น้ำค้างใต้จันทร์/ใบไม้/ไฮเดรน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่ปล่อย NC 20++++++ ลงใหม่

ชื่อตอน : ไม่ปล่อย NC 20++++++ ลงใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2561 12:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ปล่อย NC 20++++++ ลงใหม่
แบบอักษร

“ทำไมถึงลาออก ไม่บอกฉันสักคำ เล่นหายหน้าไปแบบนี้ เธอรู้ไหมว่าฉันหงุดหงิดใจมากแค่ไหน”นิ้วของเขาลูบไล้ไปตามใบหน้าของเธอ

“นุ่นบอกคุณวิลไปแล้วนุ่นไม่อยากทำ เบื่อ จึงลาออก”วิลเลียมมองสบตาเธอ

“คนโกหก แค่ดูสายตาก็รู้แล้วว่านุ่นโกหก ทำไม บอกเหตุผลจริงๆมา”นุ่นมองหน้าเขา น้ำตาไหลออกมา มองตัดพ้อเขา

“คุณคิดว่าหัวใจของฉันเป็นหินหรือไง ที่ต้องไม่รู้สึก รู้สาอะไร เรื่องที่มันเกิดขึ้น คิดว่าฉันจะลืมมัน วันต่อมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันทำไม่ได้ ได้ยินไหม ว่าฉันทำไม่ได้ ฮือๆๆ”

“ฉันทำใจไม่ได้ ฉันเจ็บปวดคุณรู้ไหมว่าตรงนี้ของฉันมันเจ็บปวดมากแค่ไหน ที่ต้องทนเห็นคุณมองผู้หญิงคนอื่นด้วยความรัก ทั้งที่ไม่ใช่ฉัน ต้องเจ็บปวดที่เขาไม่เห็นคุณค่าของตัวเราเลย คุณคิดว่าฉันจะอยู่ทนได้ไหม หัวใจของฉันมันไม่ใช่ก้อนหินนะ ฮือๆๆ”

“นุ่น”เขาอึ้งกับคำพูดของเธอ เธอกำลังจะบอกเขาว่าเธอชอบเขาใช่ไหม

“ฉันเคยอยู่ในสายตาคุณสักนิดไหม คุณเคยมองเห็นค่าของฉันที่ใจ ไม่ใช่ที่ร่างกายไหม สักนิดไหมวิลเลียม”น้ำตามันนองหน้าเธอ ตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรแล้ว

“แล้วคุณยังจะให้ฉันมาทำงานกับคุณอยู่อีกเหรอ ปล่อยฉันไป ฉันขอร้อง ฮึก”ตอนนี้เขารู้สึกสับสนเหลือเกิน ยิ่งได้รู้ว่าเธอรักเขา มันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง แต่ในใจของเขามันรักนิล ตอนนี้เขารู้สึกยังไงกันแน่ เขารู้สึกปวดหัวเหลือเกิน

“แต่ฉันรักนิล และลืมนิลไม่ได้”เธอร้องให้มากขึ้นไปอีก เธอคงไม่มีสิทธิ์เข้าไปแทนที่พี่สาวเธอ หัวใจของเขามันไม่ได้มีไว้เพื่อเธอ

“ออกไป ฉันบอกให้คุณออกไป”เธอผลักเขาออกจากตัวเธอ นอนหันหลังร้องให้ เธอเจ็บปวดเหลือเกิน เมื่อไหร่ความเจ็บปวดนี้จะไปจากเธอสักที วิลเลียมมองดูเธอที่นอนร้องให้อย่างหนัก ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง เขารู้สึกสับสนไปหมด ความรู้สึกที่มีให้เธอตอนนี้เขารู้สึกยังไง จึงเดินออกจากห้องนี้ไปข้างนอก

“คุณมันใจร้าย”

เธอนอนร้องให้ทั้งคืนจนไม่รู้ว่าตัวเองเผลอนอนหลับไปตั้งแต่ตอนไหน พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าแล้ว มองไปรอบๆห้องไม่มีเงาของเขาเลย เขาออกไปจากห้องตอนเย็น ยังไม่กลับเข้ามา เธอจึงเข้าไปอาบน้ำ มองสภาพตัวเองในกระจก รู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกิน สมเพชในความไร้ค่าของตนเอง พอกันที เธออาบน้ำเสร็จ แต่งตัว และเดินทางกลับวังน้ำเขียวทันที

โรงแรม

วิลเลียมนั่งถ่างตาในห้องนอนของโรงแรมของตนเอง เขาออกจากห้องขับรถมาที่โรงแรม นั่งกระดกเหล้าพร้อมคิดถึงคำพูดของนุ่นที่พูดสารภาพกับเขาออกมา ตอนนี้เขายังคิดไม่ตก สับสนกับความรู้สึกของตนเองอยู่ดี ความรู้สึกดีใจที่ได้เป็นเจ้าของเธอทั้งตัวและหัวใจ แต่ตัวเขานี่สิคิดยังไงกับเธอกันแน่ รู้แค่ว่าตอนนี้เขาไม่สามรถที่จะปล่อยเธอไปให้ผู้ชายคนไหนได้ เธอต้องเป็นของเขาคนเดียว จะไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาทับรอยเขาแน่นอน

“นุ่น เธอคือแม่มด”ที่ทำให้หัวใจเขาสับสน กำลังจะบ้าตาย

ตืด ตืด ตืด

 “มีอะไร”ลูกน้องคนสนิทของเขาโทรมา

“คุณวิลเลียมครับ ธุรกิจของเรามีปัญหาครับ และตอนนี้ที่นั่น ต้องการให้คุณเป็นคนตัดสินใจเองโดยด่วนครับ”ธุรกิจที่เขาพึ่งไปลงทุนเมื่อปีที่แล้วมีปัญหา ทำไมต้องมีปัญหาตอนนี้ด้วย

“เตรียมตัวในการเดินทางเราจะเดินทางอีกสามชั่วโมงข้างหน้า”      วิลเลียมลุกขึ้นทันที เช็คเอาท์ออกจากโรงแรม ขับรถไปเอาสิ่งของที่สำคัญที่คอนโดของตนเอง พอเปิดห้องเข้ามาก็ไม่เห็นใครอยู่ในห้อง เธอคงไปแล้วสินะ

“ขอเวลาฉันอีกนิดนะนุ่น”เขาล้มไปตัวไปกับที่นอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นกายของเธอ ยิ่งสูดกลิ่นเข้าไปมันยิ่งทำให้เขาถวิลหาเธอมากขึ้น อาทิตย์ก่อนเขาเคยคิดว่าถ้าได้เอาเธออีกสักครั้ง เขาคงจะเลิกถวิลหาเธอ แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด ยิ่งใกล้เธอมันก็ยิ่งทำให้เขาอยากเข้าใกล้ อยากเอามากขึ้น ความรู้สึกนี้มันคืออะไร

“คุณวิลเลียมครับ”ลูกน้องของวิลเลียมที่ขับรถมารับเจ้านาย เห็นเขานอนหลับอยู่บนเตียง จึงต้องปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมา

“นี่ฉันเผลอหลับอย่างนั้นเหรอ”

เขามองนาฬิกาเหลืออีกหนึ่งชั่วโมงก่อนที่จะออกเดินทาง เขาจึงเข้าไปอาบน้ำ แต่งตัว และเดินทางไปที่อังกฤษ เพื่อสะสางปัญหาที่เกิดขึ้นของที่นั่น คงอีกหลายวัน หลายสัปดาห์ที่เขาจะกลับมาเมืองไทยอีกครั้ง

หนึ่งเดือนต่อมา

                “นุ่น”เธอหันไปมองตามต้นเสียงที่เรียกเธอ

                “พี่วิน มาได้ไงคะ พี่วินไม่ได้ประจำที่นี่ไม่ใช่เหรอคะ”นุ่นมองผู้ชายตรงหน้า

                “ครับ ถึงพี่จะไม่ได้ประจำที่นี่ แต่จะให้พี่มาเที่ยว มาเปิดหู เปิดตา แล้วอีกอย่าง อยากมาหาน้องสาวสุดที่รักคนนี้ไม่ได้เหรอ”นุ่นหัวเราะออกมา ไม่คิดว่าเธอกับผู้ชายคนนี้ที่เป็นคู่กัดกันตั้งแต่เด็กๆ จะพูดกันด้วยดี แต่ก่อนเห็นหน้ากันไม่ได้ ทะเลาะกันตลอด

                “ได้สิคะ แล้วรู้ได้ไง ว่านุ่นอยู่ที่นี่”เธอมองด้วยความสงสัย           วินหลบสายตาเธอทันที

                “ก็รู้จากคุณลุงไง ท่านจึงเอาที่อยู่ให้พี่”

ตอนนี้ครอบครัวของเธอย้ายกลับไปอยู่บ้านเดิมของตัวเองแล้ว  เพราะพี่เขยเธอซื้อบ้านคืนจากเจ้าหนี้ และยังสร้างใหม่ให้อีกด้วย พี่นิล และพี่เขย แต่งงานกันไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เธอก็ไปร่วมงานของพี่สาวพร้อมกับพราว แต่ภายในงานไม่เห็นวิลเลียมเลย รู้ว่างานที่อังกฤษเขามีปัญหา จึงไม่สามารถที่จะมาร่วมงานได้ ป่านนี้เขาคงลืมเธอไปแล้ว

“เหรอคะ เราเข้าไปเช็คอิน ด้านในกันค่ะ”เธอเดินนำวินเข้าไป

“นี่นายมาทำอะไร ที่นี่ไม่มีคนร้ายให้จับหรอกนะ”พราวเอ่ยขึ้นทันที ที่เห็นหน้าของวิน

“คุณพราวมั่นใจได้ยังไงครับ ว่าไม่โจรให้ผมจับ ไม่แน่นะ แถวนี้อาจจะมีโจรก็ได้”วินตอบกวนประสาทเธอ

“รีสอร์ทฉันมีศักยภาพย่ะ มีระบบป้องกันดูแลอย่างดี แล้วนี่”เธอมองวิน และกระเป๋าอีกใบ

“ทำงานบริการยังไงครับ คุณพราว ถึงมองไม่ออกว่าตัวเองมีลูกค้า ทำงานเป็นหรือเปล่าครับ

“เป็นสิ ถ้าไม่พอใจก็ไปพักที่อื่นเลยไป ตำรวจโรคจิต”

“ไม่ไปครับ และไม่ใช่โรคจิตด้วย”นี่แหละคือคู่กัดใหม่ของพี่วิน ยายพราวนี่เอง เจอหน้ากันครั้งแรกกัดกันซะแล้ว เธอรู้สึกเพลียใจ

“พราวฝากพี่วินด้วยนะ”เธอเดินออกจากที่นั่นทันที เธอเพลียใจด้วยจริงๆ วินมองนุ่นเดินออกไป แต่ก่อนเขาชอบเธอนะ รักมาหลายปี แต่ก็รู้ว่านุ่นไม่ได้คิดอะไรด้วย เพราะหัวใจของเธอมีใครอีกคน เขาต้องพยายามทำใจอยู่หลายปี จนมีสายตามองเธอแค่น้องสาว ถึงเขาจะอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้บอกรัก แต่ตอนนี้ เขาคิดว่าเขาเจอแล้ว ความรัก กับใครอีกคน

“ว่าไงครับคุณพราว ตกลงจะให้ผมพักหรือเปล่าครับ ถ้าให้พักก็เอากุญแจมาได้แล้ว ผมต้องการพักผ่อน”

“รู้แล้ว จะรีบไปไหนควายหายหรือไง”เธอเริ่มทำหน้าไม่พอใจขึ้นมา นี่คนนะ ไม่ใช่หุ่นยนต์จะได้รวดเร็วปานจรวด ตอนนี้หัวใจเธอยิ่งเต้นแรงอยู่ด้วย

“หรือว่า อยากให้ผมไปพักห้องเดียวกันกับคุณ”พราวทำกุญแจหล่นทันที และรีบหยิบขึ้นมาใหม่

“นี่เอาไปเลย ใครเขาอยากให้นายเข้าไปในห้องตัวเองเล่า ตำรวจบ้ากาม”

“ขอบคุณครับ ถ้าอยากให้บ้ากามไปหาผมที่ห้องได้นะครับ คุณพราว”วินส่งยิ้มรับไปให้เธอ

“ฝันไปเถอะ ใครเขาอยากจะไปห้องของนายกัน”

วินเดินไปที่ห้องด้วยอารมณ์ดี ยิ่งเห็นแก้มแดงๆมันยุ่งทำให้เขาสุขใจมากขึ้นไปอีก ไม่ใช่ไม่อยากคุยดีๆด้วย แต่พอเจอหน้าปากมันก็พาเขาไปเอง พอวินเดินออกไปแล้ว พราวเอาหน้าซุกกับมือตัวเองทันที ผู้ชายบ้า ร้ายกาจที่สุด โอ้ย หัวใจของเธอจะวาย แค่เห็นหน้า เธอก็หัวใจเต้นแรง ทำอะไรไม่ถูกแล้ว เธอก็พูดคุยกับเขาดีๆอยุ่นะ แต่ปากเธอนี่สิ เขาคงจะมองเธอเป็นผู้หญิงปากเสียแน่ๆเลย เศร้าใจ

“ยายพราวนะ ยายพราว ปากไม่ดี นี่แน่”ตบปากตัวเอง





มีรัยบอกจ้า แก้ไม่ได้ จึงนำมาลงให้อ่านใหม่จ้า ชื่อตอนก้แก้ไม่ได้

แนะนำนิยายที่คล้ายกัน
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น