร



     หลายคืนที่ผ่านมาอิทธิเป็นคนนอนเฝ้าฮันนี่เอง  ฮันนี่ร้องไห้งอแงหนักเลยก็คงเพราะว่า

ติดวีอย่างมาก  บางคืนร้องจนหลับไปก็มี  แต่ตอนนี้พี่เลี้ยงกลับมาแล้วเค้าก็พอจะช่วยดูแลฮันนี่ได้  

ทำให้อิทธิเบาใจไปบ้างที่ลูกยังมีคนดูแลอยู่ ถึงแม้ว่าจะต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่โดยไม่มีวีก็ตาม

           “  ทานข้าวเช้ามั้ยครับนาย  ”      กรรณเข้ามาถามคนเป็นนายก่อนจะออกไปทำงาน

แต่นายก็ส่ายหน้าปฏิเสธ แต่กาเบียลก็เข้ามาบอกว่าป้าภาจัดโต๊ะไว้รอแล้ว แต่ยังไงอิทธิก็ยังคงกินอะไรไม่ลง

           “  ไม่หิว  วันนี้มีงานกี่อย่าง  ”                              

           “  3  ครับ  ”                              

          “  นายไหวมั้ยครับเนี่ย  ”      กาเบียลถามเนื่องจากเมื่อคืนนายดื่มหนักมาก                              

          “  แฮ้งค์นิดหน่อย  ”                               

          “  งั้น...เดี๋ยวผมหาอะไรให้ดื่มที่บริษัทนะครับ  ”                             

           “  อือๆ ”

          พอมาถึงบริษัทอิทธิก็นั่งเคลียร์เอกสารดื่มเครื่องดื่มที่กรรณเอามาให้ ก็นึกคิดถึงวีขึ้นมา 

 เมื่อตอนวีเคยมานั่งอ่านเอกสาร คอยเอาชาหรือกาแฟมาให้กินพร้อมกับคุ้กกี้หรือแครกเกอร์


           “  ขออนุญาตครับ  ”                              

           “   เอ่อ...นายครับ  ”    เลขาอิทธิเรียกคนเป็นนายอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่ตื่นจากความเหม่อ                               

           “  นายครับเอกสารนี้ของนนทบุรี  ต้องการด่วน  ”                               

          “  นายครับ...นาย...นาย!!  ’   ผมรู้สึกตัวอีกทีก็คือเลขาเอื้อมมามาแตะที่แขนผมตีเบาๆ

  เค้าเข้ามาเมื่อไรผมก็ไม่รู้ตัวเลย


           “  เมื่อครู่คุณว่าอะไรนะ โทษที  ”                               

          “  นายเป็นอะไรรึเปล่าครับ เห็นเหม่อๆ 2-3 วันแล้ว ”     เลขาถามนายอย่างเป็นห่วง                              

          “  เปล่า จะให้เซ็นเอกสารนี้ใช่มั้ย  ”          มาเฟียหนุ่มยื่นมือไปหยิบแฟ้มมาเปิดดู                               

          “  ครับๆ  เป็นการสั่งซื้ออุปการณ์การผลิตจากจีนครับ  ”                              

           “  อ๋อ  ”       กวาดสายตาคร่าวๆแล้วจรดปากกาลงเซ็นอนุมัติไป


           “  ขออนุญาตครับ  ”             กาเบียลเคาะประตูแล้วเปิดโผล่หัวออกมานิดหน่อย                                

           “  เข้ามาเลย  ”                               

           “  ขอตัวนะครับนาย  ”      เลขาลุกขึ้นขอตัวลาเนื่องจากหมดธุระของตนแล้ว                               

           “  อ้าวพี่กาเบียล  ไหนบอกว่าจะไปธุระ  ”     กรรณเปิดประตูเข้ามาหานายเช่นกันทักขึ้น                         

           “  กูมาขอนายก่อนไง  ”                                

           “  มีธุระอะไรก็ไปทำๆ ไม่ต้องบอกผมก็ได้ ตามสบาย  ”         พอกาเบียลออกจากห้องไป 

กรรณก็นั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามนายหยิบแฟ้มที่เซ็นแล้วถือไว้ในมือ

            “  เค้าหายไปกี่วันแล้ววะ   ”                  อิทธิถามกรรณด้วยเสียงแผ่วเบา                                

            “  หมายถึงใครเหรอครับ  ”                   แต่กรรณทำเป็นไม่รู้                                 

            “  กูไม่ต่างอะไรกับฮันนี่เลยว่ะ                                 

           “  อืม...ต่างนะครับ  คุณฮันนี่ไม่เคยทำให้คุณวีเสียใจ ต่างกับนาย…                             

           “  เออ...กูยอมรับ  ”     ครั้งนี้อิทธิไม่ว่าอะไรกรรณที่พูดจาแบบนั้นแถมยัง ยอมรับผิด

 จนสีหน้าและอาการออกอย่างชัดเจน                             

           “  คิดถึงเค้ามากก็ไปหาเค้าสิครับ  แต่ถ้ากลัวฟอร์มหลุดหรือดูไม่เท่ห์ก็แล้วแต่นายนะ  ”                             

           “  เค้ามีแฟนอยู่แล้ว                                     

           “  นายเชื่อเหรอ  คุณวีอาจจะปะชดนายก็ได้ ”      กรรณคิ้วชนกันไม่คิดว่านายจะเชื่อ                            

           “  กล้าหลอกกูเหรอ  ”                             

           “  หึ!!  หนีไปจากนาย ทำให้นายหงอยแดกแบบนี้เค้ายังกล้าเลยครับ  ”                            

           “  โอ๊ยยยยยยย  กู..กูควรทำไงดีวะ  ”       อิทธิถอนหายใจยาวๆแล้วโวยวายเสียงดัง                             

           “  นายจะทำอะไรล่ะครับ  ”                             

           “  กู... ”           อิทธิมองกรรณแล้วนิ่งเงียบไป                             

          “  นายไม่ต้องอายผมหรอกน่ะ  ผมพร้อมจะช่วยนายทุกเรื่อง  ”    กรรณพยักหน้าให้นาย                             

          “  กูอยากให้เค้ากลับมา  ”              อิทธิบอกกรรณไปตามตรงและเหมือนกรรณจะรู้อยู่แล้ว                         

          “  แค่กลับมาเหรอครับ ”                             

          “  กูอยากเห็นหน้า  อยากอยู่ด้วย  อยาก...อยากมีเค้าในชีวิต…  ”                             

          “  เก็บคำพูดเหล่านี้ไว้บอกกับคุณวีนะครับ  ”                            

          “  กูพูดไม่ได้ไง  อยู่ให้กูพูดมั้ย ”                             

          “  ในที่สุดนายก็ยอมรับความรู้สึกตัวเองสักที  ”    กรรณมองนายที่ทุรนทุรายอย่างหนัก                             

          “  แม่ง...ไม่มีอันจะกินอันจะนอนหรือทำห่าเหวอะไรเลย  ”

             คนเป็นนายบ่นๆ นั่งจับมือถือวนไปวนมา  มองไปนอกหน้าต่างบ้างอย่างคนเหงาหงอย จนตกเย็น 

 กรรณก็ได้ให้คนขับรถ ขับพานายไปที่ชุมชนแห่งหนึ่งห่างจากบ่อนไม่มากนักเพราะจะพานายมาเจอคนที่นาย

พร่ำเพ้อหา  แต่ก็ยังไม่รู้ตัวว่ากรรณพามา



           “  จอดทำไม  ที่ไหนเนี่ย  ”            อิทธิมองไปที่กระจกก็ไม่คุ้นจึงถามลูกน้อง                             

           “  แถวบ้านคุณวีไงครับ  ”           กรรณขมวดคิ้วแล้วหันกลับไปบอกนาย                             

          “  แล้วไหนวี  ”                              

          “  นายก็ลงจากรถเดินเข้าไปในซอยข้างหน้านี้เข้าไปเกือบท้ายซอย ”                              

          “  กูต้องลงไปเหรอ ”                              

          “  เอ้า!  อยากเจอก็ลงไป ไม่งั้นก็จะได้กลับ  ”                              

          “  ไอ้ห่า พูดกับใครให้มันรู้ซะบ้าง  ”    อิทธิบ่นกรรณนิดๆแล้วเปิดประตูรถเดินลงไป

  มีเพียงกรรณที่เดินตามเข้ามาในซอยเกือบท้ายสุด แล้วก็เห็นลุงวัฒนั่งพับกระดาษอยู่ในบ้าน  



           “  เฮ้ย!! มะ...มาทำไม ลูกกูใช้หนี้หมดแล้วไม่ใช่เหรอ  ”   พ่อวีตกใจที่มาเฟียมาบ้าน                             

          “  หมดแล้วครับ  แต่คุณวีอยู่มั้ยลุง  ”          กรรณตอบอย่างสุภาพพร้อมถามหา

คนที่นายอยากเจอให้นายด้วย แต่ก็ได้คำตอบมาว่าออกไปข้างนอกกับเพื่อนยังไม่กลับ

          “  ไปไหน  ”          มาเฟียถามอย่างไวพอได้ยินว่าวีไปข้างนอกกับเพื่อน                              

          “  ไม่รู้มัน  ตอนเช้าก็บอกไปสมัครงานเพราะที่เก่าไล่มันออกละ ป่านนี้ยังไม่กลับ 

  ไม่ได้บอกอะไรไว้ว่าจะกลับตอนไหน  ”             ลุงวัฒตอบไปพับกระดาษไป                              

          “  เพื่อนคุณวีชื่อนนท์รึเปล่าลุง  ”       กรรณถามแล้วหันไปมองหน้านาย                             

          “  เอ้อ...ที่สนิทๆลุงก็รู้จักแต่ไอ้นนท์  ”                              

          “  สนิทกันขนาดไหน ”         มาเฟียถามต่ออยากแน่ใจว่าเค้าสองคนเป็นแค่เพื่อนกัน                              

          “  อ๋อ  นายหมายถึงเป็นเพื่อนกันนานรึยังน่ะครับ  ”                              

         “  สมัยเรียน ม. ปลายแหละมั้ง โอ๊ยไม่รู้โว้ย  ถามไรเยอะแยะนัก ”                              

          “  สบายดีนะลุงวัฒ  ”                              

          “  มาตั้งนานเพิ่งถาม  ก็สบายดี ลุงเลิกเหล้าเลิกพนันนานละนะ  ”

  เมื่อมาเฟียพูดดีด้วย ลุงวัฒแกก็เปลี่ยนสรรพนามที่ใช้พูดกับมาเฟียทันทีพร้อมคุยอย่างไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป

            “  ดีลุง  งั้นนายกลับก่อนมั้ยครับ ไว้วันหลังค่อยมาใหม่  ”        อิทธิชะเง้อไปที่หน้าปากซอย  

            “  ก็ได้  ”       ผมเดินออกมาปากซอยเพื่อขึ้นรถกลับมาที่บ้าน  ขนาดมาหาถึงที่ก็ยังไม่ได้แม้แต่

เห็นหน้าเค้าเลย   ผมคิดถึงเค้าเหลือเกิน  คิดถึงมาก  มากเกินกว่าจะห้ามใจได้





              “  ทานข้าวก่อนนะคะนาย  ”                               

              “  ฮันนี่ล่ะ  ”                               

              “  คุณหนูเล่นของเล่นอยู่ที่ห้องค่ะ ทานข้าวแล้วค่อยไปหาคุณหนูนะคะ  ”

               อิทธิพยักหน้าแล้วเดินไปกินข้าวได้สองสามคำก็ลุกจากโต๊ะอาหารเดินขึ้นไปหาลูกที่ห้อง

ของเล่น   เมื่อฮันนี่เห็นก็หันมาชูแขนให้คนเป็นพ่ออุ้มทันที

              “  นายคะ เดี๋ยวสาไปเตรียมข้าวให้คุณฮันนี่ก่อนนะคะ  ”                             

              “  ไปเถอะ เดี๋ยวผมอยู่กับลูกเอง  ”      คนเป็นนายอนุญาตและรับปากจะดูลูกน้อยให้                            

              “  ขออนุญาตครับนาย  ”                             

             “  อือ  เข้ามาสิ  ”          กรรณเดินเข้ามานั่งอยู่ไม่ไกลจากนายนัก ถือของเล่นมีเสียง

กรุ๊งกริ๊งๆไว้ในมือด้วยเรียกความสนใจ จากคุณหนูตัวน้อยได้เป็นอย่างมากเชียว  หันมามองพร้อมส่งเสียง

 ออ แอ ยื่นมือมาจะจับอีกด้วย

             “  ผมเห็นเด็กน้อยมาขายเลยซื้อมาให้คุณหนูน่ะครับ  ”                        

            “  ขอบใจ  ยื่นให้ฮันนี่สิ  ”                        

            “  คุณหนูฮันนี่   ป๊องแป๊งๆๆ  ”                        

            “  ยิ่งเห็นฮันนี่กูยิ่งคิดถึงวี  ทำไมกูต้องคิดถึงเค้ามากขนาดนี้ด้วยวะ  ”                         

            “  นาย...มีความรู้สึกดีๆให้คุณวีจริงๆใช่มั้ยครับ  ”      กรรณมองนายเพื่อรอฟังคำตอบ                        

            “  อือ  กูไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้กับใครมาก่อนเลย  ที่ผ่านๆมากูก็แค่นอนๆแล้วจบๆไป  

แต่วี...ไม่รู้ดิ  กูรู้สึกมีความสุข  อบอุ่น  แบบที่ไม่เคยได้รับมันมาก่อน  ”                        

            “  อย่างเนี้ย  เค้าเรียกว่ารักนะครับ  ”        อิทธิมองกรรณที่บอกว่ามันคือความรัก                         

            “  ผมถามตั้งแต่แรกๆก็ไม่ยอมรับ  แล้วมาบ่นตอนเค้าหนีไปแล้ว  ”    กรรณบ่นนิดๆ                        

            “  ตอนนั้นกูก็ไม่แน่ใจ แล้วอีกอย่างกูไม่อยากมีจุดอ่อนในชีวิต  ให้ใครมาเล่นงานกูง่ายๆด้วย 

 แล้วกูก็ไม่คิดว่าวีจะไปจากกู  ”                          

              “  อี    อี    ออ   แอ       อี       อี  ”       ฮันนี่ส่งเสียงเล่นอยู่กับของเล่นที่รายล้อมใกล้ๆ          

             “  ถ้าแน่ใจแล้วว่ารักเค้า  ก็ไปตามเค้ากลับมา  ”                          

             “  กูต้องทำยังไง  ”    เรื่องงานเรื่องต่อสู้ไม่ต้องถามใคร แต่เรื่องหัวใจต้องการคนชี้ทาง                         

             “  ทำตามหัวใจตัวเองไงล่ะครับ  ”     กรรณทิ้งท้ายแล้วก็ลุกเดินออกไปจากห้องของเล่น

  ปล่อยให้อิทธินั่งคิดเอาเองว่าควรทำยังไงต่อ  พร้อมมองลูกน้อยของตัวเองเล่นของเล่นไม่รู้เรื่องอะไร



               “  ข้าวได้แล้วค่ะ  ”                        

               “  เอามาจะป้อนเอง  ”                         

               “  ค่ะ  วันนี้สาให้คุณหนูทานช้าเพราะว่าคุณหนูเพิ่งดื่มนมไปตอน 4 โมงเย็น ร้องไห้งอแง

 พอให้ดูดนมก็ดูดแล้วหลับไปน่ะค่ะ  ”                         

               “  ทีหลังก็ให้กินเป็นเวลาหน่อย  นี่มันก็ดึกเกินไป  ”       อิทธิบ่นเล็กๆจะได้มีวินัยมากขึ้น                         

               “  ค่ะนาย  ”                        

               “  งานมันหนักไป ถ้าไม่ไหวก็มาบอก จะหาผู้ช่วยเพิ่มให้  ”                        

              “  ไม่เป็นไรค่ะ  อินกับอรก็วนเวียนมาคอยช่วยอยู่  ”    อิทธิบอกกับพี่เลี้ยงฮันนี่ไปป้อนข้าวฮันนี่ไป 

 จนฮันนี่ไม่กินต่อเพราะสนใจของเล่นมากกว่ากินข้าวแล้ว                         

               “  พาเค้ากลับห้องนอนไปได้ละ  ”                         

                “  ค่ะนาย ”    ผมสั่งพี่เลี้ยงฮันนี่แล้วก็ลุกไปอาบน้ำ จากนั้นก็เดินมาที่ห้องทำงานเพื่อนั่งอ่าน

    เอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ  แต่อ่านได้ไม่นานหรอก  ไม่มีสมาธิไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น





           “  เอาเหล้ามาให้กูที ใครก็ได้ ”          มาเฟียกดโทรศัพท์สั่งลูกน้องด้านนอก

 เพื่อเอาเหล้ามาเยียวยาอารมณ์และจิตใจของตัวเองในตอนนี้หน่อยและไม่นานลูกน้องก็เอามาเสิร์ฟ

 โดยมาเฟียหนุ่มก็นั่งดื่มไปเหม่อมองไปตรงที่วีเคยนั่ง เคยยืนหรือเคยทำอะไรกันจนหมดไป 2 -3 ขวดก็ยังไม่พอ



            “   ทำไมกูถึงคิดถึงมึงมากขนาดนี้วะวี  ”



            “  ไม่เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียงมึงแล้ว กูเหมือนจะหมดแรง  ”





        ก๊อกๆๆๆ     ประตูบานใหญ่เปิดออก เป็นกรรณที่เข้ามาเนื่องจากว่าเห็นลูกน้องเดินถือเหล้า

มาให้นายบ่อยครั้ง  จนอดเดินขึ้นมาดูนายไม่ได้ เกรงว่ากินมากไปจะส่งผลเสียต่อสุขภาพนาย ตับวายไตพังอีก


           “  นายดื่มอีกแล้วเหรอครับ ”                       

           “  อือ  ”                        

           “  โหว!! พอแล้วมั้งครับ 3 ขวดกว่าแล้วนาย  ”     กรรณหันไปเห็นขวดเปล่าที่วางก็ตกใจ                        

          “  กูจะแดก  แดกให้หายคิดถึงเค้าไปบ้าง ”                        

          “  อย่าดื่มมากเลยนะครับนาย พอเถอะนะ ”                       

          “  อย่ามายุ่งน่ะ  จะไปไหนก็ไป  ”       มาเฟียหนุ่มโบกมือไล่ลูกน้องคนสนิทให้ออกไป                        

          “ นายครับ... ”                        

           “  ไอ้กรรณ!!  ”       กรรณยอมออกจากห้องแล้วก็กลับไปพักที่ห้องของตัวเอง






  ในส่วนของวีที่ออกไปสมัครงานที่บริษัทเดิมของตัวเองตั้งแต่เช้า  ก็กลับมาบ้านในตอนดึกๆ

           “  กลับมาแล้ว  กินข้าวยังพ่อ ”           วีเข้าบ้านมานั่งพักเหนื่อยแล้วถามพ่อ                          

           “  กินแล้ว เนี่ยเหลือไว้ให้มึงด้วย  ”                          

           “  ผมกินข้างนอกมาแล้ว  ตกลงผมได้งานบริษัทเดิมนะพ่อ  ”                         

           “  เออดี  ทำไมได้ล่ะ ”              ลุงวัฒถามลูกชายอย่างแปลกใจ                         

          “  หัวหน้าไปช่วยพูด  แล้วก็เค้าเห็นว่าผมทำงานดี  ”                          

          “  วันนี้มาเฟียหน้าหล่อนั่นมาที่บ้านเรา ”   รอยยิ้มที่แปะเปื้อนบนใบหน้าวีจางหายไป

ในทันทีที่ได้ยิน                            

           “  ใครนะพ่อที่มาบ้านเรา  ”         วีจึงถามอีกครั้งให้แน่ใจเผื่อจะหูฝาด                             

           “  มาเฟียที่มึงไปใช้หนี้เค้าน่ะ  ”                             

          “  เค้ามาทำไม  ”                             

          “  มาถามหามึง  แต่กูบอกว่าไม่รู้จะกลับตอนไหน  เค้าเลยกลับกันไป  ”                             

          “  อ่อ  ฮันนี่มามั้ย  ”                             

          “  อะไรนี่ๆ  ”             ลุงวัฒไม่เข้าใจและก็ได้ยินไม่ชัดขมวดคิ้วงุนงงนิดๆ                           

         “  เด็กน้อย  มาด้วยมั้ย  ”                            

         “  ไม่เห็น  เห็นแค่มาเฟียกับลูกน้องเค้าคนหนึ่ง ”                            

          “  ถ้าเค้ามาถามอะไรเกี่ยวกับผม พ่อไม่ต้องบอกอะไรไปนะ  ”                              

         “  เออๆ  แล้วนี่มึงไปไหนมากลับมาดึกดื่น  ”        ลุงวัฒถามลูกด้วยความเป็นห่วง                             

         “  ไปเยี่ยมรองหัวหน้ามา เค้าประสบอุบัติเหตุ  ”                              

         “  เหรอ เออ...กูว่าจะไปนอนละ วันนี้ง่วงๆ  ”     วีช่วยพ่อเก็บกระดาษใส่ตะกร้าแล้วก็

เดินแยกไปห้องของตัวเอง พอเข้ามาในห้องก็คิดถึงหนูน้อยฮันนี่ขึ้นมา



            “  ป่านนี้ฮันนี่คงหลับปุ๋ยไปแล้ว  คิดถึงฮันนี่จัง  ”



          วีอาบน้ำเสร็จก็เดินมานอนลงที่เตียง คิดถึงหนูน้อยที่เลี้ยงมา อยากกอด  อยากหอม

  อยากเล่นด้วยที่สุด  แต่ก็ไม่อยากไปเจอเจ้าของบ้านโหดร้ายคนนั้น คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็หลับลงไปในที่สุด





















#  เมามายเลยพระเอกของไรท์  น่าสงสารจังเลย โถ่วพ่อคุณ 5555


#  สะใจพวกเธอรึยังจ๊ะคนอ่านทั้งหลาย 


#  ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน  มาเม้นท์ มาถูกใจด้วยนะ


#  พวกเธอน่ะมันคนใจร้าย  ตอนวีอยู่บอกให้วีหนี ไรท์บอกสงสารฮันนี่


     ก็มาว่าไรท์เข้าข้างพระเอก ให้รอก่อน พอไรท์ให้วีออกจากบ้านไป


     พวกเธอก็มาบอกว่าสงสารฮันนี่  เอ๊!!  ตกลงจะเอายังไงค้าาา??


#  เม้นท์กันมาอีกเด้อ  จะรออ่านแล้วจะมาตอบกลับ  รักนะทุกคน







ความคิดเห็น