facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 29 : ผลของการหาเรื่องทะเลาะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 : ผลของการหาเรื่องทะเลาะ

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 176.2k

ความคิดเห็น : 219

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2563 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 : ผลของการหาเรื่องทะเลาะ
แบบอักษร

 

“  ผมจะยอมเค้าครั้งนี้ครั้งสุดท้าย  อึ่กกกกกก  ครั้งสุดท้ายจริงๆ อื้อออออ  ” 

วีคิดในใจพลางกัดฟันรับแรงกระแทกแรงๆที่ส่วนท้ายจากนายรอบที่ 2 อยู่ในตอนนี้ 

“  ตอบสนองกูดีจริงๆ  ” 

“  อือออออ  เสียว  ”    มาเฟียหนุ่มเอามือลูบไล้บี้จุกของวีด้านหน้า  ปากก็เลียเล้าโลม 

หลังของวีไปพลาง   อ่าห์!!!  เมื่อถึงจุดหมายมาเฟียหนุ่มก็ปล่อยน้ำเต็มกระบอกสูบใส่วี 

เปื้อนหยดย้อย ลงมาที่ขาเต็มไปหมด  จากนั้นก็จับวีหันหน้าเข้ามาหาตัวเองแล้วก็ประกบปากจูบ 

ที่ปากวีพลางสอดลิ้น เข้าไปกวาดต้อนด้านในอย่างเร่าร้อนและเสน่หาจนพอใจ แล้วก็ปล่อยวีเป็นอิสระ 

“  ก็แค่เนี้ย!!!  เล่นตัวเยอะ  ” 

“  พอแล้วนะครับ  ”          วีถามคนตรงหน้าพลางยกมือเช็ดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา 

“  อือ  ”   ผมตอบกลับไปสั้นๆแล้วมองวีที่เดินไปที่ฝักบัวเปิดน้ำอาบน้ำล้างทำความสะอาดตัว 

ผมจึงเดินเข้าไปเพื่อที่จะอาบด้วย  แต่พอผมเดินเข้าไปเค้าก็เดินออกมาหยิบผ้าขนหนูเช็ดตัวรีบใส่เสื้อผ้า 

แล้วออกจากห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว คงกลัวผมจะทำต่ออีกมั้ง  แต่ก็...สบายตัวผมละ อึดอัดมาตั้งนานสองนาน 

ผมอาบน้ำจนเสร็จก็คว้าผ้าขนหนูพันเอวแล้วเดินออกมานอกห้อง ก็โดนมองด้วยสายตาพิฆาตจากอีกคน 

“  นายไปแต่งตัวเดี๋ยวนี้  ” 

“  สั่งๆทำเป็นสั่ง  ” 

“  ถ้าฮันนี่ตื่นมาเห็นมันจะไม่ดี  เร็ว  ”    ร่างบางเร่งเพราะไม่อยากให้ฮันนี่ตื่นมาเห็นภาพไม่ดี 

“  ก็ไปเอาชุดนอนมาให้กูสิ  คืนนี้กูจะนอนกับลูก  เอากุญแจไป เปิดห้องแล้วเอาชุดนอนมาให้กู 

เร็วๆด้วย  เดี๋ยวฮันนี่ตื่นนะ  ” 

วีรับกุญแจที่มาเฟียหนุ่มโยนมาให้ แล้วเดินออกจากห้องไปที่ห้องนอนของนายเพื่อหยิบชุดนอน 

มาให้นาย  ในระหว่างที่นายใส่เสื้อผ้า  วีก็ขอตัวไปเอาของที่บ้านคอนเทนเนอร์โดยมาเฟียหนุ่มไม่ได้ว่าอะไร 

บอกแค่ว่าให้รีบกลับมา  วีจึงรีบลงด้านล่างแล้วดดินเข้าไปหาลูกน้องมาเฟียคนหนึ่งหน้าบ้าน 

“  พี่ๆยืมโทรศัพท์หน่อยได้มั้ย  ” 

“  เอ่อ... ”        ลูกน้องมาเฟียยึกยักไม่กล้าจะให้ยืมกลัวนายด่า 

“  ผมจะโทรหาพ่อน่ะ  ไม่ได้ติดต่อที่บ้านเลย เป็นห่วง  นะพี่  ”   ร่างบางอ้อนวอนขออีกครั้ง 

“  คุณวีห้ามบอกนายนะว่าผมให้ยืม  ” 

“  ไม่บอกหรอกน่ะ มีอะไรเดี๋ยวผมรับผิดชอบเอง  ” 

“  ก็ได้ครับ  นี่ครับโทรศัพท์ผม  ”         ลูกน้องมาเฟียหยิบมือถือแล้วยื่นให้วี วียิ้มแล้วรับ 

เดินถือออกห่างมานิดหน่อยแล้วรีบกดเบอร์โทรออกไปหาเพื่อนอย่างรวดเร็ว พลางมองซ้ายขวาไปด้วย 

//  สวัสดีครับ.. // 

“  กูนะเว้ย นนท์กูมีเรื่องให้มึงช่วย  ” 

//  มึงยังสบายดี  อวัยวะครบ 32 ใช่มั้ย  //       ปลายสายถามเพื่อนอย่างเป็นห่วง 

“  อือ  กูยังโอเค  ”             วีคุยโทรศัพท์กับนนท์ได้ประมาณเกือบ 10 นาที 

ก็รีบเอาโทรศัพท์มาคืนลูกน้องมาเฟียไม่ลืมที่จะขอบคุณพร้อมบอกด้วยว่าเงินในโทรศัพท์ให้พ่อโอนให้คืน 

แล้วเพราะไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครในบ้านนี้ อีกคน  หลังจากนั้นวีก็รีบเดินขึ้นมาบนบ้านเพื่อมุ่งไปที่ 

ห้องนอนของฮันนี่ โดยเดินไปทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาเนื่องจากไม่อยากไปนอนร่วมเตียงกับนายที่นอนหลับ 

ไปแล้วกับลูกสาวตัวน้อย 

เช้าวันต่อมา 

ฮันนี่ตื่นในตอนเช้าตรู่  ส่งเสียงร้องไห้งอแง จนวีที่นอนอยู่ที่โซฟารีบตื่นขึ้นมาอุ้มขึ้นมาโอ๋ 

อยู่นานสองนาน  และคนเป็นพ่อเองก็เพิ่งจะรู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้นหลังจากฮันนี่ส่งเสียงร้องได้เกือบ 10 นาทีแล้ว 

“  งอแงแต่เช้าเลยฮันนี่  ”           มาเฟียหนุ่มลืมตาแล้วมองลูกน้อยที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ 

“  นายนอนไปก่อนก็ได้ ผมจะพาฮันนี่ไปข้างนอก นายจะได้ไม่หนวกหู  ” 

“  ไม่เป็นไร  กูตื่นละ  ” 

“  เงียบนะ  ไม่งอแงนะครับ  โอ๋ๆๆ  ”            ร่างบางอุ้มฮันนี่ท่าไกวเปลส่ายไปมาเบาๆ 

“  มึงไปล้างหน้าล้างตาไป กูดูลูกให้ก่อน  ” 

“  ไม่เป็นไรครับ  ” 

พอวีกล่อมให้ฮันนี่หยุดร้องแล้ว ก็เดินไปวางฮันนี่ลงที่เตียง หยิบตุ๊กตาไร้ขนให้ไว้จับเล่นไปก่อน 

เพื่อที่ตนจะได้ไปล้างหน้าแปรงฟัน  เตรียมชงนมให้ฮันนี่ 

“  วีเมื่อกี๊ฮันนี่เรียกมึง  ” 

“  จะเรียกได้ไงครับ นายก็พูดเล่นไป  ” 

“  เอ้า!!  ฮันนี่ส่งเสียงอี อี ถ้าไม่เรียกมึงเรียกใคร  ”    ร่างบางมองไปที่ฮันนี่แล้วก็กลับหันมา 

มองคนที่ค่อยๆลงจากเตียงเดินไปก้มหอมลูกน้อยอย่างรักใคร่ ก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะหันมามองที่ร่างบาง 

โดยร่างบางก็รีบหลบตามองไปทางอื่น จนมาเฟียเดินออกจากห้องเพื่อไปอาบน้ำไปทำงานที่รออยู่มากมาย 

“  มีตำรวจนำหมายค้นมาค้นที่บริษัทเราครับ  ”       กาเบียลเดินหน้าตั้งมาแจ้งข่าวนาย 

“  ทำไมเค้าไม่แจ้งผมก่อนล่วงหน้า  ” 

“  เลขาโทรมาเมื่อ 5 นาทีก่อน กรรณเลยรีบไปที่บริษัทก่อน ให้ผมรอแจ้งนาย 

แต่ผมบอกเลขาแล้วให้รอนายไปถึงก่อนค่อยให้ตำรวจตรวจค้นได้  ” 

“  โทรบอกกรรณ  ให้เค้าตรวจได้เลย ผมจะตามไปเดี๋ยวนี้แหละ  ” 

“  ครับนาย  ” 

อิทธิรีบเดินลงมาขึ้นรถไปบริษัทตน  แต่เนื่องจากรถติดจึงทำให้ไปช้ากว่าปกติ 

“  สวัสดีครับคุณอิทธิ  ”         ตำรวจมีดาวคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายนายใหญ่บริษัทที่มาถึง 

“  ตามสบายนะ  ” 

“  ตรวจเสร็จเรียบร้อยครับ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะครับ  ” 

“  ตรวจอะไร  ทำไมไม่แจ้งผมล่วงหน้าเลย  ”      มาเฟียพูดด้วยน้ำเสียงฟังดูน่าเกรงขามนิดๆ 

“  พบสิ่งผิดปกติอะไรมั้ยล่ะ ”       กาเบียลพูดแทรกกลัวว่านายจะทำลายสถานการณ์ให้แย่ลง 

“  ขอโทษด้วยครับคุณอิทธิ แต่ทางเราไม่พบสิ่งผิดกฎหมายอะไร  ”        ตำรวจกล่าวเบาๆ 

“  ที่โกดังด้านหลังเรียบร้อยแล้วนะครับ  ”      กรรณเดินมากับเสียงเพื่อรายงานนายไปด้วย 

“  ไม่พบสิ่งผิดกฎหมายครับ  ”      จ่าที่ไปตรวจรายงานกับผู้หมวดที่ยืนอยู่ 

“  ขอบคุณอีกครั้งครับ ผมขอตัว  ” 

อิทธิยังคงยืนส่งตำรวจขึ้นรถไปกันหมด  แล้วก็หันไปทางกรรณที่ดูเหงื่อซ่กเหนื่อย 

กับการพาตำรวจไปทั่งบริษัทและโกดังทั้งหมดที่มี 

“  ตำรวจนะไม่ใช่พระ มึงเหงื่อแตกร้อนขนาดนั้น  ”        กาเบียลออกปากแซว 

“  เค้าตรวจอะไร  ” 

“  ตรวจหาสิ่งเสพติด อาวุธเถื่อนครับ  ” 

“  คงเจอหรอก ไม่ได้ค้าได้ขายนี่  ”         กาเบียลยิ้มแล้วโยกหน้าอย่างเหนือๆ                             . 

“  ไป!! เข้าข้างใน  ”     มาเฟียหนุ่มมองกรรณที่ร้อนเลยออกปากให้เข้าไปในบริษัท 

มุ่งตรงไปที่ห้องทำงานและใช้เวลาทั้งวันทำงาน เซ็นเอกสาร คุยงานและประชุมจนกระทั่งเย็นก็ไปทาน 

อาหารกับมาเฟียโซนภาคเหนือเพื่อผูกมิตรไมตรีต่อกัน โดยมาเฟียคนนี้เคยเป็นมิตรรักของเฉลิมศัตรูเบอร์ 1 

ของอิทธิมาก่อน  พอเฉลิมตายก็ติดต่อมากินข้าวกับอิทธิเพื่อผูกมิตรเปลี่ยนฝักเปลี่ยนฝ่าย 

“  มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้  ถือว่าเราเป็นสหายกัน  ”    พ่อเลี้ยงเอ่ยแล้วยกยิ้มอย่างเป็นมิตร 

“  พ่อเลี้ยงก็มีสหายมากมาย  ไม่เห็นอยากจะผูกมิตรกับผมมาก่อน  ”    มาเฟียหนุ่มแซวขึ้น 

“  เอ่อ... ก็ผม..ผมเพิ่งมีโอกาสมาทานข้าวกับคุณไง  ” 

“  งั้นเหรอ หึๆๆ  ” 

“  รัศมีคุณตอนนี้เฉิดฉายเกินกว่าจะไม่มีใครอยากรู้จักและเป็นมิตรด้วยเลยคุณอิทธิ  ” 

“  คำพูดสวยหรูจังนะครับชาวเหนือเนี่ย  ”             กาเบียลออกปากแซวเมื่อได้ยินแบบนั้น 

“  กี่โมงแล้วกรรณ  ”            มาเฟียหนุ่มหันไปถามลูกน้องมือซ้าย 

“  2  ทุ่มครับนาย  ” 

อิทธิเห็นว่ามืดแล้วจึงเอ่ยขอตัวลากลับและพ่อเลี้ยงก็ได้พูดส่งท้ายว่าคราวหน้าจะพาลูกสาว 

รุ่นราวคราวเดียวกันกับอิทธิมาแนะนำเพราะเห็นว่าอิทธิอยู่คนเดียวมานานน่าจะหาใครไว้ดูแลบ้าง 

ซึ่งอิทธิไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้แสดงความสนใจเพียงพยักหน้าตอบกลับพ่อเลี้ยงไปเท่านั้น จากนั้นก็ 

เดินออกมาจากตรงนั้นทันที        และเมื่อมาถึงบ้านในตอนแรกคิดว่าลูกน้อยจะหลับไปเสียแล้ว 

แต่กลับได้ยินเสียงคนกำลังพูดหยอกล้อเล่นกับเด็กอยู่ที่สวนจึงเดินเข้าไป อิทธิก็พบว่าลูกสาวตัวน้อย 

ของตัวเองนอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้นหญ้า 

“  ทำไมให้ลูกกูนอนกับพื้นแบบนั้น  ”     มาเฟียหนุ่มพูดเสียงทั้งดุและดังจนทุกคนตกใจ 

“  เอ่อ...มีแผ่นยางรองอยู่ค่ะนาย  ”           อินค่อยๆตอบเนื่องจากอยู่ใกล้ตรงนั้นที่สุด 

“  ให้ได้รับเชื้อโรคบ้างครับ จะได้มีภูมิคุ้มกัน  ”   วีพูดพร้อมมองหน้าคนเป็นนายกลับ 

“  แล้วมืดขนาดนี้ ยุงไม่กัดฮันนี่เหรอ  มึงคิดบ้างมั้ยก่อนจะทำอะไร ถ้าลูกกูไม่สบาย หรือเป็นอะไร 

ขึ้นมานะ  มึงเจอดีแน่วี  ” 

มาเฟียหนุ่มขู่จบก็เดินเข้าไปอุ้มลูกขึ้นมาหอมเบาๆพลางสังเกตตัวลูกน้อยที่มอมแมมแล้วหันไป 

มองดุๆอีกครั้งใส่วีอย่างไม่พอใจ 

“  ป้าเข้าใจว่านายเป็นห่วงลูก แต่ห่วงมากไปไม่ดีนะคะ  ”      ป้าภาเตือนด้วยความหวังดี 

“  ผมน่ะห่วง แต่คนเลี้ยงลูกผมเค้าห่วงลูกผมบ้างมั้ย  ” 

“  แล้วผมไม่ห่วงลูกนายตรงไหน  ” 

“  เนี่ย...มึงเห็นรอยแดงๆ ตุ่มยุงกัดลูกกูมั้ย  ”       มาเฟียชี้ผิวลูกน้อยที่มีร่องรอยยุงกัดให้วีดู 

วีจึงเงียบไป โดยแท้จริงแล้ววีกำลังจะพาฮันนี่เข้าไปในบ้านแต่นายกลับมาเสียก่อนแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป 

“  ถ้าเป็นไข้เลือดออกขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ  ” 

“  นาย...ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ  ”           กาเบียลเข้าไปปรามนายไว้ที่คิดไปไกลเกินไป 

“  ขอโทษครับ  ถ้านายคิดว่าผมไม่เป็นห่วงฮันนี่  ดูแลฮันนี่ไม่ดี  ผมรับผิดชอบเอง 

ไม่ต้องรอฮันนี่เป็นอะไรหรอก  ”      วีพูดจบก็เดินเข้าบ้านไปในทันที  แล้วมาเฟียหนุ่มก็หันกลับมามอง 

ลูกสาวในอ้อมอกนิดๆแล้วพาลูกเข้ามาในบ้าน นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น  เปิดทีวีเปิดอะไรให้ฮันนี่ดู 

เพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเองด้วย 

“  ทำไมชอบหาเรื่องทะเลาะกันนักล่ะครับ  ”        กรรณเดินตามวีมาในบ้านแล้วถามขึ้น 

“  ผมหาเรื่องตรงไหน  ” 

“  แต่มันก็ดึกจริงๆ ดึกเกินที่จะให้คุณหนูเล่นข้างนอกแบบนั้น  ” 

“  ก็กำลังจะพาเข้าบ้าน  รอนายนั่นแหละ แต่นายมาก่อน แล้วก็บ่นๆ  ”     วีชี้แจงเหตุที่แท้จริง 

“  แล้วทำไมคุณไม่บอกนายไปแบบที่บอกกับผม  ” 

“  ช่างเค้าเถอะ ยังไงผมก็ผิดอยู่แล้ว  ไม่ดีไปซะทุกเรื่องนั่นแหละ  ” 

ปริ๊นนนนนนนน                     ปริ๊นนนนนนนนนนนน          ปริ๊นนนนนนนนนนนนนน 

เสียงแตรหน้าบ้านดังอยู่หลายครั้งทำให้วีรีบเดินเข้าบ้านใหญ่ไปเช่นเดียวกับกรรณที่เดินไปดูหน้าบ้าน 

ว่าใครมาบีบแตรในเวลามืดค่ำ แล้วเจ้าของรถก็ลงจากรถ กดออดสองที  กรรณจึงเปิดประตูเล็กเพื่อถามไถ่ 

“  ผมชื่อนนท์มาพบวีครับ  ”   คนที่ทั้งบีบแตรและกดออดกวนๆรายงานกับผู้มาเปิดประตูให้ 

“  ระวังตัวหน่อยละกันถ้าจะเข้ามา  ”        กรรณขู่นิดๆแต่ก็เพื่อความปลอดภัยของผู้มาเยือน 

“  กรรณให้เค้าเข้ามาเหอะ    เพื่อนเราเอง  ” 

วีตะโกนบอกกับกรรณ แล้วทั้งหมดก็เดินเข้ามาในบ้านโดยกรรณแยกตัวไปแจ้งกับนายว่ามีคนมาขอพบ 

“  คุณเป็นใคร  เข้ามาในบ้านผมทำไม  ”      มาเฟียหนุ่มถามเสียงดังพลางเดินออกมาจาก 

ห้องนั่งเล่นมองด้วยสายตุโหดเหี้ยม ทำให้ผู้มาเยือนอย่างนนท์ถึงกับขนลุกกลัวถึงกับพูดติดอ่างไปเลย 

“  ผม..เอ่อ...  ” 

“  เค้าชื่อนนท์  เป็นแฟนผม  ”        วีเดินมายืนข้างๆนนท์แล้วพูดแทนไป 

“  อะไรนะ  ”           มาเฟียหนุ่มถามให้แน่ใจอีกครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงพูดอีกหน 

มีเพียงนนท์ที่ หันไปมองเพื่อนที่พูดตอบมาเฟียแบบนั้นไปอย่างไม่เข้าใจ 

“  ผมขอโทษที่ดูแลฮันนี่ไม่ดี หลายครั้งที่ผมทำให้นายไม่พอใจ  ผมจะรับผิดชอบ 

โดยการลาออก...ไม่สิ จะไม่อยู่ทำให้ลูกของนายไม่สบายหรือเจ็บป่วยอีก  ” 

“  หึ!  หนี้มึงล่ะ  ”            มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มเพราะคิดว่ายังไงวีก็ไม่เงินจ่ายตนแต่... 

“  นี่ครับ 4 แสน  ผมเอามาใช้หนี้ให้วี มันอาจจะเกินนะครับถ้ารวมดอกน่าจะพอดี  ” 

นนท์พูดพลางยื่นซองสีน้ำตาลหนาๆให้กับมาเฟีย แต่กาเบียลยื่นมือมารับเอาไว้เพื่อนับจำนวนในซอง 

“  อะไรกันคะ  ”          ป้าภาได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงออกมาดูแต่ก็ไม่มีใครบอกอะไร 

“  ครบครับนาย  ” 

“  ถือว่าผมใช้หนี้หมดแล้วนะครับ  ”         วีถามพลางทวนบอกกับนายว่าตนใช้หนี้หมดแล้ว 

“  คุณวี...แล้วใครจะเลี้ยงคุณหนูล่ะคะ  ”      ป้าภาพอจะจับต้นชนปลายถูกจึงเดินเข้าไปจับแขนวี 

แล้วพูดอย่างอาลัยอาวรณ์ 

“  ผมเลี้ยงคุณหนูของป้าไม่ดีหรอกครับ ฝากป้าเลี้ยงฮันนี่ ดูแลเธอแทนผมด้วยนะครับ  ขอบคุณ 

สำหรับทุกอย่างนะครับป้า  ”         วีพูดพลางยกมือไหว้ขอบคุณแล้วส่งยิ้มให้ป้าภากลับจากนั้นก็เดิน 

ไปที่ห้องนั่งเล่น อุ้มฮันนี่ขึ้นมากอดและหอมที่แก้มสองข้างโดยน้ำตา 

“  แอ   แอ   อี  อี   ”           ฮันนี่ส่งเสียงทักทายคนที่อุ้มพลางมองหน้าแล้วยิ้มๆ 

“  วีรักฮันนี่นะ รักมากด้วย อย่าลืมวีนะฮันนี่  ”    วีพูดแล้วก็หอมไปที่แก้มและแขนของหนูน้อย 

“  จะไปจริงเหรอคะ  ” 

“  ไม่ไปได้มั้ยคุณวี  ”          สองสาวใช้ก็ต่างอ้อนวอนเพื่อคนไปจะเปลี่ยนใจ 

“   นายของพี่เค้าไม่อยากให้ผมอยู่หรอก  หมดทุกข์หมดเรื่องกันเสียที  ขอบคุณพวกพี่นะ 

ที่คอยอยู่เป็นเพื่อน สอนงานผมแล้วก็ทุกๆอย่าง ฝากดูแลฮันนี่ด้วย  ” 

แง้    แง้      แง้   ฮันนี่เหมือนจะรู้ว่าวีกำลังจะทิ้งตัวเองไปจึงส่งเสียงร้องไห้โฮเช่นเดียว 

กับวีที่หอมหัวฮันนี่ทั้งน้ำตา เพราะทั้งคู่มีสายใยผูกพันกันมา วีดูแลเลี้ยงดูฮันนี่ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล 

ฮันนี่เอง ก็ติดวีแจ  ตื่นนอนก็ร้องหา ก่อนหลับตาก็ต้องเห็นหน้า 

“  ไปนะฮันนี่  วีรักฮันนี่นะครับ    ” 

อิทธิเดินเงียบๆเข้ามามองวีกับฮันนี่ ก็รู้สึกใจหายพูดอะไรไม่ออกไม่คิดว่าทะเลาะกันครั้งนี้ 

จะทำให้วีนั้นออกจากบ้านไปโดยจะไม่ได้เห็นหน้ากันอีก ยืนมองสักพักก็เดินเข้าไปด้านในเพื่อรับลูกมาอุ้มไว้เอง 

“  มึงจะทิ้งฮันนี่ลงเหรอ  ” 

“  ผมไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับใครในบ้านหลังนี้ขนาดนั้น  ”   วีปาดน้ำตาแล้วตอบกลับไป 

ทำให้คนถามก็ยืนนิ่งไปเช่นกัน  ทั้งคู่ยืนสบตากันอยู่พักหนึ่งก่อนที่วีจะเอ่ยคำลา 

“  ขอตัวนะครับ....นาย  ” 

อิทธิอุ้มฮันนี่แล้วเดินออกมาหน้าบ้าน  มองวีเดินไปกับผู้ชายคนนั้นโดยมีทั้งกรรณและกาเบียล 

เดินไปส่งหน้าประตู  โดยอิทธิใจวูบไปเลยเมื่อคิดว่าวีจะไม่อยู่กับตนอีกต่อไปแล้วพร้อมทั้งเสียงร้องไห้ 

ของลูกสาวตัวน้อยที่ส่งเสียงไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ไม่ว่าจะปลอบหรือโอ๋ยังไงก็ตาม  ฮึ่ก   ฮึ่ก  อี   แง้ 

แง้   แง้!!! 

“  แน่ใจนะครับคุณวี  ”           กาเบียลเปิดประตูรถให้วีแล้วถามอีกครั้ง 

“  ขอบคุณนะครับคุณกาเบียล กรรณด้วย ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง  ” 

“  คุณได้ยินเสียงคุณฮันนี่ร้องไห้มั้ย ไม่สงสารคุณหนูเหรอ  ”       กรรณพูดจนทำให้วีน้ำตาไหลลงมา 

ที่แก้มพร้อมพยักหน้าน้อยๆว่าได้ยิน 

“  ผมจะรอวันที่คุณกลับมา  กลับมาอยู่ที่นี่ในฐานะใหม่สักวัน  ” 

“  โชคดีครับ  ”          กาเบียลพูดต่อจากกรรณแล้วยิ้มให้วีอย่างจริงใจ 

“  ครับ...ผมฝากฮันนี่ด้วย  ” 

“  ผมไม่อวยพร ผมคิดว่าอีกไม่นานเราจะได้เจอกัน  ”     กรรณพูดจบวีก็เข้าไปในนั่งในรถ 

ปิดประตูแล้วรถเก๋งสีขาวก็เคลื่อนล้อออกไปโดยที่วีนั่งน้ำตาไหลตลอดทางกลับบ้านที่ห่างหายมาหลายเดือน 

“  กูรู้สึกว่ามึงเป็นอะไรที่มากกว่าลูกหนี้  ”           เมื่อผ่านไปสักพักนนท์จึงกล้าพูดออกมา 

“  กูเป็นคนใช้ เป็นพี่เลี้ยงเด็ก ทำอาหาร เป็นคนสวน มากกว่าลูกหนี้มั้ย  ” 

“  ไม่ใช่แบบนั้น  กูหมายถึง... ” 

“  กูต้องไปสมัครงานใหม่ใช่มั้ยวะ ”      วีเช็ดน้ำตากับแขนเสื้อแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันที 

“  อือ  หายไปเกือบปีไอ้ห่า  ” 

“  แล้วเค้ายังจะรับกูทำงานมั้ยเนี่ย  ” 

“  เดี๋ยวหัวหน้าคงไปช่วยคุยให้  ” 

“  ขอบใจนะมึง ที่มาช่วยกูทันเวลาพอดี กูจะรีบหาเงินใช้คืนมึงนะ ” 

วีหันไปตบบ่าเพื่อนกล่าวคำขอบคุณที่เข้ามาช่วยตัวเองออกมาจากคนไม่มีหัวใจแบบนั้น พร้อมให้คำ 

สัญญาเพื่อนว่าจะหาเงินมาคืนให้ และขอตัวกลับไปหาพ่อพลางลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในซอยบ้าน 

ซึ่งตลอดทางมีทั้งเสียงหมาเห่าหอน จนวีเดินมาถึงบ้านตัวเอง เปิดประตูแล้วเดินเข้าไปก็เห็นพ่อกำลังนั่ง 

พับกระดาษอยู่ 

“  เฮ้ยไอ้วี  มึงกลับมาได้ไงวะ  ไอ้วี!!  ”    ลุงวัฒตกใจพร้อมทั้งประหลาดใจอย่างมาก 

“  นนท์มันเอาเงินไปใช้หนี้ให้น่ะ  พ่อทำไรเนี่ย  ” 

“  ป้าปากซอยเค้าขายกล้วยทอด มันทอด พ่อเลยพับกระดาษให้เค้า เค้าให้ 100 ใบ 20 บาท 

กูก็ว่างๆนั่งพับให้เค้าได้เงินด้วย  ไม่ดีหรือไง  ”    ลูกชายได้ยินพ่อพูดแบบนั้นก็ยิ้มน้อยๆอย่างปลื้มใจ 

“  ผอมลงนะเนี่ย  กินไรมารึยังวะ  ”      ลุงวัฒสังเกตลูกชายแล้วถามสารทุกข์สุกดิบ 

“  นี่ใช่ลุงวัฒพ่อผมเปล่าเนี่ย  ” 

“  กูก็พ่อมึงนั่นแหละ  ทำไมวะกูจะเป็นพ่อที่ดีไม่ได้เลยไง  ” 

“  อะไรทำให้พ่อเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้  ”     วีถามพ่อเพราะตนพูดมาตั้งนานแต่ไม่เคยได้ผล 

“  มาเฟียนั่นไง  มันบอกให้กูคิดได้ว่าถ้าทำอะไรแล้วเดือดร้อนคนอื่นต้องมารับกรรม 

แทนก็ไม่ควรจะทำ ซึ่งกูคิดๆแล้วก็จริงอย่างที่เค้าพูด  ” 

“  อือ  คิดได้ก็ดี   ให้ช่วยพับมั้ยพ่อ  แต่พับไม่เป็นนะ สอนด้วย  ” 

“  ไม่ต้องยุ่ง  ไปนอนเลยไป กลับมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวเสร็จแล้วจะไปนอนแล้ว  ” 

 

 

 

ฝากเพจหน่อยจ้า 

 

 

 

 

-  ยอมรับว่าตอนเขียนตอนที่วีไปลาฮันนี่ น้ำตาไหลเลย  ฮื้ออออ 

-  รอตอนต่อๆไปนะ  ว่าอิทจะเป็นยังไง  สบายใจหรือทุกข์ใจหรือป่าว 

ถ้าเขียนให้ได้ฟีลไม่ถูกใจผู้อ่านคนไหน ก็ขออภัยไว้ก่อนนะ 

-  รักผู้อ่านทุกคน  ขอบคุณที่ทำให้มีกำลังใจเขียนต่อในทุกๆวัน 

-   ไม่ใช่แค่คนอ่านที่ติดนิยายเรื่องนี้หรอก  ไรท์ก็ติดที่ต้องรีบตื่นมาเขียน 

แล้วลง แล้วเขียนต่อเพื่อลงให้คนอ่านได้อ่านต่อ ก่อนนอนไรท์ก็ยังเขียน 

ความคิดเห็น